บทที่ 911: คิดถึงทุกลมหายใจ นอนไม่หลับกระส่ายกระสับ!

แม้การเจอกันนอกเกมนัดกินข้าวด้วยกัน จะช่วยกระชับความสัมพันธ์ได้ดียิ่งขึ้น

แต่หนิงเฟยสืบประวัติเฉินเทียนตี้มาหมดแล้ว

ทำให้หลินโม่รู้ว่า: บ้านเขาอยู่เมืองหลวง

ห่างจากมณฑลเจียงที่หลินโม่อยู่ ไกลคนละทิศ

ต่อให้การคมนาคมสะดวกสบายแค่ไหน การจะเจอกันนอกเกมสักครั้ง ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

อีกอย่าง แค่อีกครึ่งเดือน เทพพยากรณ์ก็จะจุติแล้ว

รอเทพพยากรณ์จุติ คนทั่วโลกจะถูกรวมเข้ามาอยู่ในโลกเทพพยากรณ์ใบเดียวกัน

ถึงตอนนั้น ในนครเถ้าถ่าน เดินไปไหนก็เจอกัน

เวลาเจอกันมีถมเถไป

ดังนั้น หลินโม่จึงตอบรับคำเชิญของเฉินเทียนตี้ว่า: "ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน"

เฉินเทียนตี้ตอบ: "ได้"

"พี่โม่ ครั้งนี้พี่ช่วยผมไว้มากจริงๆ!"

"ถ้าไม่มีพี่ ผมไม่รู้จะเอาหน้าไปเจอคนนครดาราจันทรายังไง!"

หยุดไปครู่หนึ่ง เฉินเทียนตี้พูดต่อด้วยความซาบซึ้งใจน้ำตาแทบไหล: "ขออภัยที่ข้าน้อยโง่เขลา ไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบแทนบุญคุณยังไงดี"

"วันหน้าในโลกเทพพยากรณ์ หากมีเรื่องให้ช่วย ข้าน้อยยินดีช่วยเหลือสุดกำลัง!"

หลินโม่วางตัวสบายๆ ยิ้มพูดอย่างไม่ถือสา: "นายก็ช่วยฉันหาอัญมณีแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"หายกันแล้ว"

เฉินเทียนตี้ตกใจ: "นี่มันคนละเรื่องกันเลย หายกันได้ที่ไหน?"

"ครั้งนี้ ผมเฉินเทียนตี้ติดหนี้พี่!"

"ผมต้องชดใช้คืนแน่!"

หลินโม่หัวเราะ: "งั้นก็ช่วยฉันขุดอัญมณีต่อเยอะๆ แล้วกัน!"

เฉินเทียนตี้รับปากทันที: "ได้ ไม่มีปัญหา"

ปิดหน้าต่างสนทนา หลินโม่รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

ด้านหนึ่งได้กระชับความสัมพันธ์กับเฉินเทียนตี้

อีกด้านหนึ่งก็รวบรวมอัญมณีภูมิคุ้มกันธาตุได้ครบห้าชุด!

สำหรับหลินโม่ ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

แม้ในสายตาเฉินเทียนตี้ การช่วยหาอัญมณีจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

แต่ในความเป็นจริง ก็ถือว่าช่วยหลินโม่ได้มากโข!

ไม่ได้พูดเกินจริง

น้ำหนักความช่วยเหลือของเฉินเทียนตี้ที่มีต่อหลินโม่

ไม่ด้อยไปกว่าที่หลินโม่ช่วยเฉินเทียนตี้แก้วิกฤตภัยพิบัติระดับ S ของนครดาราจันทราเลย!

เพราะอัญมณี หาได้จากการขุดเท่านั้น

และการหาตำแหน่งเกิดสุ่มของอัญมณี ต้องอาศัยกำลังคนจำนวนมาก!

จำนวนผู้เล่นในนครเถ้าถ่านตอนนี้ยังไม่เกินหลักพัน

หากไม่มีเฉินเทียนตี้ควบคุมฝูงแมลงช่วยระบุตำแหน่งอัญมณีอย่างรวดเร็ว

ต่อให้หนิงซีมีผลขยายรางวัลสิบเท่า ขุดแค่อัญมณี 32 เม็ดก็บรรลุเป้าหมายอัญมณีภูมิคุ้มกันธาตุห้าชุดของหลินโม่ได้

ก็ไม่มีทางขุดอัญมณี 32 เม็ดได้ในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้แน่!

