บทที่ 601  การต่อสู้ของศิษย์ส่วนตัว การชี้แนะที่เวที!

บทที่ 601  การต่อสู้ของศิษย์ส่วนตัว การชี้แนะที่เวที!

มันเหมือนกับว่ามีเงาอยู่ในที่ที่มีแสง ในโลกใดก็ตาม ที่ซึ่งมีแสงสว่าง ย่อมมีสิ่งมีชีวิตที่มืดอยู่มากมายเช่นกัน

ในเก้าแคว้นแผ่นดินใหญ่ มีประตูเซียนที่บริหารจัดการมหาคุรุทั้งหมดในโลก ตั้งจริยธรรมและกฎเกณฑ์ กำหนดมาตรฐานสำหรับการกระทำ และลงโทษอาชญากรรมรวมถึงการกระทำที่ชั่วร้าย อาจกล่าวได้ว่าประตูเซียนกำหนดว่ามหาคุรุคืออะไร

มหาคุรุย่อมทำผิดเช่นกัน หลังจากทำผิดพลาด พวกเขาย่อมถูกปล่อยให้ประตูเซียนเป็นผู้ตัดสินเรื่องนี้

มหาคุรุบางคนแสดงพฤติกรรมที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ต้องการรับโทษจึงหลบหนีไป

คนอื่นๆ ชอบอิสระและไม่ต้องการถูกควบคุมโดยประตูเซียน พวกเขารู้สึกว่าประตูเซียนนั้นซับซ้อนเกินไป

…..

ในบรรดามหาคุรุเหล่านี้ ส่วนใหญ่เข้าร่วมกับพรรคอรุณสางและกลายเป็นมหาคุรุทมิฬ กลุ่มพลังนี้ประตูเซียนมองว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจตลอดชีวิตของพวกเขา

ไม่มีใครรู้ว่าพรรคอรุณสางเป็นอย่างไรในตอนเริ่มต้น เป็นเพราะพวกมันลึกลับและทรงพลัง แค่เผยเขาออกมาเล็กน้อยก็ทำให้ใครต่อใครสั่นสะท้านได้

ถึงตอนนี้ ผู้คนก็ยังไม่รู้ว่าสำนักงานใหญ่ของพรรคอรุณสางอยู่ที่ใด พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามหาคุรุทมิฬมีทั้งหมดกี่คน

แต่หลายปีผ่านไป ความลับบางอย่างของพวกเขาก็ถูกเปิดเผย ประตูเซียนได้พบว่านอกเหนือจากผู้ปกครองสูงสุดของพรรคอรุณสาง ที่ไม่มีใครรู้ พวกเขายังมีเซียนทมิฬสามคน ผู้อาวุโสทมิฬห้าคน และจ้าวดาราเจ็ดคน

จากที่กล่าวกันว่าจ้าวดาราทั้งเจ็ดแต่ละคนล้วนมีความสามารถระดับ 9 ดาว

ความสามารถระดับ 9 ดาวคืออะไร?

มันเป็นระดับของรองเซียน

จ้าวดาราทั้งเจ็ดนี้ไม่เพียงแต่มีความกล้าหาญในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังมีความรู้กว้างขวางและความสามารถในการสอนที่โดดเด่นอีกด้วย พวกเขาสามารถฝึกปรือความสามารถมากมาย

จ้าวดารารุ่งอรุณมีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาจ้าวดาราทั้งเจ็ด เป็นเพราะเขาชอบสร้างปัญหาและมักจะปรากฏตัวเป็นครั้งคราวเพื่อสร้างความยากลำบากให้กับประตูเซียน

วิธีการทำสิ่งต่างๆ ของจ้าวดาราผู้นี้เป็นไปตามชื่อของเขา รุ่งอรุณแสงยามรุ่งสาง ทะลุผ่านทุกสิ่ง

ด้วยวิธีพูดของเขา มันจะนำระเบียบใหม่มาสู่เก้าแคว้นแผ่นดินใหญ่

“…”

