บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 2 สกิล ดวงตาแห่งการสังเกต!

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 2 สกิล ดวงตาแห่งการสังเกต!

ส่วนเด็กสาวที่มองเขาด้วยความเป็นห่วงในตอนนี้ เธอชื่อหลานลี่

เจ้าของร่างเดิมรู้สึกว่าหลานลี่มีหัวใจที่เคารพและรักสัตว์ คล้ายกับปรัชญาการทำสวนสัตว์ของเขา

เขาจึงเลื่อนตำแหน่งให้หลานลี่มาเป็นผู้ช่วย เพื่อเตรียมปั้นเธอ!

ช่วงหลายวันนี้ เขาพาเธอไปสังเกตการณ์สัตว์ด้วยกัน เพื่อหาแนวทางปรับปรุงสวัสดิภาพสัตว์

หลังจากทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน ฟางเย่ก็ปรับความคิดอย่างรวดเร็วและยอมรับตัวตนใหม่นี้โดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ

เขามีความมั่นใจอย่างมากในการพัฒนาสวนสัตว์ต่อไป

ในฐานะผู้เล่นระดับฮาร์ดคอร์ของเกม “แพลนเน็ตซู” เพื่อสร้างสวนสัตว์ที่สวยงามและใช้งานได้จริงในเกม เขาได้ซื้อหนังสือมืออาชีพมาอ่านโดยเฉพาะ ศึกษาวิธีการออกแบบกรง การจัดวางสภาพแวดล้อม และคิดหาวิธีเพิ่มความพึงพอใจของสัตว์

ถ้าเขานำความรู้ที่ได้เรียนรู้มาปรับใช้กับความเป็นจริง เขาต้องสร้างสวนสัตว์ที่เหนือกว่าสวนสัตว์บนดาวบลูสตาร์ได้อย่างแน่นอน!

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นสายตาที่เป็นกังวลของหลานลี่ จึงพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ว่า “เมื่อกี้ผมแค่ล้มแล้วหัวมึน ๆ น่ะ! แต่ตอนนี้ผมสบายดีแล้ว ที่นี่คือสวนสัตว์หลินไห่ ผมคือผู้อำนวยการฟางเย่ และคุณคือหลานลี่ ใช่ไหม?”

หลานลี่หรี่ตาลงและเผยรอยยิ้มที่อบอุ่นและโล่งใจ “ดีใจจังเลยค่ะที่ผู้อำนวยการไม่เป็นอะไร”

ฟางเย่นึกย้อนเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะหมดสติ “งั้นต่อไป เราจะไปให้อาหารเสือกันใช่ไหม?”

หลานลี่พยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ค่ะ ถูกต้อง!”

อย่างไรก็ตามในขณะนั้นฟางเย่ก็ชะงักไปทันที เพราะเขาได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นในหัว

“ติ๊ง ระบบแพลนเน็ตซูเปิดใช้งานแล้ว!”

“กำลังสแกนสถานะโฮสต์ . . .”

“ปลดล็อกหน้าต่างคุณสมบัติส่วนตัว!”

“ติ๊ง ได้รับสกิล: ดวงตาแห่งการสังเกต!”

“ติ๊ง ภารกิจใหม่ถูกส่งมาแล้ว!”

“ระบบแพลนเน็ตซู?”

หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ ฟางเย่ก็กลายเป็นดีใจสุดขีด

เกมที่เขาเล่นกลายเป็นระบบและข้ามมิติมาพร้อมกับเขาเหรอ?

[โฮสต์: ฟางเย่

สกิล: ดวงตาแห่งการสังเกต]

[ดวงตาแห่งการสังเกต: สกิลพื้นฐานสำหรับผู้อำนวยการสวนสัตว์ ใช้พลังงานจิตในการสังเกตอย่างละเอียดเพื่อให้ได้ข้อมูลเกี่ยวกับอารมณ์และสภาพร่างกายในปัจจุบันของสัตว์ ไม่มีใครเข้าใจสัตว์ได้ดีไปกว่าฉัน]

ฟางเย่ปลื้มปริ่ม “ระบบนี่เจ๋งชะมัด!”

แค่ ‘ดวงตาแห่งการสังเกต’ จากกล่องของขวัญมือใหม่ก็เป็นสกิลที่ใช้งานได้จริงสุด ๆ แล้ว!

