บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 37 ทางลัดสู่ความศิวิไลซ์
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 37 ทางลัดสู่ความศิวิไลซ์
บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 37 ทางลัดสู่ความศิวิไลซ์
น้ำพ่นใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์เต็ม ๆ ฟางเย่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ รีบคว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ดอย่างว่องไว
ก็หุ่นของพี่กล้ามคนนี้น่าตกตะลึงเกินไปนี่นา สร้างความประทับใจแรกพบที่รุนแรงเหลือเกิน
“อะแฮ่ม ช่วยแนะนำตัวหน่อยครับ?”
พี่กล้ามยิ้มกว้าง “ผมชื่อ เมิ่งสือ ครับ เห็นประกาศรับสมัครงานสวนสัตว์จากไลฟ์สด”
เมิ่งสือ?
ฟางเย่นึกย้อนกลับไป จำไม่ได้ว่าเห็นชื่อนี้ในใบสมัครที่ส่งมา หรือว่าเขาจะวอล์คอินเข้ามาเลย?
ถ้าเป็นแบบนั้น หมอนี่ถ้าไม่ใจกล้าบ้าบิ่น ก็ต้องมีทักษะเฉพาะทางที่มั่นใจว่าจะได้งานชัวร์ ๆ ไม่งั้นแค่นั่งรถเมล์จากตัวเมืองมานี่ก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมง คนปกติคงไม่ยอมเสียเวลาแบบนี้แน่
“ทำไมถึงอยากสมัครตำแหน่งคนดูแลสัตว์ครับ? คิดว่าจุดแข็งของคุณคืออะไร?”
เมิ่งสือตอบอย่างจริงจัง “เหตุผลหนึ่งคือผมชอบเสือมาตั้งแต่เด็กครับ ผมคิดว่าพวกมันสง่างามเป็นพิเศษ และเสือขาวที่สวยงามของสวนสัตว์คุณก็น่าดึงดูดใจมาก อีกอย่างงานคนดูแลสัตว์ดูน่าสนใจดี ผมเลยอยากลองดูครับ ส่วนจุดแข็ง ผมมีใบรับรองนักโภชนาการ และอาหารสัตว์ก็ต้องมีความสมดุลทางวิทยาศาสตร์ใช่ไหมครับ? แถมผมยังออกกำลังกาย การออกกำลังกายจริง ๆ แล้วน่าเบื่อจำเจมาก แต่ผมก็ทำต่อเนื่องได้ ดังนั้นเรื่องความอดทนและความอึดกับเรื่องอื่นผมไม่แพ้ใครแน่”
ฟางเย่อดแซวไม่ได้ “กล้ามขนาดนี้ ถ้าบอกว่าเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนสผมก็เชื่อนะเนี่ย!”
เมิ่งสือแปลกใจ “ผู้อำนวยการดูออกด้วยเหรอครับ? จริง ๆ แล้วผมเคยเป็นเจ้าของยิมและทำงานเป็นฟิตเนสเทรนเนอร์ครับ”
ว้าว พูดเล่น ๆ ดันถูกเผงเลยแฮะ
“แล้วยิมของคุณล่ะ ไม่ทำแล้วเหรอครับ?”
“ครับ ผมเซ้งกิจการทันทีหลังจากดูไลฟ์วันนั้น แล้วซื้อตั๋วมาหลินไห่ทันทีที่ถึงบ้านเลย”
ฟางเย่อึ้งกิมกี่ พูดไม่ออกไปพักใหญ่!
