บทที่ 33 ถอดกางเกงลงซิ เดี๋ยวฉันทำเบาๆ เอง

อีกด้านหนึ่ง บรรยากาศไม่ได้เป็นมิตรขนาดนั้น

ณ โต๊ะสนุ๊กเกอร์เขตเจิ้นซี

ที่นี่คือถิ่นของ 'เว่ยเกา' ขาใหญ่ผู้โด่งดังแห่งเจิ้นซี

ภายในห้องอบอวลไปด้วยควันบุหรี่ พื้นเกลื่อนไปด้วยก้นบุหรี่และคราบสกปรกที่ระบุที่มาไม่ได้

ไม้คิววางพิงผนังระเกะระกะ

ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ทคอตั้งรีบเดินเข้ามาในห้อง เอามือปิดจมูกด้วยความรังเกียจ

“ลูกพี่พวกแกอยู่ไหน?” เขาถามเด็กแว้นหัวเหลืองที่ยืนเฝ้าประตูด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

“ข้างหน้า เลี้ยวซ้าย เข้าห้องวีไอพี” หัวเหลืองชี้ทางส่งๆ

ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ไปที่ห้องวีไอพี ผลักประตูเข้าไป

เห็นเว่ยเกานั่งอยู่ข้างใน กำลังดวล “สนุ๊ก” กับสาวน้อยอยู่

ชายหนุ่มยิ่งโมโห เขาแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว แต่ไอ้ขาใหญ่นี่ยังมัวแต่เล่นจ้ำจี้กับผู้หญิง!

“เว่ยเกา แกทำงานประสาอะไรของแก” ชายหนุ่มตะคอก

เว่ยเกาชักมือกลับจากการลูบไล้ เงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยสายตาเหยียดหยาม

“แกใช้สถานะอะไรมาพูดกับฉันแบบนี้ แกจ่ายเงิน ฉันทำงาน ฉันถามแกคำเดียวว่างานเสร็จไหม?”

พูดพลางหยิบบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุดสูบช้าๆ พ่นควันโขมง

“ยังมีหน้ามาพูดอีก แกรู้ไหมว่าเรื่องมันบานปลายขนาดไหน ให้ไปแค่ขู่ๆ เสือกทำระเบิดตูมตาม อยากตายก็ตายไปคนเดียวสิวะ อย่าลากฉันไปซวยด้วย!”

ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ กำหมัดแน่น

สีหน้าเว่ยเกาเปลี่ยนไป

เขารู้ดีว่างานนี้พลาดจริงๆ

ลูกน้องแม่งไม่ได้เรื่อง ให้ไปก่อกวนนิดๆ หน่อยๆ พอเป็นพิธี

ไอ้โง่สองตัวดันไปเผาโดนบ่อเกรอะ!

เขาหมุนไฟแช็กซิปโป้ในมือเล่น “เรื่องระเบิดโทษลูกน้องฉันไม่ได้หรอก ใครจะไปรู้วะว่ามีบ่อเกรอะอยู่ตรงนั้น...”

“ให้เวลาสามวัน! ฉันต้องเห็นไอ้เด็กฮีโร่นั่นไสหัวออกไปจากตรอกฮว๋ายฮวา ถ้ามันไม่ไป คนอื่นก็จะไม่ยอมเซ็นสัญญา ทุกคนตั้งความหวังไว้ที่ฮีโร่กันหมด!”

พูดจบ ชายหนุ่มก็ควักปึกเงินออกมาฟาดลงบนโต๊ะสนุ๊กเกอร์ดังปัง แล้วเดินกระแทกเท้าออกไป

“สัด! ทำเป็นกร่าง!” เว่ยเกามองตามหลังชายหนุ่มไป สบถเบาๆ

เขาดึงร่างที่สั่นเทาข้างกายเข้ามาใกล้ๆ ระบายอารมณ์

“อื้อ... อื้อ... พี่เว่ย”

......

สองวันต่อมา

เซี่ยงเยว่นอนหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียงคนไข้

เตียงข้างๆ มีเสียงเหลียนหูสูดน้ำลายดังจ๊วบๆ

หมอนเปียกเป็นวงกว้างเท่าฝ่ามือ เซี่ยงเยว่เห็นแล้วขนลุกซู่

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะบ้า

วันๆ ต้องปั้นหน้ายิ้มรับแขกที่แห่มาเยี่ยมจนปากชาไปหมด

“อาเจ้า อาเจ้าโว้ย! กูจะออกจากโรงพยาบาล!!!” เขาแหกปากร้องโหยหวน ตาลอยมองเพดาน

ถงเจ้าหิ้วถุงพลาสติกเข้ามา ปลอบว่า

“พี่เยว่ เลิกร้องเถอะ หมอเจ้าของไข้บอกว่าให้ดูอาการอีกหน่อย......”

เขาชูถุงให้เซี่ยงเยว่ดู “ชาวบ้านฝากไข่ไก่บ้านมาให้ บอกให้พี่บำรุงร่างกาย”

เซี่ยงเยว่ปรายตามองไข่ไก่ มุมปากยกยิ้ม

แต่ก็รีบหุบยิ้ม ตีหน้าบึ้งเหมือนเดิม

“ดูอาการพ่อง!”

