บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 86 ผมไม่แนะนำให้ทุกคนไปจับเสือในป่านะครับ
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 86 ผมไม่แนะนำให้ทุกคนไปจับเสือในป่านะครับ
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 86 ผมไม่แนะนำให้ทุกคนไปจับเสือในป่านะครับ
พ่อของอิงอิงถอดเป้ออก และหยิบข้าวกล่องกับผลไม้ออกมาวางทีละอย่างบนโต๊ะหินหน้าม้านั่ง
“บรรยากาศที่นี่ดีจริง ๆ สบายมากเลย จนไม่อยากลุกไปไหนแล้วเนี่ย!”
หลิวเสวี่ยชิงรู้สึกว่ามาเที่ยวสวนสัตว์วันนี้สนุกกว่าไปสวนสาธารณะเมื่อก่อนเยอะเลย! อยู่บ้านอิงอิงชอบเล่นของเล่นกับดูการ์ตูนมากกว่าไปสวนสาธารณะ ต้องคะยั้นคะยอกล่อมอยู่นานกว่าจะยอมไป พอไปถึงได้ไม่ถึงครึ่งวัน ก็จะเริ่มงอแงขอกลับบ้านแล้ว
แต่คราวนี้เธอกระตือรือร้นอยากมามาก และหลังจากเล่นมาครึ่งค่อนวัน เธอก็ยังดูคึกคักอยู่เลย
เปิดข้าวกล่อง อิงอิงหยิบมะเขือเทศราชินีสีแดงสดเข้าปากทันที เคี้ยวตุ้ย ๆ รสเปรี้ยวหวานซ่านไปทั่วลิ้น หน้าตาเหยเกนิด ๆ
หลังจากอิงอิงกินไปสองลูก หลิวเสวี่ยชิงก็ยิ้มและอ้าปาก “อ้า~” อิงอิงเหลือบมองแล้วเข้าใจทันที หยิบมะเขือเทศขึ้นมา ยื่นป้อนใส่ปากแม่ อย่างว่าง่าย
“อื้ม! อร่อย ขอบใจจ้ะลูก!”
ที่สุดปลายม้านั่งอีกด้าน คุณแม่ยังสาวที่กำลังไกวรถเข็นเด็กอดอิจฉาไม่ได้ เมื่อไหร่ลูกเธอจะโตแล้วป้อนอะไรเธอแบบนี้บ้างนะ?
หลิวเสวี่ยชิงหยิบน่องไก่ขึ้นมา “เอ้า น่องไก่จ้ะ~”
อิงอิงพูดด้วยเสียงเล็ก ๆ อย่างจริงจัง “ถ้าหนูกินไม่หมด ให้พ่อกินต่อนะคะ!”
“ได้จ้ะ!”
ข้าวกล่องที่ปรุงรสด้วยซุปไก่สูตรพิเศษและผักที่จับคู่มาอย่างพิถีพิถัน รสชาติอร่อยจริง ๆ อิงอิงกำช้อนเล็ก ๆ ตักข้าวพูนช้อนยัดเข้าปาก แก้มป่อง ตาหยีด้วยความสุข พึมพำอู้อี้ “ข้าวกล่องแม่หร่อยจัง~”
ข้าวกล่องหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว!
จากนั้นพวกเขาก็กินแอปเปิล นั่งพักผ่อนย่อยอาหารอย่างสบายใจ ก่อนที่ครอบครัวจะเดินชมต่อ
ลิงกังหน้าแดงขนเหลืองกระโดดอย่างคล่องแคล่วระหว่างภูเขาลิงกับสะพานเชือก เชือกที่แกว่งไปมาไม่มีผลกับพวกมันเลย ลิงตัวหนึ่งโหนเชือกสลับมือ แป๊บเดียวก็ข้ามจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง แล้วไถลตัวลงมาตามคอนไม้
ผู้เข้าชมอุทานเป็นระยะ “ว้าว กระโดดไกลมาก!”
“กระโดดเร็วมาก มองไม่ทันเลย!”
“มันยืนนิ่งอยู่บนนั้นได้ไงเนี่ย? เกาก้นด้วย ไม่ตก . . . ไม่ตกแฮะ ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“สมกับเป็นลิง นักปีนป่ายโดยธรรมชาติ แขนแข็งแรงชะมัด ฉันดึงข้อทีเดียวยังเหนื่อยเลย สองทีแขนก็ล้าแล้ว!”