ถ้าเป็นแบบนั้น

ภารกิจบุกเกาะเถ้าถ่านสร้างอาณาเขตของหลินโม่ ก็ต้องเลื่อนออกไป

จะสร้างอาณาเขตทันก่อนเทพพยากรณ์จุติหรือไม่ กลายเป็นปัญหาใหญ่!

แต่ตอนนี้

ด้วยความช่วยเหลือจากเฉินเทียนตี้ หนิงซีรวบรวมอัญมณีครบตั้งแต่เมื่อวาน

ในตัวหลินโม่ มีภูมิคุ้มกันธาตุครบห้าชุดแล้ว!

ไม่ต้องรออีกต่อไป

ขอแค่พรุ่งนี้เที่ยงพ้นระยะเวลาคูลดาวน์เทเลพอร์ตสามวัน กลับไปนครเถ้าถ่าน ก็เริ่มบุกเกาะเถ้าถ่านได้ทันที!

สร้างอาณาเขตทันก่อนเทพพยากรณ์จุติ ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน!

น่าเสียดายอยู่อย่างเดียว คือต้องรอถึงพรุ่งนี้เที่ยงกว่าจะกลับนครเถ้าถ่านได้

ถ้าไม่มีคูลดาวน์เทเลพอร์ตสามวัน กลับนครเถ้าถ่านได้ตอนนี้เลย

หลินโม่คงไปยึดเกาะเถ้าถ่านตอนนี้แล้ว!

แน่นอน หลินโม่ก็พอใจแล้ว

เทียบกับคูลดาวน์เทเลพอร์ตระหว่างเมืองหลักระดับสองกับเมืองหลักระดับสองที่นานถึงสามสิบวัน

คูลดาวน์แค่สามวันระหว่างเมืองหลักระดับหนึ่งกับเมืองหลักระดับสอง ถือว่าปรานีมากแล้ว!

ตอนนี้ บอสและภัยพิบัติก็ถูกจัดการหมดแล้ว

นครดาราจันทราก็กลับสู่ความสงบ

หลินโม่ก็ไม่มีอะไรทำจริงๆ

เพราะให้คนเลเวล 111 อย่างเขา มาอยู่เมืองหลักระดับสองที่เพดานเลเวลตันแค่ 100

ต่อให้เขากวาดล้างมอนสเตอร์ทั่วนครดาราจันทราจนเกลี้ยง

ค่าประสบการณ์ที่ได้ อาจจะไม่เท่าฆ่ามอนสเตอร์เลเวล 110 ไม่กี่ตัวที่เมืองหลักระดับหนึ่งด้วยซ้ำ!

ดังนั้น จึงไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาออนไลน์

จู่ๆ หลินโม่ก็นึกเรื่องที่มีความหมายเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

ดังนั้น หลินโม่จึงพูดในกลุ่มกิลด์โม่หลีว่า: "ภัยพิบัติสลายแล้ว ทุกคนไม่ต้องมานครดาราจันทราแล้วนะ"

สิ้นคำพูด

ทุกคนต่างถอนหายใจโล่งอก

แต่ภายนอก เหอเซียวยังคงวางท่า: "สลายแล้วเหรอ? ผมอุตส่าห์เตรียมตัวข้ามน้ำข้ามทะเลไปช่วยท่านประธานโม่ที่นครดาราจันทราแล้วเชียว! แบบนี้ก็หมดสนุกสิ!"

หลินเมี่ยวเมี่ยว: "ฉันไม่อยากจะแฉนายหรอกนะ~"

จ้าวจวิน: "งั้นก็อย่าแฉเลย ไว้หน้านายหน่อยเถอะ"

หวังจวินเจี๋ย: "ถือว่าไอ้พวกเด็กน้อยนครดาราจันทรายังรู้ความ ถ้ากล้าแตะพี่โม่ของกู คอยดูเถอะกูจะพากิลด์ยุคโกลาหลบุกไปฆ่าล้างบางให้หมดเมืองเลย!"

