(ฟรี) บทที่ 241: นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย!

กริ๊งๆๆ!

ขณะที่หลินโม่เพิ่งจะอุ้มหนิงซีเข้าไปในห้องนอนของเธอและวางลงบนเตียง

บนโต๊ะข้างเตียง เสียงโทรศัพท์มือถือของหนิงซีก็ดังขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวลา!

หนิงซีรับโทรศัพท์ พูดคุยอยู่สองสามคำ

วางสายแล้ว ก็พูดกับหลินโม่ว่า: "น้องชายฉันเองค่ะ เขาบอกว่ามาหาฉันที่ศาลาฟังเสียงฝน พอรู้ว่าฉันลาออกแล้วก็เป็นห่วง"

"ศาลาฟังเสียงฝน งั้นเขาก็อยู่ข้างล่างแล้วน่ะสิ?"

ในเมื่อเป็นน้องเมีย จะละเลยไม่ได้เด็ดขาด!

หลินโม่จึงพูดกับหนิงซีว่า: "เขาอุตส่าห์มาหาเธอ คงจะมีเรื่องอะไรบางอย่าง"

"พวกเราลงไปหาน้องชายเธอก่อนเถอะ"

พูดจบ หลินโม่ก็กำลังจะลุกขึ้น หนิงซีก็กอดคอหลินโม่ไว้ทันที

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก จ้องมองหลินโม่อย่างเงียบๆ

วินาทีต่อมา ก็เงยหน้าขึ้นเบาๆ

ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มก็จูบหลินโม่

หลินโม่ก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไร

เขากดหนิงซีลงใต้ร่าง แล้วก็ตอบสนองด้วยจูบที่ร้อนแรงยิ่งกว่าทันที...

หนึ่งนาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ลงมาข้างล่าง

น้องชายแท้ๆ ของหนิงซี หนิงเฟย สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร สวมชุดลำลองสีดำ รองเท้ากีฬา เป็นหนุ่มหล่อที่ดูสดใสมาก!

ยืนอยู่ที่หน้าประตูจัตุรัสเชียนต๋า โดดเด่นราวกับหงส์ในฝูงไก่

ดึงดูดสายตาสาวน้อยนับไม่ถ้วนให้ต้องน้ำลายไหล กลายเป็นหน้าเป็นตาของทั้งจัตุรัสในทันที!

ยากที่จะจินตนาการว่า เขายังเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย!

เมื่อเห็นหนิงซี หนิงเฟยก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

"พี่!"

ก็ไม่แปลกที่ในสายตาของหนิงเฟยจะมีแต่พี่สาวอย่างหนิงซี จนถึงกับมองข้ามหลินโม่ไป

เพราะพี่สาวต้องลาออกจากโรงเรียนมาทำงานเพื่อส่งเขาเรียน ทั้งค่ากินค่าใช้

หนิงซี คือแสงสว่างที่เจิดจ้าที่สุดในชีวิตของหนิงเฟย!

หันมาถึงจะเห็นหลินโม่

หนิงเฟยจำได้ในทันทีว่าเขาคือคนที่เคยช่วยตัวเองกับพี่สาวไว้ที่ศาลาฟังเสียงฝนคราวก่อน จึงพูดอย่างสุภาพว่า: "สวัสดีครับพี่ชาย!"

ทันทีที่พูดจบ หนิงซีก็พูดกับหนิงเฟยว่า: "เขาคือพี่เขยของแก"

"พี่... พี่เขย?" หนิงเฟยเกาหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

แต่เขาก็ยอมรับได้เร็ว

เพราะครั้งที่แล้วที่ศาลาฟังเสียงฝน หลินโม่ยอมจ่ายหนึ่งแสนห้าหมื่นเพื่อช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาสองพี่น้อง หนิงเฟยก็พอจะเห็นเค้าลางอยู่บ้างแล้ว

ก็รีบเปลี่ยนคำเรียกทันที: "สวัสดีครับพี่เขย!"

"ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?" หลินโม่พูด: "พอดีฉันกับพี่สาวแกกำลังจะไปกินข้าว ไปด้วยกันสิ"

"ได้เลยครับ!"

