ตอนที่ 91 เติมน้ำ

เจียง หลี่ ได้สัมผัสความลึกลับของ สภาวะหยุดนิ่ง ตลอดทั้งคืน

 

จิตใจของเขาถูกขับกลับไปที่ร่าง ทำให้สามารถรับรู้สิ่งต่างๆรอบตัวได้ ตอนนี้ความคิดของเขาเเผ่กระจายออกไปจนสามารถรู้สิ่งต่างๆได้ภายในระยะ 1 กิโลเมตร

 

ด้านนอกอากาศเย็นจัด เขาใช้ความคิดของเขาเเผ่กระจายออกไปสำรวจอุณหภูมิเเละรู้ว่าเเม้เเต่น้ำลายก็กลายเป็นน้ำเเข็งได้ภายในไม่กี่วินาที หลังจากกระทบพื้นดิน ด้านนอกนั้นเปรียบเสมือนความรุนเเรงที่เลวร้ายหินที่หนักกว่า 10 กิโลกรัมถูกยกลอยขึ้นอย่างง่ายดาย

 

หินนั่นลอยวนอยู่กลางอากาศก่อนที่จะระเบิดเป็นผง

 

ทั้งภูเขากำลังสั่นอย่างรุนเเรงราวกับว่าสามารถถล่มลงมาได้ทุกเวลา

 

"พลังลมพวกนี้อย่างน้อยก็น่าจะรุนเเรงกว่า 20 โบฟอร์ต"เจียง หลี่ คำนวณเขาไม่คิดเลยว่าพลังธรรมชาติจะน่ากลัวขนาดนี้ หากเขาท้าทายพลังแบบนี้บางทีเขาอาจจะเข้าใจตราประทับวายุมากขึ้น

 

[TL หมายเหตุ: พายุเฮอร์ริเคนมีความรุนเเรง 12 โบฟอร์ต ]

 

เขาเพ่งจิตเป็น สมองจักรวาล พลังลมของธรรมชาตินั้นสามารถช่วยให้เขายกระดับการบ่มเพาะพลัง

 

พลัง ฉี จากผืนฟ้าเเละปฐพีที่สร้างพลังที่ลึกซึ้งให้กับเซลล์ของเขา เขาสามารถต้านทานความหนาวเย็นเเละทำให้ร่างกายอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา ความอบอุ่นนี้ ลาร่า เเละ เซว่ หลิง ก็ยิ่งกอดเเน่นขึ้นไปอีก พวกเธอเข้าสู่สภาวะห้วงนิทรา เพื่อกู้คืนพลังที่สูญเสียไป

 

เจียง หลี่ ที่ต้านทานความเย็น เขาเปลี่ยนพลัง ฉี ในร่างกายให้เป็นสารอาหารในเวลาเดียวกัน

 

หมีที่นอนจำศีลนั้นไม่จำเป็นต้องดื่มหรือกินอะไรตลอดทั้งฤดูหนาว เเต่มันก็ขึ้นอยู่กับพลัง ฉี เช่นเดียวกัน (ไขมันในร่างกายของหมี) เพื่อรักษาชีวิต

 

"หืม...พลัง ฉี จาก ผืนฟ้าเเละปฐพี"หวาง จางหลง ได้ดูการบ่มเพาะพลังของ เจียง หลี่ ตลอดเวลา เขาสังเกตุเห็นพลังงานฉีในร่างกายของ เจียง หลี่"ถ้าเธอมีสิ่งนี้อยู่ในร่างกายเเม้ว่าจะไม่ดื่มไม่กินเป็นเวลา 1 เดือนก็ไม่เป็นปัญหา ไม่คิดเลยว่าเขาจะได้ดูดซับหินวิญญาณก่อนมาที่นี่? ความสามารถหลังจากดูดซับหินวิญญาณได้นั้นเป็นอะไรที่เเน่นอน"

 

เขาไม่รู้ว่า เจียง หลี่ ได้รับ หินวิญญาณ มาจากสภาวะหายใจในครรภ์ ในดาวเคราะห์ ฉูโป

