บทที่ 270: ฉันสงสัยว่าพวกเขาหลอกฉันอยู่ (ฟรี)

บนดาดฟ้าของตึกสูงร้างกว่า 100 ชั้น กลางเขตศูนย์กลางธุรกิจเดิมของเมืองเทียนไห่!

อิเคนากะ ชิงโกะ, จิโยะ ยูซึเกะ และเหล่าซอมบี้ผมเงินอีกสี่ตน กำลังแหงนมองขึ้นไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด ที่ซึ่งขีปนาวุธร่อนกำลังแหวกอากาศพุ่งผ่านไปด้วยเสียงหวีดหวิว!

ดวงตาของอิเคนากะ ชิงโกะเปล่งประกาย เขาตบมืออย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า

“ภาพนี้มันงดงามอะไรอย่างนี้! เหมือนฝนดาวตกเลย คิดว่าถ้าฉันอธิษฐานตอนนี้ ความปรารถนาจะเป็นจริงมั้ย?”

พูดจบ อิเคนากะก็รีบพนมมือขึ้นตรงหน้าอก หลับตาลงอย่างศรัทธาแล้วพึมพำว่า

“ขอให้ประชาชนของประเทศญีปุ่นของเรา หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานโดยเร็ว และกลายเป็นผู้ครองดินแดนผืนนี้เสียที!”

จิโยะ ยูซึเกะที่คุ้นชินกับความเพี้ยนของอิเคนากะมานาน รีบหาโอกาสเหน็บขึ้นมาว่า

“ไอ้บ้า นั่นมันขีปนาวุธของจีนต่างหาก!”

อิเคนากะเบะปากมองจิโยะอย่างรำคาญก่อนจะแค่นหัวเราะแล้วว่า

“คุยกับนายทีไรก็หมดอารมณ์ทุกที! แต่นี่มันงดงามกว่าฝนดาวตกเยอะเลยนะ อาวุธระดับชาติกำลังถูกใช้ถล่มคนของตัวเอง… แค่คิดก็สะใจแล้วล่ะ!”

จิโยะ ยูซึเกะถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าอิเคนากะ ชิงโกะที่ดูเหลวไหลตลอดเวลาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้

“ก็จริง... การทะเลาะกันเองของจีนมันไม่เหมือนใครจริง ๆ ลังเลเวลาจัดการกับพวกเรา แต่หันกลับมาจัดการคนของตัวเองกลับลงมือไม่ยั้งเลย”

“แต่ก็โชคดีที่คราวนี้ขีปนาวุธไม่ได้ถูกยิงใส่พวกเรา ถึงแม้โลกนี้จะกลายเป็นของผู้มีพลังไปแล้วหลังวันสิ้นโลก แต่อาวุธพลังทำลายล้างสูงแบบนี้ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของอิเคนากะหายไป กลายเป็นสีหน้าจริงจังพลางเอ่ยว่า

“งั้นแผนของเราจะสามารถดำเนินการก่อนกำหนดได้หรือยัง?”

“ยังไม่ได้!” เสียงเหมือนกลไกอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นจากบนดาดฟ้า

ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสนิทที่สัดส่วนสมบูรณ์แบบก็ลอยตัวขึ้นมาจากพื้น

เขาสวมเสื้อคลุมสีดำเหมือนกับอิเคนากะและจิโยะ ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ในเงามืด เหลือเพียงนัยน์ตาที่เรืองแสงอย่างเย็นเยียบ

แต่นัยน์ตาของเขาไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป—ตรงกลางลูกตาสีเหลืองคือรูปลักษณ์ของ “เครื่องหมายสวัสดิกะ” ดูลึกลับ น่ากลัว และชวนให้สั่นสะท้าน

เมื่อเห็นเงาดำผู้นี้ อิเคนากะและจิโยะก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที

“โอดะ! มองขึ้นไปสิ! ท้องฟ้าวันนี้สวยสุดยอดเลย ฮ่าฮ่า!” อิเคนากะ ชิงโกะตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ร่างนั้นคือ โอดะ ยูตะ!

