บทที่ 5: ตัวเอกเปลี่ยนได้ แต่วอลมาร์ตยังอยู่

บทที่ 5: ตัวเอกเปลี่ยนได้ แต่วอลมาร์ตยังอยู่

หลังจากอิ่มท้อง หลี่หมิงก็กลับไปยังห้องเช่าที่ทั้งมืด อับชื้น และมีพื้นที่เพียงสิบตารางเมตรเศษในชุมชนสลัมของเมือง

หลี่หมิงหยิบปากกาและกระดาษออกมา วางแผนสำหรับ “การช้อปปิ้งแบบไม่เสียเงิน” ครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น

ในโลกวันสิ้นโลก ทรัพยากรที่ขาดแคลนที่สุดก็คือน้ำสะอาด — น้ำมีค่ายิ่งกว่าอาหารเสียอีก

หลังโลกพังพินาศ แทบจะไม่มีแหล่งน้ำผิวดินบนดาวโลกที่ไม่ปนเปื้อนไวรัสซอมบี้ น้ำบริสุทธิ์หนึ่งขวดมีราคาสูงจนน่ากลัว

บางกลุ่มถึงกับเปิดศึกนองเลือดเพียงเพื่อแย่งน้ำเล็กน้อย

น้ำบริสุทธิ์หนึ่งแก้ว อาจแลกกับสาวงามมา “รับใช้” ได้ทั้งคืน

น้ำขวดขนาด 500 มิลลิลิตร สามารถซื้อ “ชีวิต” ของคนคนหนึ่งได้เลย

เพราะเหตุนี้ น้ำจึงกลายเป็นทรัพยากรล้ำค่าที่สุดในยุคโลกาวินาศ

หลี่หมิงวางแผนจะกันพื้นที่ 800 ลูกบาศก์เมตรจากมิติเก็บของ 2,000 ลูกบาศก์เมตรของเขาไว้สำหรับกักตุนน้ำ

ครัวเรือนทั่วไปจะใช้น้ำราว 20 ลูกบาศก์เมตรต่อเดือน

ถ้าเขาใช้คนเดียว 800 ลูกบาศก์เมตรก็พออยู่ได้เกือบ 40 ปี

หากเขาได้สาวงามระดับท็อปที่ผ่านเกณฑ์ของระบบมาคนหนึ่ง น้ำที่กักเก็บไว้ก็จะเพิ่มเป็นสองเท่า กลายเป็น 1,600 ลูกบาศก์เมตร

ถ้าได้อีกคน ก็เพิ่มเป็น 3,200 ลูกบาศก์เมตร

เขาอยากพูดกับผู้นำประเทศจริงๆ ว่า “ขอแค่สาวงามระดับท็อป 100 คน ฉันช่วยโลกนี้ได้!”

2 ยกกำลัง 100 — ลองไปคิดดูเอาเอง มันไม่มีที่สิ้นสุด อย่างแท้จริง

ให้ฉันมีสาวงามระดับท็อป 1,000 คน ฉันช่วยได้ทั้งกาแล็กซี!

แน่นอนว่า เขาไม่มีเงินมากพอจะซื้อน้ำถึง 800 ลูกบาศก์เมตรได้

แต่เขานึกออกว่า ทางตอนใต้สุดของเมืองเทียนไห่ มีอ่างเก็บน้ำธรรมชาติแห่งหนึ่งชื่อ “หนงฝูซานเฉวียน”

หนงฝูซานเฉวียน... รสชาตินุ่มลิ้น เราไม่ผลิตน้ำเอง เราเป็นแค่ “คนขนของจากธรรมชาติ”

น้ำในอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ เป็นน้ำแร่จากภูเขาบริสุทธิ์ ดื่มได้โดยตรง และคุณภาพสูงมาก

เขาสามารถไปที่อ่างเก็บน้ำ แล้วดูดน้ำเข้าสู่มิติของเขาโดยตรง

อ่างเก็บน้ำนั้นว่ากันว่ามีความจุกว่า 10,000 ล้านลูกบาศก์เมตร — 800 ลูกบาศก์เมตรสำหรับเขานั้น ไม่ถึงหยดน้ำในมหาสมุทรด้วยซ้ำ

ในอ่างเก็บน้ำขนาดมหึมาเช่นนี้ การหายไปของน้ำแค่เล็กน้อย ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็น

ที่นี่ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวธรรมชาติชื่อดังในท้องถิ่น ค่าเข้าชมก็แค่ 30 หยวนต่อคนเท่านั้น

เรื่องน้ำ จึงจัดการเรียบร้อย

ต่อไปคืออาหารกับของใช้จำเป็น

ในเมื่อมีระบบกับมิติเก็บของแล้ว เขาก็ไม่คิดจะใช้ชีวิตลำบากเหมือนในชาติก่อนอีก

ตอนนี้เขาแค่ต้องกักตุนของ “ชนิด” ต่างๆ ไว้ก่อน ในอนาคตเมื่อมีสาวงามมาร่วมกลุ่มมากขึ้น พื้นที่กับทรัพยากรก็จะขยายตัวอีกเท่าตัว

เมื่อทรัพยากรเพิ่มแบบทวีคูณ สินค้าก็จะยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย

พระเอกจะเปลี่ยนกี่คนก็ได้ — แต่วอลมาร์ตยังอยู่!

