บทที่ 360: ผู้กอบกู้ (ฟรี)

ห้านิ้วของหลี่หมิงที่บีบใบหน้าโอดะ ยูตะแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงกระดูกลั่นดังแกรก ความเจ็บปวดที่ใบหน้าทำให้สีหน้าโอดะ ยูตะบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว

ในใจเขาโหมกระหน่ำราวคลื่นพายุ

เมื่อเห็นหลี่หมิงซึ่งไม่สะทกสะท้านต่อท่า พิชิตเทพ เลยแม้แต่น้อย ดวงตาของโอดะ ยูตะก็หดเล็กลงทันใด

“นี่...มันเป็นไปไม่ได้!”

สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าต่างจากที่โอดะ ยูตะจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

นับตั้งแต่เขาได้รับพลังนี้มา ก็ไม่เคยเกิดสถานการณ์เช่นนี้เลยสักครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาได้ดูดซับพลังของผู้มีพลังมากมายในเมืองเซ็นจูรี่ไปกว่าครึ่ง

ความแข็งแกร่งของเขาก็พุ่งทะยานถึงขีดสุด

แต่ พิชิตเทพ ที่ใช้ในสภาพนี้...กลับไร้ผลกับหลี่หมิง

ไม่สิ...มันไม่ใช่ “ไร้ผล”

แต่ว่า...หลี่หมิง “ต้านรับไว้ได้ทั้งหมด” ต่างหาก! ทั้งที่นี่คือท่าที่สามารถต้านรับการโจมตีสุดกำลังของหงปี้เลี่ยได้!

ในตอนนี้เอง โอดะ ยูตะมองหลี่หมิงราวกับกำลังมองปีศาจร้ายจากห้วงลึกที่ไร้ก้นบึ้ง

ผู้คนบนพื้นต่างเงยหน้ามองภาพเบื้องบนอย่างตะลึงงัน ปากอ้าค้าง พูดไม่ออก

บนใบหน้าทหารหลายคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นราวกับได้เห็นผู้กอบกู้จากสวรรค์

“นั่นหลี่หมิง ผู้นำฐานหมิงซานใช่มั้ย? นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!”

“ศัตรูที่แม้แต่กัปตันหงปี้เลี่ยยังรับมือไม่ได้ กลับถูกเขากดหน้าลงกับพื้น!”

“เยี่ยมเลย! หรือว่าเขาคือผู้กอบกู้ตัวจริง...พวกเราคงไม่ต้องตายแล้ว!”

แม้แต่เหลี่ยวเอียน ที่คอยประคองหยางจิ่งอยู่ ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

“ผู้บัญชาการ! พวกเรารอดแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ของทหาร หงปี้เลี่ยก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย

ครั้งหนึ่งเขาคือซูเปอร์ฮีโร่ของเมืองเซ็นจูรี่ เป็นยอดคนที่ใคร ๆ ก็ยกย่อง

ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ศักดิ์ศรีของตนต้องถูกเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดี

แต่เขาก็ยังดีใจ...ที่หลี่หมิงลุกขึ้นยืนในยามวิกฤต

“ตอนสู้กับฉัน ไอ้หมอนี่แกล้งอ่อนแอหรือไง? ปล่อยน้ำออกมาทั้งมหาสมุทรแปซิฟิกเลยล่ะมั้ง” หงปี้เลี่ยหัวเราะฝืด ๆ อย่างสมเพชตนเอง

บางคนมีความสุข แต่บางคนกลับจมอยู่ในความสิ้นหวัง

โอดะ ยูตะ ที่โดนหลี่หมิงจับใบหน้าไว้แน่น เริ่มเผยแววหวาดกลัวในดวงตาเป็นครั้งแรก

หลี่หมิงคนนี้ ให้ความรู้สึกที่เขาไม่อาจอ่านทะลุได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาเทพของเขาก็ไม่มีผลกับอีกฝ่าย

ในตัวหลี่หมิง เขารู้สึกได้ถึง “ไพ่ตายที่ไม่มีวันหมด” ซ่อนอยู่เสมอ

โอดะ ยูตะเกลียดความรู้สึกแบบนี้มาก...เกลียดจนแทบคลั่ง

สีหน้าของเขายิ่งบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ แรงกดดันที่ทำให้ฟ้าดินสะเทือนก็ระเบิดออกจากร่าง ขณะจ้องหลี่หมิงอย่างเอาเป็นเอาตาย

พิชิตเทพ

บึ้มม!!

แม้จะเผชิญกับแรงผลักดันรุนแรงกว่าครั้งก่อนถึงสองเท่า ร่างของหลี่หมิงก็ยังไม่ขยับแม้แต่นิด เขามองโอดะ ยูตะด้วยแววตาขบขัน

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!” โอดะ ยูตะกู่ร้องอย่างคนเสียสติ ราวกับเห็นผี

เขารวบรวมพลังอีกครั้ง สายฟ้าและเสียงฟ้าร้องพลันก่อตัวรอบกาย มิติเริ่มสั่นไหว

พิชิตเทพ

ตูมมม!

ด้านหลังหลี่หมิง พื้นดินแตกเป็นร่องลึกกว้างเหมือนพัดยักษ์ผ่าลงพื้น!

แต่หลี่หมิงยังคงจับใบหน้าของโอดะ ยูตะไว้แน่น ไม่มีแม้แต่รอยสะเทือน

โอดะ ยูตะถึงกับชะงัก รอยยโสบนใบหน้าหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงและหวาดหวั่น

ความกลัวเริ่มแทรกซึมเข้าสู่หัวใจของเขาทีละน้อย

“ไอ้สารเลว! แกเป็นใครกันแน่!” โอดะ ยูตะร้องถามอย่างสิ้นสติ

“ตอนนายใช้ฉันจัดการเมืองเซ็นจูรี่ นายไม่ได้สืบประวัติฉันให้ละเอียดก่อนเหรอ?” หลี่หมิงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

ดวงตาของโอดะ ยูตะสั่นระริก!

