บทที่ 861: ปฏิเสธสามสิบล้าน?

นครเถ้าถ่าน เมืองหลักระดับหนึ่งของเผ่าสัตว์

วูบ วูบ!

แสงสีขาวสองสายสาดส่องลงมา

หลินโม่กับหนิงซีกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็ออนเกมทันที

สิ่งแรกที่ทำ หลินโม่เปิดรายชื่อเพื่อน แล้วส่งข้อความหา [เฉินเทียนตี้] ที่กำลังออนไลน์อยู่

"ฉันจะช่วยนาย ไปต้านภัยพิบัติระดับ S ที่นครดาราจันทรา"

เมื่อเห็นการตัดสินใจกะทันหันของหลินโม่

หนิงซีไม่ได้คิดจะห้าม เพียงแต่ถามด้วยความสงสัยว่า "พี่หลินโม่ ไม่ขุดอัญมณีแล้วเหรอคะ?"

"ขุด" หลินโม่ตอบเสียงหนักแน่น "อัญมณียังไงก็ต้องขุด นี่เป็นเงื่อนไขจำเป็นในการยึดครองอาณาเขตเกาะเถ้าถ่าน"

ไม่กังวลเลยสักนิดว่าหลินโม่ไปนครดาราจันทราแล้ว จะแก้ปัญหาภัยพิบัติระดับ S ไม่ได้

เพราะหนิงซีเข้าใจดี: สำหรับคนที่จัดการได้แม้กระทั่งภัยพิบัติระดับ SSS แค่ภัยพิบัติระดับ S ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก!

แต่ปัญหาเดียวที่ทำให้หนิงซีกังวลคือ "แต่ว่า พอไปนครดาราจันทราแล้ว จะติดคูลดาวน์เทเลพอร์ตอย่างน้อยสามวันนะคะ"

"หมายความว่าถ้าไปนครดาราจันทราแล้ว ก็ต้องรออีกอย่างน้อยสามวันถึงจะกลับมาได้"

เห็นได้ชัดว่า ปัญหาที่หนิงซีกังวลคือ: เดิมทีลำพังแค่เธอกับหลินโม่สองคน ความเร็วในการขุดอัญมณีก็ช้ามากอยู่แล้ว

ถ้าหลินโม่ไป ทิ้งเธอไว้คนเดียว การขุดอัญมณีก็จะยิ่งช้าเข้าไปใหญ่!

ไม่รู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไหร่ ถึงจะรวบรวมอัญมณีภูมิคุ้มกันธาตุได้ครบห้าชุด!

หลินโม่กลับมั่นใจเต็มเปี่ยม "ดังนั้น เพื่อเป็นเงื่อนไขที่ฉันจะไปช่วยเฉินเทียนตี้ต้านภัยพิบัติที่นครดาราจันทรา ฉันก็ต้องการให้เฉินเทียนตี้ช่วยฉันเรื่องหนึ่งเหมือนกัน"

หนิงซีดวงตาเป็นประกาย "ที่เราขุดอัญมณีช้า เพราะคนไม่พอ ปัญหาใหญ่ที่สุดอยู่ที่ความเร็วในการหาอัญมณี"

"แต่ปัญหานี้ตอนนี้แทบจะแก้ไม่ได้ เพราะกว่าผู้เล่นจากเขตเมืองหลักระดับสองต่างๆ จะบุกมาเมืองหลักระดับหนึ่ง ภายใต้การสนับสนุนของเลเวลโลก อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสามสี่วัน"

"ส่วนเฉินเทียนตี้มีลูกน้องเยอะ ถ้าให้พวกเขามาช่วยเราหาอัญมณี ขอแค่ระบุตำแหน่งอัญมณีได้ แล้วหนูค่อยใช้วิธีขยายรางวัลสิบเท่าไปขุด ประสิทธิภาพการหาอัญมณีของเราก็จะเพิ่มขึ้นมาก!"

"ไม่" หลินโม่กล่าว "พึ่งลูกน้องไม่กี่สิบคนของเฉินเทียนตี้ ยังไม่พอหรอก"

"แต่ปัญหาที่เราเผชิญอยู่นี้"

"ขอแค่มีเฉินเทียนตี้คนเดียว ก็แก้ได้แล้ว"

ในแววตาของหลินโม่ ทอประกายบางอย่างจางๆ...

