บทที่ 110: เล่นกับพวกมัน (ฟรี)

ไม่นานหลังจากนั้น จ้าวเหวินห่าวก็วิ่งกลับมาหาหลี่หมิงด้วยสีหน้าร้อนรน มือหนึ่งถือแขนเปื้อนเลือดข้างหนึ่งมาอย่างตื่นตระหนก

“จบแล้ว จบแน่ ๆ พ่อฉันต้องเป็นอะไรไปแน่ ๆ นี่คือแขนของเขา!”

“เขาตายแล้วเหรอ?” หลี่หมิงถามเสียงเรียบ

“ไม่รู้! ฉันไม่เจอศพ แต่ด้วยพลังของพ่อ ไม่มีทางถูกฆ่าได้ง่าย ๆ แน่นอน!”

หลงเข่ออี๋กลอกตาใส่ทันที ถ้าฮั่วเฟยหยานไม่ฆ่าพี่ชายสองคนของเขาได้ง่ายดายขนาดนั้น เธออาจจะเชื่อคำพูดเขาสักนิด

เธอเชื่อว่าจ้าวหมินรุ่ยอาจจะแข็งแกร่งอยู่บ้าง...แต่ก็แค่ "บ้าง" เท่านั้น

“ยังจะถามอีกเหรอว่าพ่อแกจบแล้วรึยัง? คิดดูดี ๆ สิว่าเรามาที่นี่ทำไม?” หลงเข่ออี๋พูดอย่างหัวเสีย

เธอรอคอยมาตลอดที่จะได้มาซ้อมมือกับจ้าวหมินรุ่ย โชว์ฝีมือนิดหน่อย!

ใครจะไปคิดว่าหมอนั่นจะหายตัวไปซะอย่างนั้น!

น่าหงุดหงิดจริง ๆ

เซียวเซียนก้าวเข้ามาคว้าคอเสื้อของจ้าวเหวินห่าวด้วยความตื่นเต้น “นายต้องรู้ใช่ไหมว่าใครทำ! บอกมาซะ ฉันต้องล้างแค้นให้ชาวบ้านของเรา!”

จ้าวเหวินห่าวส่ายหน้าอย่างหมดแรง

“ไม่รู้เลย...แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนมุ่งเป้าไปที่เซรุ่มพันธุกรรม เพราะตู้เซฟที่เก็บเซรุ่มมันหายไปแล้ว พ่อฉันหวงของในนั้นมาก ถึงขนาดไม่ให้พวกเราพี่น้องเข้าใกล้ด้วยซ้ำ”

“แล้วใครกัน? ถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ ไม่เว้นแม้แต่ชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ทำให้พวกเขากลายเป็นซอมบี้หมดเลย...” เย่เจียฉีถามพลางขมวดคิ้ว

“ไม่เห็นชัดเหรอ?” หลี่หมิงวิเคราะห์อย่างเยือกเย็น “กลุ่มที่รู้ว่าตระกูลจ้าวมีเซรุ่มพันธุกรรม กล้าหาญพอจะไม่เห็นหัวจ้าวหมินรุ่ย และยังสามารถจัดการเขาได้อย่างง่ายดาย—ต้องเป็นหนึ่งในกองกำลังระดับสูงของเมืองเทียนไห่แน่นอน”

ฮั่วเฟยหยานพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นพวกเขาก็จงใจเลือกโจมตีตอนที่ลูกชายทั้งสามของตระกูลจ้าวไม่อยู่ในหมู่บ้านน่ะสิ ช่วงที่ระบบป้องกันอ่อนแอที่สุด?”

หลี่หมิงส่ายหัว

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฉันว่าศัตรูพวกนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เธอคิดเสียอีก เป็นไปได้ว่าจ้าวเหวินหย่งกับจ้าวเหวินเปียวไม่ได้มาหาจ้าวเหวินห่าว แต่ ‘หนีตาย’ มาที่นี่ต่างหาก”

“หนีตาย?” ฮั่วเฟยหยานถามอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่ ตอนนั้นฉันก็สงสัยว่าพวกเขารู้ตำแหน่งจ้าวเหวินห่าวได้ยังไง แล้วก็ไม่ได้เห็นว่าหมอนั่นติดเครื่องติดตามไว้ พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าจ้าวเหวินห่าวอยู่ในถ้ำนั้น การที่โผล่ใกล้ถ้ำ เป็นแค่ ‘บังเอิญ’ เท่านั้น” หลี่หมิงตอบ

