บทที่ 41 เหยียบย่ำฉันให้เต็มที่เลย

ตกดึก เหอซินเอาข้าวไปส่งแม่ที่โรงพยาบาล เธอลีรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจบอกแม่ว่า

"แม่ หนูได้งานแล้วนะ ถ้าทำดีๆ เดือนนึงได้เป็นหมื่น แม่ไม่ต้องห่วงแล้วนะจ๊ะ"

มือที่คีบกับข้าวของแม่เหอชะงัก คิ้วขมวดมุ่น "อาซิน ทางบางทางมันเดินไม่ได้นะลูก อย่าเอาอนาคตมาแลกเพื่อแม่เลย"

พูดจบ เธอก็ดึงมือลูกสาวมากุมไว้แน่น

"แม่! คิดไปถึงไหนแล้ว!" เหอซินรีบแย้ง "งานสุจริตจ้ะ บริษัทอินเทอร์เน็ต"

"หือ?" แม่เหออ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

เหอซินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ และสิ่งที่เซี่ยงเยว่พูดทั้งหมดให้แม่ฟัง

แม่เหอฟังจนอึ้ง

ที่แท้ลูกสาวแอบไปวิ่งตัดหน้ารถเพื่อหาเงินมาตลอด

เป็นเพราะเธอเอง ที่เป็นตัวถ่วงลูก!

หน้าอกของแม่เหอกระเพื่อมแรง ตัวสั่นเทิ้มไปหมด

"อาซิน แม่แก่แล้ว ได้เลี้ยงลูกจนโตแม่ก็มีความสุขมากแล้ว รับปากแม่นะ..." ขอบตาแม่เหอแดงก่ำ

"ต่อไปอย่าไปทำเรื่องเสี่ยงตายแบบนั้นอีก แม่ยอมตายดีกว่าเห็นลูกหลงผิด" เธอบีบมือเหอซินแน่น

เหอซินมองใบหน้าซูบตอบของแม่ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอพยักหน้าแรงๆ

"แม่ หนูรู้แล้ว หนูจะตั้งใจทำงานกับบอสเซี่ยง แม่จะไม่เป็นไรแน่ๆ"

แม่เหอพยักหน้าเบาๆ "งั้นลูกต้องระวังตัวนะ จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง ถ้าเจอเรื่องอะไรต้องบอกแม่ อย่าแบกไว้คนเดียว"

เหอซินกอดแม่แน่น "แม่ หนูจำไว้หมดแล้ว เดี๋ยวพอหนูหาเงินได้ หนูจะจ้างหมอที่เก่งที่สุดมารักษาแม่นะ"

เธอผละออกจากอ้อมกอดแม่ แล้วฝืนยิ้ม

"กินข้าวกันเถอะ กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว แม่ลองชิมลูกชิ้นหัวสิงโตนี่สิ ป้าอู๋ที่บริษัททำอร่อยมากเลยนะ"

แม่เหอฟังลูกเล่าเรื่องราวต่างๆ ไปพร้อมรอยยิ้ม

สองแม่ลูกนั่งกินข้าวกันอย่างอบอุ่นในห้องผู้ป่วยเล็กๆ

......

แปดโมงเช้า รถพาสสาทของเซี่ยงเยว่จอดหน้าประตูวิทยาลัยอาชีวะซิ่วหมิง

ลุงจาง รปภ. คาบปาท่องโก๋เดินออกมาโบกมือห้าม

กระจกรถลดลง บุหรี่จงหัวหนึ่งคอตตอน (10 ซอง) ลอยละลิ่วเข้าสู่อ้อมกอดลุง

"พี่เซี่ยง!" ลุงจางยิ้มจนเห็นตีนกา "จะตั้งโต๊ะรับสมัครหน้าหอประชุมเหมือนเดิมใช่ไหมครับ?"

