บทที่ 180 ไวท์ตี้ บัลเจอร์ (ฟรี)

SSR คลับ

สายโทรศัพท์ถูกตัดไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวางจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

ลูก้าในชุดสูทสีดำสนิทนั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ศีรษะก้มต่ำเล็กน้อย แสงสลัวทาบทับเกิดเป็นเงาดำทะมึนทอดตัวยาวอยู่เบื้องหลัง

พวกหมีขาวรัสเซีย ตระกูลพาทริอาร์คาในเขตเหนือ และแก๊งไอริชในเขตใต้... ปัญหาถาโถมเข้ามาหนักหนากว่าครั้งไหนๆ แถมยังพุ่งเป้ามาที่กล่องดวงใจของลูก้าโดยตรง... ภาษีน้ำมัน

ธุรกิจนี้ของลูก้าขยายตัวไปไกลมาก เกี่ยวพันกับผู้คนและตระกูลมากมาย ไม่ใช่แค่คนในครอบครัว แต่ลามไปถึงตระกูลบรูโนในฟิลาเดลเฟีย, ตระกูลดีทรอยต์, ตระกูลบัฟฟาลีโน, ตระกูลเจโนเวส และสหภาพคนขับรถบรรทุก

เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาอิจฉาริษยา ลูก้าพยายามยึดมั่นในกฎทองของสภามาเฟีย "น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า แบ่งปันผลประโยชน์" ดึงดูดผู้คนและขุมกำลังมากมายให้ขึ้นมาอยู่บนเรือลำเดียวกัน ทุกคนจะได้กอบโกยเงินไปด้วยกันอย่างมีความสุข หลีกเลี่ยงจุดจบแบบตระกูลโบแนนโนที่ "โดนรุมกินโต๊ะ"

ในอดีต โบแนนโนฟันกำไรจากยาเสพติดมหาศาลแต่ไม่ยอมแบ่งใคร จนโดนสภามาเฟียคว่ำบาตร ลูก้าไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

ตามแผนเดิม นิวอิงแลนด์ควรจะเข้าร่วม "พันธมิตร" ของเขาด้วย ไม่ว่าสลาวีหรือพุชกินจะดื้อด้านแค่ไหนก็ช่าง แต่ตระกูลพาทริอาร์คา... ไอ้ตระกูลแตกแยกที่เต็มไปด้วยความโลภ ดันหันไปจับมือกับพุชกินซะงั้น

ด้วยอิทธิพลของพุชกินที่มีทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก ถ้าปล่อยให้พวกมันขยายธุรกิจภาษีน้ำมัน ผูกขาดนิวอิงแลนด์ทั้งแถบ หรือลามไปถึงฝั่งตะวันตก มันจะกระทบธุรกิจของลูก้าในอนาคตแน่นอน

ถ้าผูกขาดไม่ได้ แล้วจะหาเงินได้ยังไง?

กล้ามาแตะต้องเค้กของฉันเหรอ?

แถมลูก้ายังไม่เชื่อน้ำยาพวกมันว่าจะบริหารจัดการได้ดีกว่าเขา เขาคลุกคลีกับวงการนี้มาร่วมสองปี วางระบบจนเชี่ยวชาญ แล้วพวกพาทริอาร์คาล่ะ? ถ้าพวกมันทำเจ๊งจน IRS แห่มาลง ธุรกิจฝั่งลูก้าก็พลอยซวยไปด้วย

ดีไม่ดี ขบวนการโกงภาษีน้ำมันทั้งระบบอาจล่มสลายก่อนเวลาอันควร

"ไอ้พวกให้เหล้าไม่กินอยากกินลูกปืน! ฉันยอมให้พวกแกขายยาในบรอรซ์ แต่พวกแกดันไม่ยอมให้ฉันขายน้ำมันในถิ่นพวกแกงั้นเหรอ?"

ลูก้าหมุนเก้าอี้หันไปเผชิญหน้ากับกระดานดำที่เต็มไปด้วยการ์ดตัวละครหายากของบอสตัน แต่ตอนนี้... เขามองไม่เห็นพันธมิตรแม้แต่คนเดียว

แต่ลูก้ารู้ดีว่าใครที่พอจะดึงมาเป็นพวกได้ และใครที่ต้องกำจัดทิ้ง

เมื่อก่อนเขาเคยคิดจะปล่อยให้ตระกูลพาทริอาร์คามีที่ยืนหายใจในภาคตะวันออกเฉียงเหนือบ้าง แต่ตอนนี้...

