(ฟรี) บทที่ 86: หวังจวินเจี๋ยนำคนบุกวังใต้ดินรังแมลง!

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาทีอย่างรวดเร็ว

ชั้นที่สิบของวังใต้ดินรังแมลง การต่อสู้ระหว่างหลินโม่กับบอสยังคงดุเดือด!

โชคดีที่ตามการตั้งค่าของระบบ พ่อมดเผ่าแมลงที่เป็นบอสระดับ 3 ขั้นต่ำนั้นไม่มีสติปัญญาอะไรมากนัก

ต่อให้ตีหลินโม่ไม่โดน เขาก็ยังคงดื้อดึงเฝ้าอยู่ที่ใต้เสาหินไม่ยอมจากไป พยายามระเบิดแมลงออกมาอย่างสุดชีวิต ไม่รู้ว่าคิดจะใช้ฝูงแมลงขู่หลินโม่ให้ตายรึเปล่า

นี่จึงเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้หลินโม่สามารถโจมตีบอสได้อย่างต่อเนื่อง ไม่ต้องกลัวว่าบอสจะออกจากระยะโจมตีของตัวเอง!

หากเป็นบอสระดับสูงในช่วงหลังๆ สติปัญญาของบอสบางตัวกระทั่งเหนือกว่ามนุษย์!

ยกตัวอย่างบอสระดับ 17 [จักรพรรดิแวมไพร์·อ้ายนั่วเจียเอ้อ] ที่ฆ่าหลินโม่ในชาติที่แล้ว หากในตอนนี้เปลี่ยนเป็นมัน มันคงจะคิดได้นานแล้วว่า: ใช้ฝูงแมลงสร้างเป็นบันได แล้วปีนขึ้นไปบนเสาหินเพื่อฆ่าหลินโม่!

ไม่มีทางที่จะให้โอกาสหลินโม่ตอดมันโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแบบนี้ได้เลย!

เพื่อสร้างความสมจริงของเกมให้ใกล้เคียงกับความเป็นจริง

สภาพอากาศและเวลาในโลกแห่งคำพยากรณ์ตรงกับโลกแห่งความจริงโดยสิ้นเชิง

เวลาหยุดอยู่ที่หนึ่งทุ่ม

โดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลงแล้ว!

การยิงธนูด้วยความเร็วสูงอย่างต่อเนื่องกว่าเจ็ดชั่วโมง ทำให้สมรรถภาพทางกายของหลินโม่ถึงขีดสุดแล้ว

มือของเขาที่ง้างธนูกระทั่งเป็นตะคริว!

และแถบเลือดที่เหลืออยู่เพียง 10% บนหัวของบอสพ่อมดเผ่าแมลง ก็คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้!

นอกเหนือจากความเหนื่อยล้าแล้ว ในใจของหลินโม่กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่รุนแรงกว่า!

เพราะเขารู้ว่า: บอสตัวนี้ จะต้องนำมูลค่าที่ไม่สิ้นสุดมาให้เขาได้อย่างแน่นอน!

“ด้วยความเร็วขนาดนี้ ไม่ถึงชั่วโมงก็น่าจะจบการต่อสู้ได้แล้ว!”

คิดดังนั้น หลินโม่ก็เปิดฉากยิงเต็มกำลัง ทุ่มสุดตัวเพื่อสร้างความเสียหายแก่พ่อมดเผ่าแมลง!

แต่ในตอนนั้นเอง หลินโม่ก็เหลือบไปเห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ: ที่ไม่ไกลนัก ตรงทางเข้าออกที่ไปยังชั้นที่เก้าของวังใต้ดินรังแมลง ก็พลันมีแสงริบหรี่ปรากฏขึ้นมา!

เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของหลินโม่ก็สั่นสะท้าน!

เพราะเขาเข้าใจว่า: การเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของทางเข้าออกเช่นนี้ หมายความว่ามีผู้เล่นกำลังบุกด่านอยู่ที่ชั้นก่อนหน้า!

“ชั้นที่เก้ามีคน!”

“หรือว่าจะเป็นหลิงเซียวกับเซี่ยหว่านหว่าน? ไม่น่าจะใช่ หวังจวินเจี๋ยเฝ้าอยู่ข้างนอกวังใต้ดิน พวกเขาจะเข้ามาได้ยังไง!?”

“ต่อให้พวกเขาเข้ามาได้ ด้วยความสามารถของพวกเขาในตอนนี้ ก็ไม่สามารถฆ่าแมลงพิษเลเวล 28 ที่ชั้นที่เก้าได้!”

หลินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในหัวของเขาคิดถึงความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ: คนของกิลด์ยุคโกลาหล!

แต่ว่า ตอนกลางวันที่ติดต่อกับเซี่ยหว่านหว่าน เธอยังบอกว่าคนของกิลด์ยุคโกลาหลแค่เฝ้าอยู่ข้างนอกวังใต้ดินรังแมลง

ทำไมจู่ๆ ถึงเข้ามาในแผนที่ได้?

แล้วในเวลาเพียงเจ็ดชั่วโมงก็บุกจากชั้นแรกมาถึงชั้นที่เก้า!

ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวในการบุกวังใต้ดิน ความตั้งใจที่จะรีบขึ้นไปชั้นที่สิบนั้นชัดเจนเกินไปแล้ว!

ทำไมถึงรีบร้อนที่จะบุกวังใต้ดินชั้นที่สิบขนาดนี้?

“หรือว่าหวังจวินเจี๋ยรู้ว่าฉันอยู่ที่ชั้นที่สิบ กำลังตีบอสอยู่?”

หลินโม่ไม่กล้าที่จะผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นใคร มีจุดประสงค์อะไร

หลินโม่จะต้องรีบฆ่าบอสพ่อมดเผ่าแมลงให้ได้ก่อนที่ผู้เล่นจากชั้นที่เก้าจะมาถึงชั้นที่สิบ เพื่อจบการต่อสู้ครั้งนี้!

ยังไงก็ตาม นี่คือผลลัพธ์จากความพยายามเจ็ดชั่วโมงของตัวเอง!

ดังนั้น หลินโม่จึงยังคงยิงพ่อมดเผ่าแมลงด้วยประสิทธิภาพสูงต่อไป

ในขณะเดียวกัน ชั้นที่เก้าของวังใต้ดินรังแมลง

กลุ่มที่บุกมาถึงชั้นที่เก้าก่อน มีเพียงห้าทีม รวมแล้วยี่สิบกว่าคน

และในระหว่างการสังหารทากพิษร้ายกาจเลเวล 28 อัตราการตายสูงมาก!

อ๊าาา!!

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นสลับกันไปมา คนยี่สิบกว่าคนที่เพิ่งจะเข้ามาในชั้นที่เก้า ก็ถูกฆ่าไปครึ่งหนึ่งในไม่กี่นาที!

คนที่เหลือเมื่อเผชิญหน้ากับทากที่สร้างความเสียหายมหาศาลและมีรูปร่างน่าขยะแขยง ก็รู้สึกหวาดกลัว

“พี่เจี๋ย! นี่...แมลงนี่มันแรงเกินไปแล้ว! สู้ไม่ได้เลย!”

“โม่โส่วเฉิงกุยนั่นอยู่ที่ชั้นที่สิบจริงๆ เหรอ? ขนาดทากที่ชั้นที่เก้ายังน่ากลัวขนาดนี้ เขาคนเดียวบุกขึ้นมาถึงชั้นที่สิบได้ยังไง?”

“ถ้าเขาอยู่ที่ชั้นที่สิบตีบอสอยู่คนเดียวจริงๆ นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว! ยังเป็นคนปกติอยู่รึเปล่า?”

จูกัดแห่งยุคโกลาหลดันแว่น แล้ววิเคราะห์ว่า: “ปัญหาหลักคือเลเวลของพวกเราต่ำเกินไป”

“เลเวลเฉลี่ยของกิลด์ยุคโกลาหลเราไม่ถึง 20 ช่องว่างของเลเวลกับมอนสเตอร์ในชั้นสูงๆ ของวังใต้ดินรังแมลงมันใหญ่เกินไป การที่สามารถฆ่ามาถึงชั้นที่เก้าได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าความสามารถของเราเหนือกว่าผู้เล่นทั่วไปแล้ว”

หวังจวินเจี๋ยร้อนใจจนเกาหัวเกาหู: “มาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว กุนซือ แกช่วยคิดวิธีให้ฉันหน่อย ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ต้องบุกเข้าไปในชั้นที่สิบให้ได้!”

จูกัดแห่งยุคโกลาหลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “วิธีก็มีอยู่ แต่วิธีนี้ค่าใช้จ่ายจะสูงหน่อย”

“ช่างหัวค่าใช้จ่ายอะไร!” หวังจวินเจี๋ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ: “ขอแค่บุกเข้าไปในชั้นที่สิบได้ แย่งบอสของโม่โส่วเฉิงกุยมาได้ ค่าใช้จ่ายอะไร ฉันก็รับไหว!”

