บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 55 ฉันจองหินก้อนนี้แล้ว!
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 55 ฉันจองหินก้อนนี้แล้ว!
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 55 ฉันจองหินก้อนนี้แล้ว!
ในที่สุดเหลือเสี่ยวเฉียว ตัวที่รับมือยากที่สุด
ฟางเย่เปิดใช้งานสกิล ‘เป็นมิตร’ ทันที เขารู้ว่าถ้าไม่ใช้สกิลนี้อุ้มเสี่ยวเฉียว เขาโดนเธอกัดแน่
ถึงอย่างนั้นอารมณ์ของเสี่ยวเฉียวก็ดูไม่มั่นคงนัก และเธอก็กระโดดหนีออกจากอ้อมแขนทันทีที่เขาอุ้ม
พอฟางเย่พยายามจะอุ้มอีกครั้ง เสี่ยวเฉียวก็ส่งเสียงร้องแหลมอย่างรำคาญและวิ่งหนีไป
“เสี่ยวเฉียว~”
ฟางเย่นั่งยอง ๆ กางแขนออก และมองเธอด้วยความจริงใจและสงบนิ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ “เสี่ยวเฉียว ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก เข้าไปในกรง แป๊บเดียวก็ได้ออกมาแล้ว โอเคไหม?”
“อิ๊ง?”
เสี่ยวเฉียวมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย!
“เสี่ยวเฉียวน่ารักและอ่อนหวานที่สุดเลยใช่ไหมล่ะ?”
คราวนี้พอเขาเข้าไปอุ้มเธออีก เสี่ยวเฉียวดิ้นนิดหน่อย ยอมให้เขาอุ้มอย่างเสียไม่ได้ และร้องเสียงเบา!
เจ้าบ้า เจ้าบ้า เจ้าบ้า เจ้าบ้า เจ้าทึ่ม พูดบ้าอะไรเนี่ย! ใครใช้ให้ชมฉันยะ!
ต่อให้ชม ฉันก็ไม่ดีใจหรอกนะ!
อย่างไรก็ตามพอคิดว่าจะเอาเธอใส่กรง เสี่ยวเฉียวก็เริ่มมีอารมณ์อีกครั้ง ยืนขวางหน้ากรงเหล็ก และไม่ยอมเข้าไปเด็ดขาด
หลังจากดันไม่เข้าหลายครั้ง จู่ ๆ เธอก็หันกลับมางับแขนฟางเย่!
หลานลี่ตกใจและถามเสียงสั่น “ผู้อำนวยการฟาง เป็นอะไรไหมคะ?”
“ไม่เป็นไร!” ฟางเย่โบกมือบอกว่าสบายมาก
เสี่ยวเฉียวไม่ได้กัดแรง มันแค่การระบายอารมณ์ และผิวหนังที่แขนเขาก็ไม่ได้ถลอกด้วยซ้ำ
เธอมองหน้าเขาอย่างลึกซึ้ง ค่อย ๆ คลายปากออก และเดินเข้ากรงเหล็กไปอย่างเต็มใจ ก่อนจะเลือกมุมหนึ่ง เธอขดตัวเป็นก้อนกลม หงอยเหงาและหดหู่ เอาหางพวงใหญ่ปิดหน้า
ปกติเธอเป็นเจ้าหญิงที่หยิ่งยโสและเอาแต่ใจดุร้ายใส่ทุกคน แต่พออยู่ในกรงรัศมีนั้นก็อ่อนลง ชวนให้น่าสงสาร
“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!”
หลังจากใช้ความพยายามอย่างมาก ในที่สุดจิ้งจอกแดงทุกตัวก็อยู่ในกรง แล้วคลุมด้วยผ้าเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันตกใจกับสภาพแวดล้อมภายนอกที่เปลี่ยนไประหว่างขนย้าย
ฟางเย่ไม่กล้าชักช้า “มาเร็ว มาช่วยยกหน่อย เมิ่งสือ!”
“ได้ครับ!”
ไม่นานทุกคนก็มาถึงส่วนจัดแสดงจิ้งจอกแดงแห่งใหม่
ฟางเย่เปิดผ้าคลุมกรง จิ้งจอกแดงค่อย ๆ ลุกขึ้นทีละตัว อ้าปากค้างและมองไปรอบ ๆ ดูตะลึงงัน!
ต้นไม้เล็ก ๆ และใบไม้สีเขียวพลิ้วไหวตามลม พื้นทรายดูน่าลงไปกลิ้งเกลือกมาก ยังมีหินก้อนใหญ่และพุ่มไม้สำหรับซ่อนตัว และขอนไม้ให้กระโดดเล่น!