แววตาอำมหิตฉายวาบในดวงตาลูก้า

ข้างนอกหิมะกำลังโปรยปรายอย่างหนัก และในวินาทีนั้น เหล่าอาชญากรทั่วลิตเติ้ลอิตาลีต่างรู้สึกใจสั่นสะท้านอย่างประหลาด

แต่ความรู้สึกนั้นก็หายไปในชั่วพริบตา

"ลูก้า~~~" ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก

มีแค่มาทิลด้าคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้วิ่งเล่นในคลับได้อย่างอิสระ และกล้าบุกรุกห้องทำงานลูก้าโดยไม่ต้องขออนุญาต

เด็กสาววิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามากอดแขนพี่ชาย แล้วหัวเราะคิกคัก "ออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะแล้วเล่นปาหิมะกันเถอะ! พี่อุดอู้อยู่แต่ในคลับทั้งวัน เดี๋ยวราขึ้นนะ"

เด็กน้อยเงยหน้ามองโครงหน้าด้านข้างของลูก้าที่ดูคมเข้มขึ้นทุกวัน แววตาฉายความปวดใจลึกๆ เธอรู้สึกว่าพี่ชายผอมลงไปนิดหน่อย... แถมยังยุ่งจนแทบไม่มีเวลา ก่อนคลับเปิด พี่ชายมักจะอยู่เล่นกับเธอ ไปรับไปส่งโรงเรียน แต่เดี๋ยวนี้โอกาสเจอกันแทบนับนิ้วได้

เขาเพิ่งจะ 24 รุ่นราวคราวเดียวกับพวกเด็กจบใหม่ แต่กลับดูแก่แดดเหมือนลุงวัยสี่สิบห้าสิบ

บางที... เธอก็เดาใจพี่ชายไม่ออกเลยจริงๆ

"เจ้าหัวทองไปไหนล่ะ?" ลูก้าลูบหัวมาทิลด้า "ไปเล่นกับหมอนั่นสิ รายนั้นมือโปรเรื่องเล่นอยู่แล้ว"

"เจ้าหัวทองไปแข่งรถที่สนามบินนู่น" มาทิลด้าบ่นอุบ "หิมะตกหนักขนาดนี้ยังจะไปซิ่งอีก ไม่กลัวรถคว่ำตายรึไงไม่รู้"

ลูก้า: "..."

มาทิลด้าเขย่าแขนเขา "ไปเถอะน่า อย่ามัวแต่คิดมากทั้งวันเลย เดี๋ยวหัวล้านนะ"

ลูก้าหันไปมองหิมะที่ตกหนักเหมือนขนห่านนอกหน้าต่าง ราตรีย้อมด้วยสีขาวโพลน ราวกับใครบางคนสะบัดพู่กันแต้มจุดสีขาวลงบนผืนผ้าใบสีดำ

สุดท้าย ลูก้าก็ทนลูกตื้อของมาทิลด้าไม่ไหว ยอมลงไปข้างล่าง ช่วยกันปั้นตุ๊กตาหิมะริมถนนหน้าคลับ

หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก นั่งยองๆ สุมหัวกันอย่างสนุกสนาน

บริกรในคลับถึงกับขนแครอทและอุปกรณ์จากครัวมาช่วยตกแต่ง

มาทิลด้าถอดผ้าพันคอตัวเองพันให้ตุ๊กตาหิมะตัวใหญ่

"ลูก้า คริสต์มาสใกล้จะถึงแล้วนะ แล้วหนูก็จะ 14 แล้วด้วย"

มาทิลด้ากุมมือลูก้าไว้ "วันเกิดปีนี้ หนูไม่อยากได้ของขวัญอะไรเลย ขอแค่พี่มีเวลาให้หนูบ้างก็พอ"

หัวใจของลูก้าพานพบความสงบที่หาได้ยากยิ่ง ปราศจากความคิดฟุ้งซ่าน การคำนวณผลประโยชน์ หรือจิตสังหาร

"ขอฉันซึมซับความโชคดีจากเทพธิดาแห่งโชคหน่อยนะ"

ลูก้าช้อนตัวมาทิลด้าขึ้นมานั่งบนท่อนแขนข้างเดียว มาทิลด้ายกมือขึ้นบังหัวให้ลูก้า เกล็ดหิมะละลายกลายเป็นหยดน้ำในฝ่ามือเล็กๆ

แม้แต่หัวใจที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ย่อมมีวันที่อบอุ่นและหลอมละลาย

สัปดาห์ต่อมา

สถานการณ์จลาจลในบอสตันใต้ทวีความรุนแรงขึ้น ไม่ใช่แค่แก๊งมัลลินกับแก๊งคิลลีน แต่แก๊งวินเทอร์ฮิลล์ที่เพิ่งสิ้นผู้นำก็ถูกบีบให้กระโดดลงมาร่วมวงไพบูลย์ ตะลุมบอนกับอีกสองแก๊ง

