บทที่ 461: ได้ยันต์คริติคอลค่าประสบการณ์อีกครั้ง พลิกฝ่ามือบดขยี้อย่างเหนือชั้น

สิ้นเสียง เขาหันกลับมามองหยุนเช่อที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง การที่อีกฝ่ายไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดัน ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก

"ติ๊ง! ได้รับความประสงค์ร้ายจากอวี๋ฉางหวั่ง +1"

"มดปลวกอย่างเจ้าก็พอมีลูกไม้อยู่บ้าง แต่แค่เทพวิญญาณขั้นต้น กลับเมินเฉยต่อแรงกดดันของข้าได้ ข้าเดาว่าเจ้าคงพกสมบัติป้องกันแรงกดดันไว้สินะ!"

หยุนเช่อก้าวออกมาหนึ่งก้าว กล่าวอย่างเย็นชาว่า "เป็นไปได้ไหมว่า มีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง คือจริงๆ แล้วข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า!"

"โอ๊ะ? แข็งแกร่งกว่าข้ารึ?"

อวี๋ฉางหวั่งทำท่าเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มดุร้าย

"ไอ้หนู เจ้ารู้ไหมว่ากำลังคุยกับใคร? ข้าคือผู้อาวุโสบูชาของหอเทพฉีเทียน พลังระดับเทพตำแหน่งระดับสูง ฆ่าเจ้าก็เหมือนบี้มดปลวกตัวหนึ่ง!"

พลังเทพรอบกายเขาพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน แรงกดดันที่รุนแรงกว่าเดิมถาโถมใส่หัวหยุนเช่อ อากาศราวกับจับตัวเป็นก้อน ส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" เหมือนรับน้ำหนักไม่ไหว

พื้นดินหน้าศาลบรรพชนแตกร้าวอีกครั้ง เศษหินกระเด็นว่อน คนในตระกูลที่ฝีมืออ่อนด้อยบางคนถูกกระแทกจนสลบเหมือด

ทว่า หยุนเช่อยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ม่านพลังไร้รูปที่ห่อหุ้มร่างกายไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย ราวกับขุนเขาที่ยืนหยัดมาแต่บรรพกาล ไม่ว่าจะโดนพายุฝนกระหน่ำเพียงใด ก็ยังคงตั้งตระหง่านมั่นคง

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง เพียงกล่าวเรียบๆ ว่า "น่ารำคาญ"

สิ้นเสียง กลิ่นอายที่แข็งแกร่งกว่าอวี๋ฉางหวั่งหลายเท่าราวกับสัตว์ร้ายบรรพกาลที่ตื่นจากการหลับใหล ระเบิดออกมาจากร่างหยุนเช่ออย่างรุนแรง!

กลิ่นอายนั้นน่าสะพรึงกลัวจนฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมเมฆม้วนตัวกลับ มิติทั่วจวนตระกูลเทพเพลิงสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

รอยยิ้มบนหน้าอวี๋ฉางหวั่งแข็งค้างทันที แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดและความไม่อยากเชื่อ เขารู้สึกเหมือนถูกเทพเจ้าจากยุคดึกดำบรรพ์จ้องมอง วิญญาณสั่นสะท้านไม่หยุด

"นะ... นี่มันเป็นไปไม่ได้! เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?!"

เขากรีดร้องเสียงหลง ร่างกายถอยกรูดอย่างควบคุมไม่ได้ ความหยิ่งยโสและดูแคลนก่อนหน้านี้หายวับไป เหลือเพียงความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกดำ

เทพตำแหน่งระดับล่างห้าคนที่อยู่ด้านหลังยิ่งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ กลิ่นอายนั้นราวกับอาญาสวรรค์ ทำให้พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อต้าน พากันคุกเข่าลงดังตุบตับ ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ

คนตระกูลฮั่วหน้าศาลบรรพชนก็ตะลึงงันกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ พวกเขาจ้องมองหยุนเช่ออย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความยำเกรงและความงุนงง ชายหนุ่มที่พวกเขาเมินเฉยมาตลอด กลับซ่อนความแข็งแกร่งที่น่ากลัวขนาดนี้ไว้!

