บทที่ 75: การตื่นรู้ (ฟรี)

หนานกงหลิงจำปืนพก ในมือของซางเปียวได้ทันที—มันคือปืนประจำกายของหน่วยตำรวจของเธอ

ความโกรธในดวงตาของเธอพลันลุกแรงขึ้น เธอจ้องซางเปียวเขม็ง เค้นเสียงผ่านไรฟันว่า

"ซางเปียว การขโมยอาวุธตำรวจโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นโทษประหาร!"

ทันทีที่พูดจบ หนานกงหลิงชักดาบถังจากเอวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า แล้วฟาดฟันใส่ซางเปียวตรง ๆ

ปัง! ปัง! ปัง!

พวกพ้องของซางเปียวสะดุ้งเฮือกกับความรุนแรงของการจู่โจม กดไกยิงใส่หนานกงหลิงทันทีตามสัญชาตญาณ

ดวงตาของหนานกงหลิงเปล่งแสงฟ้าอมเขียว เธอฟาดดาบขึ้นฟันตัดกระสุนอย่างต่อเนื่อง ก่อนดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว

เธอไถตัวถอยไปเกือบหนึ่งเมตร ก่อนจะตั้งหลักได้

หนานกงหลิงกัดฟันแน่น เผยใบหน้าเจ็บปวด ดวงตายังคงจ้องซางเปียวเหมือนเหยี่ยวล่าเหยื่อ

ติ๋ง…ติ๋ง…

แขนซ้ายของหนานกงหลิงห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดไหลจากบ่าซ้ายไม่หยุด จนหยดไหลตามแขนลงสู่พื้น

ระยะใกล้เกินไป—แม้เธอจะปัดกระสุนได้เกือบหมด แต่ก็ยังโดนยิงเข้าที่ไหล่

"ไอ้พวกเวร ใครบอกให้ยิงวะ!"

เมื่อเห็นหนานกงหลิงบาดเจ็บ ซางเปียวเส้นเลือดปูดเต็มขมับ เขาเตะลูกน้องคนที่ใกล้ตัวสุดด้วยความเดือดดาล

ลูกน้องทั้งหลายสะดุ้งเฮือก แต่ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความอับจน

"พี่เปียว เมียพี่ดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาที่ไหนล่ะ! มีผู้หญิงคนไหนปัดกระสุนระยะนี้ได้บ้าง!"

"เธอปัดกระสุนได้นัดหนึ่งก็ว่าไปอย่าง แต่นี่พวกเรายิงห้านัดพร้อมกัน เธอปัดไปสี่นัดทันที!"

"พี่เปียว พวกเราทำเพื่อพี่นะ ผู้หญิงแบบนี้อันตรายเกินไป พี่เอาไม่ไหวแน่นอน!"

"ใช่ ๆ นังหนานกงหลิงนี่อันตรายเกิน พวกเราหาเด็กสวย ๆ ให้พี่เปียวทีหลังดีกว่า"

ซางเปียวชักปืนไรเฟิลที่ซ่อนในเสื้อคลุมทหารออกมา แล้วคำรามลั่น

"ผู้หญิงที่ฉันชอบ…เธอจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง!"

"ใครอ้าปากด่าเมียฉันอีก—ฉันยิงหัวแม่งทิ้ง!"

แล้วเขาก็มองหนานกงหลิงด้วยสายตาเจ็บปวดปนห่วงใย

"หลิงหลิง พวกเราตั้งใจจะช่วยนะ วางดาบลงสิ มาดูให้พี่เปียวช่วยตรวจแผลก่อน"

แม้จะพูดหวาน แต่ในใจของซางเปียวกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวดาบของเธอ

สัญชาตญาณบอกเขา—

หากเมื่อครู่ลูกน้องไม่ยิงขัดจังหวะ เขาคงนอนจมกองเลือดไปแล้ว อาจจะขาดแขนหรือขาข้างหนึ่งด้วยซ้ำ

หนานกงหลิงฟังแล้วขนลุกซู่ทั้งตัว ความรังเกียจปรากฏชัดบนใบหน้า

"หลิงหลิงพ่อแกสิ! กล้าเรียกอีกครั้ง ฉันฉีกปากแกแน่!"

"และพวกแกต่างหากที่ต้องวางอาวุธ ฉันจะให้โอกาสอีกครั้งเดียว ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"

ซางเปียวรีบชูไรเฟิลขึ้นเล็งใส่เธอทันที เพราะกลัวว่าเธอจะบุกใส่อีก

ท่วงท่าและออร่าของหนานกงหลิงน่ากลัวราวกับสัตว์นักล่าชั้นสูง ทำให้ซางเปียวต้องตั้งการ์ดสุดตัว

"ให้พวกเราวางอาวุธ แล้วปล่อยให้เราหิวโซอยู่ที่นี่ต่อไปงั้นเหรอ?"

"เธอกล้ารับประกันไหมว่าจะออกไปหาเสบียงให้พวกเราทุกวันเหมือนก่อน?"

"หรือจะเดินต่อไปกับพวกเนรคุณพวกนั้น?"

