บทที่ 410: ลุกไม่ไหวเหรอ? (ฟรี)

"ไม่ได้นะ!" จองซึงอูรีบหยุดอีจีอึนจากการพูดอะไรเพ้อเจ้อออกไป

"ก่อนที่แม่ทัพจะออกเดินทาง เขาสั่งผมไว้ชัดเจนว่าให้ดูแลคุณให้ดี ถ้าเขากลับมาแล้วรู้ว่าผมปล่อยให้คุณไปตกลงอะไรแบบนี้กับคนอื่น ผมคงไม่มีหน้าไปพบเขาอีก"

"จะอธิบายอะไรอีกล่ะ? ตั้งแต่เขาตกอยู่ในมือของพัคจียง ก็ไม่มีข่าวคราวอะไรอีกเลย พวกเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า!"

พอพูดถึงแม่ทัพของพวกเขา—ซุนเยี่ยนเลี่ย—น้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของอีจีอึน

"เขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ผมก็ต้องดูแลคุณให้ดีที่สุด นี่คือคำสัญญาของผมกับเขา!" จองซึงอูกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ ก่อนจะหันไปมองหลี่หมิงด้วยสีหน้าขอโทษ

"ขอโทษครับคุณหลี่หมิง อีจีอึนเธอแค่พูดล้อเล่นเท่านั้น เธอไปกับคุณไม่ได้ครับ!"

ขณะพูด จองซึงอูก็ยืดตัวตรงและโค้งศีรษะให้หลี่หมิงอย่างนอบน้อม

"นี่มันเป็นข้อตกลงระหว่างฉันกับเธอ มันไม่เกี่ยวอะไรกับนาย อีกอย่างนะ ถ้าฉันจะพาเธอไป นายก็หยุดฉันไม่ได้อยู่ดี" หลี่หมิงตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเรายอมถอย ยอมให้ข้อมูลทั้งหมดที่มีเกี่ยวกับกองทัพไฉ่ฟาแก่คุณได้ แต่อีจีอึนคือเส้นแบ่งสุดท้ายของพวกเรา ถ้าคุณกดดันเรามากเกินไป แม้ต้องสละชีวิต เราก็จะไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ แน่"

แม้จองซึงอูจะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่สายตาของเขากลับหนักแน่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

พวกชาวเกาหลีที่เหลือก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนทีละคน ยืนอยู่ด้านหลังจองซึงอู แสดงออกอย่างชัดเจนว่าพร้อมจะสนับสนุนเขา

หลี่หมิงรู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้พูดเล่น เพื่อความอยู่รอด พวกเขาสามารถก้มหัวให้เขาได้ แต่สำหรับอีจีอึน พวกเขาพร้อมจะเสี่ยงชีวิต

ถ้าจะพูดให้ถูก พวกเขาไม่ได้ทำเพื่ออีจีอึน... แต่เพื่อชายที่พวกเขาเอ่ยถึงอยู่ตลอด—ซุนเยี่ยนเลี่ย

บางทีชายคนนั้น... อาจเป็น "ศรัทธา" ของพวกเขา

"คนที่ชื่อซุนเยี่ยนเลี่ยนั่นเป็นพ่อของเธอหรือไง? ถึงได้ดูแลเธอขนาดนี้?" หลี่หมิงหันไปถามอีจีอึน

"ไม่ใช่ค่ะ แม่ทัพเขาเป็นคนที่มีเสน่ห์ในแบบของเขา นั่นแหละคือเหตุผลที่ทุกคนถึงยอมศรัทธาและเชื่อฟังเขามากขนาดนี้" อีจีอึนตอบ

"งั้นเขาเป็นแฟนเธอเหรอ?"

อีจีอึนเบือนหน้าหนีโดยไม่พูดอะไร เท่ากับเป็นการยอมรับกลาย ๆ

"เขา... เป็นพวกไม่ขึ้น หรือว่ามีปัญหาบางอย่าง? มีแฟนสวยขนาดนี้อยู่ใกล้ ๆ แต่กลับไม่แตะต้องเธอเลยสักครั้ง?" หลี่หมิงพูดอย่างประหลาดใจ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อีจีอึนก็ยิ่งตกใจมากกว่าเดิม เรื่องนี้มีแค่เธอกับซุนเยี่ยนเลี่ยที่รู้ แล้วหลี่หมิงไปรู้ได้ยังไงกัน?