เขานึกย้อนถึงวันนั้น วันที่ตามหวงเจิ้นเทียนไปยังฐานหมิงซานแล้วได้เห็นพลังของหลี่หมิงกับตา

ตอนนั้นเขารู้สึกราวกับเจอขุมทรัพย์

เหมือนได้พบกุญแจที่ไขแผนการทั้งหมดของเขา

ตราบใดที่เขาดันหลี่หมิงไปอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเมืองเซ็นจูรี่ได้จนเกิดความโกลาหล ไม่ว่าจะจบยังไง เขาก็สามารถฉวยโอกาสนั้นเพื่อวางแผนเปิดใช้ ขอบเขตกลืนกิน ได้ทั่วทั้งเมือง

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดเลยคือ...หลี่หมิงกลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ในสงครามกับเมืองเซ็นจูรี่

เพื่อไม่ให้สถานการณ์บานปลาย เขาถึงกับต้องลงมือด้วยตัวเองที่ฐานหมิงซาน

หลี่หมิงอาจแสดงละครได้ในศึกกับหงปี้เลี่ย

แต่วันนั้นเขาเป็นคนลงมือเอง! ไม่มีทางที่หลี่หมิงจะหลอกเขาได้

จากผลการประเมินตอนนั้น เขาตัดสินว่าแม้หลี่หมิงจะเข้าสู่ระดับผู้มีพลัง SS แล้ว แต่ก็เหนือกว่าเย่เฟิงเพียงเล็กน้อย

แม้แต่จะสู้กับหงปี้เลี่ยก็ยังแทบเป็นไปไม่ได้

เพื่อให้แผนราบรื่น และสูบพลังรบของเมืองเซ็นจูรี่ให้มากที่สุด

เขาถึงกับมอบแกนซอมบี้ระดับ S และน้ำยาบำรุงร่างกายอันล้ำค่าให้หลี่หมิง

ยังไม่พอ เขายังสรรหาสาวงามที่ตรงสเปกของหลี่หมิงมามอบให้ด้วย

แน่นอนว่า สำหรับเขา...หญิงสาวผู้นั้นก็แค่ “สัตว์เลี้ยง” ไม่มีค่าอะไร

ทำให้หลี่หมิงพอใจ ก็ถือว่าใช้เธอได้คุ้มที่สุดแล้ว

แต่ตอนนี้เอง...เขากลับไม่เข้าใจเลยว่า หลี่หมิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คืออะไร!

เขาดูดพลังจากผู้มีพลังนับพันในเมืองเซ็นจูรี่จนเกือบหมดแล้ว พลังของเขาควรจะอยู่ในระดับ SS ขั้นสูงสุด

เหลือแค่ก้าวเดียวก็จะกลายเป็น ผู้มีพลังระดับ SSS คนแรกของโลก

คิดถึงตรงนี้ แววตาของโอดะ ยูตะก็ยิ่งหวาดกลัว เหงื่อเย็นพรั่งพรูทั่วร่าง!

ถ้าหากเขาแข็งแกร่งถึงระดับ SS ขีดสุดแล้ว

แต่กลับยังถูกหลี่หมิง “บดขยี้อย่างง่ายดาย”

นั่นก็หมายความว่า...หลี่หมิงทะลวงไปถึงระดับ SSS แล้ว?

“...เป็นไปไม่ได้...ไม่มีทาง! เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“นี่มันภาพลวงตา! ทั้งหมดมันต้องเป็นภาพลวงตา! หลี่หมิง นายทำอะไรกับฉันกันแน่!”

โอดะ ยูตะตะโกนลั่นอีกครั้ง

ทันใดนั้น เขาประสานมือรวดเร็ว และเริ่มพึมพำคาถาอะไรบางอย่าง

ในพริบตา เมืองเซ็นจูรี่ทั้งเมืองก็ถูกหมอกสีเทาเข้าปกคลุม

ผู้มีพลังทุกคนต่างสัมผัสได้ทันที ว่าความเร็วในการถูกดูดพลังของตัวเองเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน

พลังเหล่านั้นรวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นกระแสเชี่ยวกราก มุ่งหน้าสู่ร่างโอดะ ยูตะ

ทหารที่พลังอ่อนบางหลายคนทรุดฮวบลงกับพื้นในทันที

แต่หลี่หมิงยังคงจ้องกระแสพลังนั้นอย่างเยือกเย็น

ร่างเขายืนเหนือโอดะ ยูตะราวราชาผู้เหยียบยอดสวรรค์

“นายมันทะนงตัวเกินไปแล้วนะ คิดจะดูดพลังต่อหน้าฉันเนี่ยนะ?”

ฝ่ามือใหญ่ที่จับใบหน้าโอดะ ยูตะกระชับแน่นขึ้นในทันใด

แล้วราวกับโยนโบว์ลิ่ง หลี่หมิงก็เหวี่ยงโอดะ ยูตะออกไปเต็มแรง!

ตูม!!

เสียงระเบิดกึกก้อง ร่างของโอดะ ยูตะพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่

เพียงพริบตาเดียว ร่างเขาก็กลายเป็นเพียงดาวตกที่เลือนลับตา...ก่อนจะหายไปจากสายตาทุกคน

หลี่หมิงหันกลับมามองฮั่วเฟยหยานและคนอื่น ๆ

“เฟยหยาน ฝากที่นี่ด้วย เดี๋ยวฉันกลับมา!”

พูดจบ ร่างของหลี่หมิงก็หายไปจากท้องฟ้า…

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………