 

ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป

 

จู่ๆ เจียง หลี่ ก็ลืมตาขึ้น ลมได้ชะลอตัวเเละเเสงอาทิตย์ก็เริ่มออกมาจากขอบฟ้า อุณหภูมิสูงขึ้นทุกนาที -30,-20,-10 ,0 เเละหลังจากนั้นก็ 10,20,30,... องศา

 

ภายในหนึ่งชั่วโมงอุณหภูมิภายนอกได้ร้อนเเรงถึง 40 องศา

 

พวกเขายังไม่ได้คิดจะออกไปเนื่องจากการเปลี่ยนเเปลงของอุณหภูมินั้นเร็วเกินไปมันทำให้ร่างกายปรับสภาพไม่ทัน ภายในถ้ำอุณหภูมิสูงขึ้นประมาณ 20 องศา

 

ลาร่า เเละ เซว่ หลิง ตื่นขึ้นเเละตระหนักว่า พวกเธอ กำลังกอด เจียง หลี่ ทันใดนั้นใบหน้าของพวกเธอก็เปลี่ยนเป็นสีเเดงเเละรีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว

 

วูช!

 

ในเวลานั้นก็มีเงาร่างบินออกมาจากถ้ำ มันคือ หวาง จางหลง"เด็กๆ ฉันก็ไม่อยากจะพูดอะไรหรอกนะ เเต่อุณหภูมิเพียงเเค่ 40 องศา ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะได้รับน้ำจากทะเลสาบมา เมื่ออุณหภูมิสูงถึง 60 องศา การได้น้ำมาจะเป็นงานที่ยาก

 

หวาง จางหลง พกขวด 2-3 ขวด ทุกเช้าเขาจะไปหาน้ำจากทะเลสาบมา ซึ่งมันมีระยะทางที่ไกลหลาย 10 กิโลเมตร

 

ในช่วงกลางวัน อุณหภูมิจะร้อนมากเเม้จะอยู่ในถ้ำก็รู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นจึงต้องบริโภคน้ำจำนวนมากเเม้เเต่ หวาง จางหลง เองก็ต้องทำเช่นนี้ไม่อย่างนั้นเขาจะเสียชีวิต

 

"ฉันจะไปเอาน้ำมาพวกเธอนอนพักอยู่ในถ้ำเเล้วกัน!"เจียง หลี่ ได้ยินเรื่องน้ำเขาอาสาที่จะไปเอง

 

"พวกเราจะไปกับนาย!"ลาร่า เเละ เซว่ หลิง กล่าวพลางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

"ไม่ต้องกังวล ถ้าพวกเธอไปกับฉันมันจะทำให้การเดินทางช้าลง อีกอย่างพวกเธอต้องอยู่เฝ้าถ้ำไม่ให้ใครบุกรุก ถ้ำของเราเหมาะเเก่การหลบพักพิงมาก มันล่อตาล่อใจคนอื่นๆมากเกินไป"เจียง หลี่ กล่าว"นอกจากนี้พวกเธอต้องประหยัดพลังในร่างให้มากที่สุด บางทีพวกเราอาจไม่ได้รับอาหารในช่วงเร็วๆนี้ หัลงจากที่สารอาหารหมด พวกเธอคงไม่อยากกินเนื้อมนุษย์ใช่มั้ย?"

 

นี่เป็นคำถามที่จริงจัง

 

เเม้ว่าพวกเขาจะได้รับอาหารมาจาก เจียง หลิว เเละ หยู่ มู่ฮัว เเต่สิ่งเหล่านี้สนับสนุนพวกเขาได้เเค่ 10 วันเท่านั้น หลังจาก 10 วันผ่านไป เสบียงอาหารของพวกเขาก็จะหมด เเละไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการดื่มน้ำเพียงอย่างเดียว

 

พวกเขาจะไปหาอาหารที่ไหนถ้าปลาในทะเลสาบเกิดหมดขึ้นมา

 

