บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 17 พบเหตุผลที่หลงใหลต๋าจีแล้ว!

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 17 พบเหตุผลที่หลงใหลต๋าจีแล้ว!

วันรุ่งขึ้น ฟางเย่ประกาศเรื่องการบูรณะสวนสัตว์ในที่ประชุมเช้า

คนส่วนใหญ่มีแววตาแปลก ๆ และฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด

สวนสัตว์หลินไห่ ที่มีคนมาเที่ยวต่อวันแค่หลักสิบ หรือบางวันเหลือแค่หลักหน่วย การบูรณะใหม่มันไม่ใช่การตำน้ำพริกละลายแม่น้ำหรอกเหรอ?

สมแล้วที่เป็นลูกเศรษฐีจอมล้างผลาญจริง ๆ!

แต่ฟางเย่เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ถ้าการบูรณะใหม่ทำให้สัตว์ นักท่องเที่ยว และตัวเขาเองมีความสุขได้ นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เรื่องหาเงินเป็นเรื่องรอง

อีกอย่างเขาใช้เหรียญใบไม้เขียวที่ได้มาฟรี ๆ นี่นา

การประชุมเพิ่งจบลง เสียงเพลงปลุกใจที่ฮึกเหิมก็ดังขึ้น

“ในเมืองหลวงที่ความมืดมิดฉีกขาด คำรามและสั่นสะเทือน”

ฟางเย่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์แปลก

เขารับสายด้วยความงุนงง “ฮัลโหล? ใครครับ”

เสียงดังลั่นทรงพลังดังมาจากปลายสาย “สวัสดีครับ ผู้อำนวยการ! ผมมาจากทีมก่อสร้างที่คุณติดต่อไว้! ตอนนี้เราอยู่ที่ทางเข้าแล้ว และยามต้องยืนยันตัวตนพวกเราครับ!”

“โอ้ โอ้!”

ฟางเย่ประหลาดใจเล็กน้อย ทีมก่อสร้างที่ระบบเรียกมานี่มาไวปานกามนิตหนุ่ม ประสิทธิภาพเยี่ยมยอดจริง ๆ!

“ส่งโทรศัพท์ให้พี่ยามหน่อยครับ ผมจะคุยกับเขา ฮัลโหล? พี่เหลยเหรอ? ใช่ครับ พวกเขาเป็นทีมก่อสร้างที่ผมเรียกมาเอง ให้พวกเขาเข้ามาได้เลย”

ที่ประตูหลัก

รถก่อสร้างคันมหึมาทยอยเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างองอาจทีละคัน

รถแม็คโคร รถบดถนน รถโม่ปูน

บนรถบรรทุก มีหินจัดสวนก้อนยักษ์และต้นไม้ที่มีตุ้มดินขนาดใหญ่หุ้มรากอยู่

“ปู๊น~ ปู๊น~ ปู๊น~”

ใครบางคนเป่านกหวีดและโบกมืออำนวยความสะดวกอยู่ด้านหน้า

ขณะที่รถแล่นผ่าน แม้แต่พื้นถนนใกล้เคียงก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย

ภายในป้อมยาม พี่เหลยอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด “คุณพระ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!”

. . .

การก่อสร้างโซนเสือไม่ส่งผลกระทบต่อกรงที่สัตว์อาศัยอยู่ในปัจจุบัน

นอกจากพนักงานที่แอบมองไปทางเขตก่อสร้างเป็นครั้งคราวและจินตนาการไปต่าง ๆ นานาแล้ว ทุกอย่างในสวนสัตว์ก็ดำเนินไปตามปกติ

บ่ายโมงตรง

ฟางเย่อยู่ในกรงจิ้งจอกแดง เตรียมพร้อมเริ่มไลฟ์สดสำหรับวันนี้

เขาเปลี่ยนชื่อห้องไลฟ์สดเป็น “ผู้อำนวยการสอนวิธีอาบน้ำจิ้งจอก”

หลานลี่หันกล้องโทรศัพท์มาที่เขาและทำมือโอเค กระซิบว่า “ผู้อำนวยการคะ เริ่มได้เลยค่ะ!”

ในนาทีแรกที่เริ่มไลฟ์ ผู้ชมใจร้อนนับร้อยคนก็หลั่งไหลเข้ามา คอมเมนต์รัวเป็นชุด

“มาแล้ว! สวัสดีครับ ผู้อำนวยการ!”

“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการ!”

