บทที่ 120 หิมะถล่ม กฎแห่งความเงียบ และผู้ชี้ขาด (ฟรี)

การแปรพักตร์กะทันหันของสการ์ปา ไม่เพียงแต่ทำให้พี่น้องข้างกายตกตะลึง แต่ยังสั่นสะเทือนตระกูลโคลอมโบทั้งตระกูลในอีกไม่กี่วันต่อมา

ในฐานะคาโป สการ์ปาอยู่กับตระกูลมาหลายปี ร่วมกิจกรรมอาชญากรรมทั้งเล็กและใหญ่นับครั้งไม่ถ้วน เขากุมความลับของสมาชิกในตระกูลไว้เพียบ จำได้แม่นยำแม้กระทั่งว่าใต้พื้นห้องน้ำไหนมีศพถูกฝังอยู่เจ็ดแปดศพ

ยิ่งในช่วงสงครามภายในที่ผ่านมา สการ์ปายังดักจับและรวบรวมหลักฐานสดใหม่ไว้ได้อีกเพียบ

บวกกับคำให้การส่วนตัวของเขา...

หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ ตระกูลโคลอมโบแทบคลั่ง!

สการ์ปาเป็นหนอนบ่อนไส้?!

ไอ้สารเลวสการ์ปา!

ยมทูตบ้าบออะไร สุดท้ายก็มาเกี่ยววิญญาณพี่น้องตัวเองเนี่ยนะ?!

กฎแห่งความเงียบ (Omertà) ล่ะ? ความภักดีล่ะ?

เปอร์ซิโก้ที่เพิ่งครองอำนาจได้ไม่กี่วัน โกรธจนพังบ้านตัวเองเละเทะ เมื่อเห็นเดนแฮมที่หน้าประตูบ้านอีกครั้ง รอยยิ้มสิ้นหวังก็ปรากฏบนใบหน้าเขา

"ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนกัลโลถล่มโรงงานเย็บผ้า พวกแก FBI ถึงมากันเร็วขนาดนั้น และทำไมถึงหาที่ซ่อนกัลโลเจอได้ง่ายๆ... ฮ่าๆๆ ที่แท้พวกแกก็ซื้อตัวสการ์ปาไปแล้วนี่เอง! ฉันสู้กับกัลโลแทบตาย แต่พวกแกกลับนั่งดูละครสบายใจเฉิบ!"

แววตาของเปอร์ซิโก้ฉายแววบ้าคลั่งยิ่งกว่ากัลโลเสียอีก "นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกแกจะกล่อมเสาหลักของมาเฟียอย่างสการ์ปาได้! แต่อย่าคิดนะว่าจะชนะ หลักฐานที่สการ์ปามีโค่นฉันไม่ลงหรอก!"

เรื่องทั้งหมดนี้เจ้าพิราบแก่คาดการณ์ไว้หมดแล้ว เดนแฮมปัดเกล็ดหิมะบนไหล่ออกอย่างใจเย็น "สการ์ปาคนเดียวอาจจะไม่พอ แล้วถ้ามีสการ์ปาเพิ่มอีกหลายคนล่ะ? คุณคิดว่าเวลาโดนฟ้องพร้อมกันเยอะๆ จะมีสักกี่คนที่เลือกจะหักหลังคุณและตระกูลเพื่อแลกกับการลดโทษ?

สการ์ปาเป็นแค่เกล็ดหิมะเล็กๆ

แต่เขาจะก่อให้เกิดหิมะถล่มครั้งใหญ่"

พูดจบ เดนแฮมก็โบกมือ สั่งให้ลูกน้องเข้าจับกุมเปอร์ซิโก้ "เปอร์ซิโก้ ผมขอจับกุมคุณอย่างเป็นทางการในข้อหาจ้างวานฆ่า, ฆาตกรรม, ปล้นทรัพย์, กรรโชกทรัพย์, แบล็กเมล์, เล่นการพนันผิดกฎหมาย, ฟอกเงิน, ฉ้อโกง, ค้ายาเสพติด, ลักลอบขนของหนีภาษี และค้าอาวุธเถื่อน! ตอนนี้เชิญหุบปากแล้วไปคุยกับทนายโง่ๆ ของคุณซะ"

เดนแฮมหันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งเสียงดิ้นรนและตะโกนด่าทอของเปอร์ซิโก้ไว้เบื้องหลัง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า หิมะตกลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ

ไม่กี่วันต่อมา การจับกุมดำเนินไปอย่างราบรื่น

เดิมทีจากสงครามภายใน มีสมาชิกถูกฟ้องร้องแค่สิบยี่สิบคน แต่คราวนี้ยอดผู้ถูกฟ้องพุ่งทะลุหลักร้อย

【FBI บุกทลายแหล่งกบดานตระกูลโคลอมโบ จับกุมสมาชิกมาเฟีย 7 รายพัวพันค้ายา ยึดบัญชีค้ายามูลค่า 15 ล้านดอลลาร์ เผยเส้นทางแทรกซึมศุลกากรชายฝั่งตะวันออกนาน 12 ปี】

【ปฏิบัติการร่วม FBI และตำรวจนิวยอร์กคว้าชัยอีกครั้ง! รวบแกนนำมาเฟียเพิ่ม 19 ราย ยึดคลังอาวุธเถื่อน พบปืนกลมือดัดแปลง 27 กระบอก】

【FBI แถลง นี่คือปฏิบัติการกวาดล้างมาเฟียครั้งใหญ่ที่สุดในศตวรรษ! สมาชิก 'Cosa Nostra' (องค์กรเรา) 32 รายถูกฟ้องศาลรัฐบาลกลางแมนฮัตตัน ข้อหาฟอกเงิน ขูดรีดแรงงาน และอาชญากรรมรุนแรง】

【หลักฐานเด็ดมัดตัว! ข้อกล่าวหาตระกูลโคลอมโบฮั้วประมูลโครงการเมืองนิวยอร์ก นำสู่การจับกุมผู้รับเหมาเพิ่ม】

【...】

เมื่อคริสต์มาสใกล้เข้ามา นิวยอร์กก็มีข่าวช็อกวงการไม่เว้นแต่ละวัน เล่นเอาทั้งชาวเมือง แก๊งต่างๆ และอีกสี่ตระกูลใหญ่ต่างตกตะลึง

หลายคนคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

หิมะถล่มลงมาเร็วและรุนแรงเกินไป

นั่นคือตระกูลโคลอมโบ หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่เชียวนะ ต่อให้ตกต่ำเพราะสงครามภายในจนกลายเป็นแค่ก้อนหินริมทาง แต่ก็เป็นก้อนหินก้อนเบ้อเริ่ม โดนทางการบดขยี้จนแบนแต๊ดแต๋ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

คริสต์มาสปีนี้ช่างครึกครื้นเสียจริง

...

ลองไอส์แลนด์

แกมบิโนสวมแว่นตาถือหนังสือพิมพ์ ใบหน้าตึงเครียดขณะอ่านเนื้อหาข่าวอย่างละเอียด ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ รังสีอำมหิตที่มองไม่เห็นปกคลุมไปทั่วห้อง

พอลไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เขาไม่ได้เห็นแกมบิโนจริงจังขนาดนี้มานานแล้ว

ผ่านไปพักใหญ่ แกมบิโนวางหนังสือพิมพ์ลง ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า

"เรื่องนี้ไม่กระทบตระกูลเราครับ" พอลรีบปลอบ "มีแต่ตระกูลโคลอมโบที่ซวย FBI เองก็น่าจะรู้ว่าจัดการตระกูลเดียวยังยาก พวกเขาไม่มีทรัพยากรและกำลังคนพอจะจัดการห้าตระกูลพร้อมกันหรอก"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นที่ฉันกังวล"