หลังจากฟังคำอธิบายของหลี่รั่วหลานแล้ว ซุนม่อก็รู้สึกพูดไม่ออก เขาหันหน้าไปโดยไม่รู้ตัวและมองไปยังที่นั่งของผู้ชม อย่างไรก็ตาม มีคนจำนวนมากเกินไปและเขาไม่รู้ว่าใครในนั้นคือจ้าวดารารุ่งอรุณ

อาจมีความเป็นไปได้ที่จ้าวดาราคนนี้จะผสมผสานตัวเองกับมหาคุรุที่อยู่ใกล้เขา ไม่มีใครเคยเห็นว่าบุคคลสำคัญหลักนี้หน้าตาเป็นอย่างไร

อย่างไรก็ตาม เหตุใดบุคคลสำคัญหลักดังกล่าวจึงมีส่วนสร้างคะแนนความประทับใจให้กับเขา?

อาจเป็นเพราะจ้าวดาราชื่นชมว่าเขาโดดเด่นแค่ไหน?

รองเซียนน่าจะเห็นอัจฉริยะหลายคนใช่ไหม? เขาไม่ควรคิดมาก

พูดตามความจริง ซุนม่อไม่รู้ว่าเขาควรรู้สึกดีใจหรือกังวลดี ท้ายที่สุดไม่มีใครแน่ใจว่าจ้าวดารารุ่งอรุณจะรู้สึกว่าสมองของเขาไม่เลว  ดังนั้นจึงวางแผนที่จะเอามันแช่ในฟอร์มาลินและวางไว้เป็นเครื่องประดับ

“จ้าวดาราผู้นั้นเริ่มที่จะติดต่อเจ้าหรือ?”

หลังจากที่หลี่รั่วหลานอธิบายสิ่งต่างๆ ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นและนางก็อดไม่ได้ที่จะถาม ถ้าเป็นเช่นนั้นนี่จะเป็นข่าวใหญ่

"ไม่!"

ซุนม่อส่ายหัว

“แล้วเจ้าพูดถึงคนนี้ทำไม?”

หลี่รั่วหลานสงสัย

ด้วยชื่อเสียงในปัจจุบันของซุนม่อ เขาไม่จำเป็นต้องใช้จ้าวดารารุ่งอรุณเพื่อเพิ่มระดับความขัดแย้งของเขา มิฉะนั้น ผลลัพธ์อาจออกมาตรงกันข้ามกับที่เขาต้องการ

ประตูเซียนมักจะยืนอยู่บนจุดยืนของการกำจัดมหาคุรุทมิฬที่พวกเขาพบ ฆ่าคนหนึ่งเพื่อเป็นคำเตือนแก่คนอื่นๆ

“อาจารย์ อาจารย์จ้าวและศิษย์ของเขากำลังรออยู่ที่โรงแรม!”

หลี่จื่อฉีหยุดชั่วคราวแล้วเสริมว่า

“ท่านสัญญาว่าเจ้าจะช่วยลูกศิษย์ส่วนตัวของเขารักษากระดูกของเขาหลังจากการต่อสู้ของศึกมหาคุรุ”

ซุนม่อขมวดคิ้ว มีเรื่องนั้นหรือ? อย่างไรก็ตาม ด้วยสติปัญญาของเขา เขารู้ว่าไข่ดาวน้อยกำลังพยายามช่วยเขาให้พ้นจากสถานการณ์นี้

ตามคาดของเด็กสาวผู้มีน้ำใจ

“ข้าขอโทษ ข้ามีเรื่องต้องทำ”

ซุนม่อบอกลา

“อาจารย์ซุน อาจารย์ซุน กรุณาตอบคำถามอีกสองสามข้อ!”

หลี่รั่วหลานยังคงไล่ตามต่อไป แต่ถูกหยุดโดยหลี่จื่อฉีและหยิงไป่อู่

“อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของอาจารย์!”

หลี่จื่อฉีเตือนนาง

แม้ว่ามหาคุรุทุกคนที่ต้องการเชิญซุนม่อไปรับประทานอาหารจะไม่ได้รู้สึกยินดีกับเรื่องนี้มากนัก แต่บางอย่างเช่นการรักษากระดูกก็ไม่ควรรอช้า ดังนั้นพวกเขาจึงยอมแพ้

“อาจารย์ใหญ่จาง เจ้าไม่คิดจะดึงตัวอาจารย์ซุนใช่ไหม?”