และมันน่าจะเป็นสิ่งที่นักสัตววิทยาทุกคนใฝ่ฝัน

จากนั้นเขาก็ตรวจสอบภารกิจที่ระบบส่งมา

“ลูบแมวยักษ์: สัมผัสใกล้ชิดกับเสือเป็นเวลานานกว่า 10 นาทีและลูบตัวมันเบา ๆ รางวัลภารกิจจะขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเสือ ยิ่งอารมณ์ดี รางวัลยิ่งดี”

คุณพระช่วย!

หนังศีรษะของฟางเย่ชาวาบพลางเดาะลิ้น ไม่แน่ใจว่าเขากำลังตื่นเต้นหรือประหม่ากันแน่ “ภารกิจนี้ดูระทึกขวัญไปหน่อยไหมเนี่ย?”

แม้ว่าเขาจะอยากรู้อยากเห็นมากว่าการสัมผัสขนเสือมันรู้สึกยังไงและต่างจากการลูบแมวบ้านแค่ไหน

แต่นั่นมันเสือนะ หนึ่งในสัตว์กินเนื้อที่ทรงพลังที่สุดในธรรมชาติ!

เสือที่สวนสัตว์หลินไห่เป็นเสือโคร่งอามูร์ หรือที่รู้จักกันในชื่อเสือโคร่งไซบีเรีย

เสือโคร่งอามูร์เป็นเสือสายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุด เสือโคร่งอามูร์โตเต็มวัยอาจหนักได้กว่า 250 กิโลกรัม มีแรงตบจากอุ้งเท้ามากกว่า 1,000 กิโลกรัม และแรงกัดประมาณ 500 กิโลกรัม

ถ้าแมวเหมียวหงุดหงิดแล้วข่วนคุณสักสองสามที อย่างแย่ที่สุดคุณก็แค่ถลอกและเลือดออกนิดหน่อย

ถ้าเสือตบหรือกัดคุณ นั่นหมายถึงคุณจบเห่แน่นอน

‘อย่างไรก็ตาม ภารกิจนี้ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้สำเร็จ’ ฟางเย่ครุ่นคิด

เขามีความเข้าใจเกี่ยวกับนิสัยของเสืออยู่บ้าง โดยทั่วไปแล้ว เสือจะไม่โจมตีมนุษย์ และพวกมันจะหลีกเลี่ยงคนด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นในสวนสัตว์ สัตว์ต่าง ๆ ได้รับการป้อนอาหารโดยคนดูแลสัตว์ทุกวัน เมื่อท้องอิ่ม พวกมันจะมาเสียเวลาไล่กัดคนทำไม?

แต่เสือยังไงก็เป็นสัตว์ป่า ยากที่จะทำให้เชื่อง!

พวกมันอาจไม่กัดเมื่อทุกอย่างปกติ แต่ถ้าวันไหนพวกมันอารมณ์ไม่ดี หรือมีอะไรไปกระตุ้นพวกมันเข้าล่ะ?

ดังนั้นสำหรับสัตว์ดุร้ายอย่างเสือและสิงโต ต่อให้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดและแสดงท่าทีรักใคร่ คนดูแลสัตว์ก็มักจะให้อาหารผ่านลูกกรง พวกเขาจะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงเด็ดขาด!

แล้วเรื่องทำความสะอาดล่ะ?

กรงสัตว์มักจะแบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนในและส่วนนอก คั่นด้วยประตูกล ที่กรงสัตว์ดุร้ายจะใช้ประตูแผ่นโลหะ เพราะลูกกรงมีความเสี่ยง การเข้าไปใกล้เกินไปอาจโดนเสือตะปบได้

ทว่าสวนสัตว์หลินไห่นั้นค่อนข้างเก่าและยังใช้ประตูลูกกรงอยู่

เวลาคนดูแลสัตว์ทำความสะอาด พวกเขาจะเปิดประตูด้านนอกเพื่อให้สัตว์ดุร้ายย้ายไปยังกรงส่วนนอกก่อน หลังจากล็อกประตูแน่นหนาแล้วเท่านั้น พวกเขาถึงจะเข้าไปในส่วนใน ตลอดกระบวนการ พนักงานและสัตว์ดุร้ายจะถูกแยกออกจากกัน และระหว่างปฏิบัติงาน จะต้องมีคนดูแลสัตว์อยู่ด้วยกันสองคนเพื่อคอยเตือนซึ่งกันและกัน

