(ฟรี) บทที่ 391: งั้นก็ฆ่าให้หมดเลยแล้วกัน

[ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดีที่ทีมของท่านชำระล้างทหารพิทักษ์เทพสำเร็จหนึ่งคน, ได้รับรางวัล: หีบสมบัติระดับ 2 +1!]

[ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดีที่ทีมของท่านชำระล้างทหารพิทักษ์เทพสำเร็จหนึ่งคน, ได้รับรางวัล: หีบสมบัติระดับ 1 +1!]

[ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดีที่ทีมของท่านชำระล้างทหารพิทักษ์เทพสำเร็จหนึ่งคน, ได้รับรางวัล: หีบสมบัติระดับ 4 +1!]

……

...

ภายใต้การยิงสนับสนุนของหลินโม่และหนิงซี

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็ชำระล้างทหารพิทักษ์เทพหนึ่งร้อยคนสำเร็จ ทำภารกิจเบื้องต้นของ [ปณิธานขององค์หญิง] เสร็จสิ้น

ในตอนนี้

ครืด!

ข้างหน้า ประตูสุสานองค์หญิงก็ค่อยๆ เปิดออก...

……

...

ในขณะเดียวกัน

ไม่ไกลออกไป

ผู้เล่นจำนวนมากตั้งค่ายอยู่ห่างจากสุสานองค์หญิงประมาณสามร้อยหลา เตรียมพร้อมรบ

ผู้นำคือมหาปุโรหิตในชุดผ้าคลุมสีเลือด

ก็คือโยวหมิง!

ตอนนั้นเอง เฉินจวินก็รีบวิ่งมา รายงานสถานการณ์กองทัพต่อโยวหมิง: “ท่านผู้ใหญ่ ทุกคนรวมตัวกันเรียบร้อยแล้ว!”

ใต้ผ้าคลุมสีเลือด สายตาอันลุ่มลึกของโยวหมิงจ้องมองไปยังทิศทางของสุสานองค์หญิงไกลๆ อย่างเงียบๆ

ออกคำสั่ง: “ปฏิบัติการ”

เมื่อนึกถึงว่าจะได้สังหารหลินโม่ในไม่ช้า

ในดวงตาอันดุร้ายของเฉินจวิน ซ่อนความตื่นเต้นไว้: “ขอรับ!”

วินาทีต่อมา ผู้เล่นร้อยกว่าคนก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางของสุสานองค์หญิงอย่างเงียบเชียบ!

ไม่นาน เมื่อพวกเขามาถึงสุสานองค์หญิง

ก็ตกตะลึงเมื่อพบว่า: นอกห้องสุสาน เต็มไปด้วยซากศพของอสูรดำ

แต่กลับไม่เห็นเงาของคนแม้แต่คนเดียว!

เมื่อเฉินจวินเห็นประตูสุสานองค์หญิงเปิดกว้าง ก็คาดเดาทันที: “โม่โส่วเฉิงกุยต้องเข้าไปแล้วแน่นอน!”

“พี่น้อง เตรียมพรสวรรค์ให้พร้อม ตามฉันเข้าไป ฆ่าโม่โส่วเฉิงกุยให้ไม่ทันตั้งตัว!”

เมื่อเฉินจวินออกคำสั่ง

ผู้เล่นหลายสิบคนในสนามต่างก็หยิบอาวุธขึ้นมา พุ่งไปยังสุสานองค์หญิง

แต่ทว่า ในขณะที่พวกเขาเพิ่งจะเข้าไปใกล้

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

ทันใดนั้น พายุฝนธนูก็ตกลงมาจากฟ้า

กลุ่มคนไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกพายุฝนธนูกลืนกิน!

-223654 (คริติคอล)!

-224328 (คริติคอล)!

-223694 (คริติคอล)!

……

...

พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นเป็นระลอก

ในพริบตา ผู้เล่นหลายสิบคนที่อยู่แถวหน้าก็ถูกสังหารหมู่ด้วยความเสียหายสูงถึงหกหลัก!

กลายเป็นแสงสีขาวหลายสิบสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

“แม่ม! มีซุ่มโจมตี!”

ผู้เล่นที่เหลือข้างหลังเห็นฉากนี้ ต่างก็ตกใจจนหยุดชะงัก หน้าซีด!

ขณะที่พวกเขากำลังมองซ้ายมองขวา แต่กลับไม่เห็นเงาของผู้โจมตี

ก็เห็นเพียงพลังงานเวทมนตร์ในอากาศเคลื่อนไหว

วินาทีต่อมา

หลินโม่, หนิงซี, หลิงเซียว, ฉินเฟิง, และเซี่ยหว่านหว่านห้าคน ก็ปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าที่ตำแหน่งทางเข้าห้องสุสาน!

