บทที่ 881: ตัวตลกกระโดดโลดเต้น

[ติ๊ง~ คุณถูกโจมตีด้วยสกิลระดับ SSS นรก·เพลิงผลาญภพ จากผู้เล่น หลิวหลี สูญเสียพลังชีวิต 21,325,844 แต้ม คุณเสียชีวิตแล้ว!]

วินาทีที่เสียงแจ้งเตือนการต่อสู้จากระบบดังก้องในหัว

เป้ยหลินน่าก็หมดสติไปในพริบตา

ร่างที่ถูกลูกไฟระดับ SSS ซัดกระเด็นยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็กลายเป็นลำแสงสีขาวลอยขึ้นไปทันที

[ติ๊ง~ กระตุ้นผลของม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ระดับ A ผนึกมรณะ คุณฟื้นคืนชีพอยู่กับที่ และได้รับบทลงโทษจากการเสียชีวิต: เลเวล -1!]

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนอีกครั้งดังขึ้น

แสงสีขาวรวมตัวกันใหม่ที่เดิม เป้ยหลินน่าฟื้นคืนชีพอีกครั้ง!

วินาทีนี้ ในใจเธอรู้สึกหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง!

เพราะความจริงพิสูจน์แล้วว่า: ฝีมือของเธอกับหนิงซี อยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง

การโจมตีสุดกำลังของเธอ ไม่สามารถทำอันตรายหนิงซีได้แม้แต่น้อย

แต่หนิงซีแค่ดีดนิ้วเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอแหลกสลายเป็นจุณ!

ก่อนเทพพยากรณ์จุติ การตายในเกม ย่อมไม่มีอะไรน่ากลัว

แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่: เป็นเป้ยหลินน่าเอง ที่มอบผล [ผนึกมรณะ] ให้กับแผนที่ปราสาทเวทมนตร์ด้วยมือตัวเอง

ขอแค่ตายในปราสาทเวทมนตร์

จะฟื้นคืนชีพอยู่กับที่แน่นอน!

นั่นหมายความว่า: วิธีการที่เดิมทีใช้จัดการหนิงซี เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้ให้หนิงซี จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเป้ยหลินน่าเอง

เดิมทีตั้งใจจะฆ่าหนิงซีให้เหลือเลเวล 0 ทำลายเธอให้สิ้นซากที่นี่

ตอนนี้คนที่จะถูกฆ่าจนเหลือเลเวล 0 ถูกทำลายจนหมดอนาคต กลับกลายเป็นตัวเธอเอง!

เพราะเคยเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเป้ยหลินน่าว่า: ความรู้สึกที่ร่วงจากเลเวล 100 เหลือ 0 จากจุดสูงสุดสู่ก้นเหว มันน่าสิ้นหวังขนาดไหน!

โดยเฉพาะ: กว่าจะอาศัยพลังของไอเทมเทพระดับ SS หทัยเทพสวรรค์ กลับสู่จุดสูงสุดได้

ต้องร่วงลงไปอีกครั้ง

เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!

แต่ทว่า วิธีการต่อต้านทุกอย่างของเป้ยหลินน่า

ต่อหน้าจักรพรรดินีอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ เปรียบเสมือนตัวตลกกระโดดโลดเต้น

ตูม!

การโจมตีครั้งที่สองของเป้ยหลินน่า ยังไม่ทันเข้าถึงตัว

ก็ถูกหนิงซีใช้เวทหอกน้ำแข็งระดับ SSS ผสานกับพรสวรรค์ระดับ SSS องค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ขยายความเสียหายสิบเท่า ด้วยดาเมจที่ไม่ติดคริติคอล 14 ล้าน+ ฆ่าตายในพริบตา!

วูบ!

แสงสีขาวสว่างวาบ แล้วก็ดับลง

เป้ยหลินน่าฟื้นคืนชีพอยู่กับที่อีกครั้ง

เลเวลจาก 99 ลดเหลือ 98!

เป้ยหลินน่ากำดาบยาวแน่น อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว

มองเห็นความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวในแววตาของเป้ยหลินน่า

หนิงซีฉวยโอกาสพูดกับเป้ยหลินน่าว่า: "ฝีมือเราต่างกันเกินไป แถมฉันยังมีไอเทมเทพกับรัศมีฝ่ายเผ่าเทพช่วย การต่อสู้แบบนี้ไม่ยุติธรรมสำหรับเธอจริงๆ"

"ฉันให้โอกาสเธอสู้แบบยุติธรรมสักครั้งแล้วกัน"

"เธอเรียกกูเฉิงมาสิ ให้เขามาช่วยเธอ"

หนิงซีความคิดชัดเจน

เธอรู้ว่า: ต่อให้ฆ่าเหนือเทพอาเธน่าไป ก็ไม่มีประโยชน์

เป้าหมายของเธอกับหลินโม่ มีเพียงหนึ่งเดียวมาตลอด นั่นคือหลินเย่า!