“เห็นแล้วสิ! เหมือนโคมไฟส่องสว่างยามค่ำคืน... งดงามจริง ๆ!” โอดะ ยูตะจ้องขีปนาวุธร่อนที่พุ่งผ่านท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มกว้าง

จิโยะ ยูซึเกะโค้งตัวลง 90 องศาอย่างเคารพ แล้วกล่าวอย่างนอบน้อม

“กัปตันโอดะ ท่านมาที่นี่ได้ยังไงครับ!”

“ทิวทัศน์ยามค่ำคืนงดงามขนาดนี้ จะให้ฉันพลาดได้ยังไงกันล่ะ ฮ่าฮ่า!”

โอดะหัวเราะร่าอย่างรื่นเริง

“โอดะ แล้วที่ท่านพูดเมื่อกี้ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาลงมือ มันหมายความว่าไง?” อิเคนากะ ชิงโกะถามขึ้น

ดวงตารูปสวัสดิกะของโอดะ ยูตะพลันลึกขึ้นทันใด เขาตอบอย่างสุขุมว่า

“อย่าประเมินหวงเจิ้นเทียนกับหยางจิงต่ำเกินไป พวกเขาอาจร่วมมือกับหลี่หมิงเพื่อหลอกพวกเราอยู่ก็ได้”

คำพูดของเขาทำเอาอิเคนากะกับจิโยะหน้าตึง ต่างหันไปมองหน้ากันอย่างตกใจ

อิเคนากะพูดด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เป็นไปไม่ได้หรอก! ตามข่าวกรองของท่าน หวงเจิ้นเทียนเพิ่งเจอกับหลี่หมิงเป็นครั้งแรกเมื่อวาน แล้วจะไปร่วมมือกันได้ยังไง? หรือว่าหวงเจิ้นเทียนยังไม่ตาย?”

โอดะเงยหน้ามองฟ้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“แม้ฉันจะตรวจไม่พบสัญญาณชีวิตของหวงเจิ้นเทียนจริง แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาตายแล้วแน่นอน!”

“หา!? ถึงขนาดท่านยังตรวจไม่เจอ แล้วจะยังรอดอยู่ได้ยังไง? โอดะ ท่านเริ่มไม่มั่นใจตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” อิเคนากะพูดพลางทำหน้าบูด

“จีนมีสุภาษิตว่า ‘รอบคอบไว้ก่อนปลอดภัยกว่า!’ ถ้ายังไม่แน่ใจว่าหวงเจิ้นเทียนร่วมมือกับหลี่หมิงหลอกเราหรือเปล่า ก็ห้ามเราลงมือโดยพลการเด็ดขาด”

“นิสัยท่านยังขี้ระแวงเหมือนเดิมเลยนะ! แต่ฉันว่าความเป็นไปได้ที่หลี่หมิงกับหวงเจิ้นเทียนจะร่วมมือกันนั้นต่ำมาก” อิเคนากะว่า

จิโยะเสริมขึ้นว่า

“คราวนี้ฉันขออยู่ฝั่งเดียวกับอิเคนากะเลย หวงเจิ้นเทียนกับหลี่หมิงเพิ่งเจอกันวันเดียว แถมอยู่ภายใต้การจับตาของท่านตลอดเวลา ไม่มีโอกาสได้สื่อสารกันแบบลับ ๆ แน่นอน! พวกเขาก็ไม่มีทางคาดเดาแผนการใส่ร้ายของเราได้ล่วงหน้าอยู่แล้ว”

“ยิ่งกว่านั้น พวกเราก็เห็นกับตาว่าหลี่หมิงฆ่าหวงเจิ้นเทียนกับมือ ถ้ามันเป็นภาพลวงตา ก็ไม่มีทางหลอกฉันได้แน่นอน!”

