บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 28 ลิ้นรัวระริกปะทะริมฝีปาก!

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 28 ลิ้นรัวระริกปะทะริมฝีปาก!

หลังจากงับหูแล้วยังไม่หนำใจ หมาป่าสีเทาก็อ้าปากกว้างกว่าเดิมเพื่ออมหัวละอองฝนเข้าไปทั้งหัว

ในมุมมองมนุษย์ ภาพนี้อาจดูสยองขวัญไปหน่อย แต่สำหรับสัตว์ นี่เป็นเรื่องปกติมาก!

ฟันและกรงเล็บแหลมคมเป็นอาวุธทำลายล้างในสนามรบ กัดทะลุคอหอยศัตรูอย่างโหดเหี้ยมและฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิท ฟันและกรงเล็บกลับกลายเป็นสิ่งไร้พิษสง เพราะพวกมันเรียนรู้ทักษะนี้มาจากการเล่นหยอกล้อกับพี่น้องในวัยเด็ก

ถ่านงับหน้าผากละอองฝน เลียสันจมูก ดุนแก้ม และงับหลังคอเธอ

เขาสำรวจหัวละอองฝนแทบทุกตารางนิ้วโดยไม่เว้นว่าง

สัตว์ไม่มีภาษาที่ซับซ้อนเหมือนมนุษย์ พฤติกรรมและการกระทำของพวกมันจึงเป็นเครื่องมือสื่อสารที่สำคัญ

การกระทำของถ่านในตอนนี้ ถ้าแปลเป็นภาษาคน คร่าว ๆ ก็คงประมาณว่า

ที่รัก จ๋า เค้าชอบตะเองนะ!

วันนี้แดดดีจัง จุ๊บ ๆ กลางวันแสก ๆ ซะเลย!

ดมกลิ่นปากเค้าสิ มันเต็มไปด้วยความคิดถึงที่มีต่อตะเองนะ!

เค้ารักตะเอง ตะเองรักเค้าไหม?

มาเล่นกันเถอะ?

เมื่อมีเจ้าถ่านตามติดเป็นปาท่องโก๋ ละอองฝนไม่มีทางเลือกนอกจากก้มหัวอย่างจนใจ ปล่อยให้เขาแทะเล็มตามสบาย

“ทำอะไรกัน ทำอะไรกันน่ะ?”

เห็นหมาป่าสองตัววิ่งเหยาะ ๆ เคียงคู่กัน คลอเคลียและนัวเนียกันอย่างอ่อนโยน ฟางเย่ก็อดรู้สึกอิจฉาตาร้อนผ่าวไม่ได้ ราวกับเพิ่งกินมะนาวเปรี้ยว ๆ เข้าไป

แค่เพราะพวกแกเป็นหมาป่า ก็มาโชว์หวานออกสื่อได้เหรอ?

เชอะ!

เมื่อเขาเข้าไปในกรง หมาป่าสองตัวก็หันมามองเขาทันที

อ้อ มนุษย์ตักขี้มาแล้ว!

ความสัมพันธ์ของฟางเย่กับหมาป่าสองตัวค่อนข้างตื้นเขิน จำกัดอยู่แค่การให้อาหารและทำความสะอาดเป็นครั้งคราว พอให้จำหน้าได้บ้าง

อย่างไรก็ตามหมาป่าทั้งสองตัวโตมาในสวนสัตว์ ถูกเลี้ยงดูโดยคนดูแลสัตว์มาตั้งแต่เด็ก เลยไม่ค่อยกลัวคนเท่าไหร่

เห็นฟางเย่เข้ามา ถ่านก็งงนิดหน่อย แต่ยังกระดิกหางเบา ๆ และเดินตรงเข้ามาหา

มายืนที่เท้าเขา เงยหน้ามอง กระพริบตาปริบ ๆ ทำตัวว่านอนสอนง่ายสุด ๆ พร้อมกับลิ้นม้วนเลียจมูกสีดำ เหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง

อะไรเหรอ มนุษย์ตักขี้ วันนี้กินข้าวเร็วเหรอ?

ส่วนละอองฝนยืนวางท่าอยู่ข้าง ๆ สังเกตการณ์เงียบ ๆ

“วันนี้ฉันเอาของเล่นมาให้พวกแกด้วย!”