อาจารย์ใหญ่จมูกโตเห็นคนที่คุ้นเคยก็อดไม่ได้ที่จะถาม

"ทำไม? ข้าทำแบบนั้นไม่ได้เหรอ?”

อาจารย์ใหญ่จางเลิกคิ้วขึ้น

“ฮ่า ฮ่า อย่าเสียเวลาเลย แม้แต่อาจารย์ใหญ่จากโรงเรียนชื่อดังระดับ '3' ก็ยังเอาเรื่องนี้มาพูดไม่ได้ นับประสาอะไรกับโรงเรียนระดับ '4' อย่างพวกเจ้า”

อาจารย์ใหญ่จมูกโตส่งเสียงตะกุกตะกัก

(เจ้าไม่รู้คุณค่าของตัวเองเหรอ?)

“มนุษย์จะต่างอะไรกับปลาเค็มถ้าไม่มีความฝัน”

อาจารย์ใหญ่จางพ่นประโยคนั้นออกมาแล้วเหวี่ยงแขนเสื้อของเขาออกไป อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขากลับมา สีหน้าของเขาก็ขมขื่น

ถูกต้อง ไม่มีทางที่เขาจะสามารถตามดึงตัวซุนม่อได้!

แม้ว่าเขาจะมอบตำแหน่งให้กับซุนม่อ ฝ่ายหลังก็อาจไม่สนใจเรื่องนั้น

…..

หลังจากกลับมาที่โรงแรม หม่าจางก็ช่วยซุนม่อพันแผลให้เขา

“ไม่จำเป็นเลย”

(หลังจากข้าอาบน้ำร้อนด้วยยาปกป้องคนรัก ข้าจะสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว)

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นความตั้งใจดีของหม่าจาง และเขาไม่สามารถปฏิเสธได้

“ซุนม่อ เจ้าต้องการนวดไหม? ข้ารู้สึกว่าข้ามีความก้าวหน้าเล็กน้อยในวิชาหัตถ์จับมังกรโบราณ!”

กู้ซิ่วสวินขยับนิ้วของนาง

“เจ้าควรไปให้คำแนะนำแก่จางเหยียนจง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสู้ครั้งสุดท้าย”

ซุนม่อปฏิเสธ

การสอบมหาคุรุกำลังจะสิ้นสุดลง

จากผลงานในปีที่ผ่านมา มหาคุรุ1,000 คนน่าจะสามารถมาถึงจุดนี้ได้ จากนั้นครึ่งหนึ่งของพวกเขาจะถูกกำจัดหลังจากการต่อสู้ของศิษย์ส่วนตัว

อาจกล่าวได้ว่าทุกคนมีชัยไปกว่าครึ่งในการได้รับตำแหน่งมหาคุรุระดับ 2 ดาวแล้ว และน่าจะง่ายกว่านี้อีกเล็กน้อย

แต่ไม่ใช่ในปีนี้

เพื่อควบคุมจำนวนและคุณภาพของมหาคุรุ ประตูเซียนได้เพิ่มความยากในการสอบ ดังนั้น ผู้เข้าสอบเพียง 500 คนจึงมาถึงจุดนี้ได้

ยิ่งกว่านั้นอีก 300 คนจะถูกคัดออกในรอบต่อไป

ไม่มีใครกล้าประมาทเกินไป

ผู้เข้าสอบทุกคนสามารถส่งศิษย์ส่วนตัวออกไปได้สูงสุดสามคนเพื่อเข้าร่วมการต่อสู้

นักเรียนจะต่อสู้ในขณะที่อาจารย์สามารถให้คำแนะนำได้ทันที ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นการสอบของมหาคุรุ และทดสอบความสามารถในการแนะแนวของผู้เข้าสอบเป็นหลัก

การมองทะลุจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ การให้คำแนะนำแก่นักเรียน และแม้แต่การเชียร์นักเรียนของพวกเขาก็รวมอยู่ในหมวดการแนะแนวที่ยอดเยี่ยมของครู

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้รัศมีมหาคุรุที่สามารถเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ของนักเรียนได้โดยตรง เช่น รัศมีสีฟ้าที่ดีกว่าสีเขียว

เพื่อให้เกิดความยุติธรรม ผู้เข้าสอบสามารถเลือกที่จะให้คำแนะนำแก่ศิษย์เพียงคนเดียวเท่านั้น ศิษย์ส่วนตัวอีกสองคนทำได้เพียงต่อสู้ด้วยตัวเอง

โดยปกติแล้ว ผู้สอบจะเลือกศิษย์ส่วนตัวที่มีโอกาสชนะมากที่สุด

“อาจารย์ ท่านจะเลือกใคร?”