“นั่นสินะ ตอนที่ฉันเจอพวกมัน สภาพพวกมันเหมือนคนหนีหัวซุกหัวซุนเลย ฉันนึกว่าเพราะเป็นห่วงน้องชายซะอีก” ฮั่วเฟยหยานพยักหน้า เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“ศัตรูที่พวกมันเจอ ต้องเป็นพวกที่มันรับมือไม่ได้ เลยต้องหนีเอาชีวิตรอด พูดอีกแบบ—คนที่บุกจู่โจมพวกมันในครั้งนี้ แข็งแกร่งพอจะทำให้ตระกูลจ้าว ‘หวาดกลัว’” หลี่หมิงพูดต่อ

หลงเข่ออี๋ถึงกับลูบหมัดตัวเองเบา ๆ ตาเป็นประกาย

“ฉันดูแล้ว แขนของจ้าวหมินรุ่ยยังไม่แข็งตัวเลยนะ ทั้งที่อากาศหนาวติดลบห้าสิบ องศาแบบนี้ พวกนั้นต้องยังไปไม่ไกลแน่ พวกเราตามไปดีไหม? จะได้เล่นสนุกสักหน่อย!”

หลี่หมิงสะดุ้งเฮือก แล้วรีบตบหน้าผากตัวเองทันที สีหน้าเริ่มจริงจัง

“แย่แล้ว! ตาน้ำบริสุทธิ์!”

“เฟยหยาน ไปกันเถอะ!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของหลี่หมิง ฮั่วเฟยหยานก็แปลงร่างเป็นฟีนิกซ์ทันที

“เซียวเซียน พาเราไปตาน้ำบริสุทธิ์เดี๋ยวนี้! เจียฉี เธออยู่เฝ้าจ้าวเหวินห่าว อย่าให้มันหนีไปได้!”

หลี่หมิงไม่สนใจเซียวเซียนที่ยังยืนอึ้งกับร่างฟีนิกซ์ของฮั่วเฟยหยาน เขาคว้าตัวเธอขึ้นขี่หลังฟีนิกซ์ทันที

คนที่สังหารหมู่บ้านเซียวหยวน คงมุ่งเป้าไปที่เซรุ่มพันธุกรรมของตระกูลจ้าวโดยเฉพาะ และพวกนั้นยังไม่รู้ว่ามีตาน้ำบริสุทธิ์อยู่ที่นี่—เหมือนเหมืองทองคำ

ในยุคสิ้นโลก ที่น้ำผิวดินทั่วดาวบลูสตาร์ปนเปื้อนไวรัสซอมบี้ การมีแหล่งน้ำสะอาดแบบนี้ มีค่ามากกว่าเซรุ่มพันธุกรรมหลายเท่า

ถ้าข่าวเรื่องตาน้ำหลุดออกไป จะกลายเป็นสงครามชิงทรัพยากรแน่นอน

เขาหนานหมิงจะไม่สงบอีกต่อไป แม้หลี่หมิงจะไม่ขาดแคลนน้ำ แต่แผนการตั้งฐานของเขาจะพังพินาศแน่นอน

เขาไม่มีเวลารับมือกับกองกำลังใหญ่หลายกลุ่ม และตอนนี้พลังของเขา...ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะต้านได้หมด

เพราะงั้น ถ้าพวกนั้นค้นพบตาน้ำจริง—จะต้องไม่มีใครได้ออกไปจากที่นี่เป็นอันขาด!

…

วิลล่าตาน้ำบริสุทธิ์ ด้านหลังภูเขาหมู่บ้านเซียวหยวน

หญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างเซ็กซี่ ผิวขาว ใส่ชุดรบสีชมพูขาว เหยียบศพมนุษย์กิ้งก่าอยู่ใต้เท้า ดวงตาเย้ายวนของเธอมองตาน้ำบริสุทธิ์ที่พวยพุ่งไม่หยุดด้วยสายตาโลภล้น

“น้ำนี้ดื่มได้จริงเหรอ? พวกทาสที่เราลองให้ดื่มยังไม่กลายเป็นซอมบี้ใช่ไหม?”

