บทที่ 370: เกราะเกล็ดมังกร (ฟรี)

แค่เพียงท่าจู่โจมเดียวที่หวงเจิ้นเทียนแสดงให้ดู หลี่หมิงก็สามารถบอกได้ทันทีว่า เกราะลายงูนี้ต้องเป็นของดีแน่นอน

แม้แต่คนธรรมดาที่ไม่มีพลัง หากสวมใส่มัน ก็จะไม่ถูกผู้มีพลังระดับ S สังหารได้ในทันที

และไม่ต้องกลัวซอมบี้โจมตีอีกต่อไป

หยางจิ่งจ้องมองเกราะลายงูตรงหน้าอย่างภาคภูมิ ใบหน้าเผยความรู้สึกทั้งภาคภูมิใจและหยิ่งทะนงออกมาอย่างชัดเจน

“ชุดเกราะนี้ชื่อว่า ‘เกล็ดมังกร’ เป็นชุดรบรุ่นใหม่ล่าสุดที่พัฒนาโดยเมืองเซ็นจูรี่ของเรา”

“ทั้งชุดตีขึ้นจากโลหะผสมพิเศษระดับซูเปอร์อย่างอะดาแมนเทียมโดยเฉพาะ แค่คุณสวมเข้าไป มันก็จะปรับรูปร่างโอบรับร่างกายคุณโดยอัตโนมัติ เหมือนกับใส่ชุดชั้นในรัดรูปที่สบายที่สุด!”

“นอกจากนี้ ชุดรบเกล็ดมังกรยังสามารถส่งพลังเสริมให้ผู้สวมใส่ได้อีกด้วย ดังนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำหนักเลย”

“นอกจากจะแข็งแกร่งสุดขีดแล้ว มันยังช่วยเสริมพลังการต่อสู้ของผู้สวมใส่อย่างมากอีกด้วย แม้แต่ผู้ไม่มีพลัง หากสวมใส่ชุดรบเกล็ดมังกร ก็สามารถเอาชนะผู้มีพลังระดับ A ได้อย่างง่ายดาย และแม้แต่ต่อกรกับผู้มีพลังระดับ S ขั้นต้นก็ยังเป็นไปได้!”

พูดจบ หยางจิ่งก็ถอดเสื้อนอกของตัวเองออก เผยให้เห็นชุดรบเกล็ดมังกรที่แนบสนิทกับลำตัว ก่อนจะยกมือแตะปุ่มใกล้หู

ชุดรบเกล็ดมังกรก็คลี่ตัวขึ้นทันที ครอบคลุมศีรษะของหยางจิ่งอย่างสมบูรณ์ ราวกับชุดเกราะของไอรอนแมน

เป็นการป้องกันรอบด้านอย่างแท้จริง ไม่มีจุดอับเลยแม้แต่น้อย

“นี่คือชุดรบระดับสมบัติประจำชาติ! ทั้งเมืองเซ็นจูรี่มีเพียงสองชุดเท่านั้น!”

“ผมใส่อยู่ชุดหนึ่ง ส่วนอีกชุดก็อยู่ตรงนี้ วันนี้ผมให้คุณเลย!”

หลี่หมิงรู้สึกยินดีจนแทบอดใจไม่อยู่!

ชุดรบเกล็ดมังกรนี้ เรียกได้ว่าครอบคลุมจุดอ่อนเพียงจุดเดียวของเขาอย่างสมบูรณ์

แม้ว่าค่าพลังทางกายภาพของเขาในตอนนี้จะทะลุหลักล้าน แต่เนื้อหนังของเขาก็ยังคงเป็นเนื้อหนังมนุษย์อยู่ดี

ตราบใดที่ยังมีเนื้อหนัง ก็ย่อมมีโอกาสถูกอาวุธเช่นมีด ดาบ ปืนยิงบาดเจ็บได้เสมอ

เขาไม่ได้สนใจพลังเสริมเล็กน้อยที่เกราะนี้มอบให้หรอก แต่ความสามารถในการป้องกันของมันต่างหาก ที่หลี่หมิงต้องการที่สุดในตอนนี้

แค่มี “กระดองเต่า” สักชิ้นไว้เสริมร่างกาย ผสานกับพลังอันน่ากลัวของเขา ก็ถือว่าเป็นการจับคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ

“ชุดรบเกล็ดมังกรนี้ถือว่าไม่เลวเลย!” หลี่หมิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ออกปากชมชัดเจน

“แต่พวกเรามีกันตั้งมากมาย มีแค่ชุดเดียวแบบนี้ มันไม่พอแน่นอน!”

“ถ้าคุณสามารถจัดให้เพื่อนหญิงของผมแต่ละคนมีคนละชุด บางทีผมอาจจะพิจารณาข้อเสนอคุณ รวมกองกำลังองครักษ์ของฐานหมิงซานเข้าสู่ระบบบริหารของเมืองเซ็นจูรี่ก็ได้”

มุมปากของหยางจิ่งกระตุกทันที!