ดูเหมือนเขาจะเหมือนเจ้าของร่างเดิมมาก ใช้ชีวิตตามใจฉัน มุ่งมั่นทำในสิ่งที่รักอย่างเดียว
แต่ก็นะ สำหรับงานอย่างคนดูแลสัตว์ คุณต้องใจรักจริง ๆ ถึงจะทำได้ดี ต้องใช้เวลาและใส่ใจสัตว์ ไม่อย่างนั้นคงเข้าถึงและมีปฏิสัมพันธ์กับพวกมันไม่ได้
“ยินดีต้อนรับสู่สวนสัตว์หลินไห่ครับ! ถ้าผมไม่จ้างคุณคงเป็นบาปมหันต์แน่” ฟางเย่เล่นมุกเล็กน้อย แล้วเสริมอย่างจริงจัง “แต่หุ่นของคุณบึกบึนเกินไป! ซึ่งหมายความว่าคุณจะดูคุกคามในสายตาสัตว์มากกว่าคนอื่น พวกมันจะระแวงหรือถึงขั้นกลัวคุณ ดังนั้นคุณอาจต้องใช้เวลามากกว่าคนทั่วไปเพื่อทำให้พวกมันลดการป้องกันตัวและเป็นมิตรด้วย”
เมิ่งสือเกาหัว แปลกใจที่เรื่องนี้กลายเป็นปัญหา
เขานึกย้อนไปถึงตอนที่เจอหมาแมวแล้วอยากเล่นด้วย แต่ทุกครั้งที่พวกมันหันมามองเขา ก็วิ่งหนีแน่บหายไปอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นจู่ ๆ เขาก็รู้สึกท้อใจนิดหน่อย
ฟางเย่หัวเราะและปลอบใจ “จริง ๆ ก็ไม่ได้มีแต่ข้อเสียหรอกครับ! ในฐานะคนดูแลสัตว์ บางทีต้องทำงานใช้แรงงาน เช่น ติดตั้งคอนในส่วนจัดแสดง แถมเวลาเจอนักท่องเที่ยวที่ไม่มีมารยาท กล้ามของคุณจะมีประโยชน์มากในการ ‘ใช้เหตุผล’ กับพวกเขา”
คล้าย ๆ กับหมอในโรงพยาบาล บุคลิกอ่อนโยนอาจดีต่อการปลอบเด็ก แต่ก็อาจทำให้คนไข้บางคนรู้สึกว่ารังแกได้ง่าย นำไปสู่การด่าทอหรือทำร้ายร่างกาย
มีนักท่องเที่ยวแปลก ๆ เยอะแยะในสวนสัตว์! พฤติกรรมไร้อารยะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่น เมินป้ายห้ามให้อาหาร เคาะกระจก และใช้แฟลชถ่ายรูปทั้งที่มีป้ายเตือนตัวเบ้อเริ่ม
ในสถานการณ์แบบนี้ พี่เบิ้มอย่างเมิ่งสือมีความได้เปรียบชัดเจน ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ตบไหล่เบา ๆ นักท่องเที่ยวคงเข้าใจความหมายของคำว่า “อารยชน” ได้แจ่มแจ้งเลยทีเดียว
ได้ยินดังนั้น เมิ่งสือก็หัวเราะร่า
“โอเค งั้นเดี๋ยวผมจะเล่าเนื้อหางานของคนดูแลสัตว์ให้ฟังคร่าว ๆ อ้อ แอดวีแชตผมไว้ด้วย เดี๋ยวผมส่งข้อมูลให้ไปศึกษา” ฟางเย่พูด
. . .
การระดมรับสมัครงานช่วยบรรเทาปัญหาขาดแคลนบุคลากรจากการขยายสวนสัตว์ได้ชั่วคราว และกว่าสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่จะเสร็จ พนักงานใหม่พวกนี้น่าจะผ่านการฝึกอบรมเรียบร้อยแล้ว
หลังจากภารกิจรับสมัครงานเสร็จสิ้น ในที่สุดฟางเย่ก็หายใจหายคอโล่ง และกลับมาเปิดไลฟ์สดที่ห่างหายไปนาน
เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตั้งแต่ไลฟ์ครั้งล่าสุด ไม่รู้ชาวเน็ตจะคิดถึงเขาบ้างไหม
พอเปิดห้องไลฟ์สด เขาเปลี่ยนชื่อห้องเป็น “ผู้อำนวยการสวนสัตว์ของคุณกลับมาแล้ว!”
“เอ๊ะ นายเป็นใคร ทำไมมาอยู่ในลิสต์ติดตามฉัน?”
“บุคคลสูญหายกลับมาแล้ว!”
“ปู่ครับ มาดูเร็ว สตรีมเมอร์ที่ปู่ติดตามมาไลฟ์แล้ว!”
“ผู้อำนวยการ ถ้าคุณไม่มาไลฟ์อีก ผมกะจะไปแจ้งความคนหายแล้วนะเนี่ย!”
“หายไปนานขนาดนี้ ไปทำอะไรมาครับ?”
“ผู้อำนวยการครับ เจียวเจียวอ้วนขึ้นบ้างไหม?”
“แฟนคลับเบอร์หนึ่งของเสี่ยวเฉียวอยู่นี่แล้ว เสี่ยวเฉียว ฉันรักเธอ!”
“ฮือออ แม่ของเสือขาวน้อยคิดถึงจะตายอยู่แล้ว! เอามาโชว์เร็ว!”
“เราไม่เอาแม่ผู้ชาย ไม่เอาแม่ผู้ชาย!”
