(ฟรี) บทที่ 641: ปรมาจารย์ภูตในดินแดนร้างภูต

เมื่อนครชำระบาปเพิ่งจะกลับเข้าสู่กลไกคุ้มครองความปลอดภัย

ผู้เล่นเกือบสิบล้านคนทั่วทั้งเมืองเพิ่งรอดตายจากสถานการณ์คับขัน ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ

ประกาศจากระบบสามฉบับติดต่อกันที่มาอย่างกะทันหัน ก็เหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ถล่มลงกลางใจของผู้เล่นทุกคน

ในพริบตา ทั่วทั้งเมืองก็ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันอีกครั้ง

ผู้เล่นนับไม่ถ้วนตกอยู่ในความวิตกกังวล...

ผู้เล่น A: “นี่มันอะไรกันวะ? เพิ่งจะจบภัยพิบัติไปหยกๆ ก็มาอีกแล้ว! เวรเอ๊ย! ฆ่าไม่ตายก็ตามฆ่ารึไง?”

ผู้เล่น B: “ไอ้ผู้ออกแบบเกมสมองมีปัญหารึเปล่าวะ! ต้องฆ่าผู้เล่นนครชำระบาปของพวกเราให้ได้เลยรึไง? ยังไงวะ แฟนเก่าแกอยู่ในนครชำระบาปเหรอ?”

ผู้เล่น C: “ฮ่าๆๆๆ มีแค่คนเดียวรึไงที่รู้สึกตื่นเต้น?”

ผู้เล่น D: “เพื่อนแกไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันรู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ ฮ่าๆๆๆ! รางวัลป้องกันเมืองจากภัยพิบัติระดับ S ครั้งเดียวก็คุ้มค่าขนาดนี้แล้ว ครั้งนี้มันระดับ SSS ที่สูงกว่าระดับ S อีก! รางวัลป้องกันเมืองนี่มันประเมินค่าไม่ได้เลยจริงๆ! พี่น้องทั้งหลายเตรียมตัวนอนรอเก็บเงินได้เลย!”

ผู้เล่น E: “พวกพี่! พวกพี่เอาจริงดิ? ภัยพิบัติระดับ S ครั้งเดียวก็เกือบทำลายนครชำระบาปแล้ว พวกพี่คิดว่าพวกเราจะต้านทานภัยพิบัติระดับ SSS ไหวเหรอ? ยังจะรางวัลอีก เดี๋ยวพอเมืองแตกพวกพี่นั่นแหละจะซวย!”

ผู้เล่น F: “ไม่ต้องห่วงเพื่อนๆ! ถึงพวกเราจะต้านไม่ไหว แต่มีเทพโม่โส่วเฉิงกุยกับเทพหลิวหลีอยู่ ต้องไม่มีปัญหาแน่!”

ผู้เล่น G: “ใช่ๆๆ! เทพโม่โส่วเฉิงกุยกระทั่งราชันย์ภูตเลเวล 100 ก็ยังตบได้สบายๆ! ภัยพิบัติระดับ SSS แล้วจะยังไง? หรือว่าจะโผล่นักบุญภูตออกมา?”

ผู้เล่น H: “ต่อให้เป็นนักบุญภูต ด้วยฝีมือของท่านเทพโม่โส่วเฉิงกุยกับท่านเทพหลิวหลี ก็ตบสบายๆ อยู่ดีนั่นแหละ! มีเทพคุ้มกะลาหัวนี่มันดีจริงๆ พวกเราเตรียมตัวนอนรอสบายๆ ได้เลย!”

……

...

ในขณะที่ผู้เล่นสารพัดกลุ่มต่างแสดงท่าทีแตกต่างกันไปหลังจากได้ยินประกาศ ทั้งวิตกกังวล, กังวล, หวาดกลัว, ตื่นเต้น, และคาดหวัง

ต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ทางนี้

หลิงเซียว, ฉินเฟิง, หานรั่วซี, เกาหาน, เลือดเหล็กอู๋ฉิง และคนอื่นๆ ก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน

“นี่คงไม่ใช่ฝีมือของไอ้เกาะโดดเดี่ยวนั่นอีกหรอกนะ? เขายังมีแผนสำรองเหลืออยู่อีกเหรอ?”

พอหานรั่วซีขมวดคิ้วสวยพูดจบ

เกาหานก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า หมอกควันที่เพิ่งจะจางหายไป เริ่มกลับมาปกคลุมนครชำระบาปอีกครั้งอย่างช้าๆ

ในแววตาฉายแววหวาดกลัวออกมาโดยไม่รู้ตัว พูดเสียงเข้มว่า: “SSS... มันระดับภัยพิบัติแบบไหนกัน?”