ความจริงก็คือ หลังจากที่เธอกับซุนเยี่ยนเลี่ยตกลงเป็นแฟนกัน เธอก็พยายามยั่วยวนเขาหลายครั้งเพื่อก้าวไปอีกขั้นหนึ่งของความสัมพันธ์

ไม่ว่าจะเป็นชุดนอนเซ็กซี่ หรือยืนเปลือยทั้งตัวอยู่ตรงหน้าเขา ซุนเยี่ยนเลี่ยก็มักจะหาข้ออ้างส่งเธอกลับไปทุกครั้ง

ครั้งหนึ่ง อีจีอึนถึงกับใส่ยากระตุ้นอารมณ์แรงระดับสัตว์ป่าในอาหารของเขา—ว่ากันว่าช้างกินแล้วยังบ้าคึกได้ทั้งวันทั้งคืน แล้วมนุษย์ล่ะจะเหลือ?

แต่ซุนเยี่ยนเลี่ย หลังจากกินเข้าไปแล้ว กลับยอมทนหนาวนอนอยู่ท่ามกลางหิมะทั้งคืน ยังดีกว่ามาแตะต้องร่างกายเธอแม้แต่น้อย

เธอเองก็เป็นผู้หญิง แถมอายุ 27 แล้ว มีความต้องการแบบนั้นเป็นเรื่องธรรมดา

ในใจเธอก็เคยสงสัยว่า แฟนของเธออาจจะมีปัญหาเรื่องนั้นจริง ๆ แต่เพราะเขาเป็นแม่ทัพของกองทัพกว่างฝู เป็นที่เคารพนับถือของทุกคน โดยเฉพาะกับลูกน้องอย่างจองซึงอู อีจีอึนจึงไม่อยากทำให้ชื่อเสียงของเขาต้องมัวหมอง

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ซุนเยี่ยนเลี่ยจะไม่ยอมทำอะไรกับเธอ แต่เธอก็ยังมี "มือของตัวเอง" อยู่นี่นะ!

เวลาทนไม่ไหวขึ้นมา... ก็จัดการเองได้เหมือนกัน

ขณะนี้ จองซึงอูและคนอื่น ๆ ต่างก็มองอีจีอึนด้วยสายตาแปลกประหลาด เต็มไปด้วยความตกใจและอยากรู้อยากเห็น—เหมือนพวกชาวบ้านที่ได้ดูข่าวซุบซิบแซ่บ ๆ

แม้ว่าพวกเขาจะเคารพซุนเยี่ยนเลี่ยมากแค่ไหน แต่ "นิสัยอยากรู้อยากเห็น" ก็เป็นสันดานของมนุษย์ โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องของเจ้านายหรือผู้บังคับบัญชา ความอยากรู้อยากเห็นก็ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก

ก็เหมือนชีวิตมนุษย์ก่อนวันสิ้นโลก ที่พนักงานในบริษัทคอยจับตาดูข่าวฉาวของหัวหน้า และเมื่อมีข่าวลืออะไรแม้เพียงเล็กน้อย ก็สามารถลุกลามกลายเป็นกระแสได้ทั่วทั้งองค์กร และบางทียังลามถึงสังคมภายนอกอีกด้วย

"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น สิ่งที่ฉันพูดก่อนหน้านี้ยังคงเหมือนเดิม ถ้าคุณยอมช่วยฉันไปช่วยแม่ทัพ ฉันก็ยินดีติดตามคุณไป!" อีจีอึนกล่าวด้วยเสียงอายปนโกรธ ใบหน้าร้อนผ่าว แววตาเคืองขุ่นจ้องมาที่หลี่หมิง

ซุบซิบเป็นอีกเรื่องหนึ่ง... แต่คำสั่งของแม่ทัพนั้นคือสิ่งที่เธอไม่อาจละเลยได้

ทว่า ก่อนที่จองซึงอูจะพูดแทรก อีจีอึนก็ยกมือขึ้นห้ามเขาไว้ก่อน

"ผู้การจอง สิ่งที่เขาพูดมันก็ไม่ผิด นี่มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับเขา คุณไม่จำเป็นต้องยุ่ง"

"ถ้าเราไม่หาทางช่วยแม่ทัพจากมือของพัคจียง แล้วเราจะไปหวังพึ่งใครอีก? ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป กองทัพกว่างฝูก็จะต้องล่มสลายแน่!"

