บทที่ 6 ท่านประธานฟาง

ระหว่างทางกลับ รถตู้กระเด้งกระดอนไปตามถนนซีเมนต์ที่เป็นหลุมเป็นบ่อ พี่น้องที่นั่งแถวหลังเบียดกันจนแทบจะขี่คอกัน

หัวเหลียนหูกระแทกเพดานรถดัง “โป๊กๆๆ” ฟังดูตลกพิลึก

“พี่เยว่ ข้างหน้าทำถนน ต้องอ้อมไหม?” ถงเจ้าถามขึ้น

“เลี้ยวขวาเข้าตรอกเหรินเฟิง!” เซี่ยงเยว่เอื้อมมือไปจับพวงมาลัยหมุนวูบ

ตัวรถเอียงวูบอย่างแรง พี่น้องเจ็ดคนกลิ้งไปกองรวมกันเหมือนลูกขนุน

หน้าของก่งซาแนบติดกระจกหน้าต่าง “พี่เยว่ วันหลังซื้อรถใหม่อีกคันเถอะ...”

เซี่ยงเยว่ทำหูทวนลม รูม่านตาหดเกร็งฉับพลัน

สายตาจับจ้องไปที่ “ร้านตัดผมเหล่าหวัง” ในตรอกอย่างไม่วางตา

นี่มันตำแหน่งของลานน้ำพุใจกลางย่านธุรกิจ CBD ในอนาคต!

“จอดรถ!” เซี่ยงเยว่ถีบประตูรถเปิดออก แล้วกระโดดลงไปคนแรก

เขาเดินดุ่มๆ ไปที่หน้าร้านตัดผม ฉีกประกาศกระดาษสีซีดจางแผ่นนั้นลงมา

【ร้านตัดผมเหล่าหวังขายด่วน ราคาต่อรองได้】

หัวใจของเซี่ยงเยว่เต้นรัว ถ้าจำไม่ผิด อีกไม่นานตรงนี้จะมีการเวนคืนที่ดิน

สองวันมานี้เขาคิดมาตลอดว่าจะพาพี่น้องไปทำอะไรดี แค่หากินเล็กๆ น้อยๆ คงเลี้ยงพี่น้องตั้งมากมายขนาดนี้ไม่ไหว

ชาติที่แล้วพี่น้องพวกนี้ซื่อสัตย์ภักดีกับเขา เขาจะทิ้งทุกคนไปไม่ได้

คราวนี้เข้าทางพอดี กำลังง่วงก็มีคนส่งหมอนมาให้

ตอนนี้กว้านซื้อบ้านไว้สักสองสามหลัง แป๊บเดียวราคาก็พุ่งขึ้นสามสี่เท่า ถึงตอนนั้นเขาก็จะมีเงินทุนพอจะทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอันแล้ว

ความทรงจำในอีก 20 ปีข้างหน้า คือขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดของเขา

ยุคนี้เป็นยุคทองที่เศรษฐกิจกำลังจะพุ่งทะยาน ขอแค่ธุรกิจตั้งตัวได้ จะเลี้ยงลูกน้องอีกกี่ร้อยคนก็ไหว

อีกอย่าง ยุคนี้ยังไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนอนาคต ทุกวงการถ้าไม่มีเส้นสายก็อาจโดนรังแกได้

มีพี่น้องเยอะไว้ก่อนไม่ใช่เรื่องเสียหาย!

คิดได้ดังนั้น เซี่ยงเยว่ก็พาทุกคนเดินเข้าไปในร้านตัดผมเหล่าหวัง

ภายในร้าน ช่างตัดผมแซ่หวังถือมีดโกนค้างอยู่กลางอากาศ มองดูเซี่ยงเยว่แล้วพูดตะกุกตะกัก

“พ... พี่เซี่ยง! เดือนนี้ไม่มีลูกค้าจริงๆ นะพี่...”

“จะมาซื้อร้าน” เซี่ยงเยว่ชูใบประกาศ “แสนสาม ขายไหม”

มีดโกนในมือช่างหวังร่วง “เคร้ง” ลงพื้น เขากลืนน้ำลาย ลังเลที่จะพูด “ข้างหลังผมยังมีลานบ้านอีก...”

