บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 83 ผู้อำนวยการใจร้ายเกินไปแล้ว!
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 83 ผู้อำนวยการใจร้ายเกินไปแล้ว!
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 83 ผู้อำนวยการใจร้ายเกินไปแล้ว!
“แม่ขา แพนด้าแดงทำอะไรอยู่คะ?”
ในที่สุดอิงอิงก็เรียกถูก!
หลิวเสวี่ยชิงฉวยโอกาสเริ่มสอนลูก “แพนด้าแดงกำลังล้างหน้าจ้ะ ดูสิว่ามันตั้งใจแค่ไหน ดังนั้นลูกรัก เราต้องรักษาความสะอาดด้วยนะ ล้างหน้าบ่อย ๆ ล้างมือบ่อย ๆ จะได้ไม่ป่วย ไม่โดนฉีดยา เข้าใจไหมคะ?”
อิงอิงมองแพนด้าแดง แล้วมองแม่ ครุ่นคิดอยู่นานโดยไม่พูดอะไร สักพักถึงตอบรับ “อื้ม”!
บางทีเธออาจจะเข้าใจก็ได้มั้ง?
ทันใดนั้นพร้อมกับเสียง “เอี๊ยด” ของกลอนประตูที่เลื่อนออก ประตูสำหรับพนักงานด้านข้างส่วนจัดแสดง ซึ่งพรางตัวอย่างแนบเนียนด้วยผนังดินสีน้ำตาลเหลืองขรุขระก็เปิดออก!
ในชุดยูนิฟอร์มผู้อำนวยการ ฟางเย่เดินออกมาจากข้างในและปิดประตูตามหลัง
“หือ ผู้อำนวยการจะทำอะไรน่ะ?”
“จะป้อนแอปเปิลให้แพนด้าแดงเหรอ? แต่ดูเหมือนจะน้อยไปหน่อยนะ จะพอเหรอ?” ผู้เข้าชมตาดีบางคนสังเกตเห็นแอปเปิลในมือเขาแล้ว
เกาลัดล้างหน้าเสร็จพอดี และกำลังค่อย ๆ ผ่อนคลาย เหม่อลอย ครุ่นคิดว่าจะเลือกคอนอันไหนดีที่วิวสวยและมองดูผู้เข้าชมได้สบาย ๆ แต่เมื่อได้ยินเสียงหมุนกลอนประตู มันหันขวับไปมอง เห็นฟางเย่ ก็ตื่นตัวทันที ตาเป็นประกาย และกระโดดลงจากก้อนหิน!
อุ้งเท้าหน้าสองข้างแตะพื้นพร้อมกัน จากนั้นด้วยแรงส่งจากเท้าหลังสองข้าง ลากหางพวงใหญ่ วาดเส้นโค้งสีน้ำตาลแดงผ่านพื้นหญ้า ร่างกลมปุ๊กวิ่งกระโดดหยองแหยงเข้าหาเขา!
ท่าวิ่งของแพนด้าแดงไม่ได้เร็วหรือปราดเปรียว แต่ดูซุ่มซ่ามน่ารัก เหมือนก้อนแป้งสีแดงฟูฟ่องลอยละล่องเหนือพื้นหญ้า
เกาลัดมาถึงเท้าฟางเย่ นั่งยอง ๆ และเงยหน้ามองเขา เพราะคิ้วสีขาวหนาที่ขมวดเข้าหากันและมุมปากเล็กที่ตก ทำให้สีหน้าของมันดูเคร่งขรึมและจริงจัง ราวกับจะถามว่า “นายมาที่นี่ด้วยเหตุอันใด มีจุดประสงค์อะไร!”
แต่ภายใต้สีหน้าที่ดูจริงจังนั้น คือความบ๊องแบ๊วล้วน ๆ!
หลังจากเก๊กขรึมได้ไม่ถึงสองวินาที มันก็ยืนขึ้นและกอดขาฟางเย่ ทำลายภาพลักษณ์ตัวเองจนป่นปี้ “งื้อ งื้อ งื้อ เอาแอปเปิลมาหรือเปล่า? หนูอยากกินแอปเปิล อยากกินแอปเปิล! อย่ามาโกหกนะ หนูได้กลิ่นแล้ว!”
“ตอนนี้ให้ไม่ได้!” ฟางเย่ยิ้มและเหลือบมองเกาลัด จากนั้นก็มองไปรอบ ๆ ส่วนจัดแสดง “ว่าแต่ ถั่วแดงอยู่ไหน? ถั่วแดง มากินแอปเปิลเร็ว!”
