บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 50 ส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงในป่าไผ่

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 50 ส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงในป่าไผ่

ไม่ใช่นกยูงทุกตัวจะกล้าแสดงออกเหมือนตัวที่เราเห็นก่อนหน้านี้

พอเราเข้าไปใกล้ นกยูงก็เดินหนีไป ตัวเมียตัวหนึ่งรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างล้นหลาม เลยอายม้วนไปซ่อนหลังพุ่มคริสติน่าแล้วไม่ยอมออกมาอีกพักใหญ่

ทุกคนดีใจที่ได้เห็นนกยูงรำแพนหางแค่ครั้งเดียว แต่ผิดคาด ระหว่างการเยี่ยมชม เราเจอนกยูงตัวผู้อีกตัวกำลังกางขนหางโชว์ตัวเมีย หมุนตัวไปรอบ ๆ เพื่ออวดขนสวย ๆ และส่งเสียงร้องดังลั่นราวกับกำลังร่ายบทกวีรัก

ในสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติแบบนี้ ความถี่ที่สัตว์จะแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติก็เพิ่มขึ้นด้วย

ฟางเย่เปิดใช้งาน ‘ดวงตาแห่งการสังเกต’ และเห็นว่านกยูงทุกตัวมีความสุข!

สัตว์มีความสุข ผู้เข้าชมมีความสุข และแน่นอนเขาก็มีความสุขด้วย

กุญแจสำคัญคือ การออกแบบนี้เพิ่มชีวิตชีวาให้พืชพรรณด้วยต้นทุนเหรียญใบไม้เขียวที่ต่ำมาก และแทบจะไม่มีค่าก่อสร้างเลย นี่คือสิ่งที่เขาภูมิใจมาก

แม้ผู้การหวังจะมาเที่ยวด้วย แต่เขาก็ไม่ลืมหน้าที่มาช่วยแนะนำจุดติดตั้งกล้องวงจรปิด เขาหยิบปากกาจากกระเป๋าเสื้อและเริ่มวาดเส้นทางลงในสมุดบันทึก

เขามองฟางเย่ด้วยรอยยิ้มจนใจ “เฮ้อ อยากวางงานแล้วเดินเที่ยวให้สบายใจจริง ๆ!”

ฟางเย่ยิ้มตอบ “ถ้าชอบ วันหลังก็มาบ่อย ๆ สิครับ!”

“อืม ลานกว้างเป็นจุดสำคัญมากเพราะคนเดินผ่านเยอะ ดังนั้นต้องติดกล้องหลายตัว” ผู้การหวังชี้ปากกาไปที่สมุด “ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตลอดทางเดินนี้ ติดแค่ตัวเดียวตรงนี้ก็พอ”

ฟางเย่พยักหน้าขณะดูตามและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป

“ไม่ต้องกลัวจำไม่ได้หรอก เดี๋ยวขากลับผมจะให้สมุดบันทึกนี้ไว้” ผู้การหวังพูดพลางวางสมุดลง จากนั้นเขามองฟางเย่ด้วยความห่วงใยและถามว่า “เสี่ยวฟาง ดูเหมือนที่นี่จะไม่ค่อยมีคนมาเที่ยวเลยนะ? สวนสัตว์ดี ๆ แบบนี้ควรจะมีคนมาเยอะกว่านี้สิ อยากให้ผมแนะนำนักข่าวให้ไหม เผื่อจะได้ช่วยทำข่าวให้? ต่อให้เหล้าดีแค่ไหน ก็ต้องเป็นที่รู้จักนะ[1]”

ฟางเย่ขอบคุณจากใจจริง “ขอบคุณมากครับ”

แม้เขาจะเชื่อว่าเมื่อสวนสัตว์สร้างเสร็จสมบูรณ์และชื่อเสียงค่อย ๆ สั่งสม จำนวนผู้เข้าชมจะเพิ่มขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่การมีการประชาสัมพันธ์ย่อมดีกว่า เพราะช่วยเร่งกระบวนการได้ ยิ่งคนมาเร็วเท่าไหร่ สวนสัตว์ก็จะถึงจุดคุ้มทุนเร็วขึ้นเท่านั้น

