(ฟรี) บทที่ 501: กองกำลังของเถ้าแก่? กิลด์เหนือเทพ!

โลกแห่งคำพยากรณ์

เมืองหลักระดับสองของเผ่าสัตว์ นครเงาซุ่ม

ทางเหนือของเมือง ในเขตต้องห้ามที่เต็มไปด้วยหมอกโลหิต

สิบร่างกำลังเคลื่อนไหวฝ่าหมอกโลหิต กวาดล้างมอนสเตอร์ที่วนเวียนอยู่ในหมอกโลหิตแห่งนี้: อสูรโลหิต Lv70!

นักล่าเงามืด·ปู้ชิงอวิ๋น (นักธนูวิญญาณเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สาม Lv70·อันดับหนึ่งสวรรค์)!

หนึ่งเดียวไร้คู่เปรียบ·อู๋เนี่ยน (นักสังหารเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สาม Lv68·อันดับสามสวรรค์)!

อสูรยักษ์คลั่ง·เถี่ยซานเหอ (นักรบคลั่งเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สาม Lv68·อันดับเจ็ดสวรรค์)!

วายุบุปผาหิมะจันทรา·หว่านเยว่ (หมอเทวดาแขวนน้ำเต้าเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สาม Lv68·อันดับสิบห้าสวรรค์)!

……

...

มองผ่านๆ

สิบร่างนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในร้อยอันดับแรกของอันดับสวรรค์แห่งนครเงาซุ่ม!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

เมื่อนักธนูวิญญาณอันดับหนึ่งสวรรค์ ปู้ชิงอวิ๋น ใช้ท่าไม้ตายฝนธนูวายุโจมตีฝูงอสูรโลหิตในหมอกข้างหน้าจนบาดเจ็บสาหัส

นักสังหารอันดับสามสวรรค์ อู๋เนี่ยน, นักรบคลั่งอันดับเจ็ดสวรรค์ เถี่ยซานเหอ และอัศวินเวทอันดับสิบ ตู๋กูฉิวไป้ ก็เข้ามาจัดการกับฝูงอสูรโลหิตที่เลือดน้อยจนหมดสิ้น!

[ประกาศแผนที่]: “ติ๊ง~ ความคืบหน้าการกำจัดอสูรโลหิต: 100%! แดนลับระดับทองเผ่าอัคคี Lv75 หอหลอมเทพเปิดแล้ว! รางวัลใบผ่านทางแดนลับถูกส่งมอบแล้ว!”

เมื่องานกำจัดพื้นที่ส่วนสุดท้ายเสร็จสิ้นลง

พร้อมกับประกาศของระบบ

ซู่!

หมอกโลหิตที่ปกคลุมอยู่รอบๆ ก็เริ่มสลายไปในที่สุด!

ในขณะเดียวกัน ที่ด้านหน้าของสายตา เจดีย์ขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากหมอกโลหิต!

เมื่อมองดูเจดีย์เบื้องหน้า ทั้งสิบคนในที่นั้นต่างก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

“ใช้เวลาไปสี่วัน ในที่สุดก็เคลียร์พื้นที่ชั้นนอกนี่เสร็จซะที ถึงตอนนี้ก็ได้เห็นหอหลอมเทพนี่แล้ว! แม่งไม่ง่ายเลยจริงๆ!”

สิ้นเสียงของนักรบคลั่งเถี่ยซานเหอ

นักสังหารอู๋เนี่ยนก็พูดขึ้นว่า: “ถ้าไม่ใช่เพราะระบบกำหนดว่าเข้าพื้นที่หมอกได้มากสุดแค่สิบคน เรียกน้องๆ ในกิลด์ฉันมาเป็นพันคน ไม่ต้องถึงสี่วันหรอก ไม่ถึงวันก็เสร็จไปนานแล้ว!”

ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม นักธนูวิญญาณอันดับหนึ่งสวรรค์แห่งนครเงาซุ่ม ปู้ชิงอวิ๋น หยิบใบผ่านทางเพียงหนึ่งเดียวของแดนลับหอหลอมเทพที่ระบบเพิ่งให้รางวัลมา: ศิลาอัคคี ออกมาจากกระเป๋า

แล้วพูดกับคนอีกเก้าคนที่อยู่รอบๆ ว่า: “ศิลาอัคคี ทุกคนได้กันแล้วใช่ไหม?”

“ภารกิจที่เถ้าแก่หวังจากหนิงอันมณฑลเจียงให้พวกเรา คือการเคลียร์หอหลอมเทพ แล้วเอาชิ้นส่วนแผนที่ข้างในออกมา”

“ทุกท่าน ภารกิจ เพิ่งจะเริ่มต้น!”