สามคนเข้าไปในจัตุรัส มาถึงร้านอาหารเสฉวนร้านหนึ่ง สั่งอาหารเสร็จ

หนิงซีถามหนิงเฟย: "เสี่ยวเฟย แกมาได้ยังไง?"

"วันนี้วันศุกร์นี่นา เลิกเรียนแล้ว!"

ขณะที่พูด หนิงเฟยก็มองหนิงซีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและนับถือ: "พี่ ผมดูไม่ออกเลยนะว่าพี่จะเป็นอัจฉริยะด้านเกม?!"

"เกมออนไลน์เทพพยากรณ์ที่กำลังดังอยู่ตอนนี้ ผมเห็นพี่กับพี่เขยในเว็บบอร์ดเกมหลายครั้งแล้ว พวกพี่สองคนเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของอันดับสวรรค์เลยเหรอ? เก่งเกินไปแล้ว!"

"พี่รู้ไหม เพื่อนผมหลายคนก็เล่นเกมนี้เหมือนกัน พอพวกเขารู้ว่าหลิวหลีคือพี่สาวผม ก็อิจฉากันใหญ่เลย ยังมีผู้ชายหลายคนมาขอช่องทางติดต่อพี่ อยากจะจีบ... เอ่อ อยากจะรู้จักพี่น่ะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินโม่ก็ขมวดคิ้ว: "แล้ว แกให้ไปรึเปล่า?"

"แน่นอนว่าไม่ให้!" หนิงเฟยพูด: "พวกเขาจะคู่ควรกับพี่สาวผมได้ยังไง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินโม่ก็วางใจ

ส่วนหนิงซีกลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: "แกอุตส่าห์มาหาฉัน คงไม่ได้จะมาพูดแค่เรื่องนี้ใช่ไหม?"

หนิงเฟยมองซ้ายมองขวา ลดเสียงให้เบาลง: "พี่ มีเรื่องจะบอกหน่อย"

"ดาวประจำชั้นของพวกเรา หลี่เชี่ยนที่ปกติจะเย็นชา วันนี้ตอนบ่ายจู่ๆ ก็นัดผม ขอให้ผมเป็นแฟนเธอ!"

"แล้วก็หลิวไห่เฉิงห้องสามที่ปกติจะไม่ถูกกับผม วันนี้คุกเข่าตบหน้าตัวเองขอโทษผมต่อหน้าสาธารณชน!"

"ก็รู้สึกว่าจู่ๆ ทุกคนก็ให้ความเคารพและเกรงใจผม!"

หนิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย: "แม่บอกให้ฉันคอยดูแก ห้ามมีความรักในวัยเรียนนะ!"

"ผมรู้พี่!" หนิงเฟยอธิบาย: "ที่ผมเล่าเรื่องนี้ให้พี่ฟัง ไม่ได้จะอวดอะไรนะ! พี่ไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอ?"

"เรื่องผิดปกติย่อมมีเบื้องหลัง!"

"แน่นอนว่าผมรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีเสน่ห์ขนาดนั้น ดังนั้นถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด..."

หนิงเฟยพูดด้วยสายตาที่ร้อนแรง: "พี่ น่าจะมีคนจับตาดูพี่อยู่!"

เมื่อพูดจบ

หนิงซีกับหลินโม่สบตากัน แล้วก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย: "หวังจวินเจี๋ย!"

เพราะก่อนหน้านี้ หวังจวินเจี๋ยก็เคยใช้วิธีนี้ หาแฟนเก่าของหลินโม่ ซูหยิงเซี่ย มาจัดการกับหลินโม่

และในเทพพยากรณ์ ศัตรูเพียงคนเดียวของหลินโม่กับหนิงซี ก็มีเพียงหวังจวินเจี๋ย!

และเมื่อได้ยินชื่อนี้ หนิงเฟยก็พูดอย่างไม่เชื่อสายตา: "หวังจวินเจี๋ย?"

"พี่ พวกพี่พูดถึงไอ้คนที่สมองซีกซ้ายฝึกสมองซีกขวา ก้นโจมตีสมองนั่นเหรอ?"

ดูเหมือนว่าหวังจวินเจี๋ยจะดังจริงๆ

ขนาดหนิงเฟยยังรู้จักเขาเลย!

