บทที่ 731: สร้างสุดยอดเมืองหลัก

ก่อนเทพพยากรณ์จุติ ทุกอย่างก็เป็นแค่เรื่องเล่นขายของ

หลินโม่รู้ดีว่า: เวลาอีกไม่ถึงหนึ่งเดือน รอให้เทพพยากรณ์จุติ นั่นแหละคือวันสิ้นโลกของจริง!

ส่วนหลินโม่ในชาติก่อน ตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ หรือพูดให้ถูกคือโดดเดี่ยวไร้ญาติขาดมิตร เขาไม่จำเป็นต้องห่วงหน้าพะวงหลังใคร

ไม่มีฝีมือความสามารถคอยหนุนหลัง ดังนั้นจึงไม่มีอุดมการณ์หรือความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่อะไร

สิ่งเดียวที่แสวงหา คือขอแค่ตัวเองมีชีวิตรอดก็พอ

แต่ชาตินี้

หลินโม่มีหนิงซี หนิงเฟย หลิงเอ๋อร์ หวังจวินเจี๋ย หลิงเสวี่ย หลิงเซียว ฉินเฟิง และคนอื่นๆ อีกมากมายที่อยากปกป้อง

จริงอยู่ ฝีมือของพวกเขาเองก็เก่งกาจ ไม่ใช่ว่าขาดหลินโม่ไปแล้วจะตาย หรือไม่มีหลินโม่แล้วจะเอาชีวิตรอดในโลกเทพพยากรณ์ไม่ได้

แต่เพราะเคยประสบมากับตัว มีเพียงหลินโม่ที่เข้าใจว่า: วิกฤตในโลกเทพพยากรณ์ คือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้เลย!

ชาติก่อน

รายล้อมรอบ [แดนเทวะเก้าสวรรค์]

หุบเหวลึก รอยแยก ถ้ำปีศาจ โพรงสวรรค์ต่างๆ ที่เดิมทีไม่มีอยู่ในโลกเทพพยากรณ์ ต่างพากันผุดขึ้นมาในทวีปเทพพยากรณ์

พวกมันคือโอกาส

และยิ่งเป็นหายนะ!

เพราะสิ่งที่พวกมันนำมาสู่ผู้เล่น ล้วนเป็นการโจมตีที่ทำลายล้าง!

ในความทรงจำของหลินโม่

“ชาติก่อน เทพพยากรณ์จุติไม่ถึงหนึ่งเดือน ภายในเขตต้าเซี่ยก็เกิดรอยแยกแห่งแรกขึ้น มอนสเตอร์แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนที่แม้แต่ดีไซเนอร์เกมเทพพยากรณ์ยังไม่เข้าใจ และอยู่นอกเหนือระบบเทพพยากรณ์ ได้ข้ามรอยแยกมาปรากฏตัวในทวีปเทพพยากรณ์”

“แม้มอนสเตอร์พวกนี้จะมีฝีมือเหนือกว่ามอนสเตอร์ทั่วไปในทวีปเทพพยากรณ์มาก และยังมีพลังพิเศษ แต่พวกมันก็ไม่ได้ไร้เทียมทาน ขอแค่ไม่หลุดเดี่ยวไปโดนรุม ด้วยพลังของผู้เล่นก็ยังพอต่อกรได้”

“แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ พวกมันสามารถใช้พลังพิเศษสายมิติที่เป็นเอกลักษณ์ เจาะทะลุระบบป้องกันของเมืองหลักระดับหนึ่งเข้ามาในเมืองได้อย่างง่ายดาย!”

“พวกมันฉลาดมาก รู้ว่าสู้ซึ่งหน้าไม่ได้ ก็เรียนรู้นิสัยการใช้ชีวิตของมนุษย์ที่เคลื่อนไหวตอนกลางวันพักผ่อนตอนกลางคืน ส่วนใหญ่เลยจะลงมือตอนกลางคืน บุกโจมตีเมืองหลักของผู้เล่นแบบสายฟ้าแลบ”

และหลินโม่จำได้ว่า:

ชาติก่อน เมืองหลักระดับหนึ่งที่เขาอยู่ [นครรุ่งโรจน์] ก็เคยเกิดเหตุการณ์มอนสเตอร์จากรอยแยกบุกรุกหลายครั้ง

ผู้เล่นยอดฝีมือระดับท็อปนับไม่ถ้วนในนครรุ่งโรจน์ไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้ ถูกมอนสเตอร์ที่โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงลอบสังหารในขณะหลับ!

กิลด์ใหญ่บางกิลด์ต้องผลัดเวรกันเฝ้ายาม เพื่อป้องกันการโจมตีจากมอนสเตอร์รอยแยกพวกนี้

ส่วนหลินโม่หลังจากผ่านการถูกโจมตีมาหลายครั้ง และรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

หลังๆ เวลาเขานอนตอนกลางคืน ก็ทำได้แค่หลับตาข้างเดียว ตื่นมากลางดึกเป็นสิบๆ ครั้ง

ทุกวันพอตกดึกก็อกสั่นขวัญแขวน ทรมานอย่างที่สุด!

ดังนั้นนี่แหละ คือปัญหาที่หลินโม่กังวลที่สุด!

เขาไม่ห่วงว่าด้วยฝีมือของพวกหลิงเซียว ฉินเฟิง หวังจวินเจี๋ย จะรับมือมอนสเตอร์ที่ออกมาจากรอยแยกไม่ได้

เขาห่วงแค่ว่ามอนสเตอร์พวกนี้จะบุกมาตอนหลับ ทำให้ป้องกันไม่ทัน!

และหลินโม่รู้ว่า: “มอนสเตอร์ที่ออกมาจากรอยแยก ล้วนมีพลังพิเศษสายมิติ อาศัยพลังมิติบุกรุกเข้ามาในเขตปลอดภัย”

“แต่สรุปสั้นๆ ก็คือ พลังป้องกันของเมืองหลักระดับหนึ่งยังแข็งแกร่งไม่พอ”

ดังนั้นสำหรับหลินโม่ วิธีที่ดีที่สุดคือ สร้างเมืองหลักขึ้นมาเอง!

เพราะเมืองหลักระดับหนึ่ง คือขีดจำกัดสูงสุดของเขตปลอดภัยที่ระบบเทพพยากรณ์มีให้แล้ว

มีเพียงเมืองหลักที่ผู้เล่นสร้างขึ้นเองเท่านั้น ถึงจะทะลุขีดจำกัดของเมืองหลักระดับหนึ่ง ยกระดับเป็น [สุดยอดเมืองหลัก] ได้!

ชาติก่อนหลินโม่เคยโชคดีใช้เงินก้อนโต ไปพักค้างคืนที่สุดยอดเมืองหลักซึ่งผู้เล่นอันดับสวรรค์คนหนึ่งของประเทศต้าเซี่ยสร้างขึ้น

ถึงจะแพงจริงๆ ก็เถอะ

ค่าที่พักคืนเดียวนั้น ผลาญเหรียญทองที่เขาตรากตรำล่ามอนสเตอร์สะสมมาทั้งเดือนจนเกลี้ยง

แต่เมื่อหลินโม่เห็นกับตาว่า: แม้แต่จักรพรรดิภูตสายเลือดสูงสุดของเผ่าภูตซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์สูงสุดในเทพพยากรณ์ หรือมังกรยักษ์ระดับเจ็ดของเผ่ามังกรทมิฬ ก็ยังไม่สามารถทำลายระบบป้องกันของสุดยอดเมืองหลักได้ง่ายๆ

เขาก็รู้สึกทันทีว่าเงินที่จ่ายไปนั้นคุ้มค่าเกินราคา!

เพราะฉะนั้น

“ขอแค่สร้างสุดยอดเมืองหลักขึ้นมาได้ ด้วยพลังป้องกันของสุดยอดเมืองหลัก ย่อมต้านทานพลังพิเศษสายมิติของมอนสเตอร์ที่ออกมาจากรอยแยกได้สบายๆ!”

“แบบนี้ ก็ไม่ต้องกลัวพวกมันจะลอบเข้ามาในเมืองตอนกลางคืนแล้ว!”

ต้องปกป้องบ้านให้ดีก่อน

หลินโม่ถึงจะวางใจออกไปพิชิตโลกได้!

และในโลกเทพพยากรณ์ การที่ผู้เล่นจะสร้างอาณาเขต จำเป็นต้องมี ศาสตราต้องห้าม·หุบเหวสวรรค์ และ ใบรับรองอาณาเขต สองสิ่งนี้เป็นหัวใจสำคัญ

อย่างแรกคือระบบป้องกันหลักของอาณาเขต เพราะมีศาสตราต้องห้าม·หุบเหวสวรรค์ เมืองหลักที่ผู้เล่นสร้างถึงได้แข็งแกร่งทนทานขนาดนั้น!

อย่างหลัง ก็เหมือนโฉนดที่ดินในโลกจริงนั่นแหละ รู้ๆ กันอยู่

และดันเจี้ยนลับระดับตำนาน [สนามรบกุยซวี] รางวัลผ่านครั้งแรกก็มี [ศาสตราต้องห้าม·หุบเหวสวรรค์] รวมอยู่ด้วยพอดี!