แกมบิโนส่ายหน้า "แต่เป็นการพังทลายของกฎแห่งความเงียบ (Omertà) ต่างหาก คราวก่อนตอนเรื่องก็อตติ มีคนแหกกฎก็จริง แต่ก็แค่ทรยศก็อตติคนเดียว เรื่องไม่ได้บานปลายเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป สมาชิกระดับสูงของมาเฟียถูก FBI กล่อมจนยอมเป็นสายลับ"

ดวงตาลึกซึ้งของชายชราม้องพอล "แกรู้ไหมว่านี่หมายความว่ายังไง? มาเฟียของเราไม่ปลอดภัยจากภายในอีกต่อไป! เรื่องของสการ์ปาจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ เขาทำตัวอย่างให้เห็นแล้ว หลายคนก็จะทำตาม

ถึงตอนนั้น ใครๆ ก็เป็นสการ์ปาคนต่อไปได้! ไม่มีใครเห็นหัวกฎแห่งความเงียบอีกต่อไป! นี่คือสิ่งที่ฉันยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!"

อารมณ์พุ่งพล่านทำให้แกมบิโนกุมหน้าอกไอโขลกๆ พอลตกใจรีบหายาและน้ำมาให้ ช่วยประคองให้แกมบิโนกินยาอย่างระมัดระวัง

แกมบิโนตบมือพอลเบาๆ บอกว่าไม่เป็นไร "ฉันสงสัยด้วยซ้ำว่าสงครามภายในของโคลอมโบคราวนี้ FBI เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลัง พวกมันคือผู้กำกับตัวจริง และมีสการ์ปาเป็นคนใน ทุกอย่างก็เลยเข้าทางพวกมันหมด"

แกมบิโนแค่ไม่เข้าใจว่า FBI เดินหมาก "สการ์ปา" ได้แม่นยำขนาดนี้ได้ยังไง?

หมากตานี้เล่นเอาทุกคนตั้งตัวไม่ทัน ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคิดหรอกว่าจะมีคนถูก FBI กล่อมจนยอมเป็นสายลับได้

ต่อให้เคยมีคนทรยศมาเฟียมาก่อน ก็เป็นการทรยศแล้วหนีไป ไม่ใช่ถูก FBI ส่งกลับมาเป็นสายลับในมาเฟียต่อแบบนี้

นาทีนี้ แกมบิโนยิ่งกังวลเกี่ยวกับอนาคตของมาเฟีย

เขายังมีชีวิตอยู่ และด้วยอิทธิพลในแวดวงต่างๆ เขายังพอจะยับยั้งและปกป้องตระกูลได้

ตราบใดที่เขายังหายใจ รัฐบาลกลางก็ไม่กล้าแตะต้องตระกูล!

แต่ถ้าเขาตาย... แกมบิโนไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าไม่มีเขาคอยคุม ตระกูล คณะกรรมการ และโลกใต้ดินของนิวยอร์กทั้งหมดจะต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่

แม้แต่กฎแห่งความเงียบก็เริ่มเสื่อมคลาย...

ทันใดนั้น ใบหน้าของลูก้าก็แวบเข้ามาในความคิด

"พอล นัดเวลาให้ฉันหน่อย ฉันอยากพบลูก้า"

...

ลิตเติลรัสเซีย

แก๊งทาราซอฟ

วิโก้เองก็อ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน คอยเช็กข่าวสารต่างๆ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของตระกูลโคลอมโบเป็นข่าวใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

อับราม น้องชายของเขา นั่งสูบซิการ์อย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างๆ พลางเหน็บแนม "ได้ยินว่าไม่ใช่แค่สการ์ปาคนเดียว หมอนั่นทำตัวอย่างไว้ดี สมาชิกมาเฟียหลายคนเลยเลือกที่จะทรยศตาม ไม่งั้นด้วยข้อหาที่โดน คงได้ไปตายในคุกแน่"

"แกรู้ไหมว่าฉันชื่นชมอะไรในตัวมาเฟียที่สุด?" วิโก้ถอนหายใจ "กฎแห่งความเงียบ! เพราะกฎนี้ ความสามัคคีของตระกูลมาเฟียถึงได้แข็งแกร่งมาก ทุกคนเคารพกฎ ต่อให้โดนจับ ก็ยอมรับผิดคนเดียว ไม่ซัดทอดถึงตระกูล"