ทางตะวันออกของนครเถ้าถ่าน เมืองไม้แห้ง

วินาทีที่เฉินเทียนตี้ได้รับข้อความจากหลินโม่

ผู้เล่นโดยรอบต่างพากันตื่นเต้นดีใจ:

"โม่โส่วเฉิงกุยยอมตกลงจะช่วยนครดาราจันทราของพวกเราต้านภัยพิบัติแล้วจริงๆ เหรอ?"

"เยี่ยมไปเลย! ด้วยฝีมือของโม่โส่วเฉิงกุย ต้องจัดการบอสระดับ 10 สามตัวนั้นได้สบายแน่ นครดาราจันทราของพวกเราคราวนี้ รอดตายแล้วจริงๆ!"

"หลักๆ คงเพราะเงื่อนไขที่พี่เฉินเสนอไปมันงามด้วยแหละ ตั้งสามสิบล้านแน่ะ!"

"แค่แก้ภัยพิบัติให้นครดาราจันทรา ก็ได้เงินสามสิบล้าน! ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ทำ!"

"เงื่อนไขคือแกต้องมีความสามารถนั้นด้วยนะ! ถึงราคาจะสูงไปหน่อย แต่เงินก้อนนี้เขาก็สมควรได้รับแหละ!"

"ราคาสามสิบล้าน ไม่แพงหรอกมั้ง? ยังไงโม่โส่วเฉิงกุยก็ต้องไปต้านภัยพิบัติระดับ S ถึงนครดาราจันทรา เพื่อผู้เล่นนับล้านในนครดาราจันทราเชียวนะ!"

"ไม่เป็นไร! ขอแค่ช่วยนครดาราจันทราได้ กู้ชื่อเสียงพี่เฉินคืนมาได้ สามสิบล้านก็สามสิบล้าน ยังไงพี่เฉินเราก็ไม่ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว!"

เสียนอินแลบลิ้น พูดกับเฉินเทียนตี้อย่างเสียดายนิดๆ ว่า "พี่ สามสิบล้านเลยนะ จ่ายก้อนนี้ไป พวกเราได้กินแกลบแน่..."

เฉินเทียนตี้รู้ราคาตลาดดีกว่าใคร "สามสิบล้านจ้างยอดฝีมือระดับท็อปอย่างโม่โส่วเฉิงกุย ให้ไปถึงเมืองหลักระดับสอง เพื่อต้านภัยพิบัติระดับ S ให้นครดาราจันทราของพวกเราได้"

"ถือเป็นโชคดีของพวกเราแล้ว"

เฉินเทียนตี้รู้ดีว่า: หากไม่ใช่เพราะเมื่อเช้าช่วยชีวิตหลินโม่ไว้ที่รังหนอนเงามืด หากไม่เห็นแก่หน้าเรื่องนี้ หลินโม่คงไม่ตอบตกลงเขาเพราะเงินสามสิบล้านแน่!

แต่ในเมื่อหลินโม่ตกลง

เฉินเทียนตี้ก็อดโล่งอกไม่ได้

แม้เขาจะไม่ใช่มหาเศรษฐีระดับท็อป เงินสามสิบล้านสำหรับเขาก็ถือเป็นจำนวนไม่น้อย

แต่เพื่อนครดาราจันทรา จ่ายเงินก้อนนี้ก็คุ้มค่า!

ดังนั้น เฉินเทียนตี้จึงตอบกลับหลินโม่ว่า "ขอบคุณมาก!"

"ตามที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ เพื่อเป็นค่าตอบแทน ผมจะจ่ายมัดจำให้คุณก่อนสิบล้าน พอเรื่องจบ ค่อยจ่ายส่วนที่เหลืออีกยี่สิบล้าน คุณเห็นว่าไง?"

ทันทีที่เฉินเทียนตี้พูดจบ

ขณะที่เขากำลังเตรียมโอนเงินเป็นการส่วนตัว

ติ๊ง!

