บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 24 ลูกเสือคำราม

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 24 ลูกเสือคำราม

ท่าล้มกลิ้งของเจ้าเสือขาวน้อยก็น่ารักน่าชังไม่เบา

ขาแข้งกางแผ่หลาเป็นรูปตัว “大[1]”

“อาวู้ว!”

เจ้าเสือขาวน้อยกระพริบตา ส่งเสียงร้องอ้อแอ้เหมือนเด็กทารกที่เจือแววสั่นเครือนิด ๆ

มันรวบรวมแรงยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง หางเรียวเล็กส่ายไปมาอย่างเกียจคร้าน ปลายหางชี้ตกลงพื้น

คลานไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มกลิ้งลงไปอีก

“วู้ว อาวู้ว!”

“ดีมาก คึกคักจริง ๆ!”

“เสือน้อยคำราม!”

“อร๊ายยย เสือนมตัวน้อยน่ารักเกินไปแล้ว! ฉันจะตายเพราะความน่ารัก!”

“อุ้มเสือน้อยวิ่งร้อยเมตรเลย!”

จำนวนคนในห้องไลฟ์สดเพิ่มขึ้นโดยไม่มีใครสังเกต!

จรวดหลายลูกก่อนหน้านี้ดึงดูดชาวเน็ตระลอกใหญ่ให้เข้ามาแย่งลูกชิ้นกุ้ง

ตอนแรกพวกเขากะจะเข้ามารับของฟรีแล้วจากไป แต่พอเข้ามาเห็นเจ้าเสือขาวน้อยร้อง “อาวู้ว อาวู้ว” และเดินเตาะแตะฝึกเดิน!

ความสนใจของพวกเขาก็ถูกตรึงไว้ทันที

เกมอะไร สาวสตรีมเมอร์คนไหน แพลตฟอร์มนี้มีให้ดูถมเถไป!

แต่ไลฟ์สดลูกเสือขาวหัดเดินเนี่ยนะ ใช่ว่าจะหาดูได้ง่าย ๆ ที่ไหนล่ะ?

แม้แต่ชาวเน็ตผู้รักเสือขาวหลายคนยังผันตัวเป็น ‘หน้าม้า’ ช่วยโปรโมตห้องไลฟ์สดกันยกใหญ่!

“เพื่อนฝูง รีบมาดูไลฟ์สดเสือขาวเร็ว มาช้าอดนะเว้ย!”

“ลูกเสือขาวน่ารักจนใจเจ็บ เลือดกำเดาจะไหลแล้ว!”

“ระวัง ดาเมจรุนแรง ลูกผู้ชายตัวจริงต้องดู!”

“สำหรับคนรักแมว เรามีของดีมานำเสนอ!”

เว็บบอร์ด, กลุ่มแชท, เวยป๋อ!

จริง ๆ แล้วไม่ต้องพาดหัวข่าวเวอร์วังอะไรหรอก

แค่โพสต์รูปเจ้าเสือขาวน้อยนอนหลับปุ๋ย คนที่สนใจก็จะแห่กันมาดูเองโดยธรรมชาติ!

ด้วยการโปรโมตอย่างกระตือรือร้นของชาวเน็ต ผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด

“?? ไหนบอกมีเสือขาวไง?”

“ก็นี่ไงเสือขาว? คุณพระคุณเจ้า ยังอยากจะดูอะไรอีก?”

“ว้าว พิธีกรสุดยอด! ไปเอาเสือขาวมาจากไหน ไม่กลัวตำรวจจับเหรอ?”

“นี่มันสวนสัตว์นะโว้ย!”

คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่อาจจะงง ๆ และถามคำถามแปลก ๆ บ้าง แต่ไม่นานผู้ใจดีก็ช่วยอธิบายให้เข้าใจ

ทุกครั้งที่เจ้าเสือขาวน้อยคลานไปถึงขอบเบาะ ฟางเย่ก็จะจับมันหันกลับมา

พื้นมันเย็น ปล่อยไว้นานไม่ได้

ห้องอนุบาลได้รับการทำความสะอาดและระบายอากาศเรียบร้อยแล้ว

ในที่สุดพื้นทั้งหมดจะถูกปูด้วยเบาะ มีแผ่นไม้กั้นไว้รอบ ๆ แล้วมันจะคลานไปไหนก็เชิญตามสบาย

