บทที่ 506: ลัทธิเทพนอกรีตล่มสลาย, สร้างทักษะการต่อสู้ระดับเทพ, กินอิ่มเกินไปแล้ว

เสียงค่ายกลแตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฟ้าดิน เทือกเขาลอยฟ้าทั้งลูกสั่นสะเทือน เลื่อนลั่น เกิดเสียงโกลาหลแตกตื่นดังขึ้นในกลุ่มตำหนักทันที ศิษย์ลัทธิเทพนอกรีตสวมชุดคลุมดำนับไม่ถ้วนแห่กันออกมาจากตำหนักต่างๆ มองดูแขกไม่ได้รับเชิญร่างสูงสง่าที่อยู่นอกค่ายกลด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย

"แกรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน กล้าดียังไงมาทำลายค่ายกลพิทักษ์ภูเขาของสำนักเรา!"

หยุนเช่อไม่สนใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย บัลลังก์ราชันย์เทพดับสูญปรากฏขึ้นด้านหลัง เขานั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย นิ้วชี้ขวากดลงต่ำ กระบี่ยักษ์สีทองนับไม่ถ้วนที่พันรอบด้วยสายฟ้าและวงแหวนผนึกพุ่งตกลงมาจากความว่างเปล่า

"นะ... นี่มันวิชาอะไรกัน? หรือว่าเขาจะเป็นเทพประธาน?"

ศิษย์ลัทธิเทพนอกรีตด้านล่างแตกตื่นเสียขวัญทันที กระบี่ยักษ์สีทองเหล่านั้นยังไม่ทันตกถึงพื้น แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวกระบี่ก็ทำให้พวกเขาขาอ่อนยวบ หลายคนถึงกับล้มพับลงไปกองกับพื้น

ผู้อาวุโสที่เป็นผู้นำไม่กี่คนหน้าเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง พวกเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ากระบี่ทุกเล่มแฝงด้วยพลังน่าสะพรึงกลัวที่สามารถสังหารยอดฝีมือขอบเขตเทพได้อย่างง่ายดาย พลังระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะต้านทานได้เลย

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย! ไอ้สวะที่ไหนกล้ามาอวดดีในลัทธิเทพนอกรีตของข้า เบื่อชีวิตแล้วรึไง? ทำลายให้ข้า!"

เวลานั้นเอง จินเถาเถา เจ้าลัทธิเทพนอกรีตก็พุ่งตัวเข้ามา กลิ่นอายเทพตำแหน่งขั้นสูงสุดช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก

เห็นเพียงเขาร่ายอาคมด้วยสองมือ กระบี่หินขนาดมหึมาจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดูเหมือนต้องการจะบดขยี้กระบี่ยักษ์สีทองที่ค่อยๆ ตกลงมากลางอากาศด้วยพลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด

"หึ ก็แค่ค่ายกลกระบี่ คิดว่ามีแต่เจ้าที่ทำเป็นรึ? ตั้งค่ายกลให้เจ้าลัทธิ สังหารมันซะ!"

หยุนเช่อนั่งเท้าคางข้างหนึ่ง ชมดูคนของลัทธิเทพนอกรีตไปด้วย ขณะเดียวกันก็แอบทำการคว้าจับคนในที่นั้นไปด้วย

เหตุผลที่เขาให้กระบี่ทองคำอัสนีตกลงมาช้าๆ ก็เพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองทำการคว้าจับ เพราะที่นี่มียอดฝีมือมากมาย จะปล่อยให้เสียของไม่ได้

"ติ๊ง! คว้าจับสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าพลัง 40,000 แต้ม"

"ติ๊ง! คว้าจับสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าประสบการณ์ 800,000 แต้ม"

"กลายพันธุ์"

"ติ๊ง! กลายพันธุ์สำเร็จ ค่าประสบการณ์ 800,000 แต้มกลายพันธุ์เป็นยันต์สุ่มค่าประสบการณ์ ต้องการสุ่มหรือไม่?"