สามก๊กเปิดศึกชิงความเป็นใหญ่ในแดนใต้ ต่างฝ่ายต่างหมายมั่นปั้นมือจะเป็นเจ้าพ่อคนใหม่

ส่งผลให้อัตราการฆาตกรรมในเขตใต้พุ่งสูงปรี๊ด แก๊งอันธพาลต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสด้วยเสียงปืน

เหตุการณ์ดำเนินไปจนถึงวันงานศพของคอสเตลโล

วันนั้น ทุกฝ่ายพร้อมใจกันวางอาวุธชั่วคราว หัวหน้าแก๊งใหญ่ๆ ต่างมาร่วมงานเพื่อแสดงความเคารพ แม้แต่สมาชิกมาเฟียจากเขตเหนือบางส่วนก็มาร่วมงานด้วย

ทูตสันติภาพอย่างลูก้าก็ไม่พลาด เขามาที่นี่เพื่อพบปะกับบรรดาการ์ดตัวละครหายาก

ตอนนี้ รักษาการหัวหน้าแก๊งวินเทอร์ฮิลล์คือ "เฟรนชี่" มือขวาของคอสเตลโล ซึ่งลูก้าเคยเจอตอนเจรจาธุรกิจชิป

ทว่าพอกระหม่อมคอสเตลโลไม่อยู่ ความขัดแย้งภายในแก๊งวินเทอร์ฮิลล์ก็ปะทุขึ้น ทั้งศึกในศึกนอกรุมเร้า เฟรนชี่แทบไม่ได้นอนหลับเต็มตาสักคืน

ในงานศพ พอเฟรนชี่เห็นลูก้า ก็เข้ามาทักทายด้วยใบหน้าอิดโรย เขาหารู้ไม่ว่าเจ้านายตัวเองตายด้วยน้ำมือของลูก้า ยังปักใจเชื่อว่าเป็นฝีมือของแก๊งคิลลีนหรือมัลลิน

ก็สองแก๊งนี้มีแรงจูงใจที่สุดแล้วนี่นา ลูก้าที่เพิ่งทำธุรกิจกับเจ้านายเขาจะเป็นฆาตกรได้ไง?

ลูก้า: "เสียใจด้วยนะ"

เฟรนชี่ฝืนยิ้มไม่ออก "ขอบคุณที่มาส่งคอสเตลโลเป็นครั้งสุดท้ายครับ"

ลูก้าผ่านงานศพมานับไม่ถ้วน เยอะกว่างานปาร์ตี้ซะอีก หลังจากทำพิธีตามมารยาทเสร็จสรรพ ลูก้ากำลังจะกลับ ก็บังเอิญเจอคนคุ้นหน้า

...สมาชิกตระกูลพาทริอาร์คาหลายคน

หนึ่งในนั้นคือ คาห์น โจนส์ ที่ลูก้าเคยเจอเมื่อสองปีก่อน 'อ้วนโทนี่' คนนี้เคยโดนลูก้าเอาปืนจ่อขมับ ขู่ห้ามไม่ให้เหยียบย่างเข้ามาขายยาในนิวยอร์กอีก

นั่นเป็นภารกิจสุดท้ายของลูก้าก่อนเข้าพิธีสาบานตน

และคนที่ยืนอยู่หน้าคาห์น โจนส์ คือชายชรา ผู้เป็นหัวหน้ามาเฟียบอสตันเขตเหนือในปัจจุบัน... เจนนาโร แองเจโล

[ค้นพบการ์ดหายาก: เจนนาโร แองเจโล]

[เจนนาโร: D]

[ที่มา: Black Mass (อาชญากรซ่อนเขี้ยว)]

[ทักษะ: ไม่มี]

[ความสัมพันธ์: คนแปลกหน้า]

เจนนาโรอาจเรียกได้ว่าเป็นบอสคนที่สองของตระกูลพาทริอาร์คา หรือจะเรียกว่าหัวหน้าตระกูลเลยก็ได้ เพราะตั้งแต่ตระกูลแตกแยก เขาก็กลายเป็นผู้นำโดยพฤตินัยของฝั่งบอสตัน เรียกเขาว่าบอสใหญ่แห่งตระกูลแองเจโลก็ไม่ผิด