ตอนนี้เจ้าเสือขาวน้อยคลานไปได้แค่ทีละ 30 ถึง 50 เซนติเมตรเท่านั้น แต่หลังจากนอนแผ่หลาพักหนึ่ง มันก็ฟื้นพลังกลับมาอย่างรวดเร็วและคลานไปทั่วอย่างกระฉับกระเฉง ส่งเสียงร้อง “อาวู้ว” เป็นพัก ๆ

ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของเจ้าเสือขาวน้อยก็ช้าลงและค่อย ๆ หยุดนิ่ง หางหยุดส่าย ดูเหมือนมันจะรู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย

“แง้ แง้!” มันร้องเรียกไม่หยุด

หัวใจชาวเน็ตกระตุกวูบ เริ่มกระวนกระวาย!

“เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกับลูกเสือขาว?”

“คงไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”

ฟางเย่คุ้นเคยกับอาการผิดปกติของเจ้าเสือขาวน้อยดี

เขาโบกมือและยิ้มอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องห่วงครับทุกคน เจ้าเสือขาวน้อยสบายดี แค่ปวดฉี่เฉย ๆ!”

เมื่อคืนเขาช่วยเจ้าเสือขาวน้อยฉี่ไปหลายรอบแล้ว และตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะสาธิตสด ๆ ให้ชาวเน็ตดู

นี่แหละการศึกษาวิทยาศาสตร์ที่สดใสและมีชีวิตชีวาของจริง!

เขาเริ่มด้วยการต้มน้ำ ทำให้อุ่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนเดิม

ขณะจุ่มนิ้วลงในกาต้มน้ำเพื่อวัดอุณหภูมิ เขาก็อธิบายว่า “ลูกเสือขาวเพิ่งเกิดไม่กี่วัน ยังอึหรือฉี่เองไม่ได้ครับ! ตามปกติแม่เสือจะใช้ลิ้นเลียกระตุ้นบริเวณขับถ่ายของลูก เพื่อกระตุ้นให้ลูกอึและฉี่ แต่ถ้าเราเลี้ยงด้วยมือมนุษย์ หน้าที่นี้ก็ตกเป็นของคนดูแลสัตว์อย่างเราครับ”

ชาวเน็ตตกตะลึง!

“หา? หมายความว่าคุณจะ . . . คุณจะใช้ . . .”

“คุณพระช่วย! คนดูแลสัตว์ช่างเป็นงานที่เสียสละจริง ๆ”

“อี๋ แอบแหวะนิดนึงนะเนี่ย!”

ฟางเย่เห็นคอมเมนต์ตลก ๆ พวกนี้แล้วถึงกับมีขีดดำขึ้นเต็มหัว “อะแฮ่ม เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วครับ! เราใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดก้นให้ลูกเสือขาวต่างหาก!”

สักพักน้ำก็อุ่นได้ที่ ฟางเย่ปิดสวิตช์ เทน้ำใส่กะละมัง แล้วหยิบผ้ากอซมาชุบน้ำหมาด ๆ จากนั้นเขาสอดมือข้างหนึ่งใต้รักแร้เจ้าเสือขาวน้อยแล้วยกขึ้นเบา ๆ!

นิ้วสองนิ้วกางออก รองรับทั้งสองด้านของขาหน้าข้างหนึ่งเพื่อความปลอดภัย

“แง้ แง้!”

เจ้าเสือขาวน้อยที่ถูกอุ้มลอยเคว้ง ขาห้อยต่องแต่ง ยืดเหยียดออกโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยสบายตัวกับท่านี้เท่าไหร่ แต่ก็ยังให้ความร่วมมือโดยการอยู่นิ่ง ๆ

“ดีมาก ดีมาก!”

ฟางเย่ถือเจ้าเสือขาวน้อยไว้เหนือถังขยะ ใช้ผ้ากอซชุบน้ำอุ่นเช็ดเบา ๆ ที่ก้นของมัน

ได้ผลทันตาเห็น!