เซี่ยงเยว่แหวกชุดคนไข้ลายทาง ขอบผ้าก๊อซที่ขาเริ่มเหลืองอ๋อย

“เมื่อวานประธานสมาคมสตรี พาป้าๆ เต้นแอโรบิคแปดคนมาร้องเพลงปลุกใจมอบความอบอุ่น แก้วหูฉันจะแตกตายห่าอยู่แล้ว”

เขาชี้กองภูเขาอาหารเสริมบนโต๊ะหัวเตียง “แล้วไอ้พวกพุทราจีน เก๋ากี้นี่อีก เห็นฉันเป็นแม่ลูกอ่อนอยู่ไฟหรือไง?”

จู่ๆ เซี่ยงเยว่ก็ลุกขึ้นยืน แผลที่ขาตึงเปรี๊ยะ เจ็บจี๊ด

เขากัดฟันสวมกางเกงยีนส์อย่างทุลักทุเล

“ไปทำเรื่องซะ ฉันจะออกเดี๋ยวนี้”

ยื้อกันไปอีกสิบนาที ถงเจ้าก็ทนเสียงบ่นของเซี่ยงเยว่ไม่ไหว ต้องยอมจำนนต่ออำนาจมืด

ทั้งสองเดินออกมาที่ทางเดิน

“ติ๊ง” ประตูลิฟต์เปิดออก

ฝูงคนกลุ่มใหญ่ทะลักออกมาจากลิฟต์

คนนำทีมถือธง “กล้าหาญเพื่อคุณธรรม” สีแดงแสบตาจนเซี่ยงเยว่ต้องหรี่ตา

มาอีกแล้ว! โชคดีที่ไหวตัวทัน

เขาขยิบตาให้ถงเจ้าอย่างผู้ชนะ

แล้วย่องเงียบ แวบเข้าไปในลิฟต์อย่างว่องไว

พอเข้าลิฟต์ปุ๊บ เซี่ยงเยว่ก็รีบกดชั้น 1 รัวๆ แล้วกดปิดประตูทันที

เซี่ยงเยว่นั่งรอถงเจ้าเอารถมารับอยู่ที่เก้าอี้ชั้น 1

ข้างหลังเขาไม่ไกล ไอ้หนุ่มหัวทองกำลังกดโทรศัพท์มือถือ เสี่ยวหลิงทง (PHS) กระซิบเสียงเบา

“พี่เว่ย ไอ้เด็กนักเรียนนั่นออกมาแล้ว”

......

กำแพงบ้านในตรอกฮว๋ายฮวาปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำเขียวครึ้ม เซี่ยงเยว่ผลักประตูรั้วเข้าไป

กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวล พี่น้องกำลังเข้าแถวรอตักข้าว

ได้ยินเสียงเปิดประตู ทุกคนหันขวับมามองพร้อมกัน

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เซี่ยงเยว่

“พี่เยว่!” เสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก

ก่งซาถือน่องหมูตุ๋นวิ่งถลาเข้ามา เช็ดมือมันแผล็บกับกางเกงสองที ทำท่าจะเลิกขากางเกงเซี่ยงเยว่ขึ้นดู

“ขอดูแผลหน่อย! ดีขึ้นยังพี่?”

“ไสหัวไป!” เซี่ยงเยว่หัวเราะด่า ปัดมือมันออก

ปาสื่อไม่ยอมน้อยหน้า ชะโงกหัวออกมาจากฝูงชน

“พี่เยว่ กินไรดีพี่ เดี๋ยวผมตักให้”

เซี่ยงเยว่มองดูพี่น้อง โบกมือยิ้มแย้ม

“สบายดี สบายดี ทำให้ทุกคนเป็นห่วงซะได้ ไป กินข้าวกัน!”

ทุกคนรุมล้อมเซี่ยงเยว่พาไปที่โต๊ะยาว ป้าอู๋เห็นเซี่ยงเยว่ก็รีบหันหลังวิ่งกลับเข้าครัว

ไม่นานแกก็กลับมาพร้อมโถตุ๋นใบหนึ่ง ยัดใส่มือเซี่ยงเยว่

“ท่านประธานเซี่ยง ซุปนกพิราบตุ๋นมาสี่ชั่วโมง กะว่าจะให้ปาสื่อเอาไปส่งให้ตอนบ่าย นึกไม่ถึงว่าจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้”