ชายร่างใหญ่ใบหน้าดุดันยืนดูชาวบ้านที่รวมตัวกันตัวสั่นอยู่มุมห้อง

“ผ่านมา 10 นาทีแล้ว ยังไม่มีอาการผิดปกติ น้ำจากตานี้สะอาดอย่างที่พวกมันบอก ไม่มีเชื้อไวรัสซอมบี้แน่นอน”

“ฮ่า ๆ ๆ!” หญิงสาวหัวเราะอย่างกดไม่อยู่ ความดีใจทะลักล้นในน้ำเสียง

“จ้าวหมินรุ่ย ไอ้จิ้งจอกเฒ่า ปกปิดเก่งนัก! เจอแหล่งทองคำขนาดนี้แล้วยังแอบซ่อนไว้”

“ไม่แปลกใจเลยที่อยู่ดี ๆ จะหนีมาอยู่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ มาป้วนเปี้ยนกับชาวบ้านไร้ค่า!”

“ตาน้ำนี้มีค่ามากกว่าเซรุ่มพันธุกรรมของพวกมันอีก ต่อไปฐานของเราจะไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำอีกแล้ว!”

“รอบนี้เราทำผลงานใหญ่ ได้ผลึกซอมบี้เป็นรางวัลมหาศาลแน่!”

หญิงสาวพูดพลางถอดเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวน ก่อนจะกระโดดลงไปในตาน้ำใส

“อ๊า~ รู้สึกดีมาก! ตั้งแต่วันสิ้นโลกยังไม่เคยได้อาบน้ำเลย! น้ำบริสุทธิ์นี่มันสุดยอดจริง ๆ!”

“เฟิงฮุ่ย มาลงมาแช่ด้วยกันไหมล่ะ? ฉันไม่ถือหรอกนะ~”

เธอยิ้มหวาน หยอกล้อชายชื่อเฟิงฮุ่ย

เฟิงฮุ่ยเหลือบมองชาวบ้านที่ตัวสั่นอยู่มุมห้อง

“หวงอิง ระวังหน่อย มีคนอยู่เต็มไปหมด พวกมันจะเห็นหมดนะ”

“ฮ่า ๆ ๆ หุ่นดีขนาดนี้ไม่ให้คนดูจะเสียดายแย่~ ปิดไปก็ไร้ประโยชน์!”

หวงอิงยื่นนิ้วเรียวยาวไปเรียกชายแก่คนหนึ่งในกลุ่มชาวบ้าน

“ดูสิ~ หุ่นฉันเร่าร้อนพอไหม? ชอบรึเปล่า?”

ชายแก่พยักหน้าหงึกหงัก ไม่ละสายตาเลยแม้แต่นิด “เร่าร้อน เร่าร้อน ชอบ ชอบมาก!”

ลูกไฟพุ่งใส่ชายแก่ทันที—ร่างของเขากลายเป็นไฟคลอกไหม้!

“อ๊ากกกก!!”

ไม่ถึงสิบวินาที ร่างนั้นก็กลายเป็นซากศพดำมอด

หวงอิงยิ้มเหยียด “ใครให้แกมองจริงล่ะ? ใครที่เคยเห็นหุ่นของฉัน ต้องกลายเป็นขี้เถ้าเท่านั้น ฮ่า ๆ ๆ!”

เฟิงฮุ่ยกอดอกแล้วพูดเสียงเบา “ผู้หญิงบ้า...”

“รีบล้างตัวให้เสร็จ เราต้องรีบกลับไปรายงาน!”

“ขอโทษนะ...แต่พวกแกไปไม่ได้แล้ว!”

เสียงเย็นยะเยือก แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล ดังก้องลงมาจากท้องฟ้า

หลี่หมิงนั่งอยู่บนหลังฟีนิกซ์ มองเฟิงฮุ่ยกับหวงอิงที่กำลังอาบน้ำอยู่ในตาน้ำ

ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะสีแดงก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของคนทั้งสองพร้อมกัน

เฟิงฮุ่ย — ผู้ใช้พลังน้ำแข็ง ระดับ A

ดัชนีพลัง: 1578 แต้ม

หวงอิง — ผู้ใช้พลังไฟ ระดับ A

ดัชนีพลัง: 1474 แต้ม

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

…………….