บทที่ 360: นายน้อยรองตระกูลหลิงเร่ร่อนข้างถนน นางอาจเป็นลูกสาวของเจ้า (ฟรี)

แดนเซียน

ตรอกเล็กๆ ในเมืองแห่งหนึ่ง แคว้นจิน

"เฮ้ เจ้าหนวด นี่เหล้าอาทิตย์อุทัยรสเลิศ ข้าอุตส่าห์ซื้อมาแพงเลยนะ" ชายร่างกำยำในชุดสั้นเดินเข้ามาหาชายซอมซ่อคนหนึ่งพร้อมไหเหล้า

"ช่วงนี้ 'แก๊งพยัคฆ์ทมิฬ' ในเมืองกำลังเหิมเกริม จะมายึดท่าเรือของ 'แก๊งระเบิดฟ้า' เรา! ข้ารู้ว่าเจ้ามีฝีมือ รอตอนตะลุมบอน เจ้าช่วยไปลอบฆ่าหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์ทมิฬหน่อย! ฆ่าได้ 1 คน ข้าให้ส่วนแบ่งกำไรท่าเรือ 10% สูงสุด 30% เลย เอามั้ย?!"

เมืองเทียนจี อยู่ติดทะเล ด้วยความเจริญที่ยังเข้าไม่ถึงและการไหลเวียนของประชากรที่วุ่นวาย ทำให้แก๊งอันธพาลชุกชุม อาศัยหากินกับธุรกิจท่าเรือ การแข่งขันจึงดุเดือด

'เจ้าหนวด' เป็นคนจรจัดในเมือง คนแบบนี้มีเยอะในเมืองเทียนจี ส่วนใหญ่เกาะขุมกำลังต่างๆ กิน หรือไม่ก็เป็นพวกขี้ขโมย

แต่ชายซอมซ่อข้างกายชายร่างกำยำคนนี้ต่างออกไป!

ลูกน้องเขาเคยโชคดีเห็นฝีมือหมอนี่มาแล้ว

คืนหนึ่งที่มืดมิดและลมแรง มีผู้ฝึกตนเมาเหล้ามาอาละวาดในแหล่งคนจรจัด ไล่ฆ่าคนไปทั่ว!

แต่พอมาเจอเจ้าหนวดซอมซ่อคนนี้ มีดเปื้อนเลือดของมันยังไม่ทันฟันลงมา จู่ๆ ก็สร่างเมา แล้วหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ

เรื่องที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ลูกน้องวิเคราะห์อย่างละเอียดแล้วฟันธงว่า เจ้าหนวดนี่ของจริง!

จากการสังเกต เจ้าหนวดซอมซ่อคนนี้ชอบดื่มเหล้า เขาเลยมาขอให้ช่วย โดยถือเป็นการทดสอบไปในตัว

เจ้าหนวดที่นอนอาบแดดอยู่ ไม่แม้แต่จะลืมตา:

"ข้าไม่สนเรื่องฆ่าแกง สนแต่เหล้า"

"ไอ้บ้า เอ็งจะเกาะข้ากินฟรีรึไง?!" ชายร่างกำยำเอาศอกสะกิด ยิ้มยัดไหเหล้าใส่มือเขา:

"ถ้าคืนนี้ข้าไม่ตาย วันหน้าจะเลี้ยงไก่ย่างกับเหล้าดีๆ อีก!"

พูดจบเขาลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

การมาหาเจ้าหนวดเป็นหนึ่งในกลยุทธ์ของเขา เพราะแก๊งพยัคฆ์ทมิฬไม่ใช่เล่นๆ เขาต้องคว้าทุกโอกาสเพื่อพลิกสถานการณ์

ไม่งั้น คนที่ตายอาจเป็นเขา!