“เม้นแรกเป็นของฉัน ใครอย่าแย่ง!”

“อ่า กำลังง่วงจะงีบกลางวันพอดี เห็นผู้อำนวยการไลฟ์ปุ๊บตาสว่างเลย! ผู้อำนวยการติดหนี้งีบกลางวันฉันนะ!”

“บ้าจริง บ่ายนี้มีเรียน! วิชาพีชคณิตเชิงเส้นซะด้วย วิชานี้หลับง่ายสุด ๆ!”

“มนุษย์เงินเดือนหลั่งน้ำตา! เอ้อ เทียบกับการงีบ ดูไลฟ์ผู้อำนวยการเยียวยาจิตใจที่เหนื่อยล้าได้ดีกว่าเยอะ!”

“เจียวเจียวล่ะ? เจียวเจียวอยู่ไหน?”

“ผู้อำนวยการ วันนี้จะสตรีมอะไรครับ?”

“สวัสดีครับทุกคน ผมผู้อำนวยการเอง! ไม่เจอกันตั้งวันนึง รู้สึกเหมือนนานเป็นชาติเลยใช่ไหมครับ?”

ฟางเย่ทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม “คราวที่แล้วพาไปดูเสือ วันนี้เรามาดูสัตว์ตัวอื่นกันบ้างดีกว่า! จิ้งจอกแดงของเราก็น่ารักมากนะรู้ไหม?”

ขณะที่เขากำลังพูด ร่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขา

นั่นคือถุงน้ำตาล!

ถุงน้ำตาลย่อตัวต่ำ ย่องเบาด้วยอุ้งเท้าอย่างระมัดระวังราวกับกำลังเคลื่อนที่ผ่านพุ่มไม้ ดวงตาเป็นประกายกลอกไปมาตลอดเวลา แผ่รังสีความเจ้าเล่ห์ออกมา

และเมื่อฟางเย่ขยับตัว มันก็จะหยุดนิ่งเป็นรูปปั้น เอียงคอสังเกตการณ์เงียบ ๆ พยายามประเมินว่าตัวเองถูกจับได้หรือยัง จากนั้นมันก็จะกระโจนไปข้างหน้าอีกสองก้าวด้วยความเงียบเชียบและว่องไว!

“ว้าว จิ้งจอกน้อยน่ารักจัง!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า มันเตรียมซุ่มโจมตีคนดูแลสัตว์เหรอ? เจ้าตัวเล็กดูฉลาดมากนะ ฉันว่าแผนลอบกัดน่าจะสำเร็จ!”

“คนดูแลสัตว์เป็นดรูอิด มีสกิล ‘หัวใจแห่งธรรมชาติ’ นะ! ตราบใดที่เท้ายังเหยียบพื้นธรณี คลื่นจิตใจของสัตว์ใกล้เคียงไม่มีทางรอดพ้นสัมผัสเขาไปได้หรอก ฉันวางเดิมพันอมยิ้มหนึ่งอันว่ามันทำไม่สำเร็จ!”

“ฉันแทงว่าสำเร็จ ด้วยฟิกเกอร์คุรุมิของฉันเลย!”

“เฮ้ พูดแล้วนะ ฉันจำแม่นเลย!”

“คนดูแลสัตว์ ระวังหลัง! ดูข้างหลัง!”

หลานลี่เห็นผู้ชมวางเดิมพันกันในช่องแชทก็ขำกลิ้ง!

ดังนั้นเธอจึงดูถุงน้ำตาลย่องเข้าหาฟางเย่เงียบ ๆ โดยไม่เตือน หัวเราะคิกคักกับตัวเอง

เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฟางเย่จะรู้ตัวไหมว่ากำลังโดนลอบกัด!

ถุงน้ำตาลค่อย ๆ ย่องเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ชมกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว จ้องหน้าจอเขม็ง กลัวพลาดช็อตเด็ด!

ดูเหมือนฟางเย่จะไม่รู้ตัว ยังคงบรรยายต่อไปเรื่อย ๆ “ไม่รู้ว่าทุกคนเคยเห็นจิ้งจอกตัวเป็น ๆ มาก่อนไหม?”

