บทที่ 375: ผลไม้นี่เป็นของฉัน (ฟรี)

“ต้นกำเนิดพลังงั้นเหรอ?” หลี่หมิงขมวดคิ้วถาม

เฉินเสี่ยวเดินนำหน้าไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่อีกไม่กี่คน พลางพูดโดยไม่หันกลับมา

“ฉันอธิบายให้เข้าใจตอนนี้ไม่ได้หรอก ตามฉันมาแล้วนายจะรู้เอง!”

เมื่อเห็นสีหน้าของเฉินเสี่ยว หลี่หมิงก็รู้ทันทีว่า "ต้นกำเนิดพลัง" นี้จะต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่ มันเป็นขุมทรัพย์ที่เฉินเสี่ยวถึงกับยอมซ่อนไว้ใต้ดินลึกนับพันเมตร

ด้วยแรงขับจากความอยากรู้อยากเห็น หลี่หมิงจึงรีบเดินตามหลังเฉินเสี่ยวไป

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงพื้นที่ใต้ดินขนาดมหึมา

หลี่หมิง ฮั่วเฟยหยาน และหลงเข่ออี๋ถึงกับตะลึงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

แม้ที่นี่จะอยู่ลึกลงไปใต้ดินถึงพันเมตร แต่กลับไม่รู้สึกถึงความอึดอัดเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่บริเวณนั้น หลี่หมิงก็รู้สึกสดชื่น มีพลังอย่างประหลาด

ทั่วทั้งพื้นที่ใต้ดินปกคลุมด้วยหญ้าเขียวชอุ่มและต้นไม้นานาชนิด เต็มไปด้วยชีวิตชีวา พืชสีเขียวงอกงามทุกหนแห่ง

ราวกับว่าพวกเขาหลุดเข้าไปในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

ภาพตรงหน้านั้นตัดกับโลกภายนอกที่ปกคลุมด้วยหิมะและความหนาวเหน็บ ราวกับเป็นคนละโลก

ด้านบนสุดของพื้นที่แห่งนี้ มีดวงอาทิตย์ประดิษฐ์ขนาดใหญ่ที่ส่องแสงเจิดจ้า สาดแสงไปทั่วบริเวณ พร้อมทั้งให้พลังงานอย่างต่อเนื่อง

กลางพื้นที่ มีบ่อน้ำใสสะอาดอยู่แห่งหนึ่ง ต้นไม้เก่าแก่ที่แห้งเหี่ยวไร้ใบต้นหนึ่ง ยืนตระหง่านอยู่ใจกลางบ่อ ราวกับเงียบสงบแต่สง่างาม

บนกิ่งก้านของต้นไม้เก่าแก่ต้นนั้น ซึ่งดูเหมือนใกล้หมดอายุขัยแล้ว กลับมีดอกไม้สีเหลืองดอกเล็ก ๆ เบ่งบานอยู่ดอกหนึ่ง

ในขณะนั้น ผู้มีพลังธาตุพืชสองคนกำลังใช้พลังอย่างระมัดระวังดูแลดอกไม้เล็ก ๆ ดอกนั้นอย่างประณีต ราวกับกลัวว่ามันจะเหี่ยวเฉา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ต้นไม้แห้งต้นนั้นก็คือต้น “ต้นกำเนิดพลัง” ที่เฉินเสี่ยวพูดถึง

เพียงแต่มันดูธรรมดาเหลือเกิน ถ้าเห็นในป่าก็คงคิดว่าเป็นแค่ซากต้นไม้ตายแล้วต้นหนึ่งเท่านั้น

“เป็นยังไงบ้าง?” เฉินเสี่ยวเดินเข้าไปใกล้ต้นกำเนิดพลัง แล้วเอ่ยถามเบา ๆ

หนึ่งในผู้ใช้พลังธาตุพืชไม่ได้หยุดมือแม้จะเห็นเฉินเสี่ยวมาถึง เขายังคงบรรจงดูแลดอกไม้เล็ก ๆ สีเหลืองบนต้นไม้นั้นต่อไป

“พลังงานในต้นกำเนิดพลังยังขาดแคลนอย่างรุนแรง แม้แต่ดอกไม้นี่ยังไม่สามารถเติบโตได้เต็มที่ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อให้มันออกผลได้จริง ผลที่ได้ก็จะไม่มีประสิทธิภาพดีนัก”

ผู้ใช้พลังธาตุพืชคนนั้นกล่าว

เฉินเสี่ยวก้าวเข้าไปตรวจดูสภาพของดอกไม้เล็ก ๆ บนต้นกำเนิดพลังก่อนจะขมวดคิ้ว

“ใช้เซรุ่มพลังไปกี่หลอดแล้ว?”

