ตอนที่ 24 เลิกกัน

เนื่องจากไม่มีดนตรีคลาสสิกที่เขาคุ้นเคย ฉินเทียนจึงรู้สึกหดหู่ใจ

แต่อีกด้านหนึ่ง ชายชราแห่งตระกูลซูกลับหดหู่ยิ่งกว่า

เพราะเขาเพิ่งรู้ว่าลูกชายของเขาเป็นลมเพราะหลินเฟิง?

สถานการณ์นี้คืออะไร?

ศิษย์ของคนคนนั้นจะทำไปทำไม?

นี่เป็นเรื่องแปลก

ต้องมีบางอย่างไม่ถูกต้อง...

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ชายชราก็รีบบอกคนขับรถให้มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ซูเจิ้งหยางอยู่

พอเจอลูกชายก็ซักถามอย่างละเอียด

“แกกำลังบอกว่าฉินเทียนตกลงตามคำขอของแก?”

"ครับ!"

ซูเจิ้งหยางซึ่งกำลังพักผ่อนอยู่บนเตียงค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก “หลังจากการประชุมครั้งนี้ ผมพบว่าฉินเทียนเป็นคนที่คุยด้วยง่ายจริงๆ ครับ”

“แต่ผมไม่คิดว่าเด็กคนนั้นที่ชื่อหลินเฟิงจะสารเลวถึงขนาดนี้”

“เขาด่าลูกชายฉินเทียนต่อหน้าฉินเทียน?”

“พ่อคิดว่าตอนนั้นฉินเทียนจะคิดยังไง?”

“ให้ตาย ใครจะไปคิดว่าเด็กนั่น...?”

ซูเจิ้งหยางพูดพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ กลัวว่าความโกรธของเขาจะเพิ่มขึ้นอีกครั้งหากพูดต่อ

เขาสาบานว่าเขาจะไม่โกรธขนาดนั้นอีก

"โอ้?"

ชายชราซูพยักหน้าอย่างใช้ความคิดขณะฟัง “จากสิ่งที่แกพูด หลินเฟิงคนนี้มีพฤติกรรมค่อนข้างคล้ายกับอาจารย์ของเขา”

“พ่อหมายความว่ายังไง?”

“เป็นเรื่องปกติที่คนมีความสามารถสูงจะมีบุคลิกที่แตกต่าง” ชายชราซูพูดเสียงทุ้มว่า “ความจริงที่เขาเต็มใจต่อสู้เพื่อคนที่เขาไม่รู้จักแสดงว่าเขาเป็นคนที่มีความยุติธรรมในใจ”

“ความจริงที่ว่าเขากล้าดุลูกชายต่อหน้าฉินเทียน แสดงว่าเขาเป็นคนที่ไม่กลัวอำนาจ” ชายชราซูกล่าวต่อว่า “บุคคลที่มีอุปนิสัยดีเช่นนี้คู่ควรกับหยานหรานของเรา”

"พ่อ? พ่อพูดอะไร?” ซูเจิ้งหยางมองพ่อของเขาด้วยความตกใจ

เด็กสารเลวที่ไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่และอวดดีจนถึงขีดสุด

เขาไม่เพียงด่าลูกชายของฉินเทียนเท่านั้น แต่ยังไม่ไว้หน้าฉันด้วย

คนแบบนี้คู่ควรกับลูกสาวของฉันและมีนิสัยดีงั้นหรอ?

ตาแก่บ้าไปแล้วใช่ไหม?

.........

ในโลกนี้อาจกล่าวได้ว่าเมื่อคนคนหนึ่งเข้าข้างใคร ไม่ว่าคนนั้นจะทำผิดมากเพียงใดก็สามารถเถียงว่าถูกได้

และเมื่อคุณเกลียดคนคนหนึ่ง ไม่ว่าคนคนนั้นจะทำดีมากแค่ไหน คุณก็ยังรู้สึกว่าเขาเป็นคนน่าสงสาร

เหมือนชายชราซูตอนนี้เลย

ในความคิดของเขา หลินเฟิงคือศิษย์ของคนคนนั้น ดังนั้นไม่ว่าหลินเฟิงจะทำอะไร เขารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่อภัยได้

เขามองเห็นศักยภาพที่แท้จริงของหลินเฟิง

สำหรับคนอื่น มันเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจ แต่สำหรับเขา มันไม่ใช่

อย่างไรก็ตาม หากฉินเทียนได้ยินคำพูดของชายชราซู แน่นอนว่าเขาจะไม่คิดว่ามันแปลก

เพราะอย่างที่ทราบกันดีว่าตัวเอกล้วนมีรัศมีของพระเอก

รัศมีนี้มาพร้อมกับฟังก์ชั่นลดระดับสติปัญญา และนี่คือข้อเท็จจริงที่แฟนนิยายทุกคนรู้

จึงไม่แปลกที่ชายชราซูจะคิดแบบนี้

.........