“แต่ในเมื่อได้ใบผ่านทางแดนลับมาแล้ว วันนี้ทุกคนก็ยุ่งกันมาทั้งวันคงเหนื่อยกันแล้ว วันนี้เราออฟไลน์ไปพักผ่อนแต่หัวค่ำกันดีไหม พรุ่งนี้ค่อยบุกหอหลอมเทพด้วยกัน”

“ฉันเห็นด้วย! พอดีฉันหิวจะตายอยู่แล้ว ไปหาอะไรกินกัน!”

“รอเคลียร์แดนลับได้ก็ได้เงินส่วนที่เหลืออีกเก้าล้านแล้ว อีกไม่นานก็จะเป็นเศรษฐีสิบล้านกันแล้ว จะไปกินร้านเล็กๆ ทำไม? ต้องร้านอาหารห้าดาวสิ!”

“ฮ่าๆๆ! พูดถูก! ไปพวกเรา ไปหาความสุขกัน!”

ท่ามกลางเสียงพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนาน

ทั้งสิบคนกำลังเตรียมตัวกลับเมือง

ผลคือเพิ่งออกมาจากเขตต้องห้าม

ข้างนอกก็มีผู้เล่นกลุ่มใหญ่ที่บนหัวมีไอดีขึ้นต้นด้วยคำว่า [เหนือเทพ] เหมือนกันหมดมาขวางทางพวกเขาไว้!

“พวกแกเป็นใคร?”

“พวกแกจะทำอะไร?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของปู้ชิงอวิ๋นและเถี่ยซานเหอ

ฝ่ายตรงข้าม ชายนักรบดาบโล่เลเวล 66 ที่มีไอดีชื่อ [เหนือเทพไร้เทียมทาน] ซึ่งเป็นหัวหน้า ตะคอกสั่งพวกเขาด้วยท่าทีอำมหิตว่า: “เอาใบผ่านทางแดนลับบนตัวพวกแกมาให้หมด!”

“ที่แท้ ก็มาเพื่อศิลาอัคคีนี่เอง!”

เมื่อรู้จุดประสงค์ของผู้เล่น “เหนือเทพ” เหล่านี้

เถี่ยซานเหอพูดอย่างไม่เกรงกลัว: “พวกเราใช้เวลาสี่วันถึงจะได้ใบผ่านทางนี้มา จะให้พวกแกเนี่ยนะ?”

“ก็ได้! เก้าล้าน ฉันขายให้แกเอามั้ย? ยังไงซะเถ้าแก่หวังก็ให้ราคานี้!”

สายตาของเหนือเทพไร้เทียมทานเย็นชาลง: “ต่อรองกับกิลด์เหนือเทพของพวกเราเหรอ? พวกแก ยังไม่มีคุณสมบัติพอ”

“ลุย! ฆ่าพวกมัน แล้วดรอปใบผ่านทางบนตัวพวกมันออกมาให้หมด!”

สิ้นเสียงคำสั่งของเหนือเทพไร้เทียมทาน ผู้เล่นเหนือเทพกลุ่มใหญ่ข้างหลังเขาก็หยิบอาวุธขึ้นมา แล้วพุ่งเข้าสังหารปู้ชิงอวิ๋นกับพวกอีกสิบคนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!

ผู้เล่นของกิลด์เหนือเทพมาอย่างกะทันหัน การโจมตีก็กะทันหัน

พวกปู้ชิงอวิ๋นตั้งตัวไม่ทัน ทำได้เพียงต้องรับมือ!

ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายก็เข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือดทันที

แม้ว่าทุกคนจะเป็นยอดฝีมืออันดับสวรรค์ของนครเงาซุ่ม แต่ละคนมีฝีมือเหนือชั้น แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้เพราะจำนวนคนน้อยกว่า

เมื่อเผชิญหน้ากับกลยุทธ์คลื่นมนุษย์ของผู้เล่นกิลด์เหนือเทพนับร้อยนับพันคน

ในชั่วพริบตา ยอดฝีมืออันดับสวรรค์ทั้งสิบคนรวมถึงอันดับหนึ่งอย่างปู้ชิงอวิ๋น ก็ถูกสังหารทั้งหมด!

“หัวหน้า พวกเราตายไป 231 คน!”

เมื่อได้ยินรายงานของลูกน้อง เหนือเทพไร้เทียมทานก็ยังตกใจอยู่บ้าง

“แม่ม! ไอ้พวกยอดฝีมืออันดับสวรรค์นี่รับมือยากจริงๆ!”