ตราบใดที่ปฏิบัติตามมาตรฐาน ก็จะไม่มีอะไรผิดพลาด

ความมั่นใจของฟางเย่ในการรับภารกิจนี้มาจากสกิล “ดวงตาแห่งการสังเกต” ที่เขาเพิ่งได้รับ ซึ่งช่วยให้เขาเข้าใจอารมณ์ของสัตว์

นอกจากนี้เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมได้รับช่วงต่อสวนสัตว์มาหนึ่งเดือนและให้อาหารเสือทุกวัน น่าจะมีพื้นฐานความผูกพันอยู่บ้าง เขาจึงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับพวกมัน

ถ้าเสืออารมณ์ไม่ดี เขาก็แค่ให้อาหารมันไปตามปกติ

แต่ถ้ามันอารมณ์ดี เขาก็ค่อยลองทำภารกิจดู เพราะยังไงซะภารกิจนี้ก็ไม่ได้กำหนดเวลา

. . .

กรงเสือ

เจียวเจียวนอนเงียบ ๆ อยู่หน้าช่องให้อาหาร ดวงตาของมันจ้องมองออกไปข้างนอกอย่างไม่กระพริบ ราวกับว่ารอมาสักพักแล้ว

เจียวเจียวเป็นเสือตัวเมียวัยรุ่น และเป็นเสือเพียงตัวเดียวในสวนสัตว์หลินไห่

เดิมทีที่นี่มีเสือสามตัว แต่ตัวหนึ่งแก่ตายไปเมื่อปีก่อน และด้วยการบริหารที่ผิดพลาด อีกตัวหนึ่งจึงถูกขายให้สวนสัตว์อื่นไปเมื่อปีที่แล้ว เหลือเพียงแค่เธอ

เมื่อเห็นฟางเย่และหลานลี่มาถึง เธอใช้ขาหน้าที่แข็งแรงยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ขนสีเหลืองอมน้ำตาลของเธอขยับไหวราวกับคลื่นใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ลวดลายแถบสีดำเข้มนั้นงดงามอย่างดิบเถื่อน แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามของนักล่าออกมา

“โฮก!!”

เจียวเจียวแยกเขี้ยวอันแหลมคมและคำรามเสียงต่ำดังก้องราวกับฟ้าร้อง แสดงออกชัดเจนว่าอยากกินอาหารแล้ว

ฟางเย่ซึ่งหลงใหลในรูปลักษณ์อันทรงพลังของเจียวเจียวอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “ช่างเป็นแมวยักษ์ที่สง่างามและงดงามอะไรขนาดนี้! หลานลี่ คุณคิดว่าไง? หลานลี่?”

หลานลี่ยืนหดคอ ตัวสั่นเทาจนไม่กล้าแม้แต่จะมองเสือตรง ๆ ถอดแบบมาจากลูกนกกระจอกที่กำลังตื่นกลัวไม่มีผิด

เธอพึมพำเสียงเบา “พวกเราเอาเนื้อมาให้แล้ว หวังว่าคุณจะไม่กินพวกเรานะ . . .”

ฟางเย่อดไม่ได้ที่จะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหัวเราะกึ่งร้องไห้ “จำเป็นต้องกลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ยังไงก็มีลูกกรงกั้นอยู่นะ! เสือมันกระโดดออกมาไม่ได้หรอก

หลานลี่ฝืนยิ้มออกมา ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้เสียอีก!

ฟางเย่จนปัญญา

หลานลี่เข้ากันได้ดีมากกับสัตว์กินพืชขนาดเล็ก แต่เธอจะสติแตกทันทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่

บางทีชาติที่แล้วเธออาจจะเกิดเป็นกระต่ายหรืออะไรทำนองนั้น

ความกล้าคงค่อย ๆ สร้างขึ้นได้แหละน่า ไม่ต้องสงสัยเลย!

เมื่อหันไปทางเจียวเจียว เธอก็กำลังสบตาเขาอย่างสงบนิ่งเช่นกัน

‘ดวงตาแห่งการสังเกต!’

ทันทีที่ความคิดของฟางเย่สั่งการ ความรู้สึกมหัศจรรย์ก็พลุ่งพล่านไปทั่วตัว พลังงานที่มองไม่เห็นบางอย่างในสมองเริ่มลดลง และโลกที่ดวงตาของเขามองเห็นก็เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย

แผงข้อมูลเสมือนจริงปรากฏขึ้นเหนือหัวของเจียวเจียว

[เสือโคร่งอามูร์: เจียวเจียว

อายุ: 3 ปี

อารมณ์: สงบ/คาดหวัง]