เมื่อเห็นผลของเวทมนตร์ที่คุ้นเคยนี้ เฉินจวินก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึง ตอนที่เขาตามรอยหลินโม่ ก็เคยใช้ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ที่คล้ายกัน!

“นี่คือ... ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ระดับ S, วิชาซ่อนเร้นเทพ!”

ต้องยอมรับว่า เฉินจวินเดาถูก แต่ไม่ทั้งหมด

พวกเขาฝันไม่ถึงเลย

ของหลินโม่นี้ เป็นเวอร์ชั่นที่สูงกว่าวิชาซ่อนเร้นเทพระดับ S

SSS หายตัว·ไร้เงาไร้ร่องรอย!

วิชาซ่อนเร้นเทพระดับ S สามารถสร้างอาณาเขตล่องหนได้เพียง 60 วินาที และอาณาเขตก็มีเพียงผลล่องหนธรรมดา หากถูกโจมตีก็จะได้รับบาดเจ็บและปรากฏตัว

ส่วนหายตัว·ไร้เงาไร้ร่องรอยระดับ SSS อาณาเขตล่องหนที่สร้างขึ้นไม่มีจำกัดเวลา และผู้เล่นที่อยู่ในนั้นจะไม่สามารถถูกเลือกเป็นเป้าหมายได้ มีเพียงการโจมตีโดยสมัครใจเท่านั้นที่จะทำให้ปรากฏตัว!

ทุกครั้งที่ใช้หายตัว·ไร้เงาไร้ร่องรอย จะสามารถเพิ่มระยะเวลาล่องหนของสกิลประเภทล่องหนทั้งหมด 1% อย่างถาวร!

ในตอนนี้ จางหลงพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “วิชาซ่อนเร้นเทพระดับ S ของพวกเรา เถ้าแก่ต้องใช้เงินมหาศาลถึงจะได้มา! โม่โส่วเฉิงกุยไอ้กระจอกที่ไม่มีทั้งทรัพยากรและเส้นสาย จะไปหาม้วนคัมภีร์ระดับ S มาจากไหน?”

มีเพียงเฉินจวินและจางหลงเท่านั้นที่ประหลาดใจว่าม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ของหลินโม่มาจากไหน

แน่นอนว่าพวกเขาคิดจนหัวแทบแตกก็คงคิดไม่ออกว่าม้วนคัมภีร์ระดับ SSS ของหลินโม่นั้นทำขึ้นมาเอง และอยากจะได้เท่าไหร่ก็ทำได้เท่านั้น~

มีเพียงโยวหมิงเท่านั้นที่ตระหนักถึงปัญหาสำคัญได้ในทันที: “ดูเหมือนว่า แกก็รู้มานานแล้วว่าฉันจะมาหาแก”

“ไม่นานหรอก” หลินโม่พูดเรียบๆ: “ก็คงจะตั้งแต่ตอนที่เริ่มขาย ม้วนคัมภีร์ระดับ D นั่นแหละ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินจวินและจางหลงก็ตกใจหน้าซีด

“เดี๋ยวก่อน!”

“เมื่อคืนคนที่ขายม้วนคัมภีร์ที่จัตุรัสทิศใต้ของเมือง คือโม่โส่วเฉิงกุยเหรอ?!”

“พูดแบบนี้ก็คือ เขากำลังใช้ม้วนคัมภีร์มาล่อพวกเรา! จงใจล่อพวกเราให้เข้าสู่สุสานเทพ?”

จางหลงถึงได้รู้ตัวช้า: “แม่ม! เวรเอ๊ย! พี่จวิน พวกเราติดกับดักของไอ้หนูนี่แล้ว!”

“ไอ้หนูนี่มันร้ายกาจขนาดนี้เลย!”

เฉินจวินสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “แล้วจะยังไง? ก็แค่หาเรื่องตายเท่านั้น!”

“ตอนนี้ ในดันเจี้ยนสุสานเทพกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นคนของพวกเรา! และทุกคนก็มีพรสวรรค์ระดับสูง เป็นยอดฝีมือชั้นนำ!”

“โม่โส่วเฉิงกุย ต่อให้แกจะมีฝีมือล้นฟ้า วันนี้แกก็ไม่มีทางรอดชีวิตออกจากสุสานเทพไปได้!”