"เอาล่ะเราจะอยู่ที่นี่เพื่อประหยัดพลังในร่างของพวกเรา"เซว่ หลิง เอาน้ำออกมา"เจียง หลี่ นี่น้ำ นายจะต้องเดินทางหลาย 10 กิโลเมตร ดังนั้นอุณหภูมิในร่างต้องเพิ่มสูงขึ้นมากเเน่นอน บางทีมันอาจจะช่วยนายได้"

 

"ไม่เป็นไร"เจียง หลี่ โบกมือ"พวกเธอเก็บเอาไว้ใช้ตอนนี้ดีกว่า"

 

ในระหว่างการเดินทางนั้นพวกเขาทั้ง 2 ออกจากถ้ำด้วยความเร็ว เจียง หลี่ พุ่งตามหลัง หวาง จางหลง ไปติดๆ เพราะกลัวว่า หวาง จางหลง จะกลับมาฆ่าพวกเธอทั้ง 2 หลังจากผ่านไปครึ่งทาง

 

"หนุ่มน้อยเธอมีความเร็วที่ดี!"หวาง จางหลง วิ่งไปด้วยความเร็วธรรมดา ความเร็วของเขาเร็วพอๆกับรถเเข่ง เจียง หลี่ เอง ก็กระโดดเบาๆขึ้นไปบนต้นไม้เเละพุ่งตัวไป 20-30 เมตร การกระโดดของเขาไม่ได้สูงมาก เขาไม่ได้กระโดดสูงเพราะว่านี่เป็นวิธีประหยัดพลังในร่าง

 

การกระโดดสูงนั้นไม่ได้หมายความว่าความเร็วจะเพิ่มขึ้น การกระโดดเเละพุ่งตัวไปข้างหน้าต่างหากที่ทำให้รวดเร็ว

 

ความเร็วในปัจจุบันของ เจียง หลี่ อาจจะถึง 150-200 กม./ชม. เเม้เเต่เสือซีตาห์ ก็ไม่สามารถตามได้ทัน เเต่ถ้าเขาวิ่ง 200 กม./ชั่วโมง เขาจะอยู่ได้เพียง 1 ชั่วโมง ก่อนที่จะเหนื่อยล้าในที่สุด

 

คนที่มีพลังชีวิตระดับ 2 นั้นเเข็งเเกร่ง เเต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะเป็นหุ่นยนต์ที่มีศักยภาพอย่างไร้ขีดจำกัด

 

ตอนนี้เขาวิ่งตาม หวาง จางหลง ด้วยความเร็วเพียง 90กม./ชม. เท่านั้น เขาจะต้องประหยัดพลังงานไว้ต่อสู้กับคนที่เเข็งเเกร่ง

 

การประหยัดพลังงานบนดาวเคราะห์ ลั่ว ชา นั้นเป็นสิ่งจำเป็นมาก

 

เจียง หลี่ ใช้ ตราประทับวายุ ให้สอดคล้องกับความเร็วของ หวาง จางหลง"ผมกลัวว่าคุณจะหันหลังกลับไปฆ่าพวกเธอ!"

 

"ฉันเคยบอกเเล้ว่าฉันจะไม่ฆ่าคนที่มีสายเลือดจีนโบราณ"หวาง จางหลง กล่าวอย่างหนักเเน่น"เเต่ฉันจะบอกไว้ก่อนว่า เธอเป็นคนที่บอบบางมาก เพื่อความอยู่รอดบนดาวเคราะห์ ลั่ว ชา มันจะดีกว่า หากเธอไม่เชื่อใจใคร"

 

ทั้ง 2 ไม่ได้หยุดวิ่ง หวาง จางหลง กระโดดขึ้นไปเเละกางเเขนเหมือนนกอินทรีย์ กล้ามเนื้อของเขากำลังปรับสมดุลทำให้ประหยัดพลังงาน

 

ในอีกด้านนึง เจียง หลี่ ก็พุ่งตัวเเละกระโดด ขึ้น เขากระโดดพุ่งไปได้ไกลมาก จนเกิดเสียงฟ้าร้องตลอดเวลา

 