หลี่จื่อฉีรู้สึกสงสัย ในขณะเดียวกันนางก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ไม่สามารถต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของอาจารย์ได้

ซุนม่อมองไปยังศิษย์ส่วนตัวทั้งหกของเขา

ซวนหยวนพ่อเข้าไปในห้องพบม้านั่งและนั่งลง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและเริ่มเช็ดหอกเงินของเขา หยิงไป่อู่ดูเหมือนจะกำลังคิดและใบหน้าของนางดูเคร่งขรึมมาก

เจียงหลิ่งดูสงบมาก

ย้อนกลับไปในคฤหาสน์ การฝึกที่เด็กหนุ่มอย่างพวกเขาได้รับนั้นโหดร้ายกว่าการต่อสู้เพียงครั้งเดียว จะมีคนตายทุกเดือนจากการพ่ายแพ้

“ซวนหยวน!”

ซุนม่อมองไปที่ผู้เสพติดการต่อสู้

ควั่บ!

ทุกคนหันไปมองซวนหยวนพ่อ

(ไม่ได้นะ อาจารย์จะสู้กับคนติดการต่อสู้ด้วยเหรอ?)

ซวนหยวนพ่อขมวดคิ้ว

"อืม? ทำไม?"

ลู่จื่อรั่วรู้สึกงุนงง นางหยุดกินแตงโมที่นางเพิ่งผ่า

ในความเห็นของนาง ซวนหยวนพ่อมีโอกาสชนะมากที่สุด และเจียงเหลิ่งก็ไม่เลวเช่นกัน อย่างไรก็ตามหยิงไป่อู่ต้องการคำแนะนำ

“เจียงเหลิ่งแข็งแกร่งและมีประสบการณ์มากมาย เขาสงบและไม่ต้องการคำแนะนำ”

ซุนม่อหัวเราะ

“แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเป็นเวลานานมากแล้วที่เจ้าไม่ได้ออกไปต่อสู้เพราะยันต์วิญญาณที่เสียหายเหล่านั้น ดังนั้นข้าหวังว่าเจ้าจะใช้โอกาสนี้และดึงเอาความรู้สึกรูปแบบการต่อสู้ของเจ้ากลับมา”

“เจ้าไม่ควรเลียนแบบใคร จงเป็นตัวของเจ้าเอง!”

ทุกคนคิดลึกเมื่อได้ยินคำพูดของซุนม่อ

"อาจารย์!"

เจียงเหลิ่งหลั่งน้ำตาเงียบๆ

ในอดีตเขาถูกหัวหน้าสถาบันทิ้งขว้างเหมือนขยะ อย่างไรก็ตามซุนม่อไม่เพียงรับเขาเป็นศิษย์และรักษาเขาเท่านั้น แต่เขายังคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับอนาคตของเขาด้วย

เขาไม่มีทางตอบแทนบุญคุณนี้แน่!

ติง!

คะแนนประทับใจจากเจียงเหลิ่ง +1,000 ความเคารพ (7,500/10,000).

ถานไถอวี่ถังมองไปที่ซุนม่อด้วยท่าทางที่ซับซ้อน เขาเป็นคนที่สนใจแต่ผลประโยชน์ พูดตามตรง ถ้าเขาอยู่ในฐานะของซุนม่อ เขาจะแนะนำเจียงหลิ่งอย่างแน่นอน เพราะในความเห็นของเขา โอกาสที่เจียงหลิ่งจะได้ที่หนึ่งนั้นสูงที่สุด อย่างไรก็ตาม ซุนม่อได้ละทิ้งสิ่งนั้นเพื่ออนาคตของเจียงหลิ่ง

นั่นไม่สูงส่งเกินไปสำหรับเขาเหรอ?