ข่าวการไลฟ์สดแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหมู่แฟนคลับสวนสัตว์หลินไห่ และไม่นานห้องก็คึกคักจอแจ
ชาวเน็ตเกรียน ๆ ยังคงคึกคักเหมือนเดิม!
ฟางเย่มองคอมเมนต์แล้วรู้สึกหดหู่ใจ “ทำไมมีแต่คนคิดถึงสัตว์ ไม่มีใครคิดถึงผมบ้างเหรอ?”
“ไม่อ่ะ”
“คิดถึงจ้า”
“ผู้อำนวยการ ผมคิดถึงคุณมาก! ไม่มีไลฟ์คุณ ชีวิตผมจืดชืด นอนไม่หลับเลย!”
“ผู้อำนวยการ ถ้าพูดเรื่องหน้าตา หนุ่มหล่อสาวสวยในนี้ใครหน้าตาดีสู้คุณไม่ได้บ้าง? ถ้าไม่คิดถึงสัตว์ แล้วจะคิดถึงคุณทำไม? จริงไหมทุกคน?”
“จริง ถูกต้องที่สุดพี่ชาย!”
‘บ้าเอ๊ย!’ ฟางเย่รู้สึกไม่ยอมรับ ตะโกนในใจว่าเขาคือชายเจ้าของฉายา “อู๋เอี้ยนจู่แห่งหลินไห่” เชียวนะ!
เห็นว่ายังมีชาวเน็ตบางคนเป็นห่วงเป็นใย เขาถึงค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง และเริ่มอธิบาย “พี่น้องครับ ผมต้องขอโทษทุกคนก่อนเลยที่หายไปนานขนาดนี้! ไม่ใช่ว่าไม่อยากไลฟ์ แต่ช่วงนี้ยุ่งจริง ๆ ครับ! ภารกิจด่วน ปรับปรุงส่วนจัดแสดง! กรงคอนกรีตเสริมเหล็กเป็นเรื่องปกติในสวนสัตว์ส่วนใหญ่บนดาวบลูสตาร์ พวกคุณคิดว่าไง ชินชา หรือรู้สึกเฉย ๆ?”
“ส่วนตัวผมเกลียดมันมาก ทนไม่ได้เลย! สัตว์ที่อยู่ข้างในต้องเผชิญกับพื้นที่เดิม ๆ ซ้ำซาก จำเจ และคับแคบ มันน่าอึดอัดเกินไป! เป็นธรรมดาที่พวกมันจะซึมกะตายและไร้ชีวิตชีวา เผลอ ๆ อาจเกิดพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำด้วย พฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำคืออะไร? การเคลื่อนไหวซ้ำ ๆ การกระทำแปลกประหลาด การทำร้ายตัวเอง ขนาดนักโทษในคุกยังได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ทุกวัน บางทียังได้ดูหนังด้วยซ้ำ!”
คำพูดของฟางเย่กระแทกใจชาวเน็ตเข้าอย่างจัง
“น่าสงสารจริง ๆ ที่ขังสัตว์ไว้ในที่แคบ ๆ แบบนั้น! ฉันเคยเห็นเสือเดินวนไปวนมาไม่หยุดในกรง ดูหดหู่จนทนดูไม่ได้เลย”
“ฉันเคยไปสวนสัตว์ที่เสือกัดกรงตลอดเวลา หมีตบลูกกรงไม่หยุด ลิงกัดกันเอง ตัวนึงหางหัก เหมือนนรกบนดินชัด ๆ”
“ไม่นึกเลยว่าการทำท่าซ้ำ ๆ จะบ่งบอกถึงความผิดปกติของสัตว์ ขำตัวเองเมื่อก่อนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว นึกว่าเป็นพฤติกรรมปกติของสัตว์”
“ยังไงซะคนส่วนใหญ่ก็ไปสวนสัตว์แค่นาน ๆ ที ฉันชอบสัตว์มาก ไปสวนสัตว์บ่อย และเพิ่งมารู้เรื่องพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำจากการแลกเปลี่ยนข้อมูลในบอร์ดกับคนคอเดียวกันนี่แหละ! มันสะท้อนให้เห็นว่าการศึกษาของสาธารณชนยังไม่ดีพอ คนทั่วไปยังขาดความตระหนักรู้!”
“ใช่ สวนสัตว์ควรรับบทบาทให้ความรู้ แต่บางที่ลดค่าสัตว์เหลือแค่เครื่องมือหากิน จะเอาอารมณ์ไหนไปให้ความรู้”