ที่นี่ที่ไหน? บ้านใหม่ของพวกเราเหรอ?
ผู้ชมทางบ้านอดขำไม่ได้กับสีหน้าตะลึงของจิ้งจอกแดง และพวกเขาก็ดีใจแทนพวกมันด้วย!
“ฮ่าฮ่าฮ่า จู่ ๆ ก็ย้ายจากบ้านเอื้ออาทรมาอยู่คอนโดหรู!”
“คุ้มค่า คุ้มค่า แบบนี้หายดราม่าแน่นอน!”
ทันทีที่กรงเปิด ถุงน้ำตาลก็พุ่งออกไปอย่างรอไม่ไหว กระโจนลงไปในทราย กลิ้งไปมาอย่างสนุกสนาน หางกวาดทรายฟุ้งกระจาย!
สำหรับสัตว์หลายชนิด เช่น จิ้งจอกแดง ไฮยีน่า หมาป่าสีเทา และชะมด ทรายสีเหลืองเป็นวัสดุปูพื้นที่ยอดเยี่ยม ไม่เพียงแต่สนุกสำหรับการเล่นซุกซน แต่ยังใช้ทำความสะอาดร่างกายด้วยการอาบทราย ช่วยเรื่องสุขอนามัย ปรับปรุงสวัสดิภาพสัตว์ได้อย่างมาก
เมื่อก่อนในกรงเดิม พวกมันไม่มีทางเลือกต้องขับถ่ายบนพื้นคอนกรีต ซึ่งไม่น่าอภิรมย์สำหรับสัตว์เลย
เหมือนคนอึเสร็จแล้วบอกว่าไม่มีกระดาษ ต้องเช็ดด้วยมือ ใครจะไปรับได้!
เสี่ยวเฉียวเล็งก้อนหินเด่นเป็นสง่านั้นทันที วิ่งเหยาะ ๆ อย่างสง่างามไป กระโดดขึ้นไปบนยอด และประกาศกรรมสิทธิ์
เมื่อเห็นฟางเย่ เธอไม่จ้องเขม็งใส่เขาอย่างโกรธเคืองอีกแล้ว แค่เหลือบมองแล้วก็เมิน
เชอะ สภาพแวดล้อมที่นี่ก็งั้น ๆ แหละ แต่เห็นแก่ความพยายามของนาย ฉันจะยอมลบชื่อนายออกจากบัญชีดำมนุษย์ที่เกลียดที่สุดให้ก็ได้ จะไม่เอาเรื่องที่นายอุ้มฉันวันนี้หรือขังฉันในกรงละกัน!
องค์ชายเล่อเล่อวิ่งไปหาถุงน้ำตาลอย่างมีความสุข และพวกมันก็เริ่มเล่นอาบทรายด้วยกัน ส่วนโย่วโย่วเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ใช้จมูกดมพุ่มไม้เบา ๆ หรี่ตาลง และดูเคลิบเคลิ้มสุด ๆ
“ดูพวกมันสิ ดูจะชอบบ้านใหม่มากนะเนี่ย! ผ่านหน้าจอฉันยังรู้สึกถึงความสุขของพวกมันได้เลย”
“ดูเหมือนพวกมันจะร่าเริงกว่าตอนอยู่กรงเก่าเยอะเลย!”
“อยากไปเที่ยวจัง จิ้งจอกน่ารักเกินไปแล้ว!”
เห็นจิ้งจอกเล่นกันอย่างมีความสุข ฟางเย่ก็ยิ้มอย่างพอใจ เดินจากไปเงียบ ๆ ปล่อยให้พวกมันเพลิดเพลินกับสภาพแวดล้อมใหม่ให้เต็มที่
ต่อไปคือย้ายแพนด้าแดงไปส่วนจัดแสดงแพนด้าแดง
แพนด้าแดงรับมือง่ายกว่ามาก เพราะประสบการณ์ชีวิตน้อยกว่าและความคิดซับซ้อนน้อยกว่า แถมครึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกมันเล่นกับฟางเย่ทุกวัน บางทีก็พาลงไปเดินเล่นปีนต้นไม้ที่สนามหญ้า แถมยังป้อนแอปเปิลอร่อย ๆ ให้ ตอนนี้พวกมันไม่ค่อยกลัวเขาแล้ว
พอเกาลัดเห็นฟางเย่ ก็วิ่งมากอดขาเขา
ผู้อำนวยการ จะพาไปเที่ยวเหรอฮะ?
“เอ้อ เด็กดีจริง ๆ เกาลัด ทักทายทุกคนหน่อยเร็ว?”