“ลานบ้านแกมันสิ่งปลูกสร้างผิดกฎหมาย” เซี่ยงเยว่เตะบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด “บ้านนี้รวมห้องใต้หลังคาก็แค่แปดสิบสองตารางเมตร”

ถงเจ้ารู้ใจลูกพี่ ปากกาหมึกซึมในมือตวัดลงบนสมุดบัญชีอย่างรวดเร็ว บันทึกรายละเอียดต่างๆ

ชายชุดสูทดำหัวเกรียนแปดคนยืนอุดประตูไว้พอดิบพอดี หัวโล้นของเหลียนหูดูโดดเด่นที่สุด

มือเหี่ยวย่นของชายชราคว้าแขนเสื้อเซี่ยงเยว่ เสียงสั่นเครือ

“แสน... แสนห้า! หลานชายผมจะไปเรียนเมืองนอก...”

“ตกลง” เซี่ยงเยว่ชี้ไปที่กล้องวงจรปิดตรงมุมห้อง “แต่ต้องเซ็นสัญญา ซื้อขายด้วยความสมัครใจ ไม่มีการโกง”

ช่างหวังพยักหน้ารับปากรัวๆ

เซี่ยงเยว่กระซิบสั่งงานถงเจ้า ให้พาตาแก่ไปเซ็นสัญญาและทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์

...

ในหอพักห้อง 603 แสงไฟสลัว

เสียงกดเครื่องคิดเลขของถงเจ้าดังรัวเร็ว เสียงแป้นกดดังก้องทำลายความเงียบในห้อง

“พี่เยว่ ทำไมเราต้องไปซื้อบ้านโทรมๆ นั่นด้วยวะ?”

เหลียนหูกัดแอปเปิ้ล น้ำฉ่ำๆ หยดลงบนโฉนดที่ดิน

เซี่ยงเยว่ยิ้ม “ฉันได้ข่าวมาว่า เบื้องบนจะเวนคืนที่ตรงนั้น”

“ตามมาตรฐานค่าชดเชยปัจจุบัน อย่างน้อยก็ได้กำไรสามสี่เท่า” ดวงตาของถงเจ้าเป็นประกาย “ถ้ารวมพื้นที่ส่วนต่อเติมผิดกฎหมายเข้าไปด้วย...”

“ผิดกฎหมายพ่อง!” จู่ๆ เหลียนหูก็ถลกเสื้อเชิ้ตโชว์กล้ามเป็นมัดๆ

“เดี๋ยวถึงเวลาฉันจะถือมีดไปนั่งเฝ้าหน้าประตูเอง”

ก่งซาก็กระโดดลงมาจากเตียงด้วยความตื่นเต้น จนเกือบชนถ้วยบะหมี่บนโต๊ะหก

“พี่เยว่! เดี๋ยวผมนำทีมลุยเอง!”

เซี่ยงเยว่: “ไม่ได้! ตั้งแต่นี้ไป เราเป็นนักธุรกิจถูกกฎหมาย!”

เหลียนหูชะงัก สมองยังประมวลผลไม่ทัน “งั้น... งั้นฉันยังต้องพกมีดไปไหม?”

“พกปู่มึงสิ!” เซี่ยงเยว่ดึงเนคไทออก โยนไปข้างๆ

“อาเจ้า พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนบริษัทที่กรมพัฒนาธุรกิจการค้า ต่อไปเราจะเป็นบริษัทที่ถูกต้องตามกฎหมาย บอกพี่น้องทุกคนให้เพลาๆ ลงหน่อย อย่าไปหาเรื่องใคร!”

เหลียนหูได้ยินดังนั้น ก็ตื่นเต้นจนกลิ้งไปมาบนเตียงเหมือนหมีควาย

“พี่เยว่ ชื่อบริษัทต้องเอาแบบดุดัน! ชื่อหงซิง! หงที่มาจากหงเหมิน (อั้งยี่) ซิงที่แปลว่าดารายักษ์ใหญ่!”

พูดจบ เขาก็หยิบรูปเทพเจ้ากวนอูออกมา “ฉันเตรียมโลโก้ไว้พร้อมแล้ว!”

ถงเจ้าถลึงตาใส่ “กรมพัฒฯ เขาจะมองว่าพวกเราเป็นองค์กรอาชญากรรมน่ะสิ...”

“อาชญากรรมบ้าบออะไร!”

เซี่ยงเยว่ยกขาลงจากม้านั่ง ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ให้ฟางเค่อเอ๋อร์เป็นกรรมการผู้มีอำนาจลงนาม”

เหลียนหูพลิกตัวจนเกือบตกเตียง

“ยัยนั่นจะคุมสถานการณ์อยู่เหรอ?”