"ติ๊ง! สุ่มรางวัลสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าประสบการณ์ 8,000 ล้านแต้ม"

"ติ๊ง! คว้าจับสำเร็จ..."

เวลานั้น กระบี่หินนับไม่ถ้วนของเจ้าลัทธิจินเถาเถาก็ปะทะเข้ากับกระบี่ทองคำของหยุนเช่อ

ทว่า ฉากที่ทำให้สาวกนับไม่ถ้วนต้องตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น การโจมตีสุดกำลังของท่านเจ้าลัทธิ กลับถูกกระบี่ทองคำที่พันรอบด้วยสายฟ้าเหล่านั้นทำลายลงอย่างง่ายดาย แม้แต่จะชะลอความเร็วในการตกของกระบี่ทองคำก็ยังทำไม่ได้

"นะ... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

จินเถาเถารูม่านตาหดเกร็ง ความโอหังบนใบหน้าแข็งค้างกลายเป็นความหวาดกลัวในพริบตา เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่ากระบี่หินที่ตนควบแน่นขึ้น ทันทีที่สัมผัสกับกระบี่ยักษ์สีทอง ก็ละลายหายไปทีละนิ้วราวกับหิมะต้องแสงอาทิตย์ เจตจำนงกระบี่อันเฉียบคมที่ไม่อาจต้านทานได้นั้นถึงกับสะท้อนกลับผ่านกระบี่หินมา กระแทกจนเลือดลมในกายเขาปั่นป่วน

เหล่าผู้อาวุโสด้านหลังเขายิ่งหน้าซีดเผือด เมื่อครู่ยังหวังพึ่งเจ้าลัทธิให้พลิกสถานการณ์ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนาวเหน็บจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นสมอง แม้แต่การโจมตีเต็มกำลังของเทพตำแหน่งขั้นสูงสุดยังเปราะบางขนาดนี้ คนตรงหน้านี้เป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกันแน่?

หยุนเช่อนั่งอยู่บนบัลลังก์ราชันย์เทพดับสูญ มองดูฝูงชนลัทธิเทพนอกรีตที่โกลาหลอยู่ด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิ้วมือดีดเบาๆ กระบี่ยักษ์สีทองที่เดิมทีตกลงมาช้าๆ ก็เร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน เทลงมาราวกับพายุฝน

ทุกกระบี่ที่ตกลงมา ล้วนตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนและแสงเลือดพุ่งเสียดฟ้า ตำหนักสีม่วงเข้มอันแข็งแกร่งถูกตัดและบดขยี้อย่างง่ายดายราวกับเต้าหู้ภายใต้พายุฝนกระบี่ รูปเคารพเทพมารบิดเบี้ยวและลุกไหม้ท่ามกลางสายฟ้า ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง

"ท่านเจ้าลัทธิ! ต้านไม่อยู่แล้ว! นี่มันไม่ใช่พลังที่มนุษย์จะต่อกรได้เลย!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งตะโกนร้อง พยายามใช้ร่างกายต้านรับกระบี่ยักษ์สีทอง แต่กลับถูกแสงกระบี่ผ่าครึ่งในพริบตา วิญญาณแตกสลาย

จินเถาเถามองดูสำนักที่ตนสร้างมาหลายพันปีกลายเป็นนรกในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ในที่สุดแววตาก็เผยความสิ้นหวัง เขาหันหลังคิดจะหนี แต่กลับพบว่าร่างกายถูกพลังที่มองไม่เห็นตรึงไว้กับที่ ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"คิดจะหนี?" เสียงของหยุนเช่อดั่งมาจากขุมนรกจิ่วโยว แฝงแววเย้ยหยันเย็นชา "เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงเหมือนหมาจนตรอกซะล่ะ?"

