บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 46 หลับตาเมื่อฟ้ามืด
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 46 หลับตาเมื่อฟ้ามืด
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 46 หลับตาเมื่อฟ้ามืด
ณ กรงหมาป่า
ทันทีที่ฟางเย่มาถึง ถ่านก็วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น แลบลิ้นหอบแฮ่ก ๆ และกระดิกหาง ปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นสมาชิกในฝูง
ดูจากความกระตือรือร้นและความพยายามจะกระโจนใส่ไม่หยุดของถ่าน เดาได้ว่ามันคงอยากจะเลียปากเขาให้หนำใจ
ในบางแง่มุม ถ่านก็เหมือนหมาจริง ๆ นั่นแหละ ขี้อ้อนและเข้ากับคนง่ายกว่า
ละอองฝนแค่มองดูอยู่ข้าง ๆ ไม่ยินดียินร้าย ไม่มีทีท่าจะเข้ามาใกล้ นี่สิพฤติกรรมที่หมาป่าควรจะเป็น
ถ้าไม่เปิดใช้งานสกิลเป็นมิตร ละอองฝนจะวางตัวมาก
“เด็กดี เด็กดี อย่าตื่นเต้นนักสิ”
ฟางเย่นั่งยอง ๆ และยอมให้ถ่านเลียปากพอเป็นพิธีสองสามที เพื่อแสดงว่าเขารับรู้ถึงความรักของมัน!
จากนั้นเขาก็ขยี้หัวและคอถ่านอย่างแรง ให้มันรู้สึกถึงความเป็นมิตรของเขาตอบ
“ถ่าน วันนี้ฉันมาขอให้แกช่วย! จะช่วยฉันไหม?”
“แฮ่ก แฮ่ก!”
ถ่านอ้าปาก ลิ้นยังคงพยายามโจมตีเขาไม่เลิก
“เฮ้ ๆ พอได้แล้ว!”
ฟางเย่เปิดใช้งานเครื่องรางอสูรและเชื่อมต่อจิตใจกับถ่านชั่วครู่ สร้างสายใยจิตมหัศจรรย์ระหว่างกันทันที
“?”
ถ่านสะดุ้งในตอนแรก จากนั้นก็ส่งคลื่นความรู้สึกมีความสุขและตื่นเต้นมาให้เขา!
ฟางเย่ลุกขึ้นยืนและยิ้มให้ละอองฝน “คืนนี้ขอยืมตัวถ่านของเธอหน่อยนะ!”
ละอองฝนเอียงคอ ดูงง ๆ
ถ่านวิ่งไปหาละอองฝน เอาจมูกดุนเธอสองสามทีด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ เหมือนจะบอกว่า “ลูกพี่ต้องการฉัน คืนนี้ฉันจะไปช่วยงานลูกพี่ เธอเฝ้าบ้านนะ ไม่ต้องห่วง!”
หลังจากนั้นก็เดินตามฟางเย่ออกจากกรงหมาป่า พร้อมกับยังหันกลับมามองเป็นระยะ!
ละอองฝน: “โบร๋ว~”
ถ่าน: “โบร๋ว! โบ”
ฟางเย่เคาะหัวถ่าน “เลิกสวีทได้แล้ว เลิกสวีทซะที! อยู่ด้วยกันทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือไง เห็นใจคนโสดอย่างฉันบ้างเซ่”
ถ่านส่งคลื่นอารมณ์ร่าเริงกลับมา
ฟางเย่พูดไม่ออก เจ้าหมาป่าบ๊องเอ๊ย!
. . .
ตอนค่ำ สมาชิกทีมปฏิบัติการมารวมตัวกัน
ฟางเย่มองไปรอบ ๆ และถาม “มาครบทุกคนแล้วนะ?”
หวังจวินเห็นถ่านที่เรียบร้อยอยู่ข้างหลังฟางเย่ ก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา “นั่นหมาป่าจริง ๆ เหรอครับ?”
ฟางเย่ยิ้ม “ถ่าน ทักทายทุกคนหน่อย”
ถ่าน: “โบร๋ววว!!”
เสียงหอนทุ้มลึกและกังวานทำเอาหวังจวินขนลุกซู่ทันที เขาถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว มุมมองที่มีต่อถ่านเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
ดูหน้าตาบ๊องแบ๊วว่านอนสอนง่าย ทำไมเสียงหอนดุจัง? นี่มันหมาป่าของจริงชัด ๆ ไม่ใช่หมาดำตัวใหญ่ที่ไหน
“สั่งให้ทักทายก็ได้ด้วย?”