ขณะที่พูด หนิงเฟยก็โทษตัวเอง: "ต้องเป็นเพราะผมไปคอมเมนต์ใต้คลิปเกี่ยวกับพี่ในเว็บบอร์ดเทพพยากรณ์ บอกว่าพี่เป็นพี่สาวผมแน่ๆ เลยโดนคนไม่หวังดีขุดคุ้ย!"

"เป็นความผิดของผมเอง! ตอนนั้นคิดแค่ว่าเป็นแค่เกม ไม่ได้คิดอะไรมาก! ไม่นึกเลยว่าจะนำภัยมาสู่ตัวแบบนี้!"

ในตอนนี้ หลินโม่ก็พูด: "โรงเรียน แกกลับไปไม่ได้แล้ว"

"ตั้งแต่วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว มาเล่นเทพพยากรณ์กับพวกเราเถอะ"

หนิงซีก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า: "แกกลับไปโรงเรียนไม่ได้จริงๆ ถ้าเป็นหวังจวินเจี๋ยจริงๆ เขาต้องคิดจะใช้แกเป็นจุดอ่อนเพื่อจัดการพวกเราแน่!"

"และสถานการณ์ของแก อันตรายเกินไป! หวังจวินเจี๋ยเป็นคนที่เพื่อบรรลุเป้าหมายแล้วทำได้ทุกอย่าง! เขาอาจจะทำร้ายแกได้ทุกเมื่อ!"

แต่หนิงเฟยกลับเศร้าสร้อย: "ไม่อย่างนั้น ผมย้ายโรงเรียนดีไหม!"

"พี่ พี่ทุ่มเทและเสียสละเพื่อผมมาตั้งเยอะ!"

"ผมไม่อยากทิ้งความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมา ผมอยู่ม.6 แล้ว เป็นปีที่สำคัญที่สุด! ผมอยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ อยากจะประสบความสำเร็จ!"

"รอให้เรียนจบในอนาคต ผมจะหาเงินให้เยอะๆ ให้พี่ได้อยู่สบาย!"

หลินโม่พูด: "ในเมื่อเป้าหมายของการเรียนคือเพื่อหาเงิน งั้นแกก็ยิ่งควรจะมาเล่นเทพพยากรณ์"

"เข้ามาในเทพพยากรณ์ ก็หาเงินได้เหมือนกัน"

"แกย้ายมาอยู่กับฉันที่นี่ เดี๋ยวจะสั่งชุดอุปกรณ์เทพพยากรณ์ให้ คืนนี้ก็สมัครไอดีเลย"

หลินโม่มีความคิดนี้มานานแล้ว

เพราะหนิงเฟย คือหนึ่งในสิบยอดฝีมือแห่งสมรภูมิต้าเซี่ยของเทพพยากรณ์ในชาติที่แล้ว ขุนพลอันดับหนึ่งใต้บังคับบัญชาของหนิงซี!

ผู้มีพรสวรรค์ระดับ SS ที่นับนิ้วได้ในทั้งสมรภูมิต้าเซี่ย!

นักฆ่าอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์

ไอดี: อิ่ง!

หลินโม่จำได้ว่า:

"พรสวรรค์ระดับ SS ของหนิงเฟย น่าจะเป็นรีเซ็ตสกิล"

"เมื่อใช้สกิลใดๆ ฆ่าศัตรู จะรีเซ็ตคูลดาวน์สกิลทั้งหมดทันที รวมถึงท่าไม้ตายด้วย!"

ดังนั้น

ผู้เล่นนักฆ่าคนอื่นๆ ล้วนใช้สกิลชุดหนึ่งเสร็จก็ถอย รอคูลดาวน์สกิลรอบต่อไป เพราะนักฆ่าเองก็เปราะบาง ถ้าไม่มีสกิลทำดาเมจแรงๆ ก็ไม่ควรจะสู้ยืดเยื้อ

ส่วนหนิงเฟย ใช้สกิลชุดหนึ่งเสร็จก็รีเฟรช แล้วก็มาอีกชุด!

รีเฟรชไม่จำกัด!

ระเบิดพลังไม่จำกัด!