หลิงเสวี่ย: "ยังไงก็ถือเป็นเรื่องดี ถ้าคนนครดาราจันทราหักหลังจริงๆ พวกเราคงต้องเปิดศึกนองเลือด ถึงตอนนั้นคงเจ็บหนักทั้งสองฝ่าย ใครจะเป็นตาอยู่คว้าพุงเพียวๆ ไปกิน ก็พูดยาก"

คำพูดของหลิงเสวี่ย ทำให้ทุกคนอดหวาดเสียวไม่ได้

ฉินเฟิงพูดขึ้นว่า: "เฮ้อ! ตั้งแต่พี่โม่ไปนครเถ้าถ่าน ก็ไม่ได้เจอกันตั้งนาน นึกว่าจะได้เจอพี่โม่ซะอีก ดูทรงแล้วคงต้องรออีกนานกว่าจะไปเมืองหลักระดับหนึ่งแล้วได้เจอพี่โม่!"

เซี่ยหว่านหว่าน: "@ฉินเฟิง เป็นอะไร คิดถึงหัวหน้าเหรอ? (ขำ)"

ฉินเฟิง: "คิดถึงสิ! คิดถึงทุกลมหายใจ นอนไม่หลับกระส่ายกระสับ!"

เวลานี้ หลินโม่พูดในกลุ่มว่า: "ไม่เป็นไร ไม่ต้องรอนาน คืนนี้ก็ได้เจอกันแล้ว"

ฉินเฟิง: "ไม่ใช่พี่! ผมแค่พูดเล่นเฉยๆ พี่เอาจริงเหรอ?"

ฉินเฟิง: "อย่าบอกนะว่าคืนนี้พี่จะมาหาผม อย่าทำให้ผมกลัวสิ! ผมไม่กล้านะ!"

หลินโม่: "ฉันบอกว่า คืนนี้ทุกคนมารวมตัวกัน กินข้าวด้วยกันสักมื้อ"

เจ้าลิงเผือก: "ขำว่ะ ในหัวพี่เฟิงมีแต่อะไรเนี่ย?"

ฉินเฟิง: "......"

หลินเมี่ยวเมี่ยว: "เย้! ได้กินเลี้ยงกันอีกแล้ว!"

หวังจวินเจี๋ย: "ได้! งั้นก็ร้านเดิม ร้านอาหารซิงมู่? ทุกคนมากันนะ คืนนี้ป๋าเลี้ยงเอง!"

ฉินเฟิง: "เชี่ย! พี่เจี๋ยป๋ามาก!"

เจ้าอ้วนต้าไห่: "พี่เจี๋ยสุดยอด!"

หลินโม่: "ไม่ ครั้งนี้ทุกคนมาบ้านฉัน ฉันจะลงมือทำอาหารเอง [ซินเฉิงอวี้ฝู่] (พิกัด)"

สิ้นคำพูดหลินโม่

ในกลุ่มฮือฮาทันที!

จ้าวจวิน: "ท่านประธานโม่ลงมือเองเลยเหรอ?"

หลินเมี่ยวเมี่ยว: "จะดีเหรอคะ?"

หลินโม่ตอบ: "ไม่เป็นไร"

"พอดีวิกฤตที่นครดาราจันทราคลี่คลายแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรทำ เลยถือโอกาสทำกับข้าวให้ทุกคนกิน"

วิญญาณมังกรผงาดโลก: "เดิมทีอยู่ไกลจากหนิงอันของพวกนาย ไม่คิดจะไปหรอก แต่ในเมื่อหัวหน้าลงมือเอง ก็ต้องไปแจมหน่อยแล้ว!"

เลือดเหล็กอู๋ฉิง: "ฮ่าๆ ฉันไปด้วย! เดี๋ยวจองตั๋วเครื่องบินไปเลย!"

หลินโม่ยิ้ม: "มา มากันให้หมด! อยากกินอะไร สั่งมาได้เลย"

หลินเมี่ยวเมี่ยว: "ท่านประธานโม่ทำเป็นทุกอย่างเลยเหรอ?"

หลินโม่: "ประมาณนั้น"

หลินเมี่ยวเมี่ยว: "ฉันอยากกินปลาเปรี้ยวหวาน!"

หลินโม่: "อันนี้ทำไม่เป็น"

ยุคโกลาหลจูกัด: "ท่านประธานโม่ ผมอยากกินกุ้งผัดแห้ง!"

หลินโม่: "ทำไม่เป็น"

เซี่ยหว่านหว่าน: "หัวหน้า ฉันอยากกินหอยลายอบวุ้นเส้น!"

หลินโม่: "อันนี้ก็ทำไม่เป็น"

ทุกคน: "......"

หลิงเสวี่ย: "นานๆ ทีท่านประธานโม่จะลงมือทำให้กิน มีอะไรก็กินๆ ไปเถอะ อย่าเลือกนักเลย~"