ฟางเย่เบะปาก จะทำไงได้หลังจากโดนหมาป่าโชว์สวีทใส่หน้า?

ถ้าไปโวยวายใส่ ก็ดูจะใจแคบไปหน่อย

เขาค่อย ๆ คุกเข่าข้างหนึ่งลงช้า ๆ

ถ้าอยากสื่อสารกับหมาป่า ขั้นแรกคือพยายามลดตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกัน!

สัตว์ตัดสินว่าอีกฝ่ายเป็นภัยคุกคามหรือไม่โดยเริ่มจากขนาดตัว

ถ้าตัวใหญ่กว่าตัวเอง อย่าไปแหย่ดีกว่า รักษาระยะห่างและสังเกตการณ์ไว้

ในป่าแม้แต่สัตว์ดุร้ายอย่างเสือก็ไม่โจมตีมนุษย์ง่าย ๆ เพราะแวบแรกที่เห็น โห ตัวใหญ่จัง! ฉันสูง 1.2 เมตร มันสูง 1.8 เมตร ตัวมหึมาขนาดนั้นต้องดุร้ายแน่ ๆ

พอคุกเข่าลง ภาพลักษณ์ของฟางเย่ในสายตาหมาป่าก็เปลี่ยนจาก “ยักษ์สูงเสียดฟ้า” เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสูงไล่เลี่ยกัน

ดูเป็นมิตรขึ้นทันตาเห็น!

การคุกเข่าข้างเดียวยังช่วยทรงตัว ป้องกันไม่ให้ถูกชนล้มระหว่างเล่นกับหมาป่า

ถ้าโดนชนล้ม หมาป่าอาจคิดว่าระดับความคุกคามต่ำเตี้ยเรี่ยดิน สิ่งมีชีวิตอะไรอ่อนแอชะมัด? แม้จะไม่กระตุ้นสัญชาตญาณก้าวร้าว แต่พวกมันก็จะรู้สึกว่าหมอนี่ไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นเพื่อน

ถ่านดมกลิ่นบนตัวเขา ในขณะที่ละอองฝนก็มองสำรวจฟางเย่ที่คุกเข่าอยู่อย่างอยากรู้อยากเห็น!

มุมปากฟางเย่ยกยิ้ม เขาได้รับความไว้วางใจเบื้องต้นสำเร็จแล้ว!

เขายื่นมือออกไป ขยับอย่างนุ่มนวล และลูบขนของถ่านเบา ๆ จากนั้นเขาก็เปิดใช้งาน “สกิลเป็นมิตร”

ดวงตาของถ่านเบิกโพลงทันที! หางพวงใหญ่แกว่งไกวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับถูกไฟช็อต

แววตาของถ่านเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ราวกับจะบอกว่า “นี่นายคือพี่ชายร่วมสายเลือดที่พลัดพรากจากกันไปนานของฉันเหรอ?”

มันพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดเขา เอาหัวถูไถหน้าอกเขาไปมา จากนั้น จู่ ๆ มันก็ยืนขึ้นด้วยขาหลัง!

อุ้งเท้าหน้าเกาะบนไหล่เขา คอขนปุยซุกไซ้แก้ม และลิ้นยาวอุ่น ๆ ก็เลียเขาอย่างบ้าคลั่ง จั๊กจี้จมูกฟางเย่ไปหมด

เขาถึงกับสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นในลมหายใจของถ่าน!

อาจจะรู้สึกว่าแสดงความรักยังไม่พอ ถ่านเริ่มเลียปากฟางเย่ พยายามจะงัดปากเขาให้เปิดออก!