“คุมสถานการณ์อะไร! เราเป็นบริษัทถูกกฎหมาย พ่อหล่อนเป็นถึงผู้กำกับฟาง”

เซี่ยงเยว่หยิบมือถือขึ้นมา เป่าลมใส่หน้าจอ “บอกไปว่าพามาเล่นเกมเศรษฐีเวอร์ชั่นคนจริง”

แผนการหลายอย่างของเขาเกี่ยวพันกับฟางเค่อเอ๋อร์ ช่วยไม่ได้ คงต้องให้เธอลำบากหน่อยแล้ว

เบื้องหลังของเธอจะช่วยกันปัญหาได้เยอะในช่วงเริ่มต้น

หอพักหญิงห้อง 201

ฟางเค่อเอ๋อร์นอนอ่านนิยายอยู่บนเตียง ช่วงนี้นิยายแนวเจ้าพ่อมาเฟียกำลังสนุกเลย

“กริ๊งงง” เสียงมือถือดังขึ้น

เซี่ยงเยว่? เขาโทรมาทำไม?

ฟางเค่อเอ๋อร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดรับสาย

“ห๊ะ! พรุ่งนี้แปดโมงเจอกันหน้าวิทยาลัย”

“เกมเศรษฐีเวอร์ชั่นคนจริง? ทำเงินได้เยอะ? ต้องเอาบัตรประชาชนไปด้วย?”

“ตู้ดๆๆ” ปลายสายวางไปแล้ว

ฟางเค่อเอ๋อร์กลิ้งตัวบนเตียงหนึ่งรอบ ทุบหมอนด้วยความหงุดหงิด

เซี่ยงเยว่หมายความว่ายังไงกันแน่!

พวกมาเฟียเวลาคุยกันต้องทำตัวเหมือนสายลับ พูดแต่รหัสลับ ฟังไม่รู้เรื่องสักประโยค!

รุ่งเช้า หมอกจางๆ ปกคลุมทั่ววิทยาลัย

ฟางเค่อเอ๋อร์เคี้ยวหมากฝรั่งเป่าลูกโป่ง เตะประตูรถดังปัง “เซี่ยงเยว่ พวกนายทำไมชักช้าอย่างนี้...”

“ไปซื้อชานมไข่มุกมาให้เจ๊ใหญ่!” เซี่ยงเยว่ยื่นแก้วชานมไข่มุกใส่มือเธอ

“รีบขึ้นรถ วันนี้แค่ไปเซ็นชื่อ พรุ่งนี้คนทั้งเมืองหยางต้องเรียกเธอว่าท่านประธานฟาง”

พอได้ยินแบบนั้น ตาปรือๆ เพราะความง่วงของฟางเค่อเอ๋อร์ก็ลุกวาวขึ้นมาทันที เธอยอมขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างว่าง่าย

“บอกไว้ก่อนนะ ฉันดูแลแค่เรื่องเก็บค่าคุ้ม... ค่าบริหารจัดการเท่านั้นนะ!”

“วางใจเถอะครับท่านประธานฟาง” เซี่ยงเยว่ปิดประตูรถ

รถตู้พาฟางเค่อเอ๋อร์ผู้ตื่นเต้นแล่นโขยกเขยกไปที่กรมพัฒนาธุรกิจการค้า

พอเข้าไปในโถง เหลียนหูก็เกาะเคาน์เตอร์ตะโกนลั่น

“พวกเราจะมาจดทะเบียนบริษัท! ชื่อหงซิง! หงที่มาจากหงเหมิน ซิงที่แปลว่าดารายักษ์ใหญ่!”

ที่คอของเขาแปะสติกเกอร์ลายมังกรเขียว มันวาววับเมื่อต้องแสงไฟ

เจ้าหน้าที่มือสั่น เตรียมจะกดโทรแจ้งตำรวจ...

ยุคนี้พวกมาเฟียถึงกับมาจดทะเบียนบริษัทกันแล้วเรอะ!

