ตอนที่ 22 หลินเฟิงหนีไป

" สุ่ม "

[การสุ่มความสามารถสำเร็จ เลือกหนึ่งในความสามารถต่อไปนี้]

1: ทักษะเปียโนระดับสูงสุด

2: ทักษะการเต้นระดับสูงสุด

ครั้งนี้ทักษะทั้งสองไม่ดีทั้งคู่ แต่ทักษะที่สุ่มมาโดยพื้นฐานแล้วเป็นทักษะที่ไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน

ต้องใช้แต้มวายร้าย 1,000 แต้มเพื่อจับหนึ่งรางวัล และรางวัลแต่ละรางวัลมีมูลค่า 100 ล้านหยวน

และทักษะทั้งสองนี้ต้องใช้พรสวรรค์ในการเรียนรู้ซึ่งไม่สามารถวัดเป็นจำนวนเงินได้

ดังนั้นฉินเทียนจึงไม่บ่น

แน่นอน! ความสามารถทั้งสองนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขามากนัก ดังนั้นฉินเทียนจึงสุ่มเลือกสิ่งที่ดูค่อนข้างเหมาะสม—ทักษะเปียโนระดับสูงสุด

————-

เจ้าของ: ฉินเทียน

แต้มความแข็งแกร่ง: 110

แต้มเสน่ห์: 550

แต้มโชค: 700

แต้มสุขภาพ: 100

(ค่าเฉลี่ยสำหรับผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ปกติคือ 100)

แต้มวายร้าย: 900

ทักษะ: วิชารักษาพิษเทวะ, ทักษะการต่อสู้ระดับสูงสุด, ทักษะเปียโนระดับสูงสุด

————-

ครั้งนี้ทั้งแต้มวายร้ายและแต้มโชคเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แม้ว่าหลังจากสุ่มจากระบบแล้ว เขาก็ยังมีแต้มวายร้าย 900 แต้ม

อีกแค่100 แต้มวายร้ายเขาจะสามารถสุ่มได้อีกครั้ง

แต้มโชคสิโหดมาก ทำแค่นี้เขาก็ได้รับ 500 แต้ม?

เมื่อเห็นสิ่งนี้แม้แต่ฉินเทียนก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

แต้มโชค 500 แต้ม?

นี่หมายความว่าตระกูลซูมีบทบาทอย่างมากในอนาคตของหลินเฟิง?

ฉันเพิ่งทำลายความสัมพันธ์ของหลินเฟิงกับตระกูลซูหรือเปล่า?

ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา

“พ่อ.....พ่อเป็นยังไงบ้างคะ? พ่อ!”

ซูเจิ้งหยางซึ่งถูกบอดี้การ์ดพามานั่งที่โซฟาในห้องส่วนตัว ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ใบหน้าของซูหยานหรานดูประหม่ามาก

“หยาน...หยานหราน...”

ซูเจิ้งหยางที่เพิ่งตื่น ยังหายใจไม่คล่องและความจำยังไม่กลับมาเต็มร้อย: “พะ พ่อ...เป็นอะไร?”

“พ่อเป็นลมกะทันหันและอาฉินช่วยพ่อไว้ค่ะ” ซูหยานหรานธิบาย

"โอ้? เอ่อ...มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

เมื่อความทรงจำกลับคืนมา ซูเจิ้งหยางก็มองไปที่ฉินเทียนราวกับว่าเขากำลังมองสัตว์ประหลาด

ผู้ชายคนนี้รู้จักเรื่องพวกนี้ด้วย?

เกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้?

.........

ซูเจิ้งหยางถูกส่งไปตรวจที่โรงพยาบาล

แม้ว่าหลังจากการช่วยเหลือของฉินเทียนแล้วเขาก็ดูปกติดี แต่การไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายจริงไหม?

พวกเขาจึงไปโรงพยาบาล

ในฐานะลูก แน่นอนว่าซูหยานหรานต้องพาเขาไปอยู่แล้ว!

แต่เธอได้ขอโทษฉินเทียนก่อนจะไป

ท้ายที่สุด ตระกูลซูขอร้องให้ฉินเทียนปล่อยหลินเฟิง แต่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านี่จะเป็นการจะปล่อยหมาป่าตาขาว...

