บทที่ 280: พิษและขุมทรัพย์ (ฟรี)

หลังจากถูกมิสไซล์ร่อนและระเบิดนิวเคลียร์ถล่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมืองเทียนไห่ก็กลายเป็นซากปรักหักพังเต็มไปด้วยบาดแผลราวกับเมืองร้าง

ในรัศมีหลายสิบกิโลเมตร เหลือเพียงพื้นที่ภูเขาหนานหมิง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฐานหมิงซานเท่านั้นที่ยังคงสภาพเดิม

หลังจากได้พักฟื้นกันไปหนึ่งรอบ ทุกคนก็ฟื้นพลังกลับมาจนถึงขีดสุด

พร้อมรับมือกับการโจมตีระลอกต่อไปจากเมืองเซ็นจูรี่ทุกเมื่อ

ทว่า ณ ขณะนี้ ทุกคนภายในป้อมปราการกลับเต็มไปด้วยความกังวล!

สิ่งที่พวกเขากังวลไม่ใช่การโจมตีที่จะมาถึง แต่เป็นกัมมันตรังสีจากระเบิดนิวเคลียร์ที่ปกคลุมทั่วเมืองเทียนไห่ ซึ่งพุ่งสูงกว่าค่ามาตรฐานนับร้อยเท่าหลังการระเบิด

แม้ว่าศูนย์กลางของการระเบิดจะอยู่ห่างออกไปกว่าสิบกิโลเมตรจากตัวเมืองเทียนไห่ แต่เมืองทั้งเมืองก็ปนเปื้อนกัมมันตรังสีจนไม่เหมาะสำหรับมนุษย์อยู่อาศัยอีกต่อไป

แม้แต่【กำแพงอากาศ】ของเย่เจียฉีก็ไม่สามารถกันรังสีได้ทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น เย่เจียฉีเองก็ไม่อาจรักษา【กำแพงอากาศ】ไว้ได้ตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน

"เราจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้จริง ๆ เหรอ? ฉันชอบที่นี่มากเลยนะ" เย่เจียฉีขมวดคิ้ว ถอนหายใจหนัก ๆ

จียุนก็มองเครื่องวัดปริมาณรังสีด้วยแววตาเศร้า

"ค่ารังสีรอบ ๆ ตอนนี้อยู่ที่ 300 มิลลิซีเวิร์ต สูงเกินกว่าค่าที่คณะกรรมาธิการนานาชาติเพื่อการป้องกันรังสีเคยกำหนดไว้ก่อนวันสิ้นโลกถึง 300 เท่า...เมืองเทียนไห่กำลังจะกลายเป็นเมืองร้างโดยสมบูรณ์"

ทันทีที่จียุนพูดจบ ทุกคนก็เงียบลงด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง

ที่นี่คือบ้านเกิดของหลาย ๆ คน เป็นที่ที่พวกเขาเติบโต เรียนหนังสือ ทำงาน และใช้ชีวิต

แม้โลกจะล่มสลาย แต่ก็ไม่มีใครอยากเห็นเมืองนี้กลายเป็นเมืองแห่งความตาย

หลี่หมิงเองก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

ถ้าคือศัตรูที่มีตัวตน เขายังพอจะต่อสู้ด้วยได้

แต่สิ่งที่ไร้รูปร่าง ไร้เสียง และไร้ตัวตนอย่างกัมมันตรังสี กลับเหมือนภาพลวงตาที่ต่อสู้ด้วยไม่ได้เลย

เหลียนหงหยู่กับเสิ่นอวี้เยียนก็ขมวดคิ้วแน่น เพราะทั้งสองคนมีผู้ติดตามมากกว่าสองพันคนในฐานกลั่นพลังและฐานคลังอาหาร

พวกเธอไม่อยากทิ้งใครไว้เบื้องหลังง่าย ๆ

แต่การจะย้ายคนกว่าสองพันคนออกจากพื้นที่ที่ปนเปื้อนรังสี โดยไม่มีชุดป้องกันรังสีแม้แต่ชุดเดียว มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ในตอนนั้นเอง ฮั่วเฟยหยานก็ยิ้มอย่างสงบก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า

"เอ่อ...เรื่องกัมมันตรังสีรอบ ๆ นี้ บางทีฉันอาจมีวิธีจัดการได้นะ"

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากฮั่วเฟยหยาน ทุกคนก็หันขวับมามองเธอด้วยสายตาตกตะลึง

หลี่หมิงเอื้อมมือไปลูบผมของฮั่วเฟยหยานเบา ๆ ก่อนพูดอย่างอ่อนโยน

"รังสีนิวเคลียร์น่ะ ประเทศญีปุ่นเขายังรับมือไม่ได้เป็นสิบ ๆ ปี เธอจะมีวิธีอะไรล่ะ?"