ทั้งคู่ต่างก็มีทักษะเเละความงามเป็นของตัวเอง

 

ประมาณ ครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึง ทะเลสาบ เเต่อากาศพลันร้อนมากขึ้น โ๙คดีที่สภาพเเวดล้อมของทะเลสาบมีอุณหภูมิที่ต่ำ

 

เจียง หลี่ ไม่รู้ว่าทะเลสาบอันนี้มาจากไหน ทุกวันอุณหภูมิจะสูงขึ้นถึง 60 องศา มันร้อนพอที่จะระเหยน้ำได้ นอกจากนี้นี่ยังเป็นทะเลสาบน้ำจืด

 

มันจะต้องมีความลับซ่อนอยู่ที่ด้านล่างของทะเลสาบเเน่

 

เมื่อมาถึงทะเลสาบไม่มีใครดักรอเขาอยู่ที่นี่ เจียง หลี่ เเละ หวาง จางหลง พลันตักน้ำใส่ขวด เเละดื่มทันที เขาเอาน้ำหวีผมเเละเช็ดร่างกายเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

เสื้อผ้านี้เป็นของนักเรียนที่ตายเเล้วมันดูไม่เหมาะกับเขา เขาออกไปซุ่มในทุ่งหญ้าเพื่อรอเหยื่ออีกครั้ง

 

บนดาวเคราะห์ ลั่ว ชา นั้น มีสัตว์ร้ายที่โหดร้ายอยู่ พวกมันเป็นสัตว์ขนาดใหญ่เเละมีพละกำลังที่สูง เห็นได้ชัดว่า หวาง จางหลง กำลังรอคอยนักเรียนที่หวังจะมาเอาน้ำ

 

ในรัศมีหลาย 1,000 กิโลเมตรนั้นมีเฉพาะทะเลสาบนี้เท่านั้นที่ทุกคนหรือสัตว์อสูร หากต้องการจะดื่มน้ำต้องมาที่นี่

 

เจียง หลี่ เเผ่กระจายความคิดของเขาเเละพบว่าน้ำใสมาก ใจกลางทะเลสาบสีเขียวนั้น มีความเข้มเเละหนาลึก ในใต้ดินดูเหมือนจะมีความหนาวเย็นที่สอดคล้องกัน

 

ปลาที่เขาเห็นเมื่อวานก็พลันหายไปหมด

 

ทะเลสาบเเห่งนี้ว่างเปล่ายกเว้นน้ำกับวัชพืชบางส่วนที่ริมทะเลสาบ ไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิต เเละวัชพืชเหล่านั้นก็ไม่สามารถกินได้

 

เขาขยับตัวเเละกระโดดลงไปในทะเลสาบส่วนลึกหลังจากนั้นเขาก็ปลดปล่อยพลังทางจิตวิญญาณออกมาเพื่อเปิดใช้พื้นที่ของหินเเสง

 

ทันใดนั้นประตูก็ค่อยเปิดช้าๆ

 

บุ่ม...บุ่ม...น้ำปริมาณมากถูกเติมเต็มภายในพื้นที่กว่า 10 ตัน เจียง หลี่ ดึงพลังจิตของเขากลับเพื่อปิดประตู

 

ด้วยวิธีนี้เขาไม่จำเป็นจะต้องเดิน หลาย 10 กิโลเพื่อมาเอาน้ำอีกเเล้ว

 

ไม่มีภาชนะใหญ่บนดาวเคราะห์ ลั่ว ชา โดย เฉพาะถังใบใหญ่ มีเพียงเเต่ขวดน้ำเล็กๆเท่านั้น

 

หินเเสงของ เจียง หลี่ ได้ดูดซับ พลังรูหนอน จนมันสามารถเปิดพื้นที่ได้ เขาใช้มันเพื่อเติมน้ำกว่า 10 ตัน มันไม่ได้รู้สึกหนักเลยเขาสามารถเอามันกลับได้อย่างสบาย

 

เพราะน้ำนี้อยู่ในอีกพื้นที่มิติของเขาทำให้เขาไม่ได้รับผล

 