กุนซือกิลด์ยุคโกลาหล, ยุคโกลาหลจูกัด ค้นหาคู่มือเกมเทพพยากรณ์ในตอนนั้น ดันแว่นแล้ววิเคราะห์ว่า: “ในเทพพยากรณ์ เขตปลอดภัยของผู้เล่นถูกโจมตี จะถูกตัดสินว่าเป็นภัยพิบัติ และระดับของภัยพิบัติ แบ่งออกเป็นระดับ F-SSS”

เลือดเหล็กอู๋ฉิงตกตะลึง: “พูดแบบนี้ก็แสดงว่า พวกเรากำลังจะเผชิญหน้ากับ... ภัยพิบัติระดับสูงสุดของโลกแห่งคำพยากรณ์งั้นเหรอ?!”

ยุคโกลาหลจูกัดมองข้อมูลคู่มือทางการ กลับรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย: “เพื่อความสมดุลของเกม ตามการตั้งค่าตามธรรมชาติของทางการ เมืองหลักระดับสามสูงสุดจะไม่ปรากฏภัยพิบัติระดับสูงกว่า B; เมืองหลักระดับสองสูงสุดจะไม่ปรากฏภัยพิบัติระดับสูงกว่า A; เมืองหลักระดับหนึ่งเท่านั้นถึงจะมีโอกาสปรากฏภัยพิบัติระดับ S และสูงกว่าระดับ S!”

“ภัยพิบัติระดับ S ที่พวกเราเพิ่งเผชิญไป ไม่จัดอยู่ในภัยพิบัติทางธรรมชาติแล้ว แต่เป็นภัยพิบัติที่ผู้เล่นก่อขึ้นเอง”

“ดังนั้น ภัยพิบัติระดับ SSS ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างแน่นอน แต่เป็นภัยพิบัติที่ผู้เล่นก่อขึ้นเอง!”

คำพูดนี้ออกมา

ในทันที ปลายหอกของทุกคนก็ชี้ไปที่คนคนเดียว: “หรือว่าจะเป็นเกาะโดดเดี่ยวจริงๆ?”

“เขาจะทำอะไรกันแน่? บ้าไปแล้วรึไง!”

“เล่นเกมจำเป็นต้องทำตัวน่ารังเกียจขนาดนี้เลยเหรอ?”

ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยเกาะโดดเดี่ยว

มีเพียงหลินโม่เท่านั้นที่ไม่ได้คิดเช่นนั้น

“ถ้าหากนี่เป็นแผนสำรองของเกาะโดดเดี่ยว เมื่อกี้เขาก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องเปิดเผยพลังเทพแห่งคำพยากรณ์ของเขาให้ฉันรู้ เพื่อจงใจล่อให้ฉันไปหาเขา ปูทางให้เขามีโอกาสแย่งชิงพลังเทพแห่งชะตาสวรรค์ของฉันต่อไป”

“ภัยพิบัติระดับ SSS ครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เกาะโดดเดี่ยวก่อขึ้น กระทั่งเขาเองก็คาดไม่ถึงภัยพิบัติครั้งนี้!”

“แล้วเป็นใคร?”

ในตอนนั้นเอง

ครืน!

ทันใดนั้น ทางทิศตะวันออกของนครชำระบาป ที่ห่างไกลออกไป ลำแสงเพลิงร้อนแรงสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เชื่อมต่อระหว่างฟ้ากับดิน

ทำให้ผู้เล่นนับไม่ถ้วนที่อยู่ในนครชำระบาป ซึ่งห่างออกไปหลายสิบลี้ ยังสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากลำแสงนั้น!

ในทันที ผู้เล่นนับไม่ถ้วนในเมืองตกอยู่ในความสงสัย

“นั่นมันอะไรน่ะ?”

“ใครอัญเชิญทีก้าออกมาวะ?”

“เทพเชี่ยไรทีก้า... ฉันว่านี่มันต้องเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติระดับ SSS ที่ระบบประกาศเมื่อกี้แน่ๆ!”

ในตอนนี้

มีเพียงหลินโม่เท่านั้น ที่ใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง!

เพราะเขาพบว่า: “นี่มันทิศทางของดินแดนร้างภูต!”

“หรือว่าภัยพิบัติระดับ SSS ครั้งนี้ มันเกิดจากดินแดนร้างภูต?”

เพื่อยืนยันการคาดเดาในใจ

หลินโม่ออกจากเมืองทันที มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของแสงเพลิง

เมื่อไปถึงจุดหมาย ก็พบว่า: ลำแสงเพลิงที่พุ่งทะลุฟ้าดินนี้ มีต้นกำเนิดมาจากเมืองแห่งหนึ่งจริงๆ

และเมืองแห่งนี้ ก็คือเมืองราชันย์ภูต Lv76!