“หา นายยังดึงข้อได้อยู่เหรอ? ฉันดึงไม่ขึ้นสักทีแล้วตอนนี้ ม.ต้น คือจุดพีคของร่างกายจริง ๆ ตอนนั้นฉันดึงได้เป็นสิบทีรวดเลยนะ!”
กลางภูเขาลิง ลิงตัวหนึ่งกำลังแต่งขนให้อีกตัว ตัวข้างหน้านอนนิ่ง ส่วนตัวข้างหลังทำหน้าที่เหมือนช่างทำผมมืออาชีพ หวีขนให้เพื่อนอย่างตั้งใจจากหลังไปขา แล้วก้มลงตรวจดู
ลิงตัวหน้าหันมามองเหมือนจะถาม “เป็นไง เสร็จยัง?”
“ยัง เหลืออีกข้าง!”
ลิงตัวหน้าจึงก้มหัวลงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ช่างผมโทนี่หวีขนอีกข้างอย่างระมัดระวัง
การแต่งขนเป็นกิจกรรมสังคมที่สำคัญมากในหมู่ลิง!
ตั้งแต่มีคอนและสะพานเชือก ลิงกังก็มีที่ให้เล่นสนุกและปลดปล่อยพลังงาน ทำให้การทะเลาะวิวาทลดลงและมีพฤติกรรมทางสังคมมากขึ้น
“ฉันนึกว่าลิงทุกตัวหางยาวซะอีก แต่ทำไมลิงพวกนี้หางสั้นจัง?”
“เออ พูดถึงก็จริงแฮะ!”
“ดูป้ายนี้สิ”
ป้ายเขียนว่า สกุลลิงกัง มี 22 สปีชีส์ บางชนิดหางยาวกว่าลำตัวเล็กน้อย บางชนิดไม่มีหาง ลิงพวกนี้คือ ลิงวอก หรือที่เรียกว่าลิงกังทั่วไป มีการกระจายพันธุ์กว้างขวาง ได้ชื่อนี้เพราะตัวอย่างแรกถูกเก็บที่ริมฝั่งแม่น้ำคงคาในบังกลาเทศ และพวกมันเป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองของชาติ
“ได้ความรู้ใหม่!”
พ่อของอิงอิงสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “ดูสิ ลิงตัวนั้นมีลูกลิงเกาะอยู่ที่ท้องด้วยหรือเปล่า?”
หลิวเสวี่ยชิงมองดี ๆ และก็ใช่จริง ๆ!
“ว้าว ลูกลิงตัวนี้เก่งจัง” เธออุทานด้วยความทึ่ง “เกาะท้องแม่แน่นเลย ไม่กลัวตกด้วย”
ในธรรมชาติ ลิงกังปีนป่ายและกระโดดข้ามต้นไม้และลำธารพร้อมลูกน้อย แต่ไม่มีมือว่างอุ้มลูก เลยต้องอาศัยลูกเกาะขนแม่ให้แน่น ไม่ใช่แค่ลิงกัง ลิงและเอปหลายชนิดก็ทำแบบเดียวกัน
เมื่อแม่ลิงหยุดเดินและนั่งยอง ๆ สังเกตการณ์ ลูกลิงก็ไถลออกจากอ้อมอกแม่และวิ่งไปข้าง ๆ เพื่อเก็บก้อนหินมาเล่นบนพื้น
หลังจากดูลิงกังสักพัก พวกเขาก็ไปที่กรงเสือ
“แชะ แชะ แชะ!”
ผู้เข้าชมกดชัตเตอร์รัว ๆ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ อยากรู้อยากเห็น และตื่นเต้น!
เสือก็กำลังแสดงพฤติกรรมทางสังคมอยู่เหมือนกัน!
แต่เจียวเจียว เสือตัวเดียวในกรง แสดงพฤติกรรมทางสังคมยังไง?
แน่นอนเพราะฟางเย่อยู่ในกรงด้วย นั่งยอง ๆ ข้างเจียวเจียวพร้อมรอยยิ้ม นวดหัวโต ๆ ของเธอด้วยมือ
พวกเขาสเปรย์น้ำในกรงตอนเที่ยง ซึ่งช่วยลดอุณหภูมิลงหน่อย เจียวเจียวนอนแผ่บนพื้นปูน อาบแดดอย่างสบายใจ
ขาหน้าเหยียดตรง คางเกยบนอุ้งเท้าเสือที่ใหญ่เท่าหัวคน หนังศีรษะถูกฟางเย่นวดคลึงราวกับกำลังทำสปา หรี่ตาอย่างเพลิดเพลิน
ทันใดนั้นเธอก็สะบัดหัวและส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เหมือนเครื่องยนต์ทรงพลังสตาร์ทติด ทำเอาผู้เข้าชมสะดุ้ง! บางคนขี้กลัวหน่อยถึงกับกรี๊ดและถอยหลังกรูด บางคนปิดตาไม่กล้ามองด้วยซ้ำ!