หลังจากส่งมู่เตี๋ยกลับบ้านแล้ว ฉินเทียนก็กลับไปที่บ้านพักของเขาเช่นกัน

เมื่อพิจารณาแต้มของเขา เขาก็อาบน้ำแล้วไปที่เตียง

เตียงขนาดคิงไซส์คุณภาพสูงและสวยงามในบ้านช่วยให้ฉินเทียนนอนหลับสบายเป็นพิเศษ

เช้าวันต่อมา ฉินเทียนมาที่บริษัทแต่เช้า

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือซ้ายเท้าคาง ส่วนมือขวาจับปากกาเคาะโต๊ะ

เขามองตึกระฟ้านอกหน้าต่างผ่านกระจก

ในขณะนี้ในใจฉินเทียนมีความรู้สึกเกินจริง

ฉันข้ามมายังโลกนี้และกลายเป็นมหาเศรษฐี?

ถึงกระนั้นฉันก็ต้องคิดว่าจะจัดการกับพระเอกยังไง และก็ไม่ได้สนุกอะไรเท่าไหร่

บางทีในขณะที่หลินเฟิงไม่อยู่ ฉันควรจะสนุกกับชีวิตบ้าง?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉินเทียนก็ค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

โทรศัพท์มือถือของเขาคือ Hua P30

เนื่องจากเขารู้ว่าโลกนี้แตกต่างจากชีวิตก่อนหน้านี้เล็กน้อย เมื่อคืนเขาจึงตรวจสอบข้อมูลต่างๆ

โลกนี้มี Dounian, Wanda และ Goose Factory

QQ Wechat และแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดก็อยู่ในนั่น

แต่มีอีกหลายอย่างที่ไม่มี

ในความทรงจำ เขาดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ถ่ายทอดสด แต่ฉินเทียนไม่ได้ลงทะเบียนบัญชีและเปิดไปรอบๆ

“แน่นอนว่าแอพต่างๆ ที่เขารู้จักหายไปหมด แม้แต่ League of Legends ก็หายไป?”

รายการแบ่งออกเป็นความบันเทิง เกม อาหาร กลางแจ้ง ฯลฯ

แต่ในชีวิตที่แล้วฉินเทียนชอบดูสตรีมเกม

เพราะการดู เขาไม่ต้องเสียเงินสักบาทแต่ยังได้ฆ่าเวลาอย่างมากอีกด้วย

การได้เห็นสาวๆ เต้นหรืออะไรก็ตาม สำหรับคนจนอย่างฉินเทียนนั้นเป็นการเสียเวลาเปล่า

ในชีวิตนี้ เกมที่มีชื่อเสียงหลายเกมไม่มีอีกต่อไป ดังนั้นความบันเทิงของฉินเทียนจึงน้อยลงมาก

แน่นอนว่าฉินเทียนก็ไม่รู้ว่าจะพัฒนาเกมเหล่านี้อย่างไร

เขารวยขนาดนี้ เขาจะมัวไปพัฒนาเกมได้ยังไง?

การมีความสุขกับชีวิตนี้อย่างเต็มที่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“ที่รัก คุณอยู่ไหน ฉันลงจากเครื่องแล้ว ฉันไปหาคุณได้ไหม?”

ฉินเทียนรู้สึกเบื่อที่จะเล่นโทรศัพท์ เขาจึงคิดแผนต่อไป

จู่ๆ WeChat ก็เด้งข้อความขึ้นมา

"ที่รัก? โอ้!"

ตอนแรกฉินเทียนตะลึง จากนั้นส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

กดส่งวอยซ์: “ไม่ต้องมาเจอกันอีก ส่งเลขบัญชีมาก็พอ”

ข้อความเสียงถูกส่งออกไป และอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาในไม่กี่วินาที

“ที่รัก คุณจะเลิกกับฉันหรอคะ?”

"ทำไมล่ะ? ที่รัก! ฉันทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า?”

“ฮือออ ขอโทษนะที่รัก ฉันทำอะไรผิดหรอคะ?”

“ฉันไม่น่าส่งข้อความไปหาคุณก่อน มันทำให้คุณโกรธใช่ไหม? คุณไม่เลิกกับฉันได้ไหมคะ?”

“ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว.......”

เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ ฉินเทียนก็เห็นว่าคนประจบเอาใจของจริงคืออะไร

ในชีวิตที่แล้วฉินเทียนได้เห็นผู้ชายเป็นฝ่ายง้อผู้หญิง

ตอนนี้เขาได้เห็นผู้หญิงง้อ