พูดพลาง เขาดีดนิ้ว ปราณกระบี่สีทองสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ เจาะทะลุกระดูกไหปลาร้าของจินเถาเถาอย่างแม่นยำ ตรึงเขาไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้จินเถาเถาส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด พลังเทพในกายไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

"ติ๊ง! สังหารเทพตำแหน่งขั้นสูงสุด ค่าประสบการณ์ +8.99 หมื่นล้าน"

"ติ๊ง! ทำลายล้างคนสำนักมาร ตัดขาดการสืบทอด ค่าความดี +5,200"

"ได้แค่ 5,200 แต้มเองเหรอ? ช่างเถอะ ไปตำหนักเทียนเฟินเลยแล้วกัน!"

หยุนเช่อมองดูภาพเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยเสียงโหยหวนและเลือดนองดั่งสายน้ำ มุมปากยกยิ้มเย็นชา

เมื่อตำหนักหลังสุดท้ายกลายเป็นซากปรักหักพังท่ามกลางฝนกระบี่ เทือกเขาลอยฟ้าทั้งลูกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดฉุนจมูกและกลิ่นไหม้เกรียมอบอวลในอากาศ

หยุนเช่อลุกขึ้นเก็บบัลลังก์ราชันย์เทพดับสูญ สะบัดมือวูบ แหวนมิตินับไม่ถ้วนก็ลอยมาหาเขา ถือโอกาสกวาดทรัพย์สินในหอสมบัติและหอคัมภีร์ของลัทธิเทพนอกรีตจนเกลี้ยง จากนั้นร่างก็ไหววูบ หายไปจากน่านฟ้าเหนือซากปรักหักพังของลัทธิเทพนอกรีต

"ตอนนี้ทักษะเทพต่างๆ ก็มีพร้อมแล้ว ได้เวลาใช้การ์ดสร้างทักษะการต่อสู้ระดับเทพแล้วสิ"

ระหว่างเหาะเหิน หยุนเช่อผสานทักษะการต่อสู้ระดับเทพทั้งหมดที่รวบรวมมานานลงในการ์ดสร้าง เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นข้างหูไม่ขาดสาย

"ติ๊ง! ทักษะการต่อสู้ระดับเทพ กรงเล็บมหาหยินทมิฬฉีกฟ้า ผสานสำเร็จ"

"ติ๊ง! ทักษะการต่อสู้ระดับเทพ ฝ่ามือเทพนภา ผสานสำเร็จ"

"ติ๊ง! ทักษะการต่อสู้ระดับเทพ แส้สายฟ้าร้อยกระหน่ำ ผสานสำเร็จ"

"ติ๊ง! ทักษะการต่อสู้ระดับเทพ กระบี่นั้น ผสานสำเร็จ"

"ติ๊ง! ทักษะการต่อสู้ระดับเทพ รูปแบบเทพเพลิงทำลายล้าง ผสานสำเร็จ"

"ติ๊ง! ทักษะการต่อสู้ระดับเทพ..."

เมื่อทักษะการต่อสู้ระดับเทพถูกผสานเข้าไปทีละวิชา สีของการ์ดสร้างระดับเทพก็ยิ่งสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ

แต่ทันใดนั้น ได้ยินเสียง "กร๊อบ" การ์ดสร้างที่เปล่งแสงเจ็ดสีกลับปรากฏรอยร้าวขึ้น

"อย่าบอกนะ! ว่ากินอิ่มเกินไปแล้ว?"

หยุนเช่อใจหายวาบ ยังไม่ทันได้แก้ไข ก็เห็นการ์ดสร้างระเบิดตูมขึ้นมาดื้อๆ

กระแสพลังงานที่เกิดจากทักษะการต่อสู้ระดับเทพนับไม่ถ้วน แม้แต่กายเทพของหยุนเช่อในตอนนี้ ยังถูกกระแทกจนเจ็บจุก

"จบ... จบเห่แค่นี้เหรอ? ล้อเล่นน่า!"

หยุนเช่อมองหมอกสีเทาตรงหน้าอย่างตาค้าง หรือว่าเขาจะโลภมากไป?

"ติ๊ง! ตรวจพบข้อผิดพลาดที่ไม่ทราบสาเหตุ ทักษะการต่อสู้ระดับเทพกำลังกลายพันธุ์..."

......

......