บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 41 นั่งเรียงแถว กินหม้อไฟ

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 41 นั่งเรียงแถว กินหม้อไฟ

ในโลกออนไลน์ ข้อมูลข่าวสารมักแพร่กระจายอย่างรวดเร็วเสมอ

หลังจากจบไลฟ์สด มีคนตัดคลิปวิดีโอสั้น ๆ ประมาณสิบห้าวินาที ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ไอศกรีมเค้กและเจียวเจียวแสดงความรักต่อกัน

ในวิดีโอ เสือตัวใหญ่และตัวเล็กกำลังเผชิญหน้ากัน สายตาของเสือตัวใหญ่อ่อนโยน ส่วนเสือขาวตัวน้อยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จากนั้นเสือตัวใหญ่ก็เลียเสือขาวตัวน้อย ตัวน้อยก็เลียตอบ และเสือตัวใหญ่ก็ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

ช่างเป็นภาพที่อบอุ่นหัวใจ และไม่นานวิดีโอก็กลายเป็นไวรัล!

ชาวเน็ตแห่คอมเมนต์กันรัว ๆ

“ว้าว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเสือยิ้มได้ น่าสนใจจัง”

“อร๊ายยย หัวใจฉันโดนเจ้าเสือขาวตัวน้อยที่ไร้เดียงสาและน่ารักขโมยไปแล้ว!”

“ลูกเสือขาวหน้าตาดีมาก และเสือตัวใหญ่ก็ดูมีจิตวิญญาณสุด ๆ”

“ภูมิใจที่เป็นแฟนคลับเจียวเจียว! เจียวเจียวฉลาดมาก ฟังผู้อำนวยการรู้เรื่องด้วย!”

“การแลกเปลี่ยนความรู้สึกระหว่างสัตว์ช่างจริงใจและเรียบง่ายจริง ๆ”

“แม่เสือเลียลูกเสืออย่างทะนุถนอม น่ารักมาก! /ซึ้ง/ ซึ้ง”

“อะแฮ่ม ขอแก้ข่าวนิดนึง เสือตัวใหญ่นี่ไม่ใช่แม่เสือนะ!”

“ห๊ะ?”

ดังนั้นแฟนคลับจึงเริ่มแนะนำว่าเสือตัวใหญ่คือเจียวเจียว ลูกเสือขาวคือไอศกรีมเค้ก พวกมันเจอกันครั้งแรกวันนี้ บลา บลา บลา . . .

ผู้คนรู้จักสวนสัตว์หลินไห่และฟางเย่มากขึ้น!

วิดีโออีกตัวที่เกี่ยวข้องกับเขาก็เป็นกระแสเล็ก ๆ เหมือนกัน

ในวิดีโอ ฟางเย่พูดกับกล้องด้วยความจริงใจเกี่ยวกับความเข้าใจของเขาต่อสวนสัตว์

“ใช้ความเคารพและความเมตตาแลกกับพฤติกรรมตามธรรมชาติของพวกมันเพื่อสร้างความบันเทิงให้ผู้เข้าชม เป็นความสัมพันธ์ที่เกื้อกูลและเท่าเทียมกัน ในสวนสัตว์อุดมคติของผม จะเป็นที่ที่สัตว์อยู่กันอย่างมีความสุข และผู้คนก็รู้สึกมีความสุขไปกับพวกมันด้วย”

คำพูดเหล่านี้โดนใจชาวเน็ตจำนวนมากและได้รับการยอมรับ

แน่นอนยอดวิวเทียบกับวิดีโอก่อนหน้าไม่ได้ ห่างกันลิบลับ แต่ถึงจะเป็นยุงก็ยังมีเนื้อ[1] ทั้งหมดล้วนส่งผลต่อการเพิ่มค่าความนิยมของเขา

พนักงานใหม่ทยอยมารายงานตัวที่สวนสัตว์

ฟางเย่ใช้เวลาเกือบทั้งวันวุ่นวายกับการจัดที่พักและเรื่องจิปาถะต่าง ๆ จนในที่สุดก็จัดการให้ทุกคนเข้าที่เข้าทางได้

ขณะที่ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง โรงอาหารวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ผิดกับวันอื่น ๆ

เพื่อต้อนรับการมาถึงของพนักงานใหม่ จึงมีการจัดเลี้ยงต้อนรับพิเศษ!

มีโต๊ะใหญ่หลายตัวพร้อมหม้อไฟแบ่งช่องตรงกลาง จานเนื้อและผักถูกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ มีทั้งเนื้อหมูสไลซ์บาง เนื้อวัว เนื้อแกะ รวมถึงอาหารทะเลสดอย่างปลาและกุ้ง ส่วนผักก็มีมันฝรั่งแผ่น กะหล่ำปลี รากบัว และอื่น ๆ

“สวัสดีครับ ผมเมิ่งสือ คนดูแลสัตว์คนใหม่ครับ”

“ฉันหลินอิง สัตวแพทย์ค่ะ พี่ชาย กล้ามแน่นปึกเลยนะเนี่ย! ทำไมถึงอยากมาเป็นคนดูแลสัตว์ล่ะคะ?”