ถงเจ้ากอดหนังสือ “กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยหุ้นส่วนบริษัท” เดินตามหลังมา ในเล่มยังสอดสมุดบัญชีค่าคุ้มครองเอาไว้

เขาขยับแว่น อธิบายด้วยท่าทางจริงจัง

“พวกเราเป็นนักธุรกิจที่ถูกต้องตามกฎหมายครับ”

รองอธิบดีที่ถือแก้วชาเดินผ่านมา เหลือบไปเห็นสมุดบัญชี ถึงกับมือสั่นทำชาหกเรี่ยราด

ในบัญชีเขียนว่า:

ค่าคุ้มครองร้านสนุ๊กเกอร์ 2000 ได้รับแล้ว

ค่าคุ้มครองร้านอินเทอร์เน็ต 3000 ได้รับแล้ว...

นักธุรกิจสุจริตบ้านไหนบัญชีมีแต่ค่าคุ้มครอง!!!

ดูท่าจะเป็นแก๊งใหญ่ สงสัยเตรียมเปิดบริษัทฟอกเงินแหงๆ!

ฟางเค่อเอ๋อร์ถูกเซี่ยงเยว่ดันไปหน้าช่องบริการ

“วัตถุประสงค์ของการประกอบกิจการคืออะไรคะ?” น้องพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เสียงสั่น ปลายปากกาขีดเส้นยึกยือบนแบบฟอร์ม

เหลียนหูตบโต๊ะดังปัง “ก็ต้องเป็นเก็บค่า...”

“การบริหารจัดการเชิงพาณิชย์, บริการความบันเทิงและสันทนาการ, การจัดการร้านอาหาร, การเช่าอสังหาริมทรัพย์”

ถงเจ้าขยับแว่นแย่งตอบ นิ้วจิ้มลงบน “หมวดหมู่ประเภทธุรกิจ” อย่างแม่นยำ “แถมด้วยการค้าส่งเครื่องเขียนและอุปกรณ์การเรียน”

ฟางเค่อเอ๋อร์คาบหลอดชานมมองค้อน “อุปกรณ์การเรียน? พวกเราจะขายเครื่องเขียนเหรอ?”

เซี่ยงเยว่: “รูปปั้นกวนอูชุบทอง” เขาหันไปขยิบตาให้พนักงาน “เขาเรียกว่าสินค้าทางวัฒนธรรม”

“คะ... คุณฟาง เชิญเซ็นชื่อตรงนี้ค่ะ...” มาสคาร่าของน้องพนักงานไหลเยิ้มเพราะเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เธอยื่นแบบฟอร์มให้อีกใบ

ฟางเค่อเอ๋อร์ถลึงตาใส่เซี่ยงเยว่ “ให้ฉันทำเรื่องเหรอ? นายวางแผนไว้แต่แรกแล้วใช่ไหม!”

เซี่ยงเยว่ยิ้มตาหยี ดีดหน้าผากเธอเบาๆ

“เขาเรียกว่าการบูรณาการทรัพยากร เธอเป็นกรรมการผู้มีอำนาจ ไอ้เสือพวกนี้ดูแลวัฒนธรรมองค์กร เราจะช่วยกันสร้างความยิ่งใหญ่ ถ้าไม่ลงแรงอะไรเลย เจ๊ใหญ่อย่างเธอจะให้ลูกน้องนับถือได้ยังไง”

ฟางเค่อเอ๋อร์ไตร่ตรองดูแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล

เจ๊ใหญ่ที่ไหนเขาจะไม่ลงแรง อยากจะดูดีต่อหน้าคนอื่น เบื้องหลังก็ต้องลำบากกันบ้าง เธอจึงเริ่มเซ็นชื่ออย่างคล่องแคล่ว

จู่ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นที่ทางเดิน เหลียนหูกับรปภ. กำลังวิ่งไล่จับกัน

“รอยสักนี่มันสติกเกอร์! ไม่เชื่อพี่ก็ลองถูดูสิ!” สติกเกอร์ลายอักษร “ภักดี” ที่หน้าอกเหลียนหูสีตก เลอะเสื้อเชิ้ตขาวจนแดงเถือก

รปภ. หน้าตาตื่นถอยหลังกรูด

มึงอย่าเข้ามานะ! ยุคนี้เป็นมาเฟียก็ไม่ง่าย บาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่ไปโรงพยาบาล อย่าหวังจะมาเรียกค่าเสียหายกับกูเชียว!

เซี่ยงเยว่กุมขมับ ไอ้เสือมันเอาเงินค่าขนมแต่ละเดือนไปซื้อสติกเกอร์รอยสักหมดเลยมั้งเนี่ย ทำไมมีลายเยอะขนาดนี้!