วิโก้ผายมือยักไหล่ "แล้วแก๊งเราล่ะ? ต้องพึ่งความสามารถเฉพาะตัวในการคุมลูกน้อง ไม่มีกฎศักดิ์สิทธิ์คอยค้ำคอ ถ้าเจอคนซื่อสัตย์ก็โชคดีไป ถ้าเจอคนทรยศก็จบเห่... อับราม ต้องตรวจสอบคนในแก๊งให้ดี ระวัง FBI มาเสี้ยมคนของเรา"

อับรามบ่นงึมงำ "จะไปดูออกได้ไง? ใครจะรู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่ เราอ่านใจคนไม่ได้นี่หว่า ถ้าคนพวกนี้มีป้ายแปะหน้าผากบอกก็ดีสิ จะได้รู้ว่าใครเป็นสายลับ ใครเป็นพี่น้อง"

วิโก้: "..."

ถ้าฉันมีความสามารถแบบนั้นจริง ฉันจะเช็กไอ้ปีศาจรัตติกาลก่อนเลยว่ามันภักดีจริงรึเปล่า

จะว่าไป ช่วงนี้ไอ้เด็กนั่น "งานยุ่ง" ขึ้นเรื่อยๆ เอาแต่วุ่นอยู่กับการเดตกับแฟน

นักฆ่าบ้าอะไรมีความรัก?

คิดจะแต่งงานมีลูกแล้วเกษียณหรือไง?

...

18 ธันวาคม ช่วงค่ำ

ภายในเวลาเพียงสัปดาห์เดียว ตระกูลโคลอมโบถูกกวาดล้างอย่างหนัก สมาชิกอย่างเป็นทางการกว่าหนึ่งในสามถูกรัฐบาลกลางฟ้องร้อง พร้อมหลักฐานมัดตัวแน่นหนา คนเหล่านี้ต้องไปสู้คดีในศาล

เวลานี้ ภายในตระกูลลุคเคซี มีการจัดประชุมระดับสูงขึ้นที่คลับ SSR เพื่อหารือเรื่องการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของตระกูลโคลอมโบ

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

นึกว่าสงครามภายในจะดุเดือดแล้ว ไม่นึกว่าจะมีเรื่องใหญ่กว่าตามมาอีก

ในที่ประชุม บิ๊กบอสวิคเตอร์กำชับให้ทุกคนคุมเข้มลูกน้อง อย่าให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยตระกูลโคลอมโบเด็ดขาด

ขณะเดียวกัน การคัดเลือกคาโปคนใหม่ก็ถูกเลื่อนออกไปชั่วคราว ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ระดับคาโปขึ้นไปต้องเป็นคนในที่ไว้ใจได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นยอมมีคาปอน้อยหน่อยดีกว่าตั้งคนมั่วซั่วขึ้นมา

หลังจบการประชุม ลูก้าเพิ่งเดินออกจากคลับ พอลก็จอดรถรออยู่ริมถนนแล้ว

เขาเปิดประตูรถเชิญ "พิราบ คุณแกมบิโนอยากพบคุณ"

...

ลองไอส์แลนด์

"ดูเหมือนฤดูหนาวปีนี้จะหนาวกว่าปกตินะ"

แกมบิโนยังคงนั่งอยู่หน้าเตาผิงเหมือนชายชราธรรมดาๆ เขาเหลือบตามองแล้วผายมือให้ลูก้านั่งลง "หวังว่าการเชิญมาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้จะไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของเธอนะ"

"ข้างนอกหนาวนิดหน่อย ผมกำลังหาที่อุ่นๆ นั่งพอดีครับ"

ลูก้าสวมเสื้อโค้ทสีดำที่ไม่หนานัก ถอดถุงมือหนังออกวางไว้

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง ลูก้าพูดถึงงานคริสต์มาสของคลับแล้วเอ่ยชวน "คุณจะไปร่วมงานด้วยไหมครับ?"