ทันใดนั้นเสียงแปลก ๆ แผ่วเบาก็ลอยเข้าหูเขา

“ฮิ-ฮิ, ฮิ-ฮิ, ฮิ-ฮิ”

เหมือนคนได้ยินเรื่องตลกสุดฮาแต่ต้องเอามือปิดปากกลั้นขำสุดชีวิต แต่ก็ยังมีเสียงเล็ดลอดออกมาอยู่ดี

ฟางเย่หันขวับไปมองข้างหลัง สายตาประสานเข้ากับถุงน้ำตาล เกิดความเงียบงันชั่วขณะ หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกจ้องตากันตาแป๋ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าตัวแสบ กะจะลอบกัดฉันเหรอ?”

ฟางเย่หยุดหัวเราะไม่ได้กับท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ อันน่าขันของถุงน้ำตาล ส่วนเจ้าถุงน้ำตาลก็กระโจนเข้าใส่เท้าเขา กัดรองเท้า แล้วหยีตายิ้มอย่างมีความสุข ร้อง “อิ๊ อิ๊ อิ๊” แล้วเริ่มกลิ้งไปมาบนพื้น โชว์พุงขาวจั๊วะ

“งื้อออ จิ้งจอกน้อยน่ารักเกินไปแล้ว หัวใจสาวน้อยของฉันละลาย!”

“จิ้งจอกตัวนี้ชื่ออะไร? ภูตน้อยจอมซนเหรอ?”

“คนที่วางเดิมพันฟิกเกอร์คุรุมิ ส่งมาซะดี ๆ!”

“บ้าเอ๊ย แพ้เฉย!”

“ฮึ่ม บอกแล้วว่าคนดูแลสัตว์เป็นดรูอิด ไม่เชื่อกันเอง!”

“เสียดาย อีกนิดเดียวก็จะสำเร็จแล้วแท้ ๆ! คนดูแลสัตว์รู้ตัวได้ยังไงเนี่ย?”

“เจ้าตัวแสบ คิดจะลอบกัดฉันเหรอ จั๊กจี้ซะให้เข็ด!” ฟางเย่หัวเราะอย่างหมั่นเขี้ยว ยื่นมือไปเกาพุงนุ่มนิ่มของถุงน้ำตาล ก่อนจะอุ้มมันขึ้นมากอดและเอาหน้าถูไถแก้มเล็ก ๆ ของมันอย่างรักใคร่

“อิ๊ อิ๊ อิ๊~” ถุงน้ำตาลร้องตอบอย่างออดอ้อนขณะซุกตัวในอ้อมกอดฟางเย่

อ่านคอมเมนต์แล้วเขาก็ตอบว่า “จิ้งจอกแดงตัวนี้ชื่อ ‘ถุงน้ำตาล’ ครับ ไม่ใช่ภูตน้อยจอมซน! นั่นมันฉายาต่างหาก ถุงน้ำตาลขี้เล่นและเข้ากับคนง่าย ซึ่งหาได้ยากมากสำหรับจิ้งจอก!

มีคนถามว่าผมรู้ตัวได้ยังไง? ลองเดาสิครับ?”

“โธ่ คนดูแลสัตว์ อย่าลีลา! เฉลยมาเร็ว ๆ!”

“เฟิ่งเซียงหลงเถิง” ทิป 99 ลูกชิ้นกุ้ง!

“โจวเหยียนซู” ทิปข้าวปั้น!

ฟางเย่หัวเราะและพูดว่า “จริง ๆ แล้วง่ายมากครับ เพราะเมื่อกี้ตอนมันใกล้จะถึงตัวผม มันได้ใจไปหน่อยเลยเผลอหลุดขำออกมาเบา ๆ แล้วผมก็ได้ยิน!”

“ว้าว คนดูแลสัตว์หูทิพย์!”

“จิ้งจอกหัวเราะได้ด้วยเหรอ? น่าสนใจจัง!”

“ดูตาถุงน้ำตาลสิ หยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเลย ยิ้มหวานมาก! คนดูแลสัตว์ก็ดูรักมันสุด ๆ”

“อ๊าก เสียง ‘อิ๊ อิ๊ อิ๊’ นี่ ทำเอาฉันเสียชีวิตไปหนึ่งชีวิต!”

“ฮือ ๆ ๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมพระเจ้าโจ้วถึงหลงเสน่ห์ต๋าจีหัวปักหัวปำ! เป็นฉันก็ไม่รอดเหมือนกัน!”

“อาเหว่ยตายแล้ว[1] อาเหว่ยตายแล้ว!”

[1] สำนวนเน็ตจีน: awsl = ‘Ah, wo si le’ = อา ฉันตายแล้ว/ดาเมจรุนแรงมาก