ไม่ว่าจะเป็นพลังแห่งคำพยากรณ์ในมือหลินเย่า

หรือภัยคุกคามที่เขามี

ล้วนเป็นสิ่งที่หลินโม่ต้องการได้มา และต้องการกำจัดทิ้งอย่างเร่งด่วน

ใช้เป้ยหลินน่า ล่อหลินเย่าออกมา

ก็นับเป็นการแสดงคุณค่าเพียงอย่างเดียวของเป้ยหลินน่าได้

สิ้นเสียงพูดของหนิงซี

เป้ยหลินน่าเกิดความคิดวูบหนึ่ง

พูดกับหนิงซีว่า: "ได้ นี่เธอพูดเองนะ!"

"ฉันจะเรียกพ่อบุญธรรมฉันมาเดี๋ยวนี้แหละ!"

ตามคำพูดของเป้ยหลินน่า

หนิงซีพูดต่อ: "ได้ แต่เธอมีเวลาแค่สิบนาที"

"อีกสิบนาที ถ้ากูเฉิงไม่มา ฉันก็จะไม่รอเขาแล้ว"

มือของเป้ยหลินน่า ที่แกล้งทำท่าจะส่งข้อความขอความช่วยเหลือหาหลินเย่า หยุดชะงักทันที

ที่แท้ เธอไม่ได้คิดจะเรียกหลินเย่ามาจริงๆ ตั้งแต่ต้น

แค่ต้องการใช้ "โอกาส" ที่หนิงซีมอบให้ ถ่วงเวลาเท่านั้น!

ตอนนี้ ผลผนึกมรณะของปราสาทเวทมนตร์ยังเหลือเวลาอีก 50 นาที

ขอแค่ถ่วงเวลาให้ครบห้าสิบนาที รอให้ผลผนึกมรณะหายไป

ต่อให้ถูกฆ่าอีก ก็จะกลับไปฟื้นที่นครเถ้าถ่าน

แบบนี้ ก็จะหลีกเลี่ยงการถูกฆ่าจนหมดอนาคตได้!

แต่ทว่า

เห็นได้ชัดว่า

"แผนชั่ว" ของเป้ยหลินน่า ถูกหนิงซีมองออกตั้งนานแล้ว

หนิงซีไม่เปิดโอกาสให้เป้ยหลินน่าถ่วงเวลาเลย!

เห็นดังนั้น เป้ยหลินน่าก็เลิกเสแสร้ง

ปิดหน้าต่างแชตที่เปิดมาแค่เพื่อทำท่าทางเฉยๆ

ทำสีหน้าเฉยชาเหมือนไม่สนใจความเป็นความตายแล้ว พูดกับหนิงซีว่า: "หลิวหลี เธอคงไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาดมากหรอกนะ?"

"คิดจะใช้ฉันล่อพ่อบุญธรรมฉันมาเหรอ?"

"คิดว่าฉันจะหลงกลเธอหรือไง?"

เห็นหนิงซีเงียบไม่พูด ทำหน้าตกใจ

เป้ยหลินน่ายิ้มเยาะ: "โดนฉันจับได้แล้วล่ะสิ?"

"อวดฉลาดชัดๆ!"

แต่สิ่งที่เป้ยหลินน่าคาดไม่ถึงก็คือ:

สีหน้าตกใจของหนิงซี เป็นแค่การแสดง!

ภายนอกทำท่าตกใจที่ถูกจับได้

แต่ในใจหนิงซีมั่นใจแล้วว่า: "ดูท่า หลินเย่าไม่อยู่นครเถ้าถ่าน..."

ที่แท้ จุดประสงค์ของหนิงซี ไม่ใช่ต้องการล่อหลินเย่ามาจริงๆ

เพราะถ้าหลินเย่ามาจริง

ไม่มีหลินโม่อยู่ด้วย หนิงซีรู้ดีว่าลำพังตัวคนเดียว อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเย่า

นอกจากจะจัดการหลินเย่าไม่ได้แล้ว ยังอาจพาตัวเองไปตายด้วย!

และจุดประสงค์ที่แท้จริงของหนิงซี คือต้องการใช้เป้ยหลินน่า ทดสอบว่าหลินเย่าอยู่นครเถ้าถ่านหรือไม่!