ขณะเรียกชื่อถั่วแดง เขาก็เดินไปข้างหน้า
เกาลัดเริ่มร้อนรน รีบวิ่งวนรอบเท้าเขา แล้วยืนขึ้น ‘ตุ้บ’ เอียงคอจ้องมองแอปเปิลสีขาวรูปพระจันทร์เสี้ยวในมือเขาอย่างตะกละตะกลาม แอปเปิลมีเปลือกสีแดงสดและหยดน้ำเกาะพราว
เกาลัดยืดอุ้งเท้าสั้นป้อมสีดำพยายามจะคว้ามือฟางเย่ เดินสองขาและโบกไม้โบกมือตามเขาไป โดยมีหางลายปล้องกวาดไปมาบนหญ้าสีเขียวอย่างตื่นเต้น!
แต่แค่ฟางเย่ยกมือขึ้นนิดเดียว เกาลัดก็เอื้อมไม่ถึงแล้ว!
หลังจากเดินตามไปไม่กี่ก้าวและเสียหลัก อุ้งเท้าทั้งสี่ก็กลับสู่พื้นอีกครั้ง มันวิ่งนำหน้าฟางเย่ แล้วยืนขึ้นด้วยขาหลังอีกครั้ง ดึงชายเสื้อยูนิฟอร์มผู้อำนวยการด้วยอุ้งเท้า ดวงตาสีดำเป็นประกายเต็มไปด้วยความปรารถนา “เอามาให้หนู! เอามาให้หนู!”
ผู้เข้าชมที่ดูอยู่ข้างนอกใจละลายด้วยความเอ็นดู!
“อร๊ายยย ให้มันเถอะ เร็วเข้า ให้มันเถอะ! โอ๊ยยย~ ให้มันเถอะน่า!”
“ฮือออ คนดูแลสัตว์ต้องเป็นอาชีพที่มีความสุขที่สุดในโลกแน่ ๆ!”
“ดูกรงเล็บแหลม ๆ นั่นสิ ชัดเจนว่าเป็นสัตว์ดุร้าย แต่ดันมาทำตัวแบ๊วขอของกิน ไม่อายบ้างเหรอ!”
ถั่วแดงได้ยินเสียงเรียกของฟางเย่! ที่สำคัญที่สุดเธอได้ยินคำว่า “แอปเปิล”!
เธอซ่อนตัวอย่างมิดชิดในพุ่มไม้หนา แต่ทันทีที่ได้ยินว่ามีแอปเปิลกิน เธอก็รีบวิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ต่างจากคราวก่อนที่เธอเงอะงะใช้เวลานานกว่าจะลงจากต้นไม้ แรงจูงใจของนักกินช่างทรงพลังจริง ๆ!
เธอดีใจมากจนท่าเดินเปลี่ยนไป ก้าวเดินด้วยก้าวเล็ก ๆ เด้งดึ๋งน่ารัก ส่ายไปส่ายมาเหมือนคนเมา หางแกว่งไกวอย่างร่าเริงอยู่หลังก้นอวบอ้วน ขณะที่เธอรีบเข้าไปหาฟางเย่ เตรียมพร้อมจะกิน
เห็นแพนด้าแดงทั้งสองนั่งยอง ๆ อย่างว่าง่ายที่เท้าเขา ฟางเย่ตะโกนไปทางทางเดินพนักงาน “หลานลี่ ลุยเลย!”
“ค่ะ!”
เสียงหลานลี่ตอบรับสดใสและชัดเจน เธอเดินออกมาจากทางเดินพนักงาน ใบหน้าเล็กจริงจังและสีหน้าตึงเครียดนิดหน่อย!
เธอถือบันไดพับในมือข้างหนึ่งและตะกร้าพลาสติกใสในอีกมือ ตะกร้าถูกเจาะรูทั้งสองด้าน ผูกเชือกไว้ และข้างในมีแอปเปิลหั่นสี่ชิ้นวางเรียงสวยงาม! เยอะกว่าชิ้นบาง ๆ ในมือฟางเย่ตั้งเยอะ
ใช่แล้ว แอปเปิลสองชิ้นเล็ก ๆ ในมือฟางเย่เป็นแค่เหยื่อล่อ มีไว้ดึงความสนใจของแพนด้าแดง ขณะที่หลานลี่มีหน้าที่แอบแขวนตะกร้าโดยไม่ให้แพนด้าแดงเห็น!