“สามหลอด! ไม่สามารถเพิ่มได้อีกแล้ว ต้นไม้ทนไม่ไหวแล้วครับ!”

เฉินเสี่ยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาทางหลี่หมิง

“คืนเซรุ่มหลอดนั้นให้ฉัน!”

หลี่หมิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาหยิบเซรุ่มพลังออกจากแหวนเก็บของแล้วยื่นให้เฉินเสี่ยวทันที

เซรุ่มหลอดนี้อาจเป็นของล้ำค่าที่ใครต่อใครใฝ่หา

แต่ในแหวนของหลี่หมิงยังมีอยู่อีกนับพันหลอด

เขาถึงขนาดให้สมาชิกในทีมใช้มันดื่มแทนน้ำได้ด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นเฉินเสี่ยวเปิดฝาหลอดเซรุ่มโดยไม่ลังเล หนึ่งในผู้ใช้พลังรีบร้องเตือนด้วยความตกใจ

“กัปตัน! สารพิษในต้นไม้ถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าเทเซรุ่มเพิ่มเข้าไปอีก ต้นไม้จะรับไม่ไหวแน่!”

“ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่!” เฉินเสี่ยวกล่าวเสียงเย็น จากนั้นก็เทเซรุ่มในมือลงไปในบ่อน้ำใส

ในวินาทีถัดมา

ต้นกำเนิดพลังที่แห้งเหี่ยวก็เปล่งแสงเรืองรองเบาบางออกมาทั่วทั้งต้น รากของมันดูดซับพลังในน้ำอย่างบ้าคลั่ง

ดวงตาของหลี่หมิงหรี่ลงอย่างเฉียบพลัน

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ามีพลังอันกว้างใหญ่ไหลเวียนอยู่ในต้นไม้ต้นนี้

มันเป็นพลังที่สามารถสั่นสะเทือนจิตวิญญาณ ราวกับรวมความลับของทั้งโลกไว้ภายใน

ขณะที่หลี่หมิงกำลังตะลึง พลังที่ต้นกำเนิดพลังดูดซับจากเซรุ่มก็ส่งต่อไปยังดอกไม้สีเหลืองดอกเล็ก ๆ บนต้นอย่างต่อเนื่อง

มันเหมือนต้นไม้ที่ใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อปกป้องลูกของมัน

เมื่อได้รับพลังเพิ่ม ดอกไม้เล็ก ๆ ก็ค่อย ๆ เบ่งบานออกอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

และผู้ใช้พลังธาตุพืชที่เพิ่งเอ่ยเตือนเฉินเสี่ยวเมื่อครู่ ตอนนี้กลับมีสีหน้าตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง

“สารพิษในต้นไม้ไม่เพิ่มขึ้น? เนื้อเซรุ่มนี่มีสารเจือปนเป็นศูนย์เลยเหรอ?”

“กัปตันครับ นี่เซรุ่มของพวกเราผลิตเองจริงเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่เทคโนโลยีของเราถึงล้ำขนาดนี้?”

เฉินเสี่ยวเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย เขารู้ว่าเซรุ่มในมือหลี่หมิงมีความบริสุทธิ์สูงมาก แต่ไม่คิดว่ามันจะบริสุทธิ์ถึงระดับนี้

เทคโนโลยีการสกัดสารต้นกำเนิดจากแกนผลึกซอมบี้นั้น ยิ่งบริสุทธิ์มากก็ยิ่งยากขึ้นเป็นทวีคูณ

แม้ความต่างเพียง 1% ก็หมายถึงระดับเทคโนโลยีที่ต่างกันลิบลับ

ห้องแล็บของเขาทำความบริสุทธิ์ได้ถึง 95% แล้ว และเขาเคยคิดว่านี่คือระดับสูงสุดของโลก