ฮั่วชิงเทียนรูม่านตาหดวูบ ในใจปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมหยุนเช่อถึงกล้าสงบนิ่งขนาดนั้น ที่แท้เขานี่แหละคือเสือซ่อนเล็บตัวจริง!

หยุนเช่อไม่สนใจความตกตะลึงของทุกคน สายตาดุจสายฟ้า ล็อคเป้าไปที่อวี๋ฉางหวั่งที่กำลังแตกตื่น น้ำเสียงเย็นชาดุจคมมีด "เจ้าจะเอาลูกสาวข้าไปเป็นเตาหลอมบ่มเพาะ เจ้าช่างกล้าคิดจริงๆ นะ!"

สิ้นเสียง กระบี่จักรพรรดิอัสนีขนาดมหึมาที่พกพาแสงสว่างเป็นชั้นๆ ก็ฟาดลงมาจากท้องฟ้าอย่างแรง กระแทกเข้าที่ร่างของอวี๋ฉางหวั่งเต็มๆ

แม้อวี๋ฉางหวั่งจะตอบสนองทันและป้องกันไว้แล้ว แต่กระบี่จักรพรรดิอัสนีที่มีอานุภาพน่าสะพรึงกลัวก็ยังกดทับเขาจนร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

"ติ๊ง! ยินดีด้วยที่กระตุ้นเสียงสะท้อนกระบี่จักรพรรดิเก้าชั้น!"

สิ้นเสียงระเบิดดังสนั่น พื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

อวี๋ฉางหวั่งตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุมอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มุมปากมีเลือดไหลซึม สายตาที่มองหยุนเช่อเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความแค้นเคือง

ทว่า ทันใดนั้น เงากระบี่ยักษ์ที่น่ากลัวสุดขีดเก้าสายก็ฟาดลงมาที่ร่างอวี๋ฉางหวั่งอย่างแม่นยำ ทำให้อาการบาดเจ็บที่เพิ่งฟื้นฟูมาบ้าง ถูกฉีกกระชากซ้ำอีกครั้ง

"บัดซบ เจ้ากล้าดียังไง! ข้าเป็นคนของหอเทพฉีเทียนนะ!"

อวี๋ฉางหวั่งตาแทบถลน เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เทพวิญญาณขั้นต้นที่ดูธรรมดาๆ คนหนึ่ง จะมีพลังน่ากลัวขนาดนี้

หยุนเช่อแค่นเสียงเย็น ร่างวูบไหว ปรากฏตัวเหนือศีรษะอวี๋ฉางหวั่งในพริบตา กระทืบเท้าลงไปส่งๆ เหยียบอีกฝ่ายจนจมดินอีกครั้ง

"ตอนนี้ เจ้าคิดว่าใครกันแน่ที่เป็นมดปลวก? ฝีมือแค่นี้ของเจ้า เทียบกับคนแบกโลงของแดนแห่งร่างแล้ว ห่างชั้นกันลิบลับ" น้ำเสียงของหยุนเช่อราวกับมาจากนรกขุมที่เก้า ทำให้อวี๋ฉางหวั่งหนาวสะท้านไปทั้งตัว

"ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าประสบการณ์ 45 ล้านแต้ม"

"กลายพันธุ์"

"ติ๊ง! กลายพันธุ์สำเร็จ ค่าประสบการณ์ 45 ล้านแต้มกลายเป็นยันต์คริติคอลค่าประสบการณ์สองเท่า"

มุมปากหยุนเช่อยกขึ้น ในที่สุดก็ได้ยันต์คริติคอลค่าประสบการณ์มาอีกครั้ง แม้จะเป็นแค่สองเท่า แต่ก็ถือว่าไม่เลวเลย เอามาใช้กับมอนสเตอร์ป่าตัวนี้ได้พอดี

เทพตำแหน่งระดับล่างห้าคนที่อยู่ด้านหลังเขาตกใจจนแข้งขาอ่อนไปนานแล้ว ตะเกียกตะกายจะหนี แต่ถูกแรงกดดันที่หยุนเช่อปล่อยออกมาตรึงไว้แน่น ขยับตัวไม่ได้

คนตระกูลฮั่วเห็นดังนั้น ทีแรกก็นิ่งอึ้ง จากนั้นก็ระเบิดเสียงโห่ร้องกึกก้อง ความสิ้นหวังก่อนหน้านี้หายวับไป แทนที่ด้วยความปีติยินดีที่รอดชีวิตและความซาบซึ้งต่อหยุนเช่อ