แดนเซียนไม่ได้มีแต่ผู้ฝึกตนหรูหรา ยังมีคนปากกัดตีนถีบที่อยู่จุดต่ำสุด

คนแบบพวกเขา พลาดนิดเดียวคือนอนตายข้างถนน ไม่มีใครจดจำ

รอจนเขาเดินไปไกล เจ้าหนวดถึงเปิดไหเหล้ายกขึ้นดื่ม

เหล้าแรงไหลลงคอ แต่เขาไม่รู้สึกอะไร

เพราะเขาเคยดื่มเหล้าที่แรงกว่านี้เป็นสิบล้านเท่า แม้แต่เหล้าที่ดื่มแล้วกระอักเลือด เขาก็ลองมาหมดแล้ว

พลบค่ำ

เสียงการต่อสู้ แสงวูบวาบของของวิเศษ และเสียงระเบิดดังมาจากท่าเรือ

แต่ทุกคนชินชา ไม่ดึงดูดความสนใจผู้ฝึกตนในเมือง ต่างคนต่างทำธุระของตัว

แต่กลุ่มคนจรจัดกลับซ่อนตัวในเงามืด ตั้งใจฟังเสียงการต่อสู้

พอมันจบ จะถึงตาพวกเขาไปจัดการศพ

ถ้าโชคดีอาจค้นเจอของมีค่าจากศพ หรืออย่างน้อยก็ตีสนิทผู้ชนะ ของานจิปาถะทำ

เจ้าหนวดยังนอนอยู่ที่เดิมเหมือนคนพิการ

"เจ้าหนวด!" หัวหน้ากลุ่มคนจรจัดที่ผ่านมาเห็นเขารกหูรกตา เริ่มไล่:

"แก๊งพยัคฆ์ทมิฬชนะแล้ว อีกเดี๋ยวพวกมันจะมาเดินกร่างแถวนี้ ถ้าไม่อยากตายก็รีบไสหัวไป!"

หมอนี่มันไม่รู้ร้อนรู้หนาวจริงๆ หลับอุตุในเวลาแบบนี้ รอดมาได้ไงวะเนี่ย

พูดไม่ทันจบ ลูกน้องข้างหลังกระตุกแขนเสื้อเขา: "ลูกพี่~ ข้างหลัง! มีตัวเป้งอยู่ข้างหลัง!"

'ตัวเป้ง?!' หัวหน้ากลุ่มหันขวับ รูม่านตาหดเกร็ง!

ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ชายหน้าหยกในชุดผ้าไหมเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ในเมืองก็มีคุณชายเยอะแยะ แต่คนผู้นี้แค่เดิน ก็มีแสงเทพจางๆ แผ่ออกมารอบตัว ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวจนหนาวสั่น

นี่ไม่ใช่แสงจากเสื้อผ้าหรือของวิเศษ

แต่มันคือ 'แสงเทพคุ้มกายแห่งกฎเกณฑ์' ของผู้ฝึกตนที่บำเพ็ญเพียรจนถึงระดับสูงมาก

คนที่ทำแบบนี้ได้ อย่างต่ำต้องเป็น 'ระดับเซียนทองคำ' ผู้ยิ่งใหญ่!!

ขณะหัวหน้ากลุ่มกำลังจะคารวะ อีกฝ่ายโบกมือไล่

พวกเขารีบวิ่งหนีหางจุกตูด

แต่ทันใดนั้น หัวหน้ากลุ่มได้ยินเสียงเจ้าหนวด:

"หวังเอ๋อ หาทางช่วยลูกสาวหัวหน้าแก๊งระเบิดฟ้าด้วย พอมันเสร็จธุระ ให้มาหาข้า มันจะตบรางวัลให้อย่างงาม"

'บัดซบ! ให้ข้าไปตายซะดีกว่า!' หวังเอ๋อกรีดร้องในใจ

แก๊งพยัคฆ์ทมิฬชนะแล้ว ต้องกวาดล้างครอบครัวระดับสูงแก๊งระเบิดฟ้าแน่

ให้เขาไปช่วยตอนนี้ เท่ากับเอานิ้วจิ้มตูดเสือ หาที่ตายชัดๆ!

แต่พอนึกถึงตัวตนระดับเซียนทองคำข้างหลัง เขาที่กลัวตายอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปดูว่าเจ้าหนวดหลอกรึเปล่า

"ข้ารับประกันความมั่งคั่งชั่วชีวิตเจ้า" คำพูดเบาๆ ของชายชุดไหมทำเอาหวังเอ๋อกัดฟัน:

"เอาวะ พี่น้อง! ลุย!!"