ถ้าแขวนตะกร้าก่อนสวนสัตว์เปิด แพนด้าแดงก็จะหาเจอเร็ว และผู้เข้าชมก็จะไม่ได้เห็นตอนพวกมันกินแอปเปิล แขวนต่อหน้าแพนด้าแดงก็แปลว่าพวกมันจะเจอทันที ขาดความสนุกและความประหลาดใจในการค้นพบอาหาร
พอดีว่าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คนเยอะ เลยเป็นโอกาสดีที่จะโชว์ให้ผู้เข้าชมเห็นว่าคนดูแลสัตว์ทำการส่งเสริมพฤติกรรมด้านอาหารยังไง
เมื่อได้ยินเสียง แพนด้าแดงทั้งสองหันขวับไปมองหลานลี่โดยสัญชาตญาณ แต่ฟางเย่ใช้ตัวบังไม่ให้พวกมันมองเห็นข้างหลัง ในขณะเดียวกันเขาหยิบแอปเปิลในมือออกมาและเริ่มเขย่า หัวเราะอย่างชั่วร้าย “ว้าว แอปเปิลนี้หอมจังเลย!”
มือข้างหนึ่งอยู่ข้างหลัง ชี้ไปข้างในไม่หยุด!
แพนด้าแดงสัตว์ที่เรียบง่ายและซื่อบื้อ ไม่รู้เรื่องความเจ้าเล่ห์ของมนุษย์ และถูกดึงดูดด้วยแอปเปิลยั่วน้ำลายในมือฟางเย่ทันที น้ำลายไหลย้อย หูสีครีมตั้งชัน ขณะเดียวกันหลานลี่เห็นสัญญาณและฉวยโอกาสย่องเข้าไปในส่วนจัดแสดงเพื่อปฏิบัติภารกิจ!
ฟางเย่แกว่งแอปเปิลไปมาหน้าตาแพนด้าแดง แต่ไม่ให้พวกมันกิน!
ผู้ชมข้างนอกที่เดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น หยุดขำไม่ได้ “พระเจ้าช่วย คนดูแลสัตว์ขี้แกล้งชะมัด!”
“หลอกแพนด้าแดงใสซื่อพวกนี้ ดีเหรอ? ไม่ดีมั้ง”
“เร็ว ดูข้างหลังเขา! มีคนกำลังซ่อนแอปเปิล!”
คนดูแลสัตว์ประจำส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงชื่อ กวนซาน พนักงานใหม่ ซึ่งในตอนนี้รับบทเป็นผู้บรรยาย อธิบายให้ผู้เข้าชมรอบ ๆ ฟังอย่างสมบูรณ์แบบ “ทุกคนดูสิครับ คนดูแลสัตว์ของเรากำลังแขวนแอปเปิลบนต้นไม้ บางคนอาจสงสัยว่าทำไมเราไม่ป้อนแพนด้าแดงตรง ๆ? นี่คือส่วนหนึ่งของการส่งเสริมพฤติกรรมด้านอาหารครับ”
“สำหรับสัตว์ป่า พวกมันใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันหาอาหาร และในระหว่างกระบวนการนี้ ความสามารถของพวกมันจะถูกใช้และขัดเกลา ยกตัวอย่างแพนด้าแดง มันจะใช้ประสาทดมกลิ่นหาอาหาร ใช้ทักษะการปีนป่ายเพื่อเข้าหาไผ่บนกิ่งไม้ที่ไหวเอน ขณะเดียวกันก็หลบหลีกนักล่าตามธรรมชาติ และใช้ลิ้นที่คล่องแคล่วม้วนใบไผ่เข้าปาก”
“ถ้าเราป้อนพวกมันง่าย ๆ ความสามารถของพวกมันจะถดถอยตามกาลเวลา และการทำภารกิจหาอาหารที่ท้าทายสำเร็จยังเป็นแหล่งความภูมิใจสำหรับพวกมัน ซึ่งทำให้พวกมันมีความสุขครับ”
อิงอิงมัวแต่ดูฟางเย่แกล้งแพนด้าแดงตลอดเวลา และไม่ได้สนใจสิ่งที่คนดูแลสัตว์พูด เพราะฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี หลิวเสวี่ยชิงที่แค่กะพาลูกมาเล่น ตอนนี้ตั้งใจฟังคำอธิบายของคนดูแลสัตว์ ความอยากรู้อยากเห็นถูกกระตุ้น และรู้สึกเหมือนได้ค้นพบโลกใหม่
เธอคุยกับพ่อของอิงอิงอย่างตื่นเต้น “ว้าว ฉันนึกว่าคนดูแลสัตว์จะเข้าไปให้แพนด้าแดงแสดงโชว์อะไรซะอีก ที่แท้เธอกำลังทำ ‘การส่งเสริมพฤติกรรมด้านอาหาร’ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้ยิน สวนสัตว์ดูแลสัตว์ดีจริง ๆ!”