"มีแค่ฉัน…ที่เข้าใจเธอ มีแค่ฉัน…ที่สงสารเธอ และมีแค่ฉัน…ที่ปกป้องเธอได้"

"หลิงหลิง มาเป็นผู้หญิงของฉันเถอะ ซางเปียวคนนี้สาบาน ต่อจากนี้ถ้ามีเธอ ฉันจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนไหนอีก และจะฟังเธอทุกอย่าง"

หนานกงหลิงค่อย ๆ ขาดผ้าจากเสื้อของตัวเอง มัดแผลที่ไหล่อย่างลวก ๆ

แล้วจ้องซางเปียวด้วยประกายฆ่าฟัน

"เหอะ ได้ปืนไม่กี่กระบอกก็คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่หรือไง"

"กล้ามีความคิดต่ำ ๆ มาสนใจฉัน ช่างน่าขำ"

"ฉันน่ะไม่มีอะไรดีมากนัก แต่ถ้าจะสู้กัน—ฉันยังมีแรงลากแกลงนรกไปด้วยได้แน่!"

ซางเปียวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ราวกับถูกบีบคอด้วยสายตาของเธอ

เขารู้ว่าเธอแข็งแกร่ง แต่ไม่คิดว่าแค่แววตาก็ทำให้เขาหวาดกลัวได้ขนาดนี้

ซางเปียวหันปืนไปทางผู้รอดชีวิตกว่า 20 ชีวิต พร้อมยิ้มเหี้ยม

"ไม่เป็นไร ถ้าเธอยังไม่ยอม ตอนฉันได้ร่างเธอแล้ว—เดี๋ยวก็เชื่อฟังเอง"

"ฉันสั่งให้เธอวางดาบเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น…ฉันจะฆ่าคนหนึ่งทุกหนึ่งนาที!"

ถ้าเขาแย่งดาบถังจากมือหนานกงหลิงได้ เธอก็ไม่ต่างจากเสือถูกถอนเขี้ยว

ผู้รอดชีวิตกว่า 20 คนหน้าซีดเผือดทันที

"คุณตำรวจหนานกง วางมีดเถอะ ซางเปียวรักคุณนะ เขาไม่ทำร้ายหรอก!"

"หนานกงหลิง ฉันสั่งให้เธอวางดาบเดี๋ยวนี้! เธอจะเอาชีวิตพวกเราไปล้อเล่นหรือไง!"

"ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอตั้งใจจะทิ้งพวกเรา! อยากให้เราตายใช่ไหม!"

"นังปีศาจ หน้าตาแสนดีแต่ใจโหด จะดูเราตายต่อหน้าเหรอ!"

"นังใจดำ ฟ้าดินต้องลงโทษแกแน่!"

หนานกงหลิงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมีดเฉือนช้า ๆ

คนที่อยากฆ่าพวกเขาคือซางเปียวนี่ต่างหาก

แล้วทำไมพวกเขาถึงมาด่าคนที่เสี่ยงชีวิตปกป้องพวกเขามาหลายวัน?

ทีมตำรวจของเธอเสียเพื่อนร่วมทีมไปถึงห้าคน

แม้แต่จางเว่ยต้า—คนที่สนิทกับเธอที่สุด—ก็เสียแขนข้างหนึ่งเพื่อช่วยชีวิตพวกเขา

ปัง!

ชายชราผมขาวถูกยิงเข้าที่หัว!

บรรยากาศเงียบสนิท ไม่มีแม้เสียงกรีดร้อง

ความกลัวของทุกคนพุ่งถึงขีดสุด จนพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว

"ฮะ…เขาฆ่าคนจริง ๆ…"

ทุกคนหันมามองหนานกงหลิงพร้อมแววตาเกลียดชัง

ราวกับเธอคือผู้ลงมือฆ่าเอง

"อีสารเลว วางอาวุธซะ!"

"นังฆาตกร วางมีดไม่ได้หรือไง!"

"ถ้าใจดีจริง เธอคงไม่ยืนมองเราโดนฆ่าแบบนี้หรอก!"

"ไปแย่งมีดจากหล่อน! หล่อนเป็นตำรวจ ไม่มีทางกล้าทำร้ายพวกเรา!"

"ใช่! แย่งมีดเลย! หล่อนจะกล้าฆ่าเราหรือ?"

ผู้รอดชีวิตกว่า 20 คนเริ่มเดินล้อมเข้ามาอย่างช้า ๆ ด้วยความโลภและความหวาดกลัวปะปนกัน

"อย่าเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน" หนานกงหลิงตั้งท่าฟาดดาบเต็มที่

"ไม่เตือน? อยากเห็นเหมือนกันว่าทำอะไรได้บ้าง! อย่ากลัวกันเลยทุกคน เธอไม่กล้าทำเราแน่!"

หนานกงหลิงกัดฟัน มองคนเนรคุณพวกนั้นด้วยความเจ็บปวดและความโกรธสุดขีด

ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลังผู้รอดชีวิต

"พวกแกถอยไปให้หมด! ใครกล้าเข้าใกล้ตำรวจหนานกงอีกก้าวเดียว ฉันยิงทิ้งแน่!"

จางเว่ยต้าหน้าซีดเผือก มือสั่นถือปืนพกแบบ 64 เดินโซซัดโซเซเข้ามาข้างหนานกงหลิง

ผู้รอดชีวิตเห็นปืนในมือเขาแล้วหยุดสนิททันที

ต่างจากหนานกงหลิง—พวกเขาเชื่อว่าถ้าจางเว่ยต้าถูกบีบจนมุม…เขายิงจริงแน่

จางเว่ยต้ารู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อย แต่เขายังคงฝืนยิ้มออกมา

"น้องหนานกง…อย่าไปสนใจพวกเนรคุณพวกนี้เลย"

"รีบหนีไป…ฉันจะคุ้มกันให้…"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

…………….