พูดถึงสถานที่ที่มีสินค้าครบครันที่สุด ก็ไม่มีที่ไหนสู้คลังสินค้าภาคใต้ของวอลมาร์ตได้

จากการเป็นพนักงานส่งของมาหลายปี เขาได้รู้จักกับคนเก่งมากมายที่คุยถูกคอ

พอดีว่า มีคนหนึ่งชื่อ “จางเอ๋อกัว” ตอนนี้ทำงานเป็นหัวหน้าคลังสินค้าวอลมาร์ตสาขาภาคใต้พอดี

เขาสามารถอาศัยเส้นสายนี้ แทรกซึมเข้าไปในคลังของวอลมาร์ต และเริ่มปฏิบัติการ “ช้อปฟรี” ได้เลย

ส่วนเรื่องเนื้อสัตว์ อาวุธ ยา พลังงาน ฯลฯ ค่อยว่ากันภายหลัง

เมื่อวางแผนเสร็จ หลี่หมิงก็เปิดมือถือ จองบัตรเข้าชมอ่างเก็บน้ำผ่านระบบออนไลน์ทันที

เช้าวันต่อมา เขานั่งแท็กซี่ไปยังพื้นที่อ่างเก็บน้ำ

เนื่องจากเป็นวันธรรมดา ไม่ใช่วันหยุด คนที่มาท่องเที่ยวจึงมีน้อยมาก

บรรยากาศรอบข้างเขียวชอุ่ม น้ำใส เสียงนกขับขาน ดอกไม้หอมสดชื่น ทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก หลี่หมิงเดินสำรวจอย่างกระหาย

เพราะหลังจากวันสิ้นโลก — ภาพแบบนี้จะไม่มีอยู่อีกต่อไป

มีแต่ผืนแผ่นดินแห้งแล้ง ฝูงซอมบี้เดินเพ่นพ่าน น้ำแข็ง หิมะ และซากศพ

หลังจากเดินเล่นเล็กน้อย เขาก็หาจุดที่น้ำใสดีที่สุดได้

หลี่หมิงตักน้ำขึ้นมาจิบสองอึก “อืม... หวาน สดชื่นมาก”

ในโลกวันสิ้นโลก ถ้ามีแค่น้ำแร่แบบนี้หนึ่งแก้ว ก็สามารถทำให้สาวงามนับไม่ถ้วนยอมถวายตัวได้แล้ว

เขากวาดตามองรอบๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ แล้วจุ่มมือลงไปในน้ำ

เพียงแค่นึกในใจ น้ำจากอ่างเก็บน้ำก็ไหลเข้าสู่มิติเขาอย่างต่อเนื่อง

แรงดูดของมิติรุนแรงและรวดเร็วมาก — เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที น้ำ 800 ลูกบาศก์เมตรก็ถูกดูดเข้าไปจนเต็ม

เพื่อให้แน่ใจว่าน้ำนี้ถูกเก็บไว้ในมิติจริง

หลี่หมิงยื่นมือขวาออกไป ทดลองอยู่อีกหลายครั้ง

และยืนยันได้ว่า แค่ใช้จิตสั่ง น้ำก็จะไหลออกจากมิติมาได้ไม่ขาดสาย

เห็นผลลัพธ์แบบนี้ หลี่หมิงก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

อย่างน้อยในโลกวันสิ้นโลก เขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำอีกต่อไป

ต่อไปคืออาหารกับของใช้จำเป็น

หลังจากเสร็จสิ้นการเก็บน้ำ หลี่หมิงก็นั่งแท็กซี่กลับเข้าเมือง

เพื่อจะเข้าคลังสินค้าวอลมาร์ตได้ เขาจำเป็นต้องอาศัย “จางเอ๋อกัว” หัวหน้าคลัง

จางเอ๋อกัวเป็นคนขี้คุย เจ้าชู้ และที่สำคัญ — ติดเหล้าหนัก

จะให้เขาพาหลี่หมิงเข้าไปในคลัง ก็แค่ต้อง “เอาใจ” เขาสามอย่างนี้ให้ครบ

หลี่หมิงในฐานะพนักงานส่งของมาก่อน ก็รู้ดีว่าร้านขายเหล้าและบุหรี่แถวนี้ร้านไหนขายของปลอม และคุณภาพเป็นยังไง

เขามายังร้าน “สุรามงคล” — ที่นี่ขายเหล้าปลอมคุณภาพดีที่สุด ราคาก็พอสมเหตุสมผล

ทันทีที่เข้าร้าน เขาก็เรียกเจ้าของร้านหญิง “เจ้าของร้าน ขวดละเท่าไหร่ครับ เหล้าเหมาไถน่ะ?”