ในเมือง วังวนสีดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นดิน

แสงเพลิงพุ่งออกมาจากวังวนนี้นี่เอง

และวังวนนี้

ก็คือแดนลับระดับทอง Lv85-Lv95 ของเผ่าภูต

ที่เคยขังหลินโม่ไว้นานถึงห้าวัน...

ดินแดนร้างภูต!

แม้ว่าเมื่อครู่ตอนที่ยังอยู่ในนครชำระบาปจะพอคาดเดาได้บ้างแล้ว

แต่จนกระทั่งได้ยืนยันภาพนี้ด้วยตาตัวเอง หลินโม่ก็ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

เพราะความแตกต่างโดยพื้นฐานกับดันเจี้ยน: แดนลับทั้งหมดในโลกแห่งคำพยากรณ์ เนื่องจากมีมูลค่าสูงมาก ดังนั้นจึงเป็นแบบครั้งเดียวทั้งหมด

และตอนนั้นหลินโม่ผ่านดินแดนร้างภูต หลังจากออกมาจากดินแดนร้างภูต ก็เห็นวังวนนี้หายไปกับตา แดนลับปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์

แต่ตอนนี้

ทางเข้าออกแดนลับนี้ กลับเปิดออกอีกครั้ง!

“เดี๋ยวก่อน!”

หลินโม่เหมือนจะเพิ่งรู้ตัว ใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

“หรือว่าจะเป็นปรมาจารย์ภูตตนนั้นในดินแดนร้างภูต ผู้ดึงวิญญาณ·ลาฝ่า ฟื้นคืนชีพแล้ว?”

ในขณะนั้นเอง

ครืน!

ก็เห็นลำแสงเพลิงร้อนแรงสายนั้นที่พุ่งออกมาจากทางเข้าแดนลับดินแดนร้างภูต รวมตัวกันบนท้องฟ้า กลายสภาพเป็นประตูแห่งนรกบานหนึ่งที่ไหลไปด้วยลาวาเดือดพล่าน ราวกับกำลังถูกเพลิงโลกันตร์แผดเผา!

ในขณะเดียวกัน เสียงจากระบบที่ดังชัดเจนอีกสายหนึ่ง ก็ดังกระหึ่มไปทั่วนครชำระบาป

ประกาศทั่วเมือง: “ติ๊ง~ ผู้เล่นทุกท่านโปรดทราบ: ประตูปรมาจารย์เปิดออกแล้ว, ปรมาจารย์ภูตเผ่าภูตซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์สูงสุดแห่งเทพพยากรณ์ Lv100 ผู้ดึงวิญญาณ·ลาฝ่า กำลังจะจุติลงมายังนครชำระบาปผ่านประตูปรมาจารย์, นับถอยหลังภัยพิบัติระดับ SSS ของนครชำระบาป, ขอให้ผู้เล่นทุกคนยกระดับความสามารถอย่างเต็มที่ เตรียมพร้อมป้องกัน!”

“เป็นปรมาจารย์ภูตตนนั้นในดินแดนร้างภูตจริงๆ ด้วย!”

ประกาศจากระบบที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้หลินโม่มั่นใจในการคาดเดาในใจ

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สงสัยอย่างมาก

“ปรมาจารย์ภูตตนนั้น ไม่ใช่ว่าถูกแช่แข็งอยู่บนบัลลังก์ ตายไปแล้วเหรอ? ทำไมถึงฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีก?”

“หรือว่าแค่มีผู้เล่นผ่านแดนลับดินแดนร้างภูต ก็จะทำให้ปรมาจารย์ภูตฟื้นคืนชีพ?”

“ไม่ใช่! แม้เทพพยากรณ์จะจุติลงมาในโลกความจริง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการตั้งค่าต่างๆ ของมันล้วนสมดุล”

“ถ้าหากเป็นไปตามการตั้งค่านี้ งั้นแดนลับดินแดนร้างภูตนี้ก็จะไม่มีทางแก้ ตามนิสัยของเทพพยากรณ์แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการตั้งค่าเนื้อเรื่องเกมที่ขัดแย้งกันเองแบบนี้”

“งั้นปรมาจารย์ภูตฟื้นคืนชีพมาได้ยังไง?”

“ผู้เล่นผ่านแดนลับตามปกติ ไม่น่าจะทำให้ปรมาจารย์ภูตฟื้นคืนชีพได้”

“หรือว่าเป็นเพราะตอนที่ฉันอยู่ในดินแดนร้างภูตได้ทำอะไรที่ไม่เป็นไปตามปกติ ก็เลยไปกระตุ้นเงื่อนไขการฟื้นคืนชีพของปรมาจารย์ภูตเข้าพอดี?”

หลินโม่คิดแล้วคิดอีก

ทันใดนั้นก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก!

“ฉัน... บุกตีเมืองแดนภูตแตก!”