ฮั่วเฟยหยานหันมามองหลี่หมิง ยิ้มหวาน

"พี่หมิงลืมไปแล้วเหรอ ว่าตอนฉันรอดจากการระเบิดของมิสไซล์เมื่อก่อนหน้านั้นได้ยังไง? แต่เอาจริง ๆ แล้ว ฉันไม่ได้กำจัดรังสีนะ แค่ว่าฉัน 'ดูดซับ' มันได้ต่างหาก!"

"ดูดซับ?"

ดวงตาของหลี่หมิงสั่นไหวทันที คล้ายจะเข้าใจบางอย่างขึ้นมา

ในตอนนั้น ตอนที่ฮั่วเฟยหยานกลายร่างเป็นไข่นกฟีนิกซ์ แล้วดูดกลืนเปลวเพลิงที่เกิดจากการระเบิดของกระสุนหลายหมื่นนัด เขารู้สึกแปลกใจอยู่แล้ว

เพราะศัตรูที่พวกเขาเคยเผชิญหน้ามา มีผู้ใช้พลังไฟอยู่มาก

อย่างเช่น หวงอิ๋งจากฐานหนานซาน หรือขนแดงจากหน่วยหลี่เจ๋อ

ถ้าฮั่วเฟยหยานดูดพลังไฟได้จริง เธอก็คงดูดซับพลังจากพวกนั้นไปตั้งแต่แรกแล้ว

แปลว่าสิ่งที่เธอดูดซับได้...อาจไม่ใช่เปลวไฟจากระเบิดมิสไซล์ แต่คือ รังสี ที่เกิดจากการระเบิดต่างหาก!

แม้รังสีที่เกิดจากมิสไซล์จะไม่แรงเท่าระเบิดนิวเคลียร์ แต่มิสไซล์นับหมื่นลูกระเบิดพร้อมกัน รังสีรวมที่เกิดขึ้นก็ไม่น้อยเลยทีเดียว

ถ้าฮั่วเฟยหยานสามารถดูดซับและเปลี่ยนรังสีจากระเบิดนิวเคลียร์ให้กลายเป็นพลังของตัวเองได้จริง—

เธอก็อาจกลายเป็นผู้มีพลังระดับ SS คนแรกในทีมเลยทีเดียว!

สิ่งที่เหมือนยาพิษในสายตาคนอื่น อาจเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าสำหรับฮั่วเฟยหยานก็ได้!

หลี่หมิงสบตากับฮั่วเฟยหยานทันที ทั้งสองยิ้มให้กันพร้อมความดีใจเต็มเปี่ยม

"เฟยหยาน เธอ..."

ฮั่วเฟยหยานก็เข้าใจทันที พยักหน้าหงึกหงัก

"พี่หมิงเดาถูกแล้ว! ตอนแรกฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอก แต่ระหว่างที่คุยกันเมื่อกี้ ฉันลองดูแล้ว รังสีบางส่วนภายในฐานฉันดูดซับเข้าไปได้จริง ๆ"

ทุกคนได้ยินก็พากันดีใจสุดขีด หลงเข่ออี๋ถึงกับพุ่งตัวไปกอดฮั่วเฟยหยาน

"ฮั่วเฟยหยาน เธอเจ๋งสุด ๆ! รีบดูดซับรังสีทั้งหมดเลย ทำให้พวกเมืองเซ็นจูรี่มันอกแตกตายไปเลย!"

"ในวิกฤตก็มีโอกาสสมชื่อจริง ๆ คราวนี้พวกเมืองเซ็นจูรี่ส่งของขวัญสุดล้ำค่ามาให้เฟยหยานถึงที่เลยล่ะ!"