แต่โชคดีที่: [ศิลาอัคคี] ทั้งสิบก้อนซึ่งมีคุณสมบัติต้องดรอปเมื่อตาย ได้มาอยู่ในมือทั้งหมดแล้ว!

เหนือเทพไร้เทียมทานก็ส่งข้อความผ่านวีแชทไปยังเพื่อนที่ตั้งชื่อบันทึกไว้ว่า “คุณหนูจี” ทันที: “คุณหนู นครเงาซุ่ม แดนลับหอหลอมเทพยึดมาได้แล้ว!”

……

...

ออฟไลน์

จงโจว ลั่วหยาง

คฤหาสน์วิวทะเล

จีหนิงซวงในชุดนอนลูกไม้ เผยให้เห็นรูปร่างสุดเซ็กซี่ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกในสวน ใช้มือถือรีเฟรชโมเมนต์ของโยวหมิงที่มองเห็นได้แค่สามวันซ้ำไปซ้ำมา

สายตาที่เย็นชาจับจ้องไปที่ภาพพื้นหลังซึ่งเป็นแผ่นหลังของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เหมือนจะเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูกับเด็กผู้หญิงในภาพพื้นหลังนี้

ในตอนนั้นเอง

บนมือถือก็มีข้อความวีแชทเด้งขึ้นมาหลายข้อความ—

เหนือเทพไร้เทียมทาน: “คุณหนู นครเงาซุ่ม แดนลับหอหลอมเทพยึดมาได้แล้ว!”

เหนือเทพคลั่ง: “คุณหนู นครอสุรา แดนลับตำหนักศิลาดำยึดมาได้แล้ว!”

เหนือเทพไร้คู่เปรียบ: “คุณหนู นครจันทราโลหิต แดนลับปราสาทโบราณโลหิตยึดมาได้แล้ว!”

เหนือเทพหลงอ้าวเทียน: “คุณหนู นครสิ้นหวัง แดนลับเกาะสิ้นหวังยึดมาได้แล้ว!”

“ดีมาก”

เมื่อเห็นข่าวดีเหล่านี้ มุมปากของจีหนิงซวงก็ยกขึ้น

รีบร้อนโทรเสียงหาโยวหมิงทันที ตั้งใจจะอวดสักหน่อย

“คนของฉัน ยึดอำนาจควบคุมแดนลับทั้งสี่ในเมืองหลักระดับสองของเผ่าสัตว์ทั้งสี่แห่งนั้นมาจากคนของโม่โส่วเฉิงกุยได้แล้ว!”

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ก็จะสามารถเอาแผนที่ที่เก็บเตาหลอมเทพผ่านแดนลับทั้งสี่แห่งนั้นได้แล้ว!”

“แค่ได้แผนที่มา ก็จะหาเตาหลอมเทพเจอ หลอมโซ่พันธนาการเทพ ปลดปล่อยราชันย์ภูตได้! ถึงตอนนั้น ยืมพลังของราชันย์ภูต ฉันจะฆ่าโม่โส่วเฉิงกุย ให้แกแย่งชิงพรสวรรค์ระดับ SSS ของมันมา ช่วยให้แกกลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของนครชำระบาป!”

นิ้วเรียวของจีหนิงซวงปัดผมตัวเอง ท่าทางมีเสน่ห์แล้วพูดว่า: “เป็นไง ข่าวดีขนาดนี้ จะให้ฉันส่งโลเคชั่นออฟไลน์ให้แกไหม แวะมาหาฉัน เราสองคนจะได้ฉลองกันหน่อย?”

ปลายสายมีเสียงที่เย็นชาของโยวหมิงดังมา: “รอหาเตาหลอมเทพเจอก่อน ค่อยว่ากัน”

พูดจบ โยวหมิงก็วางสาย

สายตาที่เย็นชาของจีหนิงซวงก็หวนกลับไปที่ภาพพื้นหลังโมเมนต์ของโยวหมิงที่เป็นแผ่นหลังของเด็กผู้หญิงคนนั้น

มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ตัดใจจากนางไม่ได้สินะ?”

“ตราบใดที่แกหานางไม่เจอหนึ่งวัน แกก็จะจากฉันไปไม่ได้หนึ่งวัน”

“อืมหึ~ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น งั้นฉันก็จะทำให้แกเห็นความหวัง แต่กลับหานางไม่เจอไปตลอดกาล!”

“แบบนี้ แกก็จะอยู่ข้างฉันได้ตลอดไปแล้ว!”