เขาสบถในใจว่า: ผู้หญิงของแกมีตั้งยี่สิบกว่าคน แกนึกว่าชุดเกราะนี่เป็นของแจกหรือไง!? ยังจะให้คนละชุดอีกเหรอ!

เปิดปากมาแต่ละที เหมือนสิงโตอ้าปากคำใหญ่!

แม้จะรู้สึกหงุดหงิดในใจ แต่หยางจิ่งก็ได้แต่อดทนไว้ในเวลานี้

เพื่อรักษากองกำลังผู้มีพลังกว่าพันคนให้อยู่ในเมืองเซ็นจูรี่ เขาก็ต้องกัดฟันทำทุกทาง!

“หลี่หมิง อะดาแมนเทียมเป็นวัสดุที่ล้ำค่ามาก พวกเราจริง ๆ แล้วมีแค่สองชุดเท่านั้น”

“ถ้าคุณตกลง ผมยินดีจะถอดชุดที่ตัวเองใส่อยู่แล้วมอบให้คุณด้วย นี่คือขอบเขตสูงสุดที่ผมจะให้ได้จริง ๆ!”

เพื่อกองกำลังพันชีวิตของหลี่หมิง หยางจิ่งถึงกับยอมสละชุดรบของตัวเอง

ถึงแม้ว่าหลี่หมิงอยากได้เกราะเกล็ดมังกรอีกหลายชุด

แต่…เกราะตัวที่หยางจิ่งใส่อยู่…

และหลี่หมิงก็เชื่ออย่างยิ่งว่า ชุดรบเกล็ดมังกรของหยางจิ่งนี่ เขาต้องใส่มันทั้งวันทั้งคืนแบบไม่ถอดเลยสักนาที!

พอนึกถึงตรงนี้ หลี่หมิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขยะแขยงปนคลื่นไส้

“โธ่…จะได้ยังไงกันครับ ผู้บัญชาการหยาง ชีวิตของคุณมีค่ามากขนาดนี้ ผมจะหน้าด้านไปเอาชุดรบเกล็ดมังกรจากคุณได้ยังไง!”

อย่าล้ำเส้นจนเสียมารยาท หลี่หมิงยังคงให้เกียรติหยางจิ่งตามสมควร

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางจิ่งก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้ว่าเมืองเซ็นจูรี่จะมีเทคโนโลยี แต่การผลิตชุดเกราะเกล็ดมังกรหนึ่งชุดนั้นต้องใช้ทรัพยากรมากมายมหาศาล

และในมือเขาตอนนี้ก็ไม่ได้มีอะดาแมนเทียมเหลืออยู่มากนัก

ไม่ทันไร หลี่หมิงก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ในเมื่อชุดรบเกล็ดมังกรนี้ถูกพัฒนาโดยเมืองเซ็นจูรี่ งั้นคุณก็ส่งเทคโนโลยีการตีเกราะและวัตถุดิบให้ผมไปเลยก็ได้ พวกเราค่อยผลิตเอง”

“แน่นอน…” หยางจิ่งยิ้ม

“อะไรนะ?” สีหน้าเขาเปลี่ยนจากยิ้มเป็นตะลึงในพริบตา ก่อนสูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าเต็มปอด

“ผมต้องการเทคโนโลยีและวัตถุดิบในการผลิตชุดรบเกล็ดมังกรครับ” หลี่หมิงยืนยันอีกครั้ง

ถ้าเขาแค่ต้องการ “เกราะ” จริง ๆ เขาก็สามารถเก็บมันไว้ในแหวนมิติ แล้วใช้ระบบก็อปปี้ซ้ำได้เรื่อย ๆ

แต่การให้ปลา…ไม่สู้การสอนให้หาปลา

เมื่อรู้ว่าเมืองเซ็นจูรี่มีของดีระดับโกงเกมเช่นนี้ หลี่หมิงก็ไม่ใช่แค่จะเอามาใช้ แต่ต้องรู้ด้วยว่ามันผลิตยังไง จุดอ่อนอยู่ตรงไหน

ถ้ามีโอกาส เขาจะอัปเกรดเกราะพวกนี้เองด้วยซ้ำ

เพราะต่อให้เกราะเกล็ดมังกรจะต้านทานพลังของผู้มีพลังระดับ S ได้

แต่ศัตรูที่เขาจะต้องเผชิญในอนาคต ก็ไม่ใช่แค่ผู้มีพลังระดับ S อีกต่อไปแล้ว

เขายังจำชายหนุ่มผมยาวจากประเทศญีปุ่นที่เคยเผชิญหน้าวันนั้นได้ดี ความรู้สึกหวาดกลัวในตอนนั้น…ชัดเจนราวกับยังอยู่ตรงหน้า—และพลังของฝ่ายนั้นก็ลึกล้ำจนยากหยั่งถึง