เซี่ยงเยว่พยักหน้าเรียบๆ

เหยียบคันเร่ง รถพุ่งตรงไปทางหอประชุม

เมื่อวานเขาคุยกับอธิการบดีไว้แล้ว วันนี้อธิการฯ ใจดี สั่งอาจารย์ให้แจ้งนักเรียนปีสุดท้ายมารอตั้งแต่เช้า

เก้าโมงตรง หน้าหอประชุม

ทันทีที่ป้ายผ้า "กวงฉี่ เว่ยไหล (LumenVision) รับสมัครงานรายได้สูง" ถูกแขวนขึ้น นักเรียนก็กรูเข้ามามุงดูดำมืด

เฉินเหวินยืนหน้าบูธ ในมือกำใบปลิวแน่น ตัวสั่นเล็กน้อย

คำว่า "รายได้เดือนละหมื่น" บนใบปลิว มากกว่าเงินเดือนครูครึ่งปีของเขาซะอีก

อิจฉาเด็กพวกนี้จริงๆ ทางลัดชัดๆ

"นะ... น้องๆ เข้าแถวทางนี้ครับ!" เฉินเหวินตะโกนผ่านโทรโข่งจนเสียงแหบ

ข้างหลังเขามีป้ายโรลอัพอันใหม่เอี่ยมที่ถงเจ้าอดหลับอดนอนตัดต่อรูป "สภาพแวดล้อมในที่ทำงาน"

รูปออฟฟิศกว้างขวาง อุปกรณ์ทันสมัย ยั่วน้ำลายนักศึกษาจบใหม่สุดๆ

ก่งซาวิ่งวุ่นแจกใบสมัครให้สาวๆ ที่เข้ามาสอบถาม

ใบสมัครมีรายละเอียดเยอะมาก ยิบย่อยไปถึงอาชีพพ่อแม่

เซี่ยงเยว่ไม่อยากได้คุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

อยากได้สาวสู้ชีวิตที่ต้องการใช้เงินมากกว่า เพราะคนแบบนี้ถึงจะมีแรงฮึด

สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย เซี่ยงเยว่คว้าโทรโข่งมา

"น้องๆ เงียบหน่อยครับ! กวงฉี่ เว่ยไหล ไม่ได้หาพนักงานธรรมดา แต่เราหาดาวดวงใหม่!"

เขาดึงแขนสาวช่างกลที่เดินผ่านมา "อย่างน้องคนนี้ ลุคสาวแว่นใสซื่อแต่เป็นเด็กเรียน!"

"แต่หนูเรียนช่างยนต์นะคะ..." สาวน้อยถือประแจตอบเสียงอ่อย

เซี่ยงเยว่ตาเป็นประกาย เยี่ยม!

ความหลงใหลในเครื่องจักรกลฝังอยู่ใน DNA ของผู้ชายทุกคน

ผู้ชายคนไหนบ้างไม่เคยแอบรื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าตอนเด็กๆ ใครบ้างไม่เคยฝันอยากขี่มอเตอร์ไซค์เท่ๆ

เครื่องจักรกับสาวสวย ส่วนผสมที่ลงตัวเป๊ะ

กระแทกใจชายหนุ่มเข้าอย่างจัง

คว้ามามั่วๆ ดันเจอขุมทรัพย์ซะงั้น!

"นั่นแหละที่ต้องการ!" เซี่ยงเยว่ยัดใบสมัครใส่อกเธอ "เทรนด์ต่อไปคือ Gap Moe (ความน่ารักแบบขัดแย้ง) เคยได้ยินฉายา 'นางฟ้าช่างกล' ไหม?"

ฝูงชนเงียบกริบ

สาวช่างกลในชุดหมีถอยหลังกรูด

"ให้เวลาสิบนาที" เซี่ยงเยว่หยิบกล่องเครื่องมือออกมา "ประกอบอะไรก็ได้โชว์พี่หน่อย!"

สาวช่างกลนั่งยองๆ ประแจในมือหมุนติ้ว

สิบนาทีผ่านไป รถขุดดินจิ๋วก็ปรากฏโฉม

เธอบังคับแขนตักดินทำท่ามินิฮาร์ท

เสียงผิวปากจากหนุ่มๆ ดังลั่นหอประชุมแทบแตก

นมเนิมขาเขออะไรไม่สนแล้ว! นี่แหละเทพธิดาตัวจริง!

ประกอบรถขุดดินได้ด้วยเว้ย!!!

"ยินดีด้วยครับ น้องได้ตั๋วผ่านรอบพิเศษ!"

เซี่ยงเยว่ฉีกกระดาษ เขียนคำว่า "ไซซีช่างกล" ด้วยลายมือหวัดๆ

"พรุ่งนี้มารายงานตัว อย่าลืมพกประแจมาด้วย!"

เริ่มมีคนทยอยส่งใบสมัคร แต่คนที่ผ่านเกณฑ์มีน้อยมาก สองชั่วโมงผ่านไปได้แค่ห้าคน

เซี่ยงเยว่เริ่มเซ็ง จู่ๆ แถวหลังก็เกิดความวุ่นวาย

ก่งซากำลังดึงหูกระต่ายบนเสื้อฮู้ดของสาวคนหนึ่งไม่ปล่อย "น้องครับ กรอกใบสมัครไหม?"