แม้การสร้างสวนสัตว์จะใช้เหรียญใบไม้เขียวช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายได้มาก แต่ค่าใช้จ่ายจิปาถะอย่างเงินเดือนพนักงานและค่าสาธารณูปโภคก็เพิ่มขึ้นตามการขยายตัวของสวนสัตว์ เงินเก็บก้อนเล็ก ๆ ของเขาคงอยู่ได้อีกไม่นาน

“ตกลง พอกลับไปแล้วผมจะส่งรายชื่อนักข่าวที่รู้จักไปให้นะ”

เดินผ่านสนามหญ้านกยูง กลุ่มวัยรุ่นยังคงตื่นเต้นที่ได้เห็นนกยูงรำแพนหาง พวกเขาคุยกันอย่างออกรส “ไม่ได้คาดหวังอะไรกับสวนสัตว์นี้เลย แต่กลายเป็นว่าน่าสนใจมาก!”

“การปล่อยให้นกยูงเดินเล่นบนสนามหญ้าให้คนดูได้อย่างอิสระนี่เหนือจินตนาการจริง ๆ”

“ถ้าสวนสัตว์ทุกที่เป็นแบบนี้ ตอนเด็ก ๆ ฉันคงเกาะแข้งเกาะขาพ่อแม่ขอมาสวนสัตว์ทุกวันแน่”

“พูดตรง ๆ นะ นี่เป็นสวนสัตว์ที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมาเลย!”

แค่การเยี่ยมชมสั้น ๆ ทุกคนก็ประทับใจสวนสัตว์หลินไห่มากแล้ว

การเดินทางดำเนินต่อไป ระหว่างทางเราเจอป่าไผ่เขียวขจี ไม่ใช่ไผ่ลำต้นหนา แต่เป็นไผ่ร่มเรียวเล็กเท่าเรนิ้ว ขึ้นเบียดเสียดกันเป็นกอหนา

แสงแดดส่องผ่านไผ่สีมรกต ทำให้ดูเปล่งประกายเหมือนหยกโปร่งแสง ให้ความรู้สึกเงียบสงบและงดงาม

หลินไห่มีไผ่ขึ้นแค่ไม่กี่แห่ง ป่าไผ่นี้ชัดเจนว่าถูกย้ายมาปลูกโดยเจตนา

“ผู้อำนวยการคะ ที่นี่มีแพนด้าด้วยเหรอคะ?” สาวชุดแดงถามด้วยความสงสัย

ทุกคนส่ายหัว คิดว่าเป็นไปไม่ได้ แพนด้าเป็นสมบัติแห่งชาติเชียวนะ!

บนโลก หลังจากความพยายามอนุรักษ์อย่างไม่ลดละมาหลายรุ่น สภาพความเป็นอยู่ของแพนด้ายักษ์ก็ดีขึ้น และจำนวนประชากรในป่าก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในปี 2016 แพนด้าถูกลดสถานะจาก “ใกล้สูญพันธุ์” เป็น “มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์” โดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ IUCN

เมื่อจำนวนแพนด้าเพิ่มขึ้น ความคลั่งไคล้แพนด้ายักษ์ของผู้คนก็กลับสู่ภาวะที่มีเหตุผลมากขึ้น ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นพัฒนาการที่ดี

ความรักที่มากเกินไปมักเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ของสายพันธุ์ แฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิดที่อยากชดเชย

ในดาวบลูสตาร์ มาตรฐานการปกป้องสัตว์ยังค่อนข้างล้าหลัง และแพนด้ายังคงใกล้สูญพันธุ์ แต่ละตัวมีค่ามาก ถึงขนาดที่การเกิดของลูกแพนด้าสามารถเป็นเทรนด์ในโซเชียลมีเดียได้

มีเพียงสวนสัตว์ชั้นนำไม่กี่แห่งในประเทศที่กล้าเลี้ยงแพนด้า เพราะถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา จะเป็นเรื่องใหญ่โตที่คนทั้งประเทศรุมประณาม

ผู้การหวังพูดติดตลก “ถ้าคุณเลี้ยงแพนด้า เมืองหลินไห่คงต้องสร้างสถานีตำรวจข้างสวนสัตว์คุณและเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมงแน่ ผมจะขอย้ายมาประจำที่นั่นเลย”

“ฮ่าฮ่า ผมก็จะขอย้ายมาเหมือนกัน จะได้ดูแพนด้าทุกวัน”

“ฝันไปเถอะ!”