“อ่า เรื่องมันยาวน่ะ”

“ผมโจวเค่อ เคยทำงานที่อุทยานวิทยาศาสตร์”

พนักงานเก่าและใหม่ทำความรู้จักและพูดคุยกัน

สักพักน้ำซุปในหม้อไฟก็เริ่มเดือด ด้านหนึ่งเป็นซุปสีแดงสดเดือดปุด ๆ ดูเผ็ดร้อน พริกแดงสดและพริกไทยเสฉวนสีเขียวเข้มหมุนวนในน้ำเดือด ผุด ๆ โผล่ ๆ เหมือนปลาว่ายน้ำ อีกด้านเป็นซุปสีขาวหอมกรุ่น หัวไชเท้าขาว ต้นหอมสด หน่อไม้ และเห็ดหอมบั้งเป็นกากบาทลอยตุ๊บป่อง

ไอน้ำลอยฟุ้ง กลิ่นหอมกระตุ้นจมูกไม่หยุด แต่ยังไม่มีใครเริ่มกิน ในตอนนี้ทุกคนเงียบลง มองไปทางฟางเย่

ฟางเย่ไม่ได้วางแผนจะกล่าวสุนทรพจน์อะไร จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “มองผมกันทำไม ผมน่ากินเท่าหม้อไฟเหรอ? เริ่มกินกันเถอะ!”

“ผู้อำนวยการครับ ไม่พูดอะไรสักหน่อยเหรอ?”

ฟางเย่คิดครู่หนึ่ง “เพื่อนจากทางเหนือไปกินหม้อไฟที่ฉงชิ่งแล้วถามว่า ‘มีน้ำจิ้มงาไหม?’ บริกรตอบว่า ‘ไพ่นกกระจอก มีบริการเฉพาะในห้องส่วนตัวครับ’[2]”

มุกนี้เข้ากับบรรยากาศการกินหม้อไฟเป๊ะ ทุกคนระเบิดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยิน

ถาดเนื้อวัวแดงนุ่มถูกเทลงในหม้อไฟถาดแล้วถาดเล่า บรรยากาศยิ่งครื้นเครงไปพร้อมกับหม้อที่เดือดปุด ๆ

. .

วันรุ่งขึ้น

นาฬิกาปลุกดัง ฟางเย่ตะกายลงจากเตียง แต่งตัว และแปรงฟัน

นั่งลงบนเก้าอี้ ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป สูดปากเบา ๆ “รู้งี้ไม่น่ากินเผ็ดเยอะเลย”

เมื่อเปิดระบบ เขาพบว่าค่าความนิยมสะสมเพิ่มขึ้นอีกแสนแต้มโดยไม่รู้ตัว งั้นก็เสี่ยงโชคหน่อยละกัน!

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ [ตุ๊กตาเสือ]!”

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ [ตุ๊กตาลิง]!”

มีแต่ตุ๊กตากับคราวหน้าโชคดี แล้วก็น้ำพุวิญญาณสองขวด

ฟางเย่ใจเย็นมาก ชินกับเรตการออกของกาชาแล้ว

ตุ๊กตาก็ไม่ถือว่าขาดทุน เขารู้ว่าพวกมันค่อนข้างเป็นที่นิยมดูจากปฏิกิริยาของชาวเน็ตที่ได้รับรางวัล นอกจากใช้เป็นของรางวัลกิจกรรม เขายังเก็บไว้ขายที่ร้านขายของที่ระลึกของสวนสัตว์ได้ด้วย

สวนสัตว์หลินไห่กำลังก่อสร้างครั้งใหญ่ และเมื่อสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดสร้างเสร็จ แค่ค่าไฟรายเดือนก็น่าจะอ่วมอรทัย ยังไม่รวมเงินเดือนพนักงานใหม่อีก รายจ่ายพุ่งกระฉูด

หวังให้นักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นฉับพลันเพื่ออุดรอยรั่วนี้คงยาก ดังนั้นการขายตุ๊กตาจึงเป็นทางออกที่สมบูรณ์แบบในการหารายได้จุนเจือ

เขาเช็คข้อความส่วนตัวและพบว่าชาวเน็ตส่วนใหญ่ในรายชื่อผู้โชคดีส่งที่อยู่มาแล้ว

เมื่อวานเขายุ่งเกินกว่าจะจัดการ เลยวางแผนจะจัดระเบียบรายชื่อและของรางวัล แล้วส่งพนักงานไปส่งไปรษณีย์ในเมืองทีหลัง

. . .