ดูป่าเถื่อนมาก แต่นี่เป็นแค่วิธีทักทายของหมาป่า และเป็นกิจวัตรประจำวันของพวกมันด้วย

สำหรับหมาป่า ไม่เพียงแต่เป็นการแสดงความเป็นมิตรและการยอมจำนน แต่ในระหว่างกระบวนการเลีย พวกมันสามารถรวบรวมข้อมูลได้มากมาย เช่น คุณกินอะไรมา ป่วยหรือเปล่า ความสัมพันธ์ของคุณกับหมาป่าตัวอื่นเป็นยังไง และคุณเป็นมิตรกับพวกมันไหม

หมาป่าสีเทาเป็นบรรพบุรุษของสุนัขบ้าน และนิสัยนี้ก็ถูกส่งต่อมาถึงสุนัขด้วย

คนที่เลี้ยงหมาคงรู้ดีว่าหมาชอยเลียหน้าเลียปากเจ้าของ เพื่อบอกรัก

แน่นอนเจ้าของอาจไม่ได้ปลื้มเสมอไป โดยเฉพาะหลังจากเห็นหมากินน้ำในชักโครกแล้วเรอออกมาอย่างพอใจ

“ถ่าน แก . . . เอิ่ม . . . แกกระตือรือร้นเกินไปแล้ว”

แม้ฟางเย่จะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย แต่เขาก็ทน

นี่เป็นวิธีที่จำเป็นในการได้รับความไว้วางใจและสร้างมิตรภาพ

หมาป่ามีความรักความเกลียดที่ชัดเจน!

ถ่านกระตือรือร้นขนาดนี้ ถ้าเขาผลักไส มันต้องรู้สึกน้อยใจและเสียใจแน่ ๆ อะไรกัน ฉันชอบนายขนาดนี้ นายไม่ชอบฉันเหรอ?

ละอองฝนก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา

เธอแยกเขี้ยวสีขาววับ สายตาหรี่แคบและดุดันราวกริช จ้องเขม็งไปที่ถ่านพร้อมส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอเตือน

ทำอะไรของแก? ไม่รู้กฎเหรอ?

โดยธรรมชาติ หมาป่าเป็นสัตว์สังคมสูง ในฝูงมีลำดับขั้นที่เคร่งครัด เป็นระเบียบและมีชนชั้น แม้ในฝูงที่มีแค่สองตัวก็ตาม

แม้ว่าถ่านจะเป็นตัวผู้และแข็งแรงกว่า แต่นิสัยของเขาค่อนข้างอ่อนโยน

ดังนั้นในสองตัวนี้ ละอองฝนคือผู้กุมอำนาจและมีสถานะสูงกว่า!

ฉะนั้นสำหรับเจ้ามนุษย์แสนดีคนนี้ เธอควรจะเป็นคนแรกที่ได้ทักทาย แล้วค่อยถึงคิวของถ่าน

ถ่านหันมามองละอองฝน ดูน้อยใจนิด ๆ แต่ก็ยอมจำนนอย่างว่าง่าย

เสียงร้องหงิง ๆ แผ่วเบาหลุดออกมา หางหยุดกระดิก และอุ้งเท้าก็ผละออกจากไหล่ฟางเย่ เขาเดินหลบไปข้าง ๆ พร้อมก้มหัวและหางตก

ฟางเย่ก็หยุดลูบถ่านและทำเมินเขาอย่างใจเย็น แสดงความเคารพต่อละอองฝนและลำดับขั้นของฝูงหมาป่า

หมอนี่รู้ความนี่นา!

ละอองฝนพอใจมากกับพฤติกรรมนี้ เข้าเสียบแทนที่ถ่าน และปีนขึ้นบนตัวฟางเย่อย่างถือสิทธิ์ ลิ้นของเธอตวัดเลียริมฝีปากเขาอย่างบ้าคลั่ง!

แผล็บ แผล็บ แผล็บ แผล็บ . . .

ฟางเย่ประคองคอละอองฝนเบา ๆ ด้วยสองมือ แล้วเกาพุงนุ่ม ๆ ของเธอ

“เด็กดี เฮ้ ๆ พอได้แล้วน่า!”

หลังจากการทักทายอันอบอุ่น หมาป่าสองตัวก็นอนลงข้างเขา ขนาบซ้ายขวา ตาปรือ ๆ ดูมีความสุข

พวกมันยอมรับฟางเย่เป็นส่วนหนึ่งของฝูงแล้ว ถึงได้ผ่อนคลายขนาดนี้

ฟางเย่ดื่มด่ำกับบรรยากาศที่กลมเกลียวและอบอุ่นนี้เงียบ ๆ แต่เขาก็ยังไม่ลืมของเล่นที่เอามาฝากพวกมันนะ!