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น

จูกัดแห่งยุคโกลาหลก็พูดตรงๆ: “รีบไปซื้ออุปกรณ์ระดับสูงจำนวนมากจากโรงประมูลของนครเพลิงไหล และม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ที่มีผลต่อการฆ่ามอนสเตอร์ เพื่อให้แน่ใจว่ากลุ่มแรกของเราจะบุกเข้าไปในชั้นที่สิบได้เร็วที่สุด!”

“เป้าหมายของเรา ไม่จำเป็นต้องฆ่ามอนสเตอร์ในวังใต้ดินเหล่านี้ให้ได้ แต่คือการทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วเข้าสู่ชั้นที่สิบ!”

สิ้นเสียงพูด หวังจวินเจี๋ยก็ตบหัวลูกน้องอีกคนที่กำลังเหม่ออยู่ข้างๆ ไปหนึ่งฉาด: “ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม?”

“ฟังคำสั่งกุนซือ! ยังไม่รีบไปจัดการให้กูอีก!”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน สิ่งที่กูไม่ขาดที่สุดก็คือเงิน!”

“วันนี้กูต้องฆ่าโม่โส่วเฉิงกุยให้ได้ แย่งบอสในมือของมันมาให้ได้!!!”

ดังนั้น ที่โรงประมูลของนครเพลิงไหล ผู้เล่นกิลด์ยุคโกลาหลหลายสิบคนก็ซื้ออุปกรณ์ระดับสูงจำนวนมากอย่างบ้าคลั่ง

การกระทำนี้ กระทั่งทำให้ผู้เล่นอิสระต่างๆ ในนครเพลิงไหลได้กลิ่นของโอกาสทางธุรกิจ!

“คนของกิลด์ยุคโกลาหลรับซื้ออุปกรณ์เยอะขนาดนั้นทำไม?”

“บ้าเอ้ย! วันนี้ตอนเช้ามืดฉันบังเอิญดรอปของขาวระดับ 1 เลเวล 15 ชิ้นหนึ่งมา วางขายในโรงประมูลทั้งวันก็ไม่มีใครเอา กำลังจะลดราคาอยู่แล้ว โดนคนของกิลด์ยุคโกลาหลซื้อไปในราคาสองหมื่นหยวน!”

“บ้าเอ้ย? ของขาวระดับ 1 เลเวล 15 กากๆ ชิ้นเดียวแกขายสองหมื่น? เพื่อน แกกล้าขายจริงๆ เหรอ! ของแบบนี้ในตลาดไม่น่าจะถึงสองสามร้อยนะ!”

“ประเด็นคือคนของกิลด์ยุคโกลาหลซื้อจริงๆ! เดี๋ยวนะ! พวกเขาเหมือนจะรับซื้ออุปกรณ์เลเวล 15 ขึ้นไปทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพหรือราคาก็ตาม! ฉันมีของขาวเลเวล 16 อยู่พอดี รีบเอาไปขายให้กิลด์ยุคโกลาหลสองหมื่นเหมือนกัน!”

“ฮ่าๆๆ! โดนซื้อจริงๆ ด้วย! รวยแล้ว!! แม่มเอ๊ยถ้ารู้อย่างนี้เมื่อกี้ฉันน่าจะขายสามหมื่น! เวรเอ๊ย! ขาดทุนไปตั้งหมื่น!!”

……

…

วังใต้ดินรังแมลงชั้นที่เจ็ด, แปด, เก้า

ผู้เล่นกิลด์ยุคโกลาหลที่กำลังบุกอยู่ ต่างก็ได้รับอุปกรณ์ระดับสูงที่ทีมสนับสนุนส่งมาให้ทางจดหมาย

พวกเขารีบเปลี่ยนอุปกรณ์ ควบคู่ไปกับการใช้ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ที่มีค่าไม่กี่ม้วน พลังรบก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว! ฆ่ามอนสเตอร์เต็มกำลัง!

ส่วนหวังจวินเจี๋ยก็ถูมือไปมา เต็มไปด้วยความคาดหวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภและความปรารถนาจ้องมองไปยังทางเข้าเดียวที่ไปยังชั้นที่สิบของวังใต้ดินที่ไม่ไกลนัก

“ใกล้แล้ว! ใกล้แล้ว!”

“โม่โส่วเฉิงกุย อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันแล้ว!”

“เตรียมตัวรับเซอร์ไพรส์ที่กูเตรียมไว้ให้มึงอย่างดีเถอะ! ฮ่าๆๆๆ!”