แก๊งท้องถิ่น หรือแม้แต่ FBI ก็เรียกพวกนี้ว่าตระกูลแองเจโล

ส่วนฝ่ายพาทริอาร์คาของแท้ คุมเมืองโพรวิเดนซ์แบบเบ็ดเสร็จ

เพียงแต่พวกเขาอยู่คนละเมือง ต่างคนต่างปกครอง ถ้าอยู่รวมกันจริงๆ สองขั้วอำนาจคงตีกันตายไปนานแล้ว

ลูก้าปรายตามองแผงข้อมูล แววตาฉายความดูแคลนลึกๆ เจนนาโรไม่ใช่ตัวเอกในเรื่องเดิมแน่นอน มีบทแค่นิดหน่อย การได้การ์ดระดับ D นี่ก็ถือว่าเซอร์ไพรส์แล้ว

"คุณแองเจโล"

"พิราบ"

ภายนอกทั้งสองยิ้มแย้มใส่กัน แต่คาห์นที่ยืนอยู่ข้างหลังเจนนาโรไม่กล้าสบตาลูก้า เขาจำภาพความโหดเหี้ยมเมื่อสองปีก่อนได้ติดตา ตอนที่ลูก้าคนเดียวจัดการลูกน้องเขาเรียบวุธ

ตอนนี้เวลาผ่านไป สถานะของลูก้ายิ่งสูงส่ง คาห์นยิ่งไม่กล้ามองหน้า

มีแค่เจ้านายเขาเท่านั้นที่มีบารมีพอจะทำให้ลูก้าหยุดทักทายได้

"ไม่นึกว่าจะมาเจอกันที่นี่" เจนนาโรพูดด้วยรอยยิ้มจอมปลอม "พิราบ เสียใจด้วยนะที่เราร่วมงานกันไม่ได้ จริงๆ ผมกะจะคุยกับคุณแล้วเชียว แต่ดันมีธุระด่วนเข้ามา อย่างที่คุณเห็น คอสเตลโลตายซะแล้ว ผมเป็นเพื่อนบ้านกับเขาในบอสตันมาตั้งหลายปี... เขาอายุน้อยกว่าผมแท้ๆ แต่ดันรีบไปก่อน น่าเศร้าจริงๆ"

"ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ" ลูก้ายิ้ม แต่แววตาเย็นชา "คนที่คุณควรขอโทษคืออ้วนโทนี่ คุณรับปากเขาว่าจะไปประชุม แต่ดันยกเลิกนาทีสุดท้าย ตอนโทนี่บอกผม ผมดูออกเลยว่าเขาโกรธมาก"

"ความหมายของผมชัดเจนแล้ว: ต่างคนต่างอยู่"

"บังเอิญจัง สลาวีก็พูดกับผมแบบนี้เป๊ะ"

รอยยิ้มของลูก้าดูอบอุ่นขึ้น "ไม่นึกว่าพวกคุณจะจับมือกันจริงๆ ดูท่าทางสนิทสนมกันดีนะครับ? ก็แหม... อยู่บอสตันเหมือนกัน เจอหน้ากันทุกวัน ย่อมสนิทกว่าคนนอกอย่างผมอยู่แล้ว จริงไหม?"

เจนนาโรปรายตามองพวกไอริชรอบๆ "แล้วไง? ผมร่วมมือกับสลาวี แล้วคุณเลือกพวกไอริชพวกนี้งั้นเหรอ? พิราบ... คุณยังคิดจะยุ่งกับบอสตันอีกสินะ"

"ถ้าจำไม่ผิด เขตใต้ไม่ใช่ถิ่นคุณนี่"

"แต่เขตใต้ก็คือบอสตัน รถที่วิ่งขึ้นล่องเหนือใต้จะเติมน้ำมันที่เขตเหนือหรือเขตใต้ก็ได้" เจนนาโรส่ายหน้า "พิราบ ผมแนะนำให้คุณกลับนิวยอร์กไปซะ บอสตันไม่ใช่ที่ที่คุณจะมายุ่มย่าม เรายังเจอกันในสภามาเฟียได้อย่างสันติอยู่นะ"

ลูก้า: "คุณคิดจะขู่การตัดสินใจของสภางั้นเหรอ?"