แต่ตอนนี้ เขารู้แล้วว่า ความคิดนั้นมันช่างน่าหัวเราะ

เมื่อดอกไม้สีเหลืองบนต้นไม้เบ่งบานไปถึงระดับหนึ่ง การเติบโตก็หยุดลง

ดูเหมือนว่าสารต้นกำเนิดในน้ำได้ถูกดูดซึมไปจนหมดแล้ว

“มหัศจรรย์มาก! กัปตันครับ แค่ใช้เซรุ่มหลอดเดียว ดอกไม้ก็เบ่งบานได้ขนาดนี้ ถ้ามีอีกหลอด ผมว่า...มันออกผลได้แน่!”

ผู้ใช้พลังธาตุพืชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

แต่เขาเองก็เชื่อว่าเซรุ่มบริสุทธิ์ระดับนี้ต้องผ่านกระบวนการสกัดซับซ้อนอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นกัปตันเฉินเสี่ยวก็คงไม่มีเหลือมากนัก

หลี่หมิงที่ยืนอยู่เงียบ ๆ มาตลอด ก็เริ่มเข้าใจภาพรวมขึ้นมาบ้าง ก่อนจะถามผู้ใช้พลังว่า

“หมายความว่า ถ้าเราเทเซรุ่มพลังลงไปเพิ่ม ต้นไม้นี่จะสามารถออกผลได้งั้นเหรอ?”

หลี่หมิงเต็มไปด้วยความสงสัย

ผลไม้จากต้นนี้จะใช่ผลไม้พลังพิเศษงานหรือเปล่า?

หรือว่า “ผลฟีนิกซ์” “ผลแช่แข็ง” “ผลสายลม” ที่เขาเคยได้จากระบบ มีต้นกำเนิดจากวิธีการแบบนี้?

ผู้ใช้พลังธาตุพืชมองหลี่หมิงอย่างระวัง ก่อนจะหันไปมองเฉินเสี่ยวแทนคำตอบ

“ถ้านายอยากรู้ล่ะก็ ต้องให้เซรุ่มพลังที่บริสุทธิ์ระดับนั้นมาอีกอย่างน้อยสามหลอดก่อน!”

เฉินเสี่ยวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“ทำไมนายไม่ใช้เซรุ่มของตัวเองล่ะ?” หลี่หมิงย้อนถามกลับไป

เฉินเสี่ยวหันไปมองต้นไม้แห้งเหี่ยวตรงหน้า ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง

“สิ่งที่ต้นไม้นี้กลัวที่สุดก็คือสารพิษจากแกนผลึกซอมบี้ เพราะตอนนี้มันมีสารพิษสะสมในร่างถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าเติมเซรุ่มที่มีสารพิษลงไปเพิ่มอีก มันจะตายก่อนที่ผลจะสุกเสียอีก!”

“แต่เซรุ่มของฉันก็มีค่ามากเหมือนกันนะ ถ้าฉันเป็นคนออกเซรุ่มเอง ผลที่ได้ก็ต้องเป็นของฉัน!” หลี่หมิงพูดพร้อมกับทำสีหน้าคล้ายจะลำบากใจ

“ไม่มีทาง!” ผู้ใช้พลังธาตุพืชพูดสวนขึ้นทันที

“นายรู้ไหมว่าผลไม้พลังพิเศษนี่หมายถึงอะไร? นี่คือสมบัติของตระกูลเฉินและเมืองเซ็นจูรี่! จะยกให้คนอื่นง่าย ๆ ได้ยังไง นายเป็นใครกันถึงกล้าเสนอแบบนี้!”

เจ้าหน้าที่ที่อาศัยอยู่ใต้ดินลึกพันเมตรเหล่านี้ แม้จะรู้ว่าเมืองเซ็นจูรี่เคยถูกโจมตี แต่พวกเขาไม่เคยเห็นหลี่หมิงเลย

พวกเขาไม่มีวันจินตนาการออกว่า ชายที่ดูเหมือนจะไม่มีพลังอำนาจในตัวคนนี้ คือผู้ที่เคยช่วยทั้งเมืองเซ็นจูรี่ไว้จากหายนะ

“ฉันเห็นด้วย!” เฉินเสี่ยวตอบรับข้อเสนอของหลี่หมิงทันที โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………