ที่สำคัญที่สุดคือ: พรสวรรค์ระดับ SS ของหนิงเฟยถูกวิวัฒนาการขึ้นมาในภายหลังโดยหนิงซีด้วยวิธีพิเศษ

ดังนั้นต่อให้จะให้เขาเข้าสู่เทพพยากรณ์ก่อน ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อการได้รับพรสวรรค์ระดับ SS ของเขาในภายหลัง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แม้แต่หนิงซีก็คงจะรู้สึกว่า การเล่นเกมเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่หลายวันนี้ที่ได้ร่วมรบในเทพพยากรณ์กับหลินโม่ ก็ทำให้เธอมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับเกมนี้!

ดังนั้น แม้แต่หนิงซีที่ปกติจะคอยแต่แนะนำให้หนิงเฟยตั้งใจเรียนและพัฒนาตัวเอง

ครั้งนี้ ก็เห็นด้วยกับหลินโม่ แล้วพูดกับหนิงเฟยว่า: "ฟังพี่ชายหลินโม่เถอะ ไปกับพวกเรา บุกเข้าสู่เทพพยากรณ์!"

หนิงเฟยยังคงลังเลอยู่บ้าง: "แต่ว่า ผมไม่เคยเล่นเกม ผมกลัวจะเป็นตัวถ่วงพวกพี่..."

หลินโม่พูดอย่างไม่ใส่ใจ: "มีอันดับหนึ่งของอันดับสวรรค์สองคนพาแกอยู่ แกยังจะกังวลอะไรอีก?"

"คนทั่วไป ไม่มีสิทธิพิเศษแบบนี้นะ"

แววตาของหนิงเฟย ก็กระจ่างใสและแน่วแน่ขึ้นมาทันที: "ได้! ผมจะเข้าร่วมเทพพยากรณ์!"

"งั้นเดี๋ยวผมแอบกลับไปที่หอพักที่โรงเรียนเก็บของแป๊บนึง ชุดที่พี่สาวเพิ่งจะซื้อให้ผมเมื่ออาทิตย์ที่แล้วยังอยู่ที่นั่น!"

"วางใจเถอะพี่ พี่เขย ผมจะไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด!"

"ไม่ต้องกลับไปแล้ว" หลินโม่พูด: "มีอะไรที่ต้องการ ก็ซื้อใหม่เลย"

ในที่สุดก็เคยชินกับชีวิตที่ประหยัดมัธยัสถ์ หนิงเฟยก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง: "ชุดนั้นราคาร้อยกว่าหยวนนะ! แถมยังเป็นพี่สาวที่ซื้อให้ผม ผมเพิ่งจะใส่ไปครั้งเดียว..."

"ผมเคยทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ปิดเทอมฤดูหนาว ทำงานวันหนึ่งได้อย่างมากก็แค่แปดสิบหยวน! พี่ ผมรู้ว่าพี่หาเงินมายาก!"

หลินโม่คำนวณ: "ตามอัตราผลตอบแทนของฉันตอนนี้ การหาเงินร้อยหยวนน่าจะใช้เวลาประมาณ... 0.2 วินาทีนะ!"

"มันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน"

หนิงเฟยเบิกตากว้างทันที

เขามองพี่สาวอย่างไม่เชื่อสายตา

ในวินาทีที่เห็นแววตาที่ยืนยันในดวงตาของพี่สาว หนิงเฟยก็ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง!

"เทพพยากรณ์ หาเงินได้ขนาดนี้จริงๆ เหรอ?"

"ขอแค่มีความสามารถ เงินทอง ตัวตน และตำแหน่ง ก็หาได้ง่ายๆ"

คำพูดของหลินโม่ ก็ปลุกใจสู้ของหนิงเฟยขึ้นมาทันที!

และทำให้เขาเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อเกมเทพพยากรณ์นี้ในทันที!

"ได้! ผมจะเข้าสู่เทพพยากรณ์!"

"พี่ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่! หาเงินให้เยอะๆ!"

"ผมจะทำให้พี่กับแม่ได้มีชีวิตที่ดีที่ทุกคนต้องอิจฉา!"

……

...