เจ้าเสือขาวน้อยหยุดร้อง “แง้ แง้” และยอมให้เขาจัดการแต่โดยดี

ตาของมันเบิกกว้าง ดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับความรู้สึกนั้น

ขณะที่มือของฟางเย่หมุนผ้ากอซเปียกเบา ๆ เขาก็ยิ้มและอธิบาย “การช่วยลูกเสือฉี่ต้องใช้เทคนิคพอสมควรเลยครับ! กดแรงไปก็ไม่ได้ เร็วไปก็ไม่ดี! ต้องทำให้มันรู้สึกสบายและผ่อนคลาย เหมือนกับตอนที่แม่เลียให้”

ชาวเน็ตที่ตอนแรกดูด้วยท่าทีขบขันหรือรังเกียจนิด ๆ!

พวกเขาคิดว่าการไลฟ์สดเรื่องอึ ๆ เยี่ยว ๆ มันดูไม่ค่อยเจริญหูเจริญตาเท่าไหร่

งานแบบนี้ไปทำหลังกล้องไม่ได้เหรอ?

แค่โชว์ลูกเสือขาวหัดเดินหรือส่งเสียงร้องน่ารัก ๆ ก็พอแล้วมั้ง

แต่เมื่อเห็นความอ่อนโยนในแววตาของฟางเย่ ความพิถีพิถันในการช่วยเจ้าเสือขาวน้อยฉี่ หัวใจของพวกเขาก็ค่อย ๆ หวั่นไหว

“ผู้อำนวยการสุดยอด!”

“มัวแต่ดูเสือขาวน้อย เพิ่งสังเกตว่าผู้อำนวยการก็หล่อใช้ได้เลยนะเนี่ย?”

“ฮือออ ลูกเสือขาว โตไว ๆ แข็งแรง ๆ นะ!”

“ผมเป็นเจ้าของร้านขายสัตว์เลี้ยง ดูไลฟ์ผู้อำนวยการแล้วจุกอกเลย นึกถึงตอนเปิดร้านใหม่ ๆ! ตอนนั้นไม่มีประสบการณ์ ไม่เข้าใจสัตว์เลี้ยงดีพอ และก็นะ เจอปัญหาเยอะแยะ เพราะงั้นส่งของขวัญให้เพื่อคารวะความเป็นมืออาชีพและความใส่ใจของผู้อำนวยการครับ!”

“ลูกชายผมนั่งดูไลฟ์อยู่ด้วย เขาบอกว่าเสือน้อยน่ารักมาก แล้วถามว่าตอนเขาเล็ก ๆ เราดูแลเขาแบบนี้หรือเปล่า หยุดยาวนี้ผมจะพาเขาไปสวนสัตว์แน่นอนครับ ไปดูเสือตัวเป็น ๆ”

“ตอนนี้อยากทำงานสวนสัตว์ขึ้นมาเลย! เสียดายจังทำไมตอนนั้นไม่เลือกเรียนสัตวแพทย์นะ”

“ฉันก็อยากกอดลูกเสือขาวเหมือนกัน อยากเอาหน้าซุกขนมันแล้วสูดหายใจลึก ๆ! ถ้าเป็นคนดูแลสัตว์ จะได้กอดมันทุกวันไหมคะ?”

จ๊อก~

เจ้าเสือขาวน้อยกระพริบตา และในที่สุดก็ฉี่ออกมา เปื้อนผ้ากอซเป็นสีเหลืองจาง ๆ แทบมองไม่เห็นถ้าไม่สังเกตดี ๆ

หลังจากทำความสะอาดอย่างระมัดระวัง ฟางเย่ก็วางมันกลับลงบนเบาะ

เห็นคอมเมนต์แล้ว ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “จริงสิ มีเพื่อน ๆ คนไหนสนใจอยากมาทำงานที่สวนสัตว์หลินไห่ของเรา หรือมาเป็นอาสาสมัครบ้างไหมครับ? เรากำลังวางแผนจะรับคนเพิ่มเร็ว ๆ นี้”

หือ? หลายคนหูผึ่ง สนใจขึ้นมาทันที!

“ฉันทำได้ ฉันทำได้!”

“ฉันรักสัตว์ตัวเล็ก ๆ มาตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันอยากไป!”

“ไม่สนเรื่องอื่นหรอก หลัก ๆ คืออยากสัมผัสลูกเสือขาวตัวเป็น ๆ!”

“ท่านผู้อำนวยการคะ มีเงื่อนไขอะไรบ้างไหม?”

[1] ต้า