ฟางเย่หัวเราะ “ไม่มีแพนด้ายักษ์ครับ แต่เรามีแพนด้าแดงสองตัว!”

“หา มีแพนด้าจริง ๆ ด้วย!?”

“เฮ้ เพื่อน ฟังดี ๆ แพนด้าแดงต่างหาก!”

หนุ่มเสื้อดำดูงง ๆ “แพนด้าแดง ไม่ใช่ลูกแพนด้ายักษ์เหรอ?”

“อะไรนะ? แพนด้าแดงคือแรคคูนต่างหาก! รู้จักไหม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแรคคูนไง! บะหมี่แรคคูนรสใหม่ รสบาร์บีคิวคือรสเนื้อย่าง และรสเนื้อย่างคือบาร์บีคิว!”

“มึนตึ้บ!”

“แพนด้าแดงกับแรคคูนไม่เหมือนกันนะ”

ฟางเย่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี!

ความเข้าใจผิดคลาสสิก แพนด้าแดงคือแรคคูน

ความสับสนนี้เกิดจากหลายสาเหตุ ในอดีตนักวิทยาศาสตร์เถียงกันไม่จบว่าแพนด้าแดงเป็นแรคคูนหรือไม่ จนกระทั่งเทคโนโลยีก้าวหน้าและการวิเคราะห์ความคล้ายคลึงทางพันธุกรรมถึงได้จัดพวกมันให้อยู่ในวงศ์ของตัวเอง คือวงศ์แพนด้าแดง

ตัวอย่างความสับสนที่โด่งดังที่สุดคือแมวหน้าแดงที่พิมพ์บนซองบะหมี่กรอบแรคคูน และซูเปอร์ฮีโร่มาเวล ‘ร็อคเก็ต แรคคูน’ ซึ่งแม้จะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนแพนด้าแดง แต่ก็ถูกเรียกว่าแรคคูน แม้แต่ในหนัง

“แพนด้าแดงเรียกอีกอย่างว่า แพนด้าน้อยสีแดงครับ และไม่ใช่สปีชีส์เดียวกับแรคคูนหรือแพนด้ายักษ์” เขาอธิบาย

สาวชุดแดงนึกออกทันที “จำได้แล้ว แพนด้าแดงน่ารักสุด ๆ!”

“โธ่ ที่แท้ก็ไม่ใช่แพนด้า ตื่นเต้นเก้อเลย”

“ไปกันเถอะ ไปดูหน้าตาแพนด้าแดงกัน”

ฟางเย่ขอโทษ “ขอโทษด้วยครับ แต่ส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงยังไม่เสร็จ ตอนนี้พวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ”

“ว้า เสียดายจัง อดดูเลยวันนี้”

“ผู้อำนวยการครับ จะเสร็จเมื่อไหร่เหรอครับ?” หนุ่มเสื้อดำถาม

“อีกไม่นานครับ ใกล้เสร็จแล้ว น่าจะเสร็จภายในอาทิตย์หน้า” ฟางเย่พูดด้วยรอยยิ้ม “แต่ผมแนะนำให้กลับมาอีกทีในอีกครึ่งเดือน ตอนนั้นคุณจะได้ดูส่วนจัดแสดงเสือใหม่ของเราด้วย”

เมื่อเสียงน้ำไหลดังเข้าหู พวกเขาเลี้ยวตรงหัวมุมและเห็นลำธารคดเคี้ยวไหลผ่านป่าไผ่อันเงียบสงบ

น้ำในลำธารใสแจ๋ว ไหลเอื่อยอ้อมโขดหินที่มีตะไคร่เกาะ ความเงียบสงบเย็นสบายแผ่กระจาย ทำให้จิตใจสงบ

กลุ่มคนข้ามลำธารเล็ก ๆ บนสะพานไผ่ที่สวยงามและแข็งแรง และเห็นผนังภายนอกที่ทำจากไผ่ดูโดดเด่นของส่วนจัดแสดงแพนด้าแดง ด้วยสภาพแวดล้อมที่สวยงามขนาดนี้ พวกเขาอดจินตนาการไม่ได้ว่าข้างในจะหน้าตาเป็นยังไง

พอส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงเสร็จ พวกเขาต้องกลับมาดูให้ได้!

[1] หมายถึงของดีต้องมีการประชาสัมพันธ์