เพราะการลอบโจมตีของเป้ยหลินน่าครั้งนี้ ถ้าไม่ได้เฉินเทียนตี้ช่วย หนิงซีเกือบพลาดท่าไปแล้ว

ไม่แน่ว่าหลังจัดการเป้ยหลินน่าแล้ว อาจยังมีหลินเย่าที่เป็นภัยคุกคามใหญ่กว่ารออยู่!

และวิธีการของหลินเย่า มีแต่จะชั่วร้ายและคาดเดายากยิ่งกว่าเป้ยหลินน่า!

"ถ้าหลินเย่าอยู่นครเถ้าถ่านจริง ศัตรูอยู่ในที่มืด ฉันอยู่ในที่แจ้ง"

"สถานการณ์แบบนี้เสียเปรียบฉันมาก ระหว่างขุดอัญมณีต่อจากนี้ หลินเย่าอาจลอบโจมตีฉันทีเผลอเมื่อไหร่ก็ได้ ทำให้ฉันป้องกันไม่ทัน!"

แต่ตอนนี้ มั่นใจแล้วว่าหลินเย่าไม่อยู่นครเถ้าถ่าน

ต่อไป หนิงซีก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีก!

ดังนั้น หนิงซีจึงหันกลับมามองเป้ยหลินน่า

"ถึงศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของฉันกับพี่หลินโม่จะเป็นหลินเย่า"

"แต่เธอ ในฐานะสมุนเอกของหลินเย่า ตลอดมาก็สร้างความเดือดร้อนและเป็นภัยคุกคามพวกเรามากที่สุดเหมือนกัน"

"มีแต่ต้องกำจัดเธอทิ้งก่อน ถึงจะลดภัยคุกคามลงได้"

เห็นจิตสังหารในดวงตาหนิงซี

เป้ยหลินน่ายังพยายามดิ้นรน

พูดกับหนิงซีว่า: "เป้าหมายของพ่อบุญธรรม มีแค่โม่โส่วเฉิงกุยคนเดียวมาตลอด!"

"อีกไม่ถึงเดือน เทพพยากรณ์จะจุติ นี่เป็นความจริงที่เรารู้กันดี!"

"พ่อบุญธรรมเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย คุมกิลด์เหนือเทพที่มีผู้เล่นชั้นยอดนับแสน แถมยังมีพลังพยากรณ์อนาคตที่แข็งแกร่งที่สุด! ทันทีที่เทพพยากรณ์จุติ เขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเทพพยากรณ์ทันที!"

"โลกใบนี้ จะตกอยู่ในกำมือของพ่อบุญธรรม!"

"ส่วนกิลด์ยุคโกลาหล, เลือดเหล็ก, เซิ่งซื่อ ต่างกระจัดกระจาย ต่อให้โม่โส่วเฉิงกุยจะเก่งแค่ไหน ในวันสิ้นโลก เขาก็ไม่มีรากฐานที่มั่นคง!"

"ใครคือผู้กุมชะตาในอนาคต ตามใครถึงจะมีอนาคต ฉันว่าเธอควรชั่งใจดูดีๆ นะ!"

เป้ยหลินน่าพูดกับหนิงซี: "เธอเป็นคนฉลาด ถ้าไม่ใช่เพราะเธออยู่ฝ่ายเดียวกับโม่โส่วเฉิงกุย ฉันไม่เคยคิดจะเล่นงานเธอเลย!"

"อีกอย่าง ด้วยฝีมือของเธอ แค่พ่อบุญธรรมช่วยสนับสนุนหน่อย ในอนาคตโลกเทพพยากรณ์ พ่อบุญธรรมที่หนึ่ง เธอก็คือที่สองของโลก!"

"และถ้าอยากได้รับความไว้วางใจจากพ่อบุญธรรม เธอแค่ทำอย่างเดียว คือช่วยพ่อบุญธรรม ทำลายโม่โส่วเฉิงกุย แย่งชิงพลังแห่งชะตาสวรรค์ในมือเขามา!"

เป้ยหลินน่าคิดว่าคำพูดที่เดิมพันด้วยความเป็นความตายนี้ อย่างน้อยจะทำให้หนิงซีหวั่นไหวได้บ้าง

แต่คาดไม่ถึง

คำพูดนี้ กลับยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟแห่งความโกรธในใจหนิงซี!

"เธออยากให้ฉันทรยศพี่หลินโม่"

"บอกไว้เลย"

"ฝันไปเถอะ!"

พูดจบ หนิงซียกไม้เท้ากลืนวิญญาณขึ้น

วูบ!

พลังเวทมนตร์อันทรงพลัง ไหลเวียนรอบกาย

วินาทีนี้ จากตัวหนิงซี

เป้ยหลินน่าสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...