“หลี่หมิง เทคโนโลยีการผลิตชุดรบเกล็ดมังกรมันซับซ้อนมากนะ แถมยังต้องใช้กระบวนการผลิตและโรงงานเฉพาะอีก แม้คุณจะมีเทคโนโลยี แต่คุณก็ไม่สามารถผลิตเองได้แน่นอน”

“เอาอย่างนี้ไหม ภายในปีนี้ ผมจะจัดหาชุดรบเกล็ดมังกรเพิ่มให้อีกสามชุด เท่านี้คือความจริงใจสูงสุดของผมแล้ว”

สีหน้าหยางจิ่งเริ่มกลับมาจริงจังอีกครั้ง

“ไม่ ไม่ ไม่” หลี่หมิงยกนิ้วขึ้นก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆ

“ว่าผมจะผลิตได้ไหม นั่นมันเรื่องของผม แต่คุณจะให้เทคโนโลยีกับวัตถุดิบหรือเปล่า นั่นแหละคือสิ่งที่คุณต้องคิดให้ดี”

นี่คือการเจรจาต่อรอง! แน่นอนว่าต้องขอให้ได้ผลประโยชน์สูงสุด

หลี่หมิงไม่กลัวการดึงเชงกับหยางจิ่ง

ยังไงตอนนี้ คนที่ต้องการขอความช่วยเหลือก็คือหยางจิ่งเอง ไม่ว่าดีลจะสำเร็จหรือไม่ มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาอยู่แล้ว

หยางจิ่งนิ่งคิดอย่างหนัก

เขาหันไปมองหงปี้เลี่ย ที่เอาแต่จิบชาไม่สนใจอะไรเลย จากนั้นก็หันไปมองหวงเจิ้นเทียนที่ได้แต่ถอนหายใจ และเสวี่ยเหนี่ยวที่ดูเฉยชาเหมือนเดิม

หยางจิ่งอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว—ตอนสำคัญแบบนี้ ไม่มีใครพึ่งพาได้เลยจริง ๆ

“คุณแน่ใจหรือว่า ถ้าพวกเรายอมให้เทคโนโลยีผลิตชุดรบเกล็ดมังกร คุณจะยอมรวมกองกำลังองครักษ์ของฐานหมิงซานเข้ากับเมืองเซ็นจูรี่จริง?”

“ไม่ใช่ครับ นั่นเป็นแค่หนึ่งใน ‘เงื่อนไข’ เท่านั้น!”

ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน! นี่คือคติประจำใจของหลี่หมิง

ในเมื่อเจอลูกค้ารายใหญ่ที่ยอมเปย์ขนาดนี้ ก็ต้อง “เฉือนให้ลึก” รีดเลือดให้แห้งที่สุด!

สีหน้าของหยางจิ่งเปลี่ยนไปทันที แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มขาดจังหวะ

เขารู้ว่าหลี่หมิงต่อรองเก่ง…แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้!

แม้แต่หวงเจิ้นเทียนที่เคารพหลี่หมิงสุดใจ ก็ถึงกับทนไม่ไหว ต้องพูดขึ้นมาห้าม

“หลี่หมิง อย่าฉวยโอกาสเกินไปนัก รู้จักพอประมาณบ้าง!”

“ผมเรียกว่าฉวยโอกาสเหรอครับ? การค้าก็คือการค้า มิตรภาพก็เป็นอีกเรื่อง คุณมีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่แล้ว! ที่สำคัญ แลกเทคโนโลยีชุดรบเกล็ดมังกรกับกองกำลังผู้มีพลังพันกว่าคน ต่อให้คิดยังไง คุณก็ได้กำไร!”

“แต่มันก็ใช่จะคิดแค่นั้นได้นะ พอรับคนเหล่านั้นเข้ามา พวกเราต้องลงทุนอีกมหาศาลเพื่อฝึกฝนพวกเขา และอย่าลืมว่ายังมีพลเรือนธรรมดาอีกกว่าหมื่นคนในฐานหมิงซาน พวกเขาก็ต้องมีปากท้องกินอยู่เหมือนกัน!”

“ผู้บัญชาการหยางเป็นคนบอกให้ผมขออะไรก็ได้เองนะครับ พอผมขอเข้าจริงกลับไม่พอใจซะงั้น?”

“เขาบอกให้คุณขอได้…แต่ไม่ได้บอกให้คุณขอแบบไร้ขอบเขต!”

เมื่อหวงเจิ้นเทียนร่วมวงโน้มน้าว บรรยากาศในห้องก็เริ่มตึงเครียดขึ้นทันที

“พอได้แล้ว!” หยางจิ่งเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกลบเกลื่อน

“หลี่หมิง คุณยังมีเงื่อนไขอะไรอีกไหม บอกมาให้หมดเลยก็แล้วกัน!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………