แกมบิโนหัวเราะเบาๆ "ขอบใจนะ ถ้าฉันหนุ่มกว่านี้สักหลายสิบปี ฉันไปแน่นอน"

จากนั้นทั้งสองก็วกเข้าเรื่องการทรยศของสการ์ปาและการกวาดล้างตระกูลโคลอมโบ เรื่องใหญ่ขนาดนี้กระทบไปถึงตระกูลอื่นด้วย

แกมบิโนกล่าว "แกจัดการเรื่องสงครามภายในของตระกูลโคลอมโบได้ดีมาก ฉันเคยสัญญาว่าจะแต่งตั้งแกเป็น 'ผู้ชี้ขาด' ของคณะกรรมการมาเฟียอเมริกา และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องทำตามสัญญาแล้ว

แต่ก่อนหน้านั้น ฉันอยากถามความเห็นแกหน่อย แกก็รู้ เวลามาเฟียเรามีเรื่องต้องคุยกัน มันมีธรรมเนียมอยู่อย่างหนึ่ง... นอกจากคู่กรณีสองฝ่าย จะต้องมี 'คนกลาง' คอยคุมการเจรจาด้วย

คนกลางมักจะเป็นที่ปรึกษาของตระกูล

ตระกูลของเราแต่ละตระกูลต่างมีกุนซือและที่ปรึกษา ส่วนใหญ่เชี่ยวชาญกฎหมาย เข้าสังคมเก่ง หัวการค้า และบางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างบอสกับทางการ จุดประสงค์ของการมีตำแหน่งนี้คือเพื่อเสนอแนะบอส บังหน้าให้บอส เป็นกระบอกเสียงให้บอส และบางครั้งก็ต้องคอยห้ามปรามสมาชิกมาเฟียไม่ให้ใช้ความรุนแรงพร่ำเพรื่อ เพื่อเลี่ยงการถูกเพ่งเล็งจากทางการ

และแก ลูก้า เกรโก... แกมีชื่อเสียงในย่านบรอนซ์อยู่แล้ว แม้ฉายา 'ทูตสันติภาพ' จะฟังดูไม่ค่อยเข้ากับมาเฟีย แต่แกเหมาะกับบทบาทคนกลางนี้มาก ตอนที่ฉันขอให้แกเป็นผู้ชี้ขาดชั่วคราว ฉันเห็นคุณสมบัตินี้ในตัวแก"

ดวงตาของแกมบิโนเจือรอยยิ้ม ลูก้ายิ้มตอบอย่างถ่อมตน "ขอบคุณที่ยอมรับในตัวผมครับ เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ผมก็แค่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง"

"แล้วแกสนใจไหม?"

แกมบิโนอธิบายอย่างใจเย็น "ทั่วอเมริกามีตระกูลมาเฟียกว่ายี่สิบตระกูล และมีที่นั่งในคณะกรรมการสิบสองตระกูล ทุกคนไม่ได้นั่งจับเข่าคุยกันดีๆ ได้ตลอดเวลา ความขัดแย้งเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ หลังจากแกเป็นผู้ชี้ขาดและคนกลางของคณะกรรมการแล้ว ถ้ามีตระกูลไหนมาขอความช่วยเหลือ แกต้องรับหน้าที่ไปช่วยไกล่เกลี่ยข้อพิพาทให้พวกเขา"

ลูก้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง นี่มันเข้าทางระบบของเขาเป๊ะเลยไม่ใช่เหรอ?

การปกป้องสันติภาพในโลกใต้ดินก็นับเป็นสันติภาพเหมือนกันนี่?

ทูตสันติภาพจะนำสันติสุขไปสู่ทั่วอเมริกา!

ส่วนตระกูลพวกนั้นจะมีจุดจบยังไง... ลูก้าบอกได้แค่ว่าพวกมันจะสงบสุขแน่นอน เหมือนกับตระกูลโคลอมโบที่สิ้นฤทธิ์เดช หมดความห้าวเป้ง และต้องยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

ลูก้าถามด้วยความอยากรู้ "ในฐานะผู้ชี้ขาด ผมต้องทำอะไรอีกบ้างครับ?"