ฟางเย่อุ้มเกาลัดขึ้นมา โชว์หน้ากล้อง และจับอุ้งเท้าเล็ก ๆ โบก
แพนด้าแดงขนฟูตัวกลม ตาใสแจ๋วและหน้าตาน่ารัก เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากชาวเน็ตได้ทันที!
“นี่คือแพนด้าแดงเหรอ? หลงรักเลย!”
“อ๊าก ฉันตาย!”
“ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันขอปวารณาตัวเป็นแฟนคลับแพนด้าแดงอย่างเป็นทางการ!”
ฟางเย่ดื่มน้ำพุวิญญาณหนึ่งขวดเพื่อเติมพลังและเปิดใช้งานสกิลเป็นมิตร จับถั่วแดงและเกาลัดใส่กรงได้อย่างง่ายดาย
เมื่อพวกเขามาถึงส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงและเห็นป่าไผ่สีมรกตอันเงียบสงบ แซมด้วยดอกไม้และลำธารคดเคี้ยว ชาวเน็ตต่างตกตะลึง!
“คุณพระ! ป่าไผ่กว้างใหญ่นี่ย้ายมาปลูกเพื่อแพนด้าแดงโดยเฉพาะเลยเหรอ?”
“มีลำธารด้วย! สวยมาก”
“เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าสภาพแวดล้อมส่วนจัดแสดงจิ้งจอกแดงดี แต่ของแพนด้าแดงนี่ใช้คำว่า ‘ดี’ ไม่ได้แล้ว มันเหลือเชื่อ!”
“ด้วยสภาพแวดล้อมแบบนี้ ฉันว่าแม้แต่แพนด้ายักษ์ก็อยู่ได้สบาย!”
ภายในส่วนจัดแสดงก็ออกแบบมาอย่างดี มีหญ้าเขียวขจี ถ้ำหินบนเนินเตี้ย ๆ ขอนไม้พาดขวาง และต้นแปะก๊วยกิ่งก้านแข็งแรงใบดกหนา ทั้งหมดรวมกันเป็นฉากธรรมชาติที่กลมกลืน
มีแม้กระทั่งบันไดเชือกเชื่อมต่อต้นแปะก๊วยสองต้น และคอนเสริมพิงส่วนล่างของลำต้นเพื่อช่วยให้แพนด้าแดงปีนป่ายสะดวก
หลังจากเกาลัดและถั่วแดงออกจากกรง เกาลัดดูมึน ๆ นิดหน่อย แลบลิ้นเล็ก ๆ น่ารักออกมา เหมือนพยายามทำตัวแบ๊ว แต่จริง ๆ แล้วกำลังดมกลิ่นรอบ ๆ ต่างหาก
จากนั้นเขาก็ออกวิ่งสี่ขาไปทางต้นแปะก๊วย ปีนขึ้นคอน และด้วยการเคลื่อนไหวที่ว่องไว เขาก็ขึ้นไปอยู่บนง่ามไม้ ชะโงกหน้าผ่านใบไม้สีเขียวหนาทึบ สำรวจพื้นดินเบื้องล่าง
ถั่วแดงที่กำลังสังเกตการณ์รอบตัวอย่างระมัดระวัง จู่ ๆ ก็รู้ตัวว่าเพื่อนวิ่งหนีไปแล้วก็ตื่นตระหนก และรีบปีนต้นไม้ตามเกาลัดไปติด ๆ
ฟางเย่พูดกลั้วหัวเราะ “ในที่สุดก็ย้ายบ้านเสร็จซะที ยังมีงานต้องทำอีก งั้นวันนี้ขอจบไลฟ์แค่นี้นะครับ! ส่วนจัดแสดงใหม่เปิดพรุ่งนี้ ยินดีต้อนรับทุกคนมาเยี่ยมชมครับ!”
“อ้า ยังดูไม่จุใจเลย!”
“ไม่อยากบอกลาแพนด้าแดงน่ารัก ๆ เลย ผู้อำนวยการ ไลฟ์ต่ออีกหน่อยเถอะ!”
“โอเค พรุ่งนี้ฉันไปแน่!”
ถังเสี่ยวซินที่ดูไลฟ์อยู่ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นและส่งข้อความหาเพื่อนสนิท “เค่อเค่อ พรุ่งนี้ว่างไหม? ไปเที่ยวสวนสัตว์หลินไห่กัน!”
“ได้ ได้ ได้ เธอพูดกรอกหูทุกวันว่าสวนสัตว์นี้ดียังไง ฉันก็ชักอยากเห็นแล้วเหมือนกัน!”