“ประธานฉิน เรา...” เมื่อเห็นว่าห้องส่วนตัวมีแค่พวกเขา มู่เตี๋ยก็พูดขึ้น

"ไปกันเถอะ" ฉินเทียนยักไหล่อย่างไม่แยแส

หลังจากฉากนี้ เขาไม่เพียงได้แต้มวายร้ายและแต้มโชคจำนวนมากเท่านั้น แต่เขายังสร้างความสัมพันธุ์อันดีกับตระกูลซูอีกด้วย

เขาพอใจกับผลลัพธ์มาก

ความร่วมมือทางธุรกิจก็จบลงด้วยดี

เนื่องจากฉินเทียนช่วยซูเจิ้งหยางไว้ ซูเจิ้งหยางจึงเสนอที่จะสละกำไร 10 เปอร์เซ็นต์เพื่อแสดงความขอบคุณ

10 เปอร์เซ็นต์อาจดูไม่มากนัก แต่ยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลฉินและซู โปรเจ็คร่วมมือคาดว่าจะทำกำไรได้อย่างน้อย 500 ล้านหรือมากกว่านั้น

10 เปอร์เซ็นต์นั่นคืออย่างน้อย 50 ล้านหยวน2

ไม่น้อยเลย

แต่สิ่งเดียวที่เขาเสียใจคือการหายตัวไปกะทันหันของหลินเฟิง?

เด็กคนนี้ใช้ประโยชน์จากความโกลาหลหลบหนีตอนที่ฉินเทียนกำลังทำ CPR ให้ซูเจิ้งหยาง

สิ่งนี้ทำให้ฉินเทียนไม่มีพอใจมาก เพราะเขาต้องการยืมมือตระกูลซูเพื่อสอนบทเรียนให้กับหลินเฟิง

แต่ฉินเทียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเลื่อนการแก้แค้นออกไป

เนื่องจากหลินเฟิงเป็นตัวเอกและมีแต้มโชคมากเกินจะเชื่อ

การพยายามแก้ปัญหาไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ในหนึ่งหรือสองวัน

.........

หลินเฟิงหนี?

ใช่ หลินเฟิงหนีไปแล้ว!

เขารู้ว่าเขาทำให้สองตระกูลไม่พอใจ ดังนั้นหลังจากได้เห็นเทคนิคการทำ CPR แบบมืออาชีพของฉินเทียน เขาก็เลิกหวังที่จะพลิกสถานการณ์ และใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายหลบหนี

ชีวิตของซูเจิ้งหยางไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายแล้ว เขาจึงไม่มีโอกาสให้ฉวยและออกมา

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่หลินเฟิงหนีมา เขาก็รู้สึกหดหู่ใจ

เพราะตลอดทาง จิตใจของเขาเอาแต่วนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ตลอดสองวันที่ผ่านมา

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ในใจเสมอ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉินเทียน เขาไม่ได้ใช้เส้นสายหรือข่มขู่เขาโดยตรง

ถ้าเทียบกับกุ้งตัวเล็กๆ อย่างเขา เขาจะเลือกโทรแจ้งตำรวจ?

แน่นอนว่ามหาเศรษฐีอย่างเขาต้องไม่รู้วิชาทางการแพทย์หรือเปล่า?

คนรวยอย่างเขาควรจะยุ่งอยู่แต่กับธุรกิจหรือเปล่า?

เขาจะเรียนรู้ทักษะการช่วยชีวิต และช่วยชีวิตผู้อื่นได้ยังไง?

นี่ไม่ใช่ตรรกะเลย

แต่ในฐานะพระเอก เขารู้ดีว่าที่จู่ๆ ซูเจิ้งหยางเป็นลม มันเป็นเพราะเขา

ถ้าเขาเป็นคนที่ช่วยซูเจิ้งหยาง สถานการณ์จะแตกต่างออกไป

แต่คนที่ช่วยชีวิตซูเจิ้งหยางไม่ใช่เขา แต่ดันเป็นฉินเทียน

ซึ่งหมายความว่าเขาสูญเสียการสนับสนุนจากตระกูลซู

เขาไม่สามารถพึ่งพาตระกูลซูได้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องไปหาโอกาสอื่น

ดังนั้นเขาจึงต้องออกมา

เป็นการดีที่สุดที่จะออกจากตระกูลถัง และหายไปจากสายตาตระกูลฉิน

ด้วยวิธีนี้เขาจึงจะมีความหวังกลับมา

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินเฟิงก็มีแผนแล้ว

“เห้ ส่งเงินมา”

ขณะที่หลินเฟิงกำลังคิด ก็มีเด็กผมเหลืองสองคนเข้ามาขวางทางเขา

พวกพังก์คนหนึ่งถือมีดอยู่ในมือ ดูค่อนข้างโหด

หลินเฟิงหันไปมองและพบว่าเขาเดินเข้ามาในตรอกที่ไม่มีไฟถนน

“พวกขยะพวกนี้คิดจะปล้นฉัน?”

หลินเฟิงตัดสินใจ และสายตาของเขาก็มีเจตนาฆ่า

“ให้ตายเถอะ พวกแกหาเรื่องเองนะ”

ปัง ปัง ปัง!

ในไม่ช้า...เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากตรอก

เด็กผมเหลืองผู้น่าสงสารสองคนที่บังเอิญเจอหลินเฟิง กลายเป็นที่ระบายความโกรธของเขา

จุดจบของพวกเขาเป็นไปอย่างที่พวกคุณคิดนั่นแหละ