เจ้าของร้านหญิงมองสำรวจหลี่หมิง — แม้หน้าตาจะหล่อดี แต่เสื้อผ้าก็เป็นแบบคนหาเช้ากินค่ำ

แต่เธอไม่ได้ดูถูกคนแบบนี้ — ตรงกันข้าม เธอชอบที่สุด!

เพราะคนแบบนี้มักจะ “รักศักดิ์ศรี” เวลาเล่นไพ่ได้กำไร ก็จะใช้เงินฟุ่มเฟือยสุดๆ

เลี้ยงเหล้าเพื่อน เลี้ยงข้าวคนอื่น — เป็นเรื่องปกติ

แถมยังขี้อวด หลอกขายของปลอมได้ง่ายสุดๆ

และเพราะไม่มีประสบการณ์มาก มักแยกไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรปลอม

เจ้าของร้านยิ้มหวานให้หลี่หมิง “หนุ่มหล่อ เล่นไพ่ชนะมาใช่ไหม? ดวงดีจริง~”

หลี่หมิงหัวเราะ “อย่าไปสนเลย สรุปเหล้านั่นขวดละเท่าไหร่?”

เจ้าของร้านหยิบขวดเหมาไถจากตู้เหล้ามา “ราคาเต็ม 3,000 วันนี้ลดเหลือ 2,880 นี่เป็นของเก็บเก่ามา 10 ปีแล้วนะ”

หลี่หมิงหยิบขวดขึ้นมาดู ก็รู้ทันทีว่าเป็นของปลอม

ตอนเขาเริ่มทำธุรกิจ เคยซื้อเหล้าเหมาไถเป็นลังๆ เพื่อเอาไปเลี้ยงลูกค้า — เข้าๆ ออกๆ ร้านหรูจนดูออกได้ทันทีว่าอะไรจริงอะไรปลอม

แต่เขาไม่ได้จะมาเปิดโปงอะไร — เขามาแค่จะซื้อเหล้า ไม่ได้มาทำหน้าที่ตีแผ่

หลี่หมิงวางขวดลง “ของดีจริง แต่ราคาแพงไปหน่อย”

เจ้าของร้านรีบประจบ “โอย หนุ่มเอ๊ย ขวดแบบนี้ไปที่อื่น เขาขาย 3,500 ยังหาไม่ได้เลย”

หลี่หมิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “แพงแน่นอน~ ฉันมาหาแบบที่ ‘สามขวดร้อย’ น่ะ!”

เจ้าของร้าน: “...”

หลี่หมิงรู้อยู่แล้วว่าร้านพวกนี้จะไม่ยอมขายเหล้าปลอมแบบโจ่งแจ้ง ยกเว้นให้กับ “คนกันเอง”

เขาจึงพูดต่อทันที “ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของ ‘หลี่ต้าซุ่น’ เขาบอกว่าเจ้าของร้านที่นี่สวย ทำธุรกิจซื่อสัตย์ ใจดี นิสัยก็ดีที่สุดในเมืองเลย~ เขาเลยแนะนำให้มาซื้อที่นี่”

แน่นอนว่าเธอรู้จัก “หลี่ต้าซุ่น” — ลุงวัยกลางคนที่ชอบเอาเหล้าปลอมมาขาย หลอกคนว่าเป็นเจ้านายใหญ่

แต่ประโยคชมเธอแบบเวอร์วังขนาดนี้ แน่นอนว่าหลี่หมิงแต่งเสริมเองทั้งนั้น

สีหน้าเจ้าของร้านเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างทันที “อู้ว~ ปากหวานจังเลยหนุ่มคนนี้! ในเมื่อเป็นเพื่อนต้าซุ่น ฉันก็ขายให้ก็ได้ แต่แบบ ‘สามขวดร้อย’ น่ะ ของมันกากมากนะ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของจริง”

หลี่หมิงยิ้มขำ “ไม่เป็นไร ขอแค่ไม่ถึงตายก็พอแล้ว”

เจ้าของร้าน: “...”

หลี่หมิงชี้ไปที่ตู้บุหรี่ “ขอฮวาจื่อหนึ่งคาร์ตันด้วยนะ”

เจ้าของร้านทำหน้ารำคาญเล็กน้อย “ฮวา... ของปลอมก็ไม่ถูกนะรู้ไหม?”

หลี่หมิงทำสีหน้าเหมือนไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน “ใครบอกจะเอาของปลอม? เอาของจริงสิ~”

เจ้าของร้าน: “…”

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

❄️วันสิ้นโลกหายนะเยือกแข็ง: ทรัพยากรของฉันไร้ขีดจำกัด เมื่อมีสาวสวยมากมาย

🍜เกิดใหม่เป็นนารูโตะพร้อมระบบผลตอบแทนความขยัน