“ผู้อำนวยการมีพรสวรรค์ในการสื่อสารกับสัตว์จริง ๆ”
นอกจากหลานลี่ที่ชินกับวิธีการของฟางเย่และเห็นเรื่องพวกนี้เป็นปกติแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็ทึ่งกับเวทมนตร์ของผู้อำนวยการตัวเองไม่มากก็น้อย
ฟางเย่สั่งการ “เอาล่ะ ทุกคนประจำจุดซุ่มตามแผนเดิม หลานลี่ คืนนี้เธอพาไอศกรีมเค้กกลับไปนอนที่หอพักนะ”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ!”
หลานลี่หยิบยากันยุงหลายขวดออกมาจากกระเป๋าและแจกจ่ายให้ฟางเย่ หวังจวิน และเหลยจื้อ “ช่วงนี้ยุงเยอะค่ะ พวกคุณต้องเฝ้าข้างนอก เอาไปคนละขวด ฉีดบ่อย ๆ นะคะ”
ฟางเย่ยกนิ้วให้และชม “ผู้หญิงนี่ใส่ใจรายละเอียดจริง ๆ ไม่งั้นคืนนี้พวกเราคงโดนยุงหามแน่”
คราวที่แล้วเขาพาไอศกรีมเค้กไปเดินเล่นและนอนบนหญ้าแป๊บเดียว กลับมาตุ่มยุงกัดเพียบ
หลานลี่ยิ้มเขิน ๆ กำหมัดเล็ก ๆ ทุบลงล่าง “สู้ ๆ นะคะทุกคน!”
จากนั้นเธอก็อุ้มไอศกรีมเค้กกลับหอพักไป โดยก่อนไปไฟในห้องอนุบาลถูกปิด หน้าต่างถูกเปิดทิ้งไว้ และประตูถูกปิดแต่ไม่ได้ล็อก
เมิ่งสือและเหออี้เฟยซุ่มอยู่ในห้องตรงข้ามห้องอนุบาล ส่วนฟางเย่และถ่านซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ในสนามหญ้า
หวังจวินซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ และเหลยจื้อซ่อนในพุ่มไม้หลังม้านั่งยาว!
โทรศัพท์ทุกเครื่องถูกปิดเสียงและตั้งระบบสั่น
แสงสีส้มของพระอาทิตย์ตกจางหายไป ความมืดเริ่มแผ่ปกคลุม เหมือนม่านสีดำผืนยักษ์ปิดบังท้องฟ้า
พระจันทร์สีเงินลอยขึ้น สาดแสงสลัว ๆ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดผิดปกติ ได้ยินเพียงเสียงแมลงร้องระงม
เลยตีหนึ่งไปแล้ว ความตื่นเต้นที่จะจับโจรของทุกคนในตอนแรกค่อย ๆ กลายเป็นความสงสัยและความร้อนใจ
พวกเขาคาดการณ์ผิดหรือเปล่า? โจรขโมยเสือจะมาจริงเหรอ?
แม้แต่หวังจวินก็เริ่มลังเล สายตาวอกแวก หรือเขาจะคิดไปเอง?
เวลาเดินผ่านไปทีละวินาที และแสงจันทร์สีเงินก็ถูกเมฆบดบัง
อย่างไรก็ตามความมืดสลัวไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการแสดงผลของทิวทัศน์บนกระบะทรายเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นที่ขอบกระบะทราย จุดเล็ก ๆ ลับ ๆ ล่อ ๆ สองจุดก็ปรากฏขึ้น
สีหน้าฟางเย่เปลี่ยน พวกมันมาแล้ว!
. . .
อาจิงและหมาจื่อไม่ได้ปีนข้ามประตูหลัก แต่ปีนต้นไม้เข้ามาจากด้านข้าง
อาจิงถือชะแลงในมือข้างหนึ่ง อีกมือเกาแขนยิก ๆ
หลังจากตบยุงตายไปตัวหนึ่ง เขาก็บ่นอุบอิบ “แม่งเอ้ย เข้ามาเร็วกว่านี้ก็ได้ ทำไมต้องรอจนป่านนี้วะ?”
หมาจื่อเดินย่อตัว ใช้แสงไฟอ่อน ๆ จากโทรศัพท์ส่องดูสภาพแวดล้อมรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ปลอบใจว่า “เอาน่าพี่ชาย คิดดูสิ ทนอีกไม่กี่ชั่วโมง เงินหมื่นก็อยู่ในมือแล้ว จะหาเงินง่ายกว่านี้ได้ที่ไหนอีก?”