ถ้าไม่ทำ คงล่วงเกินเจ้าหนวดลึกลับและคุณชายชุดไหมแน่!

หลังจากพวกนั้นจากไป ชายชุดไหมเดินมาข้างเจ้าหนวด ไม่รังเกียจพื้นสกปรก นั่งลงข้างๆ พูดอย่างจนใจ:

"หลิงเฉิน เจ้าทำให้ข้าตามหาแทบพลิกแผ่นดิน!"

ถ้าไม่ใช้เส้นสาย เขาคงหา 'นายน้อยรองตระกูลหลิง' ที่มาตกระกำลำบากแบบนี้ไม่เจอแน่

"เจ้าสำนักระดับราชันย์เซียน ว่างงานขนาดนั้นเชียว?" หลิงเฉินประสานมือหนุนหัว เลิกคิ้วมองเขา:

"ว่ามา มีธุระอะไร?"

เขากับ 'เจ้าตำหนักฉู่เฉิงเฟย' ไม่เจอกันหลายพันปี การที่อีกฝ่ายมาด้วยตัวเอง ต้องมีเรื่องใหญ่แน่!

แต่เขาไม่สนเรื่องตระกูลหลิงอีกแล้ว

และภรรยาเขา 'เว่ยหรูฮวา' ธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายเทพทงเทียน ก็เสียสติไปแล้ว

เพราะจี้หยกวิญญาณของลูกที่พวกเขามี แตกละเอียดไปนานแล้ว!

นี่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเดียวหลังจากส่งลูกไป

พอจี้แตก ก็หมายความว่าลูกตายแล้ว

เว่ยหรูฮวาเชื่อว่าเป็นฝีมือคนตระกูลหลิง จากนั้นนางก็คลุ้มคลั่ง

แม้แต่เจอหน้าเขา นางยังมองว่าเป็นฆาตกรฆ่าลูก ไม่เหลือเยื่อใย

เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด แต่ฉู่เฉิงเฟยเป็นถึงเจ้าตำหนักเฉาเทียน การสืบรู้ไม่ใช่เรื่องยาก

ดังนั้น หลิงเฉินจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาหาทำไม

เจ้าตำหนักฉู่ไม่พูดตรงๆ แต่ตบไหล่เขา:

"พี่หลิงเฉิน ดูเหมือนเจ้าจะตัดขาดโลกภายนอก แต่เมื่อกี้ยังช่วยหัวหน้าแก๊งระเบิดฟ้า? แสดงว่าใจเจ้ายังอุ่นอยู่"

"แค่อารมณ์ชั่ววูบ" หลิงเฉินตอบคลุมเครือ

หายนะไม่ควรลามถึงครอบครัว

อีกอย่าง เขาเพิ่งดื่มเหล้าของหมอนั่นไปไหหนึ่ง และรู้ว่าหมอนั่นมีลูกสาวเพิ่งครบเดือน เขาเลยช่วย

อาจเพราะเขาปกป้องลูกตัวเองไม่ได้ การช่วยคนอื่นอาจช่วยปลอบประโลมใจได้บ้าง

แต่พูดไม่ทันจบ จู่ๆ เขาตระหนักบางอย่าง ร่างกายชาหนึบ ลุกพรวดขึ้น จ้องเจ้าตำหนักฉู่เขม็ง!

"พี่ฉู่ มีอะไรพูดมาตรงๆ!" น้ำเสียงหลิงเฉินราบเรียบ

แต่ประกายตาที่วูบไหว บอกชัดว่าใจเขาปั่นป่วนแค่ไหน!

ทันทีหลังจากนั้น

เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเจ้าตำหนักฉู่ เขารู้สึกเหมือนสมองระเบิด ดวงตาแดงก่ำดั่งพยัคฆ์ กลิ่นอายรุนแรงปะทุขึ้น!

"ข้าไม่รู้ว่าลูกเจ้าเป็นชายหรือหญิง แต่ข้าเจอหญิงสาวคนหนึ่งหน้าเหมือนเว่ยหรูฮวา 70-80% เป็นไปได้ไหมว่า... นางคือลูกสาวเจ้า?"