หลี่หมิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลานเจียอิ๋ง ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ด้วยแววตาตื่นเต้น

"เจียอิ๋ง ถ้าเฟยหยานสามารถดูดซับรังสีแล้วเปลี่ยนเป็นพลังได้ แบบนั้นแปลว่าเราเองก็อาจจะทำได้ใช่ไหม? บางที...การดูดซับรังสีอาจเป็นกุญแจสู่การพัฒนาระดับพลังของผู้มีพลังพิเศษ"

"ยังไม่มีข้อมูลไหนบอกว่าผู้มีพลังพิเศษจะดูดซับรังสีแล้วแข็งแกร่งขึ้นได้นะ...แต่เราลองทดสอบดูก็ไม่เสียหาย!"

หลานเจียอิ๋งพูดพลางส่ายหน้า แต่สีหน้าของเธอเองก็ดูตื่นเต้นสุด ๆ

หากพิสูจน์ได้ว่าการดูดซับรังสีสามารถเพิ่มพลังได้จริง นี่จะเป็นก้าวกระโดดครั้งใหญ่ในงานวิจัยของเธอ

"เฟยหยาน แสดงให้ดูเลย ว่าทำยังไงถึงดูดซับรังสีได้" หลี่หมิงลุกขึ้นพูด

ฮั่วเฟยหยานเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เลยนั่งขัดสมาธิลงกับพื้น

"แค่นั่งสมาธิ แล้วปล่อยพลังภายในตัวให้ไหลเวียนก็พอ"

ฟู้ววว!

เปลวไฟฟีนิกซ์อ่อนโยนแผ่กระจายจากร่างเธอออกไป กลบคลุมทุกมุมของป้อมปราการ

อุณหภูมิของเปลวไฟชุดนี้อยู่ที่ 36 องศา เท่ากับอุณหภูมิร่างกายมนุษย์

ทุกคนที่อยู่ในเปลวไฟฟีนิกซ์ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและผ่อนคลายทันที

ในพริบตา เปลวไฟก็เหมือนตอบรับกับพลังของฮั่วเฟยหยาน พุ่งกลับเข้าสู่ร่างเธออย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเปลวไฟทั้งหมดหายไปจากสายตาทุกคน ฮั่วเฟยหยานก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ

จียุนรีบหยิบเครื่องวัดรังสีขึ้นมาตรวจ

"หายไปแล้ว! หายหมดเลย! ปริมาณรังสีในอาคารกลายเป็นศูนย์!"

"แปลว่าเฟยหยานดูดซับรังสีทั้งหมดในวิลล่าไปเรียบร้อยแล้ว!"

หลี่หมิงเปิดใช้ทักษะวิเคราะห์ของระบบเพื่อดูข้อมูลของฮั่วเฟยหยานทันที

ค่าพลังของเธอเพิ่มขึ้นอีก 100 หน่วย กลายเป็น 46,100 หน่วย!

"ฮ่าฮ่า! ใช้ได้จริงด้วย! พลังที่เฟยหยานดูดไปคือพลังจากรังสีชัด ๆ!"

"ทุกคนรีบลองกันเลย! อย่าให้ความหวังดีของเมืองเซ็นจูรี่ต้องสูญเปล่า!"

ทุกคนพากันนั่งขัดสมาธิ ปล่อยพลังให้ไหลเวียนภายในร่างทันที

ในพริบตา พลังธาตุต่าง ๆ ก็แผ่กระจายไปทั่วพื้นที่

น้ำแข็ง ลมแรง สายฟ้า ฯลฯ ประสานกันจนวิลล่าสั่นไหว

หนึ่งนาที...

สองนาที...

สามนาที...

สีหน้าทุกคนเริ่มตึงเครียดเหมือนคนท้องผูก หน้าผากย่น กำหมัดแน่น

แม้พลังภายในร่างจะหมุนเวียนแรงขึ้น แต่กลับไม่รู้สึกถึงการเพิ่มขึ้นของพลังเลยแม้แต่น้อย

เฮ้อ...

หลี่หมิงถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพวกเราถึงดูดซับพลังจากรังสีไม่ได้เลย?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………