เซี่ยงเยว่นั่งกินเนื้อคำโต ซดซุปคำใหญ่ สะใจสุดๆ

นี่สิชีวิตจริง สองวันที่โรงพยาบาลนั่นคือนรกชัดๆ

มีแต่เหลียนหูผู้น่าสงสาร ตื่นขึ้นมา

ไม่เจอพี่เยว่ โทรหาถงเจ้าก็ไม่ติด

ลูกน้องสองคนยืนเฝ้าเตียงเป็นยักษ์วัดแจ้ง

บอกว่าพี่เยว่สั่งกำชับมา ต้องเฝ้าให้ดี ห้ามคลาดสายตา

พี่เสือใจสลาย พี่เสือน้ำตาตกใน พี่เสือก็อยากออกจากโรงพยาบาลเหมือนกัน

แผลที่หลังเจ็บจนลุกแทบไม่ขึ้น อย่าว่าแต่จะหนีการเฝ้าระวังของลูกน้องสองคนเลย

กินข้าวเสร็จ พี่น้องก็แยกย้ายกลับไปประจำจุด

ถงเจ้าช่วยป้าอู๋เก็บกวาดในครัว

ฟางเค่อเอ๋อร์หิ้วถุงอาหารเสริมพะรุงพะรังเดินเข้ามา

เธอวางถุงลงบนโต๊ะ เริ่มสาธยายสรรพคุณให้เซี่ยงเยว่ฟัง

“อันนี้เป็นน้ำมันปลาทะเลน้ำลึก ช่วยฟื้นฟูแผลไฟไหม้ กินวันละสองครั้ง ครั้งละเม็ด”

“แล้วก็อันนี้ วิตามินซี ช่วยให้แผลหายเร็ว”

พูดไปก็หยิบอีกกระปุกขึ้นมา

“อันนี้โปรตีนผง เช้าเย็นครั้งละช้อน ชงน้ำอุ่นดื่มนะ”

เซี่ยงเยว่อุดหู “พอ! เยอะแยะขนาดนี้ไปเอามาจากไหน?”

ฟางเค่อเอ๋อร์หน้าแดง บิดชายเสื้อด้วยความขัดเขิน “คะ... คือว่า เอามาจากห้องทำงานพ่อฟางน่ะ”

......

ลูกกตัญญู (ประชด) จริงๆ พ่อฟางโชคดีที่มีลูกแบบเธอ

“เอาพวกนี้กลับไปเถอะ หมอจ่ายยามาให้ฉันแล้ว”

ฟางเค่อเอ๋อร์ได้ยินก็แววตาหม่นลง บ่นอุบอิบ “ฉันนึกว่าจะช่วยนายได้ซะอีก”

เซี่ยงเยว่เห็นท่าไม่ดี รีบเปลี่ยนเรื่อง “งั้นก็ดีเลย ได้เวลาเปลี่ยนยาพอดี ทำเองไม่ค่อยถนัด เธอช่วยหน่อยได้ไหม?”

เวลาผู้หญิงน้อยใจ

อย่าไปต่อความยาวสาวความยืด

อย่าไปเทศนาสั่งสอน

เปลี่ยนเรื่องได้ให้รีบเปลี่ยน

ไม่งั้นเรื่องเล็กจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

ปัญหาขี้ปะติ๋วจะลุกลามบานปลาย

ฟางเค่อเอ๋อร์พยักหน้ารัวๆ

วิ่งเข้าไปเอายาในห้อง

เธอนั่งลงข้างๆ เซี่ยงเยว่ เสียงอ่อนเสียงหวาน “ถอดกางเกงลงสิ เดี๋ยวฉันทำเบาๆ เอง”

สีหน้าเซี่ยงเยว่ดูพิลึก

ประโยคนี้คุ้นๆ แฮะ

ชาติที่แล้วเซี่ยงเยว่พูดกับผู้หญิงตั้งหลายคน

“กลางวันแสกๆ จะดีเหรอ” เซี่ยงเยว่แกล้งทำท่าขัดเขิน มือเอื้อมไปปลดเข็มขัด

หน้าฟางเค่อเอ๋อร์แดงแปร๊ดทันควัน

เธอผลักเซี่ยงเยว่ “คนลามก!”

เซี่ยงเยว่ทำหน้าไร้เดียงสา ก็เธอเป็นคนเริ่มก่อนเองนี่นา!

เป็นผู้ชายยุคนี้มันยากจริงๆ

จะเปิดเผยหน่อย ก็หาว่าลามก จะทำตัวเรียบร้อย ก็หาว่าสร้างภาพ

เขาไม่ใช่คนลามกซะหน่อย!

คนลามกแค่คิดอยากจะนอนกับคนอื่น

แต่เซี่ยงเยว่เป็นคนที่หลุดพ้นจากกิเลสชั้นต่ำแล้ว

เขาแค่อยากตื่นมาพร้อมกับคนหลายๆ คนต่างหาก!

“ปัง!” เสียงกลอนประตูกระแทกดังสนั่น

ขัดจังหวะความคิดของเซี่ยงเยว่

ประตูรั้วถูกถีบเปิดออก

เว่ยเกาเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทางไม่เห็นหัวใคร

ข้างหลังมีลูกน้องติดตามมาอีกหกคน

ไอ้หัวทองที่เข้าคนสุดท้ายยังอุตส่าห์ปิดประตูให้ วันนี้ต้องจัดให้สาสม

เว่ยเกากวาดตามองรอบๆ เตะโถซุปคว่ำกลิ้งโค่โล่

“เสวยสุขกันจังนะ?” เขาเหลือบตามองฟางเค่อเอ๋อร์ “นังหนูนี่แจ่มกว่าเด็กนั่งดริงก์...”