หลินเย่ายังไม่มีปัญญาผ่านสนามรบกุยซวีหรอก

หลินโม่ยังมีโอกาสที่จะชิงตัดหน้าผ่านสนามรบกุยซวีเป็นคนแรก และคว้าศาสตราต้องห้าม·หุบเหวสวรรค์มาครองได้

ส่วนใบรับรองอาณาเขต หลินโม่จำได้ว่าหลังจากเทพพยากรณ์เปิดฟังก์ชันเติมเงิน ในรางวัลเติมเงินสะสมก็มีให้ ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ต้องห่วง!

นอกเหนือจากนี้ ก็ต้องใช้เหรียญทอง!

ยิ่งเยอะยิ่งดี!

เพราะถึงเวลาสร้างอาณาเขต ไม่ว่าวัสดุ แรงงาน หรือทรัพยากร ทั้งหมดล้วนต้องใช้เงิน!

เหรียญทอง คือสกุลเงินเดียวที่ใช้ได้ทั่วโลกเทพพยากรณ์

ดังนั้น หลินโม่ต้องเริ่มเก็บเงินเพื่อสร้างสุดยอดเมืองหลักตั้งแต่วินาทีนี้!

หลังจากฟังแผนการของหลินโม่จบ

หนิงซีพูดอย่างยินดี: “เมื่อสองวันก่อนที่ทีมงานประกาศเรื่องทัวร์นาเมนต์ชิงจ้าวแห่งราชันย์ สองวันนี้ของในตลาดประมูลขายออกเร็วกว่าเดิมอีก!”

“ของทั้งหมดที่เราฝากขายไว้ในตลาดประมูลช่วงก่อนหน้านี้ ขายหมดเกลี้ยงแล้วค่ะ!”

“พี่หลินโม่ พี่ลองทายสิคะ ว่าตอนนี้เรามีเงินเท่าไหร่แล้ว?”

“เท่าไหร่?” หลินโม่ถามอย่างคาดหวังเล็กน้อย

“1 หมื่น 4 พัน 5 ร้อยล้าน!!!” หนิงซีตอบ: “เงินเยอะขนาดนี้ เอามาสร้างเมืองหลักเมืองหนึ่ง น่าจะพอแล้วใช่ไหมคะ?”

ทันทีที่หนิงซีพูดจบ

หลินโม่กลับส่ายหน้า: “ยังห่างไกลคำว่าพออีกเยอะ!”

หนิงซีตกใจ: “พี่หลินโม่คะ นี่มัน 1 หมื่น 4 พัน 5 ร้อยล้านนะคะ”

“ไม่ใช่ 1 ล้าน 4 แสน 5 หมื่นนะ...”

“อื้ม ฉันรู้” หลินโม่วางแผนไว้แล้ว: “สิ่งที่เราจะสร้างไม่ใช่บ้านที่อยู่กันแค่ครอบครัวเดียว”

“แต่เป็นเมืองที่รองรับผู้เล่นได้หลายหมื่น หรืออาจจะถึงหลายสิบล้านคน”

“ช่วงแรกแค่ซื้อวัสดุ จ้างคนงาน NPC ก็เป็นค่าใช้จ่ายมหาศาลแล้ว”

“แถมช่วงหลัง ความเร็วในการเติบโตของอาณาเขต ขึ้นอยู่กับความหนาของเงินทุนล้วนๆ”

“ยิ่งทุนหนา อาณาเขตยิ่งโตเร็ว”

“หนึ่งเดือนหลังเทพพยากรณ์จุติ รอยแยกแห่งแรกจะปรากฏขึ้น เราต้องสร้างอาณาเขต และอัปเกรดให้เป็นสุดยอดเมืองหลักก่อนหน้านั้นให้ได้”

หนิงซีพยักหน้า: “ก็จริงด้วยค่ะ”

“แต่ว่า พี่หลินโม่ พี่บอกว่าอีกไม่ถึงเดือน เทพพยากรณ์ก็จะจุติแล้ว”

“ก่อนจะถึงตอนนั้น เรายังมีช่องทางไหน ที่จะหาเงินได้เร็วๆ อีกเหรอคะ?”

“นอกจากว่า ในนครชำระบาปจะมีสถานที่แบบสุสานเทพแห่งที่สอง ที่ให้เราโกยอุปกรณ์กับหนังสือสกิลระดับสูงมาได้เยอะๆ แล้วให้ฉันขายผ่านสิทธิ์ชั้นวางของไร้ขีดจำกัดอีกล็อตใหญ่?”

หลินโม่ส่ายหน้า: “สุสานเทพไม่มีแล้ว”

“แต่ว่า มีโอกาสหาเงินอยู่อย่างหนึ่ง อยู่ตรงหน้าเรานี่เอง”

หนิงซีที่ก็เป็นคนงกเงินหน่อยๆ ตาเป็นประกายถามทันที: “โอกาสอะไรคะ? อยู่ที่ไหน?”

หลินโม่เงยหน้าขึ้นมองประตูปรมาจารย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ

แล้วตอบว่า:

“ตรงนั้นไง”