แต่ว่า หลินโม่ไม่แยแสกับกลุ่มผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงยอดฝีมือชั้นนำที่เฉินจวินพูดถึงเลย

ต่ำกว่า SSS ล้วนเป็นมดปลวก

ความสนใจของหลินโม่ อยู่ที่โยวหมิงเพียงคนเดียว

เมื่อเห็นตัวตนของอีกฝ่าย เป็นไปตามคาดว่าเป็นยอดฝีมืออันดับสองของเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ยในชาติก่อน ซึ่งมีฝีมือเป็นรองเพียงจักรพรรดินีซีเยว่ หนึ่งในเจ็ดผู้เล่นอาชีพลับระดับ SSS ของโลก ผู้พิพากษา·โยวหมิง

ในดวงตาของหลินโม่ ฉายแววผิดหวังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ หลินโม่ก็คาดการณ์ไว้แล้ว

แต่เขาก็ยังคงมีความหวัง คิดว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองคิด

คิดว่าโยวหมิง ไม่ใช่ "เถ้าแก่" ที่อยู่เบื้องหลังสั่งให้จอมเผด็จการเล่นงานตัวเอง ถึงขั้นบุกมาฆ่าตัวเองถึงที่นอกเกม

ใช่แล้ว

โยวหมิง, ซีเยว่, เงา, หุบเหวลึก, เฉินเทียนตี้ และอื่นๆ ยอดฝีมือระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ยในชาติก่อนเหล่านี้ ล้วนเป็นความหวังและความเชื่อมั่นในสายตาของหลินโม่และผู้เล่นชาวต้าเซี่ยทุกคน

ชาติก่อน ถึงแม้ว่าโยวหมิงจะไม่ได้ช่วยชีวิตหรือช่วยเหลือหลินโม่โดยตรง

แต่ก็เพราะมีการคุ้มครองของพวกเขา ประเทศต้าเซี่ยถึงได้มีดินแดนที่สงบสุขท่ามกลางยุคโกลาหล หลินโม่และประชาชนชาวต้าเซี่ยนับไม่ถ้วนถึงได้มีชีวิตรอด!

และตอนนี้ เมื่อได้เห็นกับตาตัวเองว่าโยวหมิงคือ "เถ้าแก่" หลินโม่ก็รู้สึกเหมือนกับว่าความเชื่อมั่นในชาติก่อนพังทลายลงในทันที!

แต่หลินโม่ก็ยังคงคิดไม่ตกจริงๆ: “โยวหมิงในชาตินี้ ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้?”

ขณะที่หลินโม่กำลังคิดเช่นนั้น

เฉินจวินพูดกับหลินโม่: “โม่โส่วเฉิงกุย!”

“แกจะยื่นคอออกมาเองดีๆ”

“หรือจะรอให้ฉันไปตัดคอแก?”

แคร้ง!

อัศวินเวทหลิงเซียวใช้หอกยาวปักพื้น ป้องกันอยู่หน้าหลินโม่ สายตาร้อนแรงจ้องมองเฉินจวินและพรรคพวก แล้วพูดอย่างหนักแน่น: “อยากแตะต้องลูกพี่ของฉัน ผ่านด่านฉันไปก่อน!”

ฉินเฟิงและเซี่ยหว่านหว่านก็ไม่รอช้า ก้าวออกมาข้างหน้า

“ยังมีพวกเราด้วย!”

เฉินจวินหัวเราะเยาะ: “พวกแกนี่มันหมาดีๆ สามตัวจริงๆ!”

“ไม่ต้องห่วง! วันนี้ พวกแกหนีไม่รอดสักตัว!”

“พี่น้อง ลุยให้ข้า!”

เมื่อเฉินจวินออกคำสั่ง

ข้างหลัง ผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ระดับ A, B หลายสิบคน ก็พุ่งเข้าสังหารหลินโม่และพรรคพวก!

ในดวงตาของหลินโม่ฉายแววคมกริบ

พรสวรรค์ของเลือดเหล็กอู๋ฉิงก็ถูกช่วงชิงไป เขาต้องทวงพรสวรรค์คืนให้เลือดเหล็กอู๋ฉิง

และตามความเข้าใจของหลินโม่เกี่ยวกับกลไกอาชีพผู้พิพากษา: ไม่ว่าจะเป็นตัวผู้พิพากษาเอง หรือผู้เล่นคนอื่นที่ได้รับพรสวรรค์จากผู้พิพากษา

ขอเพียงผู้ครอบครองพรสวรรค์เสียชีวิต พรสวรรค์ที่ถูกช่วงชิงไปก็จะกลับคืนสู่เจ้าของเดิม

หลินโม่คิดได้ว่า พรสวรรค์ของเลือดเหล็กอู๋ฉิงย่อมไม่ได้อยู่บนตัวของโยวหมิงแน่นอน แต่ถูกเขาแบ่งไปให้ผู้เล่นใต้บังคับบัญชากลุ่มนี้

หลินโม่ไม่รู้ว่าพรสวรรค์ของเลือดเหล็กอู๋ฉิง ถูกมอบให้ใครไปกันแน่

แต่ว่า นี่ไม่เป็นปัญหาสำหรับหลินโม่เลย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้”

“งั้นก็ฆ่าให้หมดเลยแล้วกัน”