“แกรก แกรก”

เสียงไพ่นกกระจอกกระทบกันดังกรอบแกรบ

ที่นี่เป็นบ่อนไพ่นกกระจอกเถื่อนชัด ๆ เปิดไฟสว่างจ้าตอนกลางวันแสก ๆ แต่ปิดม่านมิดชิด

ชายคนหนึ่งคาบบุหรี่ แต่งตัวซอมซ่อเหมือนอันธพาล กำลังขมวดคิ้วสับไพ่ ทันใดนั้น มีคนตบไหล่เขา ท่าทางคุ้นเคย “โย่ อาจิง วันนี้เสียไปเท่าไหร่แล้ว?”

อาจิงพ่นควันบุหรี่เป็นวงโดยไม่หันกลับไปมอง “แม่งเอ้ย หมาจื่อ ไสหัวไปซะ อย่ามากวนตีน ฉันจะถอนทุนคืนแล้ว”

ใครบางคนหัวเราะคิกคักและพูดขึ้น “เขาเสียไป 2000 แล้ว ยากจะถอนทุนคืนว่ะ”

คนอื่น ๆ ที่โต๊ะหัวเราะเยาะโดยไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย

อาจิงพ่นลมออกจมูกทั้งที่คาบบุหรี่และเริ่มจั่วไพ่ “แค่ดูให้ดีเถอะว่าตอนเสียอย่าทำหน้าอุบาทว์นักละกัน”

หมาจื่อไม่ได้เล่น เขายืนดูอยู่ข้างหลังด้วยความสนใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวและถอนหายใจ “จุ๊ ๆ ๆ อาจิง ดวงซวยขนาดนี้ อย่าหวังจะชนะเลย”

อาจิงที่หงุดหงิดกับไพ่เน่า ๆ อยู่แล้ว พอได้ยินน้ำเสียงประชดประชันของหมาจื่อ ก็ยิ่งเดือดดาล

เขาหันขวับจ้องเขม็งไปที่หมาจื่อ กัดฟันพูด “นายคันมืออยากมีเรื่องเหรอวะ? อยากโดนสักหมัดไหม?”

หมาจื่อยังคงยิ้มกวน ๆ “เฮ้ อย่าโกรธสิเพื่อน ฉันก็แค่พูดความจริง”

เห็นอาจิงง้างหมัดขึ้นมาจริง ๆ หมาจื่อก็รีบยกมือห้าม “ใจเย็น ใจเย็น วันนี้ฉันมีธุระสำคัญจะคุยกับนาย รอบนี้ฉันเลี้ยงเอง ออกไปคุยข้างนอกกันเถอะ”

หมัดของอาจิงคลายลง แต่คิ้วยังขมวด

หมาจื่อเป็นพวกไม่เอาถ่าน ชอบวางกับดักสัตว์บนภูเขาจับนกเล็ก ๆ และสัตว์อื่น ๆ ไปขายเป็นอาหารป่า เคยโดนจับขังคุกมาแล้วด้วย การที่มันมาชวนคุยลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

แน่นอนตัวอาจิงเองก็ไม่ใช่พ่อพระเหมือนกัน

“ฉันเลิกเล่นละ”

อาจิงผลักไพ่และลุกขึ้น ขาไพ่คนอื่นไม่ได้สนใจ ทันทีที่มีคนลุก ก็มีคนอื่นมาเสียบแทน

ทั้งสองเดินออกจากบ่อนไพ่นกกระจอก เดินไปไม่ไกลก็หยุดใต้ต้นไม้ที่มีเงาบดบัง

เมื่อปลอดคน อาจิงสูบบุหรี่เฮือกใหญ่แล้วถาม “ว่ามา มีไร?”

หมาจื่อหยิบโทรศัพท์ออกมา ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ดูนี่ก่อนสิ”

[1] หมายถึงเล็กน้อยก็ยังดีกว่าไม่มี

[2] ฉงชิ่ง (重庆) ขึ้นชื่อเรื่องหม้อไฟเผ็ดจัด และตามธรรมเนียม ไม่ใช้น้ำจิ้มงา (芝麻酱) แบบทางเหนือ คนทางเหนือคุ้นกับหม้อไฟที่ต้องมี น้ำจิ้มงา เลยถามหา ส่วนที่บริกรตอบว่า “ไพ่นกกระจอก มีบริการเฉพาะในห้องส่วนตัว” เพราะคำว่า “งา/หมา (麻)” ไปพ้องกับ “ไพ่นกกระจอก (麻将)” ซึ่งร้านอาหารในจีนมักมีบริการเล่นไพ่นกกระจอกในห้องส่วนตัว ดังนั้นบริกรแกล้ง “ตีความผิด” จาก น้ำจิ้มงา ไปเป็น ไพ่นกกระจอก เพื่อสื่อว่าที่ฉงชิ่งไม่กินน้ำจิ้มงา และหยอกความต่างของวัฒนธรรมการกินระหว่างเหนือ–เสฉวน/ฉงชิ่งครับ