ฮั่วชิงเทียนเดินมาข้างกายหยุนเช่อด้วยสีหน้าซับซ้อน ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณที่ยื่นมือเข้าช่วย ตระกูลเทพเพลิงของข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เสียมารยาทไปมาก ขอท่านผู้มีพระคุณโปรดอภัย"

หยุนเช่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ สายตายังคงจับจ้องที่อวี๋ฉางหวั่ง "เอาล่ะ ไม่เล่นแล้ว ส่งเจ้าไปลงนรกซะที!"

อวี๋ฉางหวั่งตัวสั่นเทิ้ม รีบร้องขอชีวิต "ท่านผู้อาวุโสโปรดไว้ชีวิต ข้ามีตาหามีแววไม่ ขอท่านผู้อาวุโสปล่อยข้าไปสักครั้ง ข้ารับรองว่าจะไม่กล้าเหยียบย่างเข้าตระกูลเทพเพลิงอีกแม้แต่ครึ่งก้าว!"

หยุนเช่อสีหน้าเรียบเฉย "ปล่อยเจ้า? เมื่อกี้ตอนเจ้าจะล้างตระกูลคนอื่น เจ้าเคยคิดจะปล่อยพวกเขาไหม?"

พูดจบ กระบี่จิตสังหารก็ก่อตัวขึ้น แฝงด้วยสีแดงชาดที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้าน ปาดผ่านลำคอของอวี๋ฉางหวั่งในพริบตา ศีรษะกลิ้งหลุนๆ ลงพื้น แววตายังคงหลงเหลือความหวาดกลัวที่ไม่อาจเชื่อสายตา

ความคิดสุดท้ายของเขาคือ เขามีไพ่ตายสำหรับหนีเอาตัวรอดและรักษาชีวิตอยู่แท้ๆ ทำไมถึงไม่ทำงานเลยสักอย่าง?

"ติ๊ง! สังหารเทพตำแหน่งระดับสูง ค่าประสบการณ์ +88,800 ล้าน"

"ติ๊ง! ยันต์คริติคอลค่าประสบการณ์สองเท่าทำงาน ยินดีด้วยได้รับค่าประสบการณ์ 177,600 ล้านแต้ม"

จัดการอวี๋ฉางหวั่งเสร็จ หยุนเช่อก็หันไปมองเทพตำแหน่งระดับล่างห้าคนที่คุกเข่าขอชีวิต

"พวกเจ้า ก็อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ"

สิ้นเสียง กระบี่จิตสังหารห้าสายที่กระตุ้นด้วย "คัมภีร์ฝังวิญญาณ" พุ่งออกไปพร้อมกัน สังหารห้าคนนั้นในพริบตา

"ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าความว่องไว 1.2 ล้านแต้ม"

"ติ๊ง! สังหารเทพตำแหน่งระดับล่าง ค่าประสบการณ์ +45,000 ล้าน"

"ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับทักษะการต่อสู้ระดับเทพ แส้สายฟ้าร้อยกระหน่ำ"

"ติ๊ง! สังหารเทพตำแหน่งระดับล่าง ค่าประสบการณ์ +47,000 ล้าน"

"ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าประสบการณ์ 6 ล้านแต้ม"

"ติ๊ง! สังหาร......"

ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของคนตระกูลฮั่ว หยุนเช่อเชือดเทพตำแหน่งห้าคนที่เพียงพอจะล้างตระกูลเทพเพลิงของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย หนึ่งในนั้นยังเป็นเทพตำแหน่งระดับสูงผู้มีอำนาจล้นฟ้า จะไม่ให้พวกเขาหวาดกลัวได้อย่างไร

คนตระกูลฮั่วจำนวนมากเริ่มทบทวนในใจว่า ตัวเองเคยเสียมารยาทกับชายหนุ่มคนนี้หรือไม่?

ฮั่วชิงเทียนเหมือนนึกอะไรได้ ลองหยั่งเชิงถามว่า "หอเทพฉีเทียนตอแยด้วยยาก ไม่ทราบว่าคุณชายหยุนมีแผนการอย่างไรต่อไป?"

......