ฟางเย่แบมือ ยิ้มอย่างผ่อนคลาย “ทุกคนครับ ไม่ต้องตกใจ! เจียวเจียวแค่บอกว่าผมนวดเบาไป อยากให้แรงกว่านี้อีกหน่อย! เจียวเจียวเป็นเด็กดีและอ่อนโยน ใช่ไหม?”
เขาขยี้หน้าขนฟูของเจียวเจียว และเธอก็หันมามองเขา ลืมตาขึ้น ดวงตาสีอำพันอ่อนโยนมากจริง ๆ และเธอก็คำรามเบา ๆ เหมือนฟ้าร้องไกล ๆ อีกครั้ง
จากนั้นฟางเย่ก็ก้มหัวลงและโน้มตัวเข้าไป เจียวเจียวก็ขยับหน้าเข้ามาใกล้ มนุษย์และเสือเอาหัวชนกันอย่างรักใคร่ เจียวเจียวหรี่ตาอีกครั้งและเอนตัวเข้าหาเขา แสดงความไว้วางใจและความรักอย่างชัดเจน
“คุณพระช่วย!”
“พูดไม่ออกเลย!”
“ผู้อำนวยการสุดยอด! ผู้อำนวยการสุดยอด!”
“ดูตาของมันสิ ดูมีจิตวิญญาณมาก!”
“ใจสั่นเลย อยากเอาหัวชนเสือบ้างจัง ทำไงดี?”
“อย่าไป! ถ้าไป นายจะกลายเป็นแค่อาหารมื้อนึง!”
หลิวเสวี่ยชิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ รู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิด เธอกระซิบเบา ๆ “ไม่น่ากลัวเหรอ? เสือสนิทกับคนได้ขนาดนี้เลยเหรอ? มันจะไม่งับหัวคนหลุดกะทันหันใช่ไหม?”
พ่อของอิงอิงที่รักษามาดนิ่งมาตลอด ตอนนี้ก็แสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดส่ายหัว “ไม่รู้สิ!”
มีเพียงอิงอิง ที่ไม่มีคอนเซปต์เรื่อง “เสือโหด” ฟื้นจากความตกใจเสียงคำรามตอนแรก และดึงมือหลิวเสวี่ยชิงอย่างมีความสุข “แม่ขา เสือเท่มากเลย! หนูขอจับเสือได้ไหมคะ?”
หลิวเสวี่ยชิงกอดเธอด้วยรอยยิ้มปนระอา “โธ่ลูก แม่ขอล่ะ!”
หลานลี่ยืนอยู่นอกกรง ล้อมรอบด้วยผู้เข้าชมที่ตื่นเต้น ยิงคำถามใส่รัว ๆ เช่น “ทำไมเสือไม่กินคน?”
เธอประหม่านิดหน่อยที่โดนรุมล้อม และตอบตะกุกตะกักอย่างภูมิใจ “ผอ . . . ผู้อำนวยการของเราเก่งมากค่ะ สัตว์ทุกตัวชอบเขาและอยากเข้าใกล้! และเจียวเจียวก็มีนิสัยอ่อนโยนมากด้วยค่ะ”
จากนั้นเธอก็พูดอย่างจริงจัง “แต่อย่าคิดว่าแค่เพราะผู้อำนวยการสนิทกับเสือ แล้วทุกคนจะทำแบบนี้ได้นะคะ ถ้าเจอเสือในป่า ทางที่ดีคืออยู่ให้ห่าง ถ้าคิดจะเข้าไปลูบ แนะนำให้เขียนพินัยกรรมไว้ก่อนเลยค่ะ”
นักท่องเที่ยวทำหน้าเหลือเชื่อ “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ! มีประโยชน์มากจริง ๆ!”
คนปกติเห็นเสือในป่า คงสติแตกด้วยความกลัวไปแล้ว ใครจะบ้ากล้าเข้าไปลูบ? อยากตายหรือไง?