หลินโม่จู่ๆ ก็ตอบกลับข้อความที่ทำให้เขาเหลือเชื่อว่า "นายไม่ต้องให้เงินฉัน"

"ฉันจะไปนครดาราจันทรา ช่วยพวกนายแก้ปัญหาภัยพิบัติ"

"แต่ว่า ฉันก็ต้องการให้นายช่วยฉันเรื่องหนึ่งเหมือนกัน"

แม้จะรู้ว่าคนระดับและฐานะอย่างหลินโม่ ไม่ขัดสนเรื่องเงินแน่

แต่เฉินเทียนตี้ก็คิดไม่ถึงว่า เงินสามสิบล้านจะบอกว่าไม่เอาดื้อๆ แบบนี้!

เพราะคนอย่างน้อย 99.9999% บนโลกนี้ ทั้งชีวิตก็หาเงินได้ไม่เยอะขนาดนี้!

เฉินเทียนตี้รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เทพระดับนี้ยังมีเรื่องที่ต้องการให้เขาช่วยอีกเหรอ จึงถามว่า "คุณอยากให้ผมช่วยอะไร?"

หลินโม่ตอบ "ใช้พลังการรับรู้ของฝูงแมลงของนาย ช่วยฉันหาตำแหน่งอัญมณีในเขตนครเถ้าถ่าน"

ข้างๆ น้องสาวเสียนอินก็พลันนึกขึ้นได้ "เมื่อเช้าที่เราเจอโม่โส่วเฉิงกุยที่รังหนอนเงามืด เหมือนเขาจะขุดอัญมณีอยู่ที่นั่น แล้วก็โดนแมลงระเบิดล้อม"

"ดูเหมือนโม่โส่วเฉิงกุยจะต้องการอัญมณีด่วนมาก!"

"แต่พี่ พี่สามารถใช้ฝูงแมลงรับรู้ตำแหน่งอัญมณีได้จริงเหรอ?"

นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เฉินเทียนตี้ตกใจที่สุด!

เพราะ: แม้แต่น้องสาวแท้ๆ ของตัวเองยังไม่รู้เลยว่า เขาสามารถใช้ฝูงแมลงรับรู้อัญมณีได้

"โม่โส่วเฉิงกุยรู้ได้ยังไง ว่าฉันสามารถใช้ฝูงแมลงรับรู้ตำแหน่งอัญมณีได้?"

ที่แท้ ความสามารถนี้ของเขา เฉินเทียนตี้เองก็เพิ่งรู้ตอนมาถึงนครเถ้าถ่านนี่เอง

ระบบอัญมณีเปิดให้เล่นเฉพาะในเมืองหลักระดับหนึ่งเท่านั้น

และหลังจากเฉินเทียนตี้มาถึงนครเถ้าถ่าน ตอนที่ควบคุมฝูงแมลงในแต่ละพื้นที่ผ่านสัตว์เลี้ยงเผ่าแมลงผู้กลืนกินอยู่นั้น ก็บังเอิญพบว่า: ฝูงแมลงที่เขาควบคุมสามารถรับรู้ถึงอัญมณีที่ฝังอยู่ใต้ดินได้!

ผู้เล่นทั่วไปหาอัญมณียากเหมือนขึ้นสวรรค์

แต่เขากลับสามารถใช้การควบคุมฝูงแมลง ระบุตำแหน่งอัญมณีได้อย่างง่ายดายและแม่นยำ!

เพียงแต่ เฉินเทียนตี้รีบเพิ่มความแข็งแกร่งเพื่อกลับไปต้านภัยพิบัติที่นครดาราจันทรา เลยยังไม่ได้ใส่ใจกับระบบอัญมณีชั่วคราว

เพราะเขาเข้าใจดี: ต่อให้ใส่อัญมณีสีขาวทั้งตัว อัตราการเพิ่มความแข็งแกร่ง ก็ยังช้ากว่าด้านอื่นๆ มาก

อัญมณีคุณภาพสูงในระยะสั้นก็หาได้ยากยิ่ง

เอาเวลาขุดอัญมณี ไปอัปเลเวลยังดีกว่า

และเมื่อเห็นข้อความของหลินโม่

"ดูเหมือนเขาจะมั่นใจมาก ว่าฉันสามารถใช้ฝูงแมลงรับรู้ตำแหน่งอัญมณีได้!" เฉินเทียนตี้พูดอย่างตกใจเล็กน้อย

ทิ้งปัญหานี้ไปก่อน

เฉินเทียนตี้ก็ตอบตกลงอย่างฉะฉาน "ได้ ไม่มีปัญหา!"