ปึกธนบัตรล่อตาล่อใจเหมือนจะกวักมือเรียก คิดได้ดังนั้น ลมหายใจของอาจิงก็ถี่กระชั้นขึ้น แววตาฉายรอยโลภ
เขาเร่งฝีเท้า เร่งหมาจื่อ “รีบตามมา เร็ว ๆ เข้า”
ไม่นานพวกเขาก็พ้นแนวต้นไม้ใกล้กำแพงและมาถึงถนนในสวนสัตว์ และในความมืดมิด พวกเขาย่องเบาไปทางอาคารสำนักงาน
ด้วยเหตุผลบางอย่าง หมาจื่อรู้สึกไม่สบายใจ เหมือนกำลังถูกจับตามอง แต่เห็นอาจิงกำลังคึก เขาไม่อยากขัดจังหวะ เลยค่อย ๆ ถอยไปข้างหลังสองสามเมตร มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง
ทันใดนั้นเขาเห็นจุดสีเขียวเรืองแสงน่าขนลุกสองจุดในความมืดจ้องเขม็งมาที่เขา!
“เชี่ย ผีหลอก!” หมาจื่อสบถด้วยความตกใจ ร้องเสียงหลง
อาจิงหน้าถอดสี รีบนั่งยอง ๆ หันขวับกลับมาและกระซิบด่าอย่างดุเดือด “ทำบ้าอะไรของแก?”
ในความเงียบสงัดยามดึก เสียงนิดเดียวก็ดังสนั่น!
โดยเฉพาะตอนที่ทั้งคู่กำลังย่องเบาจะทำเรื่องชั่ว ๆ รู้สึกผิดอยู่แล้ว เสียงนิดเดียวก็ทำให้สติแตกได้ทันที
รู้ตัวว่าผิด หมาจื่ออธิบาย “ดูตรงนั้นสิ!”
“เชี่ย!” อาจิงก็สะดุ้งโหยง จากนั้นใช้แสงไฟอ่อน ๆ จากโทรศัพท์ส่องดู ก็เห็นว่าเป็นหมาป่าในกรง จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเหมือนผี
จริง ๆ แล้ว หลังจากสวนสัตว์ปิด สัตว์มักจะถูกต้อนกลับเข้าที่พักส่วนตัว แต่วันนี้สถานการณ์พิเศษ ฟางเย่พาคนดูแลสัตว์ไปเตรียมการ เลยไม่ได้จัดการกรงหมาป่า ละอองฝนเลยยังอยู่ในกรง
เธอไม่แคร์หรอก เพราะคืนฤดูร้อนในหลินไห่อุณหภูมิยังอยู่ราว ๆ สิบองศา อยู่ข้างนอกลมพัดเย็นสบายกว่า แต่แสงสีเขียวในตาเธอนี่สิ ทำเอาโจรขโมยเสือสองคนขวัญหนีดีฝ่อ
ดวงตาสัตว์หลายชนิดเรืองแสงตอนกลางคืน ไม่ใช่เพราะพวกมันปล่อยแสงได้ แต่เพราะโครงสร้างผลึกหลังเรตินาทำหน้าที่เหมือนแผ่นสะท้อนแสง รวมแสงจาง ๆ ทั้งหมดที่รูม่านตารับได้ ทำให้พวกมันมองเห็นในที่มืด
แค่ตกใจฟรี!
ขณะที่ทั้งคู่ถอนหายใจโล่งอกและเตรียมจะไปต่อ ทันใดนั้นละอองฝนก็ยืดคอขึ้นและหอนเสียงดังลั่น!
“โบร๋ววว~~~~”
เสียงหอนโหยหวนของหมาป่าทะลุความมืดมิดยามราตรี ดังไปไกลลิบ
เสียงหอนไปถึงอาคารสำนักงาน หลังพุ่มไม้ถ่านหูตั้ง หัวใจเต้นรัว และยกหัวขึ้นเตรียมจะหอนตอบ
ฟางเย่ไวปานวอก รีบตะครุบปากถ่านที่อ้าค้างไว้แน่น!
“อู้ว”
ถ่านส่งเสียงครางหงิง ๆ อย่างงุนงง
ฟางเย่ถอนหายใจโล่งอก ลูบหัวถ่าน “ขืนแกหอนตอบไป แผนซุ่มเราพังหมดพอดี”