สาวน้อยหูกระต่ายถอยหนี ผมยาวปิดหน้าไปครึ่งแถบ

ก่งซายังดึงไม่เลิก จนเธอต้องเงยหน้าขึ้น

ดวงตาเฉี่ยวคม จมูกโด่ง ผิวขาวจัดเหมือนหิมะ

ลำคอยาวระหงเหมือนหงส์ขาว สวยสง่าแบบราชินีน้ำแข็ง

หน้าเหมือนหลี่ ปิงปิง (ดาราดัง) ถึงเจ็ดส่วน สวยดุ!

"หนู... หนูแค่เดินผ่านมา..." เสียงเธอเบาหวิว ขัดกับหน้าตาคมเข้มสุดๆ

เซี่ยงเยว่แทรกตัวเข้าไปทันที "ชื่ออะไรครับ?"

"ซู... ซูหนี..."

"ร้องเพลงเต้นรำเป็นไหม?"

ส่ายหน้า

"เคยคอสเพลย์ไหม?"

ส่ายหน้ารัวๆ

"กลัวกล้องไหม?"

พยักหน้าจนหัวสั่นหัวคลอน

เซี่ยงเยว่คว้าปากกา (ทำท่าเหมือนไมค์) จ่อปากเธอ "เห็นพี่เป็นหมาตัวนึง แล้วด่าพี่ เหยียบย่ำพี่เดี๋ยวนี้!"

"คะ?" ซูหนีหูแดงแปร๊ด

"ด่าสิ! เดี๋ยวนี้!"

"เอ่อ... คือ..." เธอทำท่าจะหดตัวหนี แต่โดนเซี่ยงเยว่กดไหล่ไว้

"ทะ... ทำไมพี่ใจร้ายแบบนี้..." เสียงเธอแผ่วลงจนกลายเป็นเสียงสะอื้น

เซี่ยงเยว่พอใจสุดๆ

เมื่อกี้ซูหนีกำลังกลัวชัดๆ แต่คิ้วขมวดกับแววตาคู่นั้น กลับดูเหมือนเธอกำลังมองเหยียดลงมาจากเบื้องสูง

ออร่าแบบนี้ รุนแรงกว่าคาแรคเตอร์ราชินีที่ปั้นแต่งขึ้นมาซะอีก

พรสวรรค์ชนะพรแสวงจริงๆ!

คนอื่นพยายามแทบตาย แต่เธอมีมาตั้งแต่เกิด คนนี้ต้องเอามาให้ได้!

เซี่ยงเยว่ยัดใบสมัครใส่หมวกฮู้ดหูกระต่ายของเธอ

"กรอกเสร็จแล้วเอามาให้พี่เดี๋ยวนี้ น้องคือคนที่บริษัทต้องการ พี่รับประกันว่าอีกสองเดือน เงินเดือนน้องไม่ต่ำกว่าสองหมื่น!"

ซูหนีได้ยินคำว่าสองหมื่น หายใจแรงขึ้นทันที

ที่บ้านกำลังต้องการเงินก้อนนี้มากจริงๆ

เธอแอบเหลือบมองเซี่ยงเยว่แวบหนึ่ง

เห็นสายตามุ่งมั่นของเขาที่จ้องมองมา เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

เธอรีบก้มหน้าหลบ

ในที่สุด เธอก็รวบรวมความกล้า ตอบเสียงตะกุกตะกักแต่หนักแน่น "ด... ได้ค่ะ หนูจะลองดู"

ซูหนีกำหมวกหูกระต่ายแน่น ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษใบสมัครข้างใน

นี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิต เธอต้องคว้ามันไว้!

ทันใดนั้น สาวหัวฟูสไตล์เด็กแนวก็เบียดเสียดขึ้นมาหน้าแถว

"หนูๆๆ! หนูทำเสียงได้หลายแบบเลยค่ะ!"

ไม่รอให้เซี่ยงเยว่ตอบ เธอเริ่มท่องบทอาขยาน 《ชูซือเปี่ยว》 (ฎีกาออกศึก) ด้วยเสียงเจ๊โหด แล้วต่อด้วยแร็ปสำเนียงอีสาน

"หยุด!" เซี่ยงเยว่ชูปากกาเคมีสีแดง "น้องตกรอบ"

......