จองซึงอูรู้ดีว่าอีจีอึนเป็นคนยังไง และถ้าเธอตัดสินใจอะไรแล้ว ก็ยากจะเปลี่ยนใจได้

"ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว งั้นขอไปด้วยเถอะ อย่างน้อยผมก็จะได้ดูแลความปลอดภัยของคุณ" จองซึงอูถอนหายใจ

ทั้งสองคนต่างก็ยืนยันความตั้งใจของตัวเองอย่างหนักแน่น มองสบตากันและพยักหน้า

…

ฐานปูซาน!

"ข่าวล่าสุดแจ้งว่า หลี่หมิงตอนนี้ได้ปะปนอยู่กับพวกเศษซากกองทัพกว่างฝูที่อยู่กลางทะเลแล้ว และเขาคงรู้เรื่องของคุณจากพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว... กุยซึกะ!"

พัคจียงนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แดงหมุนเบา ๆ ส่วนอีกข้างจับสายจูงสุนัขไว้แน่น

ปลายสายจูงนั้นผูกอยู่กับชายคนหนึ่งที่ท่อนบนเปลือย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาว่างเปล่า ราวกับสุนัขตายแล้ว

"พวกกว่างฝูนั่น... จะก่อปัญหาอะไรได้มากไหม?" กุยซึกะ ไนต์ เอ่ยถามโดยมีผ้าคลุมปิดใบหน้าไว้ครึ่งซีก

"ฮ่า ๆ คิดว่าฉันกลัวเหรอ? ไอ้พวกหมาข้างถนนนั่น... มีปัญญาทำให้ฉันเดือดร้อนด้วยหรอ?"

พัคจียงยกไวน์ในมือขึ้นซดหมดแก้ว ก่อนจะหยิบถ้วยใส่ของเหลวเหนียวหนืดสีเหลืองน้ำตาลจากโต๊ะ เทลงบนพื้น จากนั้นเขากระชากสายจูงในมือ ก่อนจะมองชายที่ถูกจูงไว้ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

"ว่าไงล่ะ ซุนเยี่ยนเลี่ย?"

ซุนเยี่ยนเลี่ย ที่คุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างกับหมา เมื่อเห็นของเหลวเหนียว ๆ บนพื้นก็รีบพุ่งเข้าไปทันที เหมือนสุนัขหิวโซ พุ่งเข้าเลียของเหลวนั้นด้วยลิ้นอย่างตะกละตะกลาม

แม้ว่าผู้มีพลังจะไม่กลัวไวรัสซอมบี้ และมีพลังมหาศาล แต่พวกเขาก็ยังต้องกินอาหารเพื่อมีชีวิตอยู่

อาหารคือสิ่งจำเป็นสำหรับมนุษย์ และหากพลาดมื้อหนึ่งก็ย่อมหิวได้—เมื่อความหิวกัดกินไปถึงขีดสุด ศักดิ์ศรีและศีลธรรมก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

หากใครยังสามารถรักษาศักดิ์ศรีไว้ได้ แสดงว่าเขายัง "ไม่หิวพอ"

พัคจียงโน้มตัวลงจากโซฟา เหยียบหัวของซุนเยี่ยนเลี่ยให้จมพื้น รองเท้าหนังแข็ง ๆ ขูดใบหน้าของเขาหลายที แล้วซุนเยี่ยนเลี่ยก็ส่งเสียงร้องเจ็บปวดออกมา

"ฉันกำลังพูดกับแกอยู่! หรือว่าแกกลายเป็นหมาไปแล้วจนฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?"

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง..." ซุนเยี่ยนเลี่ยไม่ตอบ แต่เห่าตอบเหมือนหมาอย่างน่าสมเพช

"อา! ฉันลืมไป ว่าฉันเป็นคนสั่งแกไว้ว่า ห้ามพูดภาษาคนอีกต่อไป ให้ส่งเสียงได้แค่เหมือนหมาเท่านั้น ขอโทษนะ วันนี้ฉันจะยกเว้นให้เป็นพิเศษ ให้แกพูดภาษาคนได้ล่ะกัน!"

พัคจียงกล่าวเสียงอ่อนโยนผิดปกติ พร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………