เมืองหลวงต้าเซี่ย กรุงปักกิ่ง

ทังเฉินยี่ปิ่น, ย่านคฤหาสน์

สระว่ายน้ำส่วนตัว

เด็กสาวในชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่ รูปร่างสุดยอด หน้าตาสวยล่มเมือง ออกมาจากสระว่ายน้ำ

นั่งอยู่ริมสระ แกว่งขาเรียวยาวขาวผ่อง ถือแท็บเล็ตขึ้นมา รับสายโทรศัพท์จากอาณาจักรเทพ·หนี่ว์วา:

"พี่หลิง พวกเราหาตำแหน่งของน้องชายหลิวหลีที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งในเมืองหนิงอัน มณฑลเจียงเจอแล้ว และก็ได้ทำตามที่พี่ต้องการ จ้างดาวประจำชั้นของเขา หลี่เชี่ยน ให้ไปตีสนิทกับเขาแล้ว!"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ มุมปากของหลิงเสวี่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย ในแววตาเผยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์

"เตือนหลี่เชี่ยนคนนั้นด้วยว่า ขอแค่รักษาสัมพันธ์นี้ไว้ให้มั่นคง รอให้เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยในอนาคตก็ให้มารายงานตัวที่หลิงกรุ๊ปของฉันได้เลย"

"วางใจเถอะค่ะพี่หลิง ชื่อเสียงของหลิงกรุ๊ปของเราดังไปทั่วทั้งแผ่นดิน ทั้งต้าเซี่ยไม่มีใครไม่รู้จัก! ฉันก็แค่บอกหลี่เชี่ยนไปว่า หลิวหลีกับน้องชายของเธอเป็นคนของหลิงกรุ๊ปเรา ยังไม่ทันได้พูดอะไร เธอก็ไปเสนอตัวให้น้องชายของหลิวหลีแล้ว!"

อาณาจักรเทพหนี่ว์วาพูดว่า: "คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ต่อให้ปกติจะเป็นดาวประจำชั้นที่สงวนท่าทีและเย็นชาแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานสิ่งล่อใจของอำนาจได้!"

"เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจค่ะพี่หลิง ในเมื่อหลิวหลีกับโม่โส่วเฉิงกุยก็เป็นคนของอาณาจักรเทพเราแล้ว ทำไมพี่ยังต้องใช้วิธีนี้มาควบคุมน้องชายของหลิวหลีด้วย?"

หลิงเสวี่ยยิ้มอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า: "โม่โส่วเฉิงกุยวันเดียวก็หาเงินได้หลายสิบล้าน เธอจะเชื่อเหรอว่าคนแบบเขาที่ไม่มีทางหวั่นไหวกับเงินทอง จะยอมอยู่กับอาณาจักรเทพของเราเพื่อเงินเดือนแค่สองล้าน?"

เมื่อมองดูบนแท็บเล็ต วิดีโอที่ผู้เล่นผ่านทางส่งต่อกันมา ภาพที่หลิวหลีร่ายคาถาชุบชีวิตทหาร NPC ที่ตายทั้งหมด และภาพที่โม่โส่วเฉิงกุยนำทัพ NPC ทำลายล้างกิลด์ยุคโกลาหลที่น่าตกตะลึงเหล่านี้ ในแววตาของหลิงเสวี่ยกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงวิกฤต:

"ในเมืองหลักระดับสาม โม่โส่วเฉิงกุยเป็นกบในกะลา แต่ทันทีที่ไปยังเมืองหลักระดับสอง เขาก็จะเป็นพญาอินทรีบนท้องฟ้า จะต้องถูกกองกำลังกิลด์ต่างๆ จ้องมองและแย่งชิงอย่างแน่นอน"

"ถ้าอยากจะให้เขายอมสยบอยู่ใต้กระโปรงของฉันคนเดียวตลอดไป นอกจากจะให้ตัวตนและตำแหน่งที่เพียงพอและผลตอบแทนที่งามบนหน้าฉากแล้ว ลับหลังฉันก็ต้องมีแผนสำรองไว้ด้วย!"

"โม่โส่วเฉิงกุยไม่มีจุดอ่อน แต่หลิวหลีคือจุดอ่อนถึงตายของเขา! ขอแค่ควบคุมหลิวหลีผ่านน้องชายของเธอในโลกจริงได้ โม่โส่วเฉิงกุย ก็จะเป็นคนของหลิงเสวี่ยตลอดไป ต่อให้มีปีก ก็ยากที่จะบินหนี!"