หลังจากที่เจียงเหลิ่งได้อันดับหนึ่งแล้ว ชื่อเสียงของซุนม่อ ก็จะสูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งอย่างแน่นอน

“แล้วศิษย์น้องไป่อู่ล่ะ?”

เด็กสาวมะละกองง

“ในสามคนนี้ ไป่อู่เป็นคนที่อ่อนด้อยที่สุด แต่ความตั้งใจ ความสงบ และความกล้าหาญของนางไม่ได้อ่อนแอ”

ซุนม่อมองไปที่เด็กสาวหัวดื้อด้วยสายตาอ่อนโยน

“ข้าคิดว่าจะให้คำแนะนำแก่เจ้า แต่ข้ากลัวว่ามันจะบั่นทอนความกล้าหาญของเจ้า”

"นั่นหมายความว่าอย่างไร?"

เด็กสาวมะละกอเกาหัวมองอย่างตกตะลึง นางไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตาม หลี่จื่อฉีเข้าใจทันที เหตุผลที่หยิงไป่อู่มาไกลได้ถึงเพียงนี้โดยไม่มีใครให้พึ่งพา เป็นเพราะนิสัยของนางที่ไม่กลัวความตาย การที่ซุนม่ออยู่ใกล้ๆ ก็หมายความว่านางมีเส้นทางที่ต้องให้ถอยกลับไป

กล่าวคือถ้านางต้องเจอปัญหา นางจะไม่พยายามแก้ปัญหาด้วยตัวเอง นางเลือกที่จะขอความช่วยเหลือจากซุนม่อแทน

ซุนม่อจะช่วยหยิงไป่อู่อย่างแน่นอน แต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ตลอดไป ดังนั้น ซุนม่อจึงไม่ต้องการให้นางสูญเสียความคิดที่ว่า 'ข้าจะสามารถต่อสู้เพื่อเส้นทางของตัวเองได้ด้วยตัวเอง!'

"อาจารย์!"

หยิงไป่อู่ยังเป็นเด็กสาวที่เฉลียวฉลาด และนางเข้าใจว่า ซุนม่อได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก

“อาจารย์ ข้าก็ไม่ต้องการคำแนะนำแบบตรงจุดเช่นกัน!”

ซวนหยวนพ่อทำหน้ามุ่ย

“เพียงแค่ท่านดู ข้าจะเอาที่หนึ่งมาให้ท่าน”

เจ้าเด็กเสพติดการต่อสู้รู้สึกว่าการชนะจะไม่มีความหมายหากได้รับคำแนะนำ

"ไม่จำเป็น? ใครคือคนที่จะสูญเสียความมีเหตุผลในขณะที่เขาต่อสู้โดยอาศัยเพียงสัญชาตญาณของเขา”

ซุนม่อส่ายหัว

“เป็นที่ชัดเจนว่าลักษณะทางกายภาพของเจ้านั้นโดดเด่น แต่ถ้าหากว่าเจ้าได้พบกับใครอีกคนที่มีความสุดโต่งมากกว่าเจ้าล่ะ?

“การต่อสู้ไม่ใช่แค่การต่อสู้ของสุนัขสองตัวที่กัดกัน มันจะขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การต่อสู้เช่นกัน แม้แต่สัตว์ดุร้ายก็ยังรู้วิธีใช้เทคนิคในการล่าเหยื่อ แล้วเจ้าล่ะ?”

“การพึ่งพาสัญชาตญาณก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเช่นกัน!”

ริมฝีปากของซวนหยวนพ่อกระตุก

“ได้โปรด ถ้าถานไถอวี่ถังได้รับร่างกายแบบเดียวกับที่เจ้ามี เจ้าจะไม่มีทางเอาชนะเขาได้!”

หลี่จื่อฉีกลอกตาของนาง

"เจ้าหมายถึงอะไร? สมองของข้าเทียบกับเขาไม่ได้เหรอ?”

ซวนหยวนพ่อรู้สึกหงุดหงิด