แกมบิโน: "ถ้าเป็นไปได้ โดยไม่ละเมิดกฎแห่งความเงียบ พยายามรักษาความสัมพันธ์อันดีกับรัฐบาลไว้ลับๆ บางครั้งความขัดแย้งก็มาจากทางรัฐบาล และต้องอาศัยการไกล่เกลี่ยเหมือนกัน"

ลูก้ายิ้ม... ติดสินบนตำรวจ ติดสินบนผู้พิพากษา ติดสินบนส.ส. ติดสินบนทุกอย่างที่ติดสินบนได้...

คนที่เคยโดนรวบยกแก๊งกลางที่ประชุมตอนนั้นคือแกมบิโนกับลูกน้อง แต่เขาก็ประกันตัวออกมาได้ในวันเดียวกันแล้วกลับมาประชุมต่อ ส่วนอัยการที่ "บังอาจ" คนนั้นกลับหมดอนาคตและต้องลาออกไปอย่างน่าอับอาย

ในบรรดาบิ๊กบอสทั้งหมด แกมบิโนคือคนที่เก่งกาจเรื่องคอนเนกชันกับรัฐบาลที่สุด เก่งจนทางการทำอะไรเขาไม่ได้ ไม่มีใครรู้ว่าเขาซื้อตัวเจ้าหน้าที่รัฐไปกี่คน และไม่มีใครรู้ว่าอิทธิพลของเขาแผ่ขยายไปถึงซอกมุมไหนของนิวยอร์กบ้าง

ลูก้าจำได้แค่ว่าในเนื้อเรื่องเดิม งานศพของแกมบิโนมีการถ่ายทอดสดไปทั่วโลก สถานีโทรทัศน์หลายสิบช่องเกาะติดสถานการณ์ นอกจากระดับบิ๊กและหัวกะทิในวงการมาเฟียแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่รัฐจำนวนมากมาร่วมงานศพด้วย

ก็อดฟาเธอร์เพียงคนเดียวที่ได้ตาย "ตามธรรมชาติ" บนเตียงนอน จากไปอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ

"ลูก้า"

แกมบิโนขยับตัวดึงผ้าห่มขึ้นคลุม "ลูก้า บอกคำตอบของแกมา"

ลูก้า: "ผมยินดีรับตำแหน่งครับ"

การเป็นผู้ชี้ขาด ทำให้อิทธิพลของเขาสามารถแผ่ขยายไปทั่วอเมริกาได้อย่างชอบธรรม และเข้าไปแทรกแซงกลุ่มมาเฟียในภูมิภาคอื่นได้

แกมบิโนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ก่อนคริสต์มาส ตระกูลมาเฟียทั่วประเทศจะได้รับข่าวการแต่งตั้งแกเป็นผู้ชี้ขาด!"

ภายใต้แสงไฟสลัวจากเตาผิง ข้อตกลงระหว่างชายหนุ่มและชายชราก็ถือกำเนิดขึ้น

แกมบิโน: "ส่วนตอนนี้ ภารกิจแรกของแกในฐานะผู้ชี้ขาด คือไปคลี่คลายความขัดแย้งระหว่างตระกูลโคลอมโบกับรัฐบาลกลาง ลดผลกระทบของเรื่องนี้ให้น้อยที่สุด และทำให้เปอร์ซิโก้กับคนของมันอยู่ในโอวาท พวกมันเกินเยียวยาแล้ว แต่ฉันไม่อยากได้ยินข่าวร้ายว่าตระกูลอื่นโดนหางเลขไปด้วย"

"ตามที่ท่านต้องการครับ"

ลูก้าลุกขึ้นและจากไป ได้ตำแหน่งผู้ชี้ขาดมาแล้ว ถึงเวลาไปรับรางวัลใหญ่ชุดสุดท้ายเสียที