ประโยคนี้สื่อความหมายแตกหักอย่างชัดเจน เจนนาโรขมวดคิ้ว มาเฟียด้านหลังขยับตัวพร้อมกัน ลูก้าเพียงแค่เงยหน้าขึ้น แววตาเย็นเยียบกวาดมอง ภายใต้พรสวรรค์ออร่ามาเฟียต่างๆ ทั้ง [คำพิพากษามาเฟีย] และ [ทูตต่อต้านยาเสพติด] ทุกคนรู้สึกเหมือนตกลงไปในถังน้ำแข็ง

ทักษะ [การช่วงชิงอำนาจ] ยังเพิ่มโบนัสข่มขวัญเมื่อเจอกับบอสใหญ่ ทำให้เจนนาโรต้องเผชิญแรงกดดันมหาศาลจากลูก้า

การข่มขวัญเป็นออร่าติดตัว แต่มันแปรผันตามอารมณ์ ท่าที และจิตสังหารของลูก้า พอเขาเอาจริง ออร่าทุกอย่างก็ทับซ้อนและระเบิดออกมา ส่งผลให้งานศพทั้งงานเงียบกริบ บรรยากาศที่เคร่งขรึมอยู่แล้วพลันยะเยือกจับขั้วหัวใจ

"คุณแองเจโล" เสียงลูก้าทุ้มต่ำ "สภามาเฟียไม่ชอบพวกกินรวบ โดยเฉพาะเวลาที่ผมเป็นคนทำเค้ก แต่มีคนขโมยสูตรไปเปิดร้านแข่ง เอาเถอะ วันนี้งานศพคอสเตลโล ผมไม่อยากให้มีเรื่องระคายเคือง ตามสบายครับ"

ลูก้าเดินผ่านไป มีเพียงไนท์เดมอนเดินตาม แต่ไม่มีใครกล้าขวางทางทั้งคู่

จนกระทั่งพวกเขาเดินไปไกล หลายคนในงานถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

คาห์นเหงื่อแตกพลั่กเต็มแผ่นหลัง ไอ้เจ้าพิราบนี่... รังสีอำมหิตมันรุนแรงขึ้นทุกวัน

เจนนาโรหันกลับไปมองแผ่นหลังของลูก้า ใบหน้าเหี่ยวย่นฉายแววเคร่งเครียด เจ้าพิราบมันคิดจะป่วนบอสตันจริงๆ สินะ โดยใช้เขตใต้เป็นทางผ่าน?

พวกไอริชจะไว้ใจคนอิตาเลียนอย่างแกงั้นเหรอ?

ลูก้าเดินไปได้ไม่ไกล ก็สวนกับแขกอีกกลุ่ม

...แก๊งคิลลีน

ชายผิวขาวผมสีดอกเลาคนหนึ่งในกลุ่มนั้น ทำให้ลูก้าต้องหยุดมองนานกว่าปกติหนึ่งวินาที

[ค้นพบการ์ดหายาก: เจมส์ "จิมมี่" บัลเจอร์]

[เจมส์: SR]

[ที่มา: Black Mass (อาชญากรซ่อนเขี้ยว)]

[ทักษะ: ปรสิตทุจริต, มวลวิกฤตสีเลือด, อาชญากรข้ามโลก]

[ความสัมพันธ์: คนแปลกหน้า]

จิมมี่อีกแล้ว (บ่นทุกวันว่าทำไมคนชื่อจิมมี่มันเยอะนักฟะ)

เจมส์ "จิมมี่" บัลเจอร์ หรือฉายา "ไวท์ตี้" ชาวไอริช หัวหน้าแก๊งคิลลีนในปัจจุบัน ตัวเอกตัวจริงจากเรื่อง Black Mass ว่าที่ "หัวหน้าแก๊งวินเทอร์ฮิลล์" "ราชาแห่งบอสตัน" และ "หนึ่งในสิบอาชญากรที่โลกต้องการตัวมากที่สุด"

ตระกูลแองเจโลจะถูกไวท์ตี้ร่วมมือกับ FBI บดขยี้จนย่อยยับ

ลูก้ากวาดสายตาดูข้อมูล รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก

บอสตันนี่น่าสนใจจริงๆ พวกนักเลงที่นี่ชอบร่วมมือกับ FBI กันจัง แต่ถ้าเทียบกับคอสเตลโลแล้ว ไวท์ตี้เหนือชั้นกว่าตรงที่เปลี่ยนเจ้าหน้าที่ FBI ให้กลายเป็นลูกน้องตัวเองได้ เหมือนที่เดนแฮมเป็นลูกน้องลูก้าเปี๊ยบ

และเหตุผลที่ไวท์ตี้มีความสามารถและความมั่นใจขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงความโหดเหี้ยมในโลกใต้ดิน แต่เพราะเขามีน้องชายเป็นวุฒิสมาชิกในสภาแมสซาชูเซตส์

ในอนาคต น้องชายเขาจะได้เป็นประธานวุฒิสภาซะด้วย!

ทั้งโลกมืดและโลกสว่างจะพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของภูมิภาคพร้อมๆ กัน!

ร่มคุ้มกันคันนี้... ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