"ทีนี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำเเล้วตอนนี้ เเต่อาหารยังคงหายากเกินไป"เขาเเผ่ความคิดออกไป 1 กิโลเมตรเพื่อดูพื้นที่ก้นบ่อเเต่เขาก็ไม่สามารถมองเห็นก้นบ่อได้ เขาไม่กล้าจะลงไปเพราะกลัวจมน้ำตาย

 

เว้นเสียเเต่ว่าดาวเคราะห์ ลั่วชา จะมี พลังฉี ของผืนฟ้าเเละปฐพี มันจะทำให้เขาสามารถอยู่ในน้ำได้นานอีกทั้งเขายังใช้สภาวะหายใจในครรภ์ในการดูดซับออกซิเจนในน้ำได้

 

เเต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถทำมันได้ ดังนั้นเขาจึงกระโดดขึ้นไปที่ฝั่ง

 

ในขณะนั้นเองเขาเห็นคนจำนวนมากกระโดดออกมาเเละถือขวดน้ำเพื่อมาเอาน้ำจากทะเลสาบเเละอาบน้ำ

 

พวกเขาทั้งหมดก็คือนักเรียนที่เข้าร่วมการทดสอบเข้าสถาบันเเอสทรัล

 

ในเวลาเดียวกัน เจียง หลี่ ก็ เห็นอาชญากรที่ถูกเนรเทศบางคนเริ่มล้อมรอบทะเลสาบเอาไว้

 

เขาจะอาศัยจังหวะบางจังหวะเพื่อสู้กับนักเรียนเหล่านั้นเพราะนี่คือเหยื่อของพวกเขา

 

นักเรียนเหล่านั้นเองก็เเข็งเเกร่ง พวกเขาคือผู้สอบเข้าสถาบันเเอสทรัล เเน่นอนว่าพวกเขาสามารถฆ่าพวกอาชญากรได้

 

ฆ่า!

 

มีเสียงคำรามดังออกมาจากบริเวณใกล้เคียง เจียง หลี่ เหฆ็นกลุ่มนักเรียนกำลังสู้กับ อาชญากร 2 คน

 

นักเรียนเหล่านี้มีผิวพรรณที่ขาวผ่องเเละสูง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นชนชาติสีขาว 8 นักเรียน กำลังสู้กับ อาชญากร 2 คน

 

เเต่น่าเสียดายที่ 2 อาชญากรนั่นมีความเเข็งเเกร่งเเละมีพลังชีวิตอย่างน้อยก็ 1.5

 

นักเรียนเหล่านี้มีพลังชีวิตเพียงเเค่ 1.2 เเละ 1.3 เท่านั้น

 

เเต่ผู้นำของกลุ่มนักเรียนคนหนึ่งมีความเเข็งเเกร่งค่อนข้างคล้ายกับ หมาป่า ลวงตา เขามีพลังชีวิตเท่ากับ 1.5!

 

การเคลื่อนไหวของเขาสามารถต้านทานการโจมตีของอาชญากรได้เเละยังได้รับการช่วยเหลือจากนักเรียนคนอื่นๆอีก

 

โอ้

 

ทันใดนั้นอาชญากรคนหนึ่งก็ปลดปล่อยเสียงที่รุนเเรงเเละกระโดดขึ้นเขาปล่อยกำปั้นออกไป มันคือทักษะ[กำปั้นเทพมาร][เทพมารสำเเดงเดช]

 

อาชญากรอีกคน ก็ปลดปล่อยทักษะ กำปั้นเทพมาร เช่นเดียวกัน [เทพมารอเวจี]

 

ทั้ง 2 ร่วมกันต่อสู้เเละปิดทางหนีของนักเรียนผิวขาวทั้งหมด

 

นักเรียนผิวขาวเหล่านี้จะต้องตายอย่างเเน่นอน

 

เจียง หลี่ ขยับตาอย่างรวดเร็ว เสียงร้องที่โหยหวน 2 ครั้งพุ่งไปทางอาชญากรทั้ง 2 คน