โอดะรู้เรื่องเหล่านี้ดีอยู่แล้ว

ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหลี่หมิง เขาก็ติดตามทุกความเคลื่อนไหวอย่างใกล้ชิด

ในการพบกันของสองคนนั้น ก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย

แผนใส่ร้ายก็เพิ่งจะวางหลังจากหวงเจิ้นเทียนกับหลี่หมิงแยกทางกันแล้ว

พวกเขาไม่มีทางรู้ล่วงหน้าเพื่อวางกับดักซ้อนแผนกันแน่นอน

ต่อให้หลี่หมิงกับหวงเจิ้นเทียนสื่อสารกันระหว่างการต่อสู้จริง ๆ ก็ไม่มีทางที่หยางจิงซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลจะรู้เรื่องด้วยอยู่ดี

แต่เพราะโอดะ ยูตะเป็นคนระมัดระวังอย่างถึงที่สุด เขาจึงไม่ไว้วางใจง่าย ๆ

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขามาด้วยตัวเองในคืนนี้ เพื่อยืนยันว่าเมืองเซ็นจูรี่เอาจริงหรือเปล่า และหลี่หมิงไม่ได้เล่นละคร

ทันใดนั้น ท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดพลันสว่างวาบขึ้นจากแสงของการระเบิด ราวกับดอกไม้ไฟที่งดงามในยามราตรี

บึ้ม!!

เสียงระเบิดที่ดังสนั่นทะลุฟ้า ทำให้กระจกของตึกที่โอดะ ยูตะกับพวกยืนอยู่แตกกระจายทันที

“มาแล้ว มาแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า! เอาให้แรงกว่านี้อีก!” อิเคนากะ ชิงโกะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าเหี้ยมเกรียม

...

บนฟากฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด!

ขีปนาวุธลูกแรกถูกหลี่หมิงระเบิดทำลายไปแล้ว แต่สถานการณ์กลับไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคาดหวัง

เพราะทันทีที่มันระเบิด มันกลับปล่อยหัวรบย่อยนับพันออกมาเหมือนสายฝนกระจายสู่ทุกทิศของฐานหมิงซาน!

เมื่อเห็นหัวรบย่อยนับพันพุ่งลงมาราวกับพายุ หลี่หมิงก็ขมวดคิ้วแน่น

“แบบนี้มัน… รุ่นล่าสุดของจีน! พวกนั้นจากเมืองเซ็นจูรี่หมายหัวเราจริง ๆ!!”

แคร่ก!

มือของหลี่หมิงพลันก่อตัวเป็นสายฟ้าเงินสายเล็กนับไม่ถ้วน พุ่งกระจายออกไปเหมือนแส้สายฟ้า กวาดตัดทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

ครืนนน…!!

ทุกพื้นที่ที่สายฟ้าสีเงินผ่านไป หัวรบย่อยนับร้อยลูกระเบิดตูมตามทันที เสียงดังสะเทือนฟ้า

กลางอากาศเหนือฐานหมิงซานพลันกลายเป็นงานดอกไม้ไฟสุดอลังการ สว่างไสวระยิบระยับ

ในขณะเดียวกัน ฮั่วเฟยหยาน หลงเข่ออี๋ เฉินซานซาน และคนอื่น ๆ ก็ปล่อยพลังออกมาสกัดหัวรบที่กำลังตกลงสู่ฐาน

【เปลวเพลิงสุริยัน】

ฟีนิกซ์ทองคำคำรามลั่น ปล่อยเสาเพลิงทองคำออกจากลำคอ พุ่งทะยานครอบคลุมฟากฟ้าทั้งผืน

ครืนนน!

เปลวเพลิงกวาดล้างหัวรบย่อยไปกว่าร้อยลูก เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง

แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดกลายเป็นพายุหมุนกลางอากาศ ทำให้พื้นที่รอบจุดระเบิดในรัศมีหลายกิโลเมตรปั่นป่วนด้วยดินฟุ้งและเศษหินลอยว่อน

หลงเข่ออี๋และคนอื่น ๆ ต่างระเบิดพลังพร้อมกัน หัวรบย่อยนับพันถูกกวาดล้างหมดในพริบตา!

แต่ในวินาทีต่อมา ขีปนาวุธ” อีก 99 ลูกที่เหลือ แต่ละลูกบรรจุหัวรบย่อยนับพัน ก็พุ่งทะยานตามมาอย่างต่อเนื่อง!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………