(ฟรี) บทที่ 306: คำสาปบนร่างจู่ถังถัง, อัปเกรดอาชีพหลักอย่างรวดเร็ว

หลังจากเก็บศพนักบุญไปแล้ว หยุนเช่อก็ปล่อยยานเหาะสีเงินออกมา พาคนไม่กี่คนมุ่งหน้าไปยังทางออกของแดนศักดิ์สิทธิ์

“หนิวกัง ส่งข้อความไปหาทีมอื่น บอกไปว่าวาสนาใหญ่ๆ ไม่มีแล้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์นี้อีกต่อไป”

“ขอรับ คุณชาย”

ในห้อง หยุนเช่อเดินไปที่ข้างเตียง มองดูจู่ถังถังที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง

แม้ว่าจะกินยาโอสถฟื้นฟูบาดแผลไปแล้ว แต่เนื่องจากบาดเจ็บหนักเกินไป ต้องการที่จะฟื้นฟูยังคงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย

“เป็นอย่างไรบ้าง? ยังไหวอยู่ไหม!”

จู่ถังถังพยักหน้าเบาๆ ถอนหายใจ: “ไม่คิดว่าในแดนศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้จะมีกึ่งนักบุญและนักบุญมากมายขนาดนี้ ครั้งนี้ตระกูลจู่ของข้าถือว่าถูกลบชื่อออกจากตระกูลใหญ่ชั้นนำของนครศักดิ์สิทธิ์โดยสมบูรณ์แล้ว”

คิ้วของหยุนเช่อขมวดเล็กน้อย ถามว่า: “แม้แต่ผู้อาวุโสจู่ฉางคุนก็ไม่รอดชีวิตรึ?”

แววตาของจู่ถังถังหม่นหมองลงเล็กน้อยพยักหน้า: “ไม่ ครั้งนี้ที่เดินทางมายังแดนศักดิ์สิทธิ์ ราชันย์ จักรพรรดิ และจอมราชันย์ทั้งหมดของตระกูลจู่ข้าล้วนสิ้นชีพไปหมดแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ข้าที่เป็นจอมราชันย์เพียงคนเดียว”

หยุนเช่อหยิบกล่องยาสำหรับทาบาดแผลภายนอกออกมากล่องหนึ่ง ค่อยๆ ทาลงไปบนบาดแผลของอีกฝ่ายทีละน้อย

บาดแผลเหล่านี้ประหลาดมาก ไม่เพียงแต่ลึกถึงกระดูก แต่ยังมีไอสีดำพวยพุ่งออกมาไม่หยุด แม้ว่าจะกินยาโอสถเข้าไปแล้วก็ยังไม่หายไป

“ไม่มีประโยชน์หรอก บนบาดแผลมีพลังคำสาปติดอยู่ ไม่สามารถสมานได้ และยังส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวพลังวิญญาณของข้าอย่างมากด้วย”

หยุนเช่อรออยู่สองสามลมหายใจ ก็เป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด ไม่สามารถสมานได้

“พลังคำสาปนี้ก็มีส่วนที่น่าสนใจอยู่บ้าง ถึงกับแม้แต่ยาสำหรับทาบาดแผลภายนอกระดับหกก็ยังไม่สามารถรักษาได้”

สีหน้าของจู่ถังถังเศร้าสลด นางไม่ชอบสวมเสื้อผ้ามากชิ้น รู้สึกว่านั่นคือพันธนาการอย่างหนึ่ง

แต่ตอนนี้ดูท่าว่า ต่อไปในอนาคตนางคงทำได้เพียงห่อหุ้มตัวเองให้มิดชิดเพื่อปกปิดบาดแผลที่น่าเกลียดน่ากลัวเหล่านี้

“มันยุ่งยากอยู่บ้างจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีทำให้เจ้าฟื้นฟูได้”

พูดพลาง หยุนเช่อก็ยื่นการ์ดถ่ายโอนความเสียหายที่เป็นสมบัติล้ำค่าพิเศษให้จู่ถังถัง

“การ์ดใบนี้สามารถถ่ายโอนความเสียหายทั้งหมดบนร่างเจ้าไปยังเป้าหมายที่กำหนดได้ รอจนเจ้าเจอศัตรูเมื่อไหร่ ก็สามารถใช้การ์ดใบนี้หลอกเขาได้”

“เจ้าพูดจริงรึ?” ใบหน้าที่งดงามของจู่ถังถังที่เดิมทีดูเศร้าซึม ก็พลันเปลี่ยนเป็นยินดีขึ้นมาทันที

แต่เมื่อนางรับการ์ดถ่ายโอนความเสียหายมาแล้ว ก็กลับรู้สึกว่าตนเองไม่มีอะไรที่จะเอาออกมาแลกเปลี่ยนได้เลย

ตอนนี้ของล้ำค่าที่สุดในมือของนาง ก็ยังคงเป็นผลไม้เทพที่ได้มาตอนเข้าเขาวงกตกับอีกฝ่ายครั้งที่แล้ว

“สมบัติล้ำค่าพิเศษนี้ก็ถือได้ว่าเป็นหนึ่งชีวิต ข้ารับไว้เปล่าๆ ไม่ได้ ก็ใช้ผลไม้เทพผลนี้แลกกับเจ้าเถอะ!”

“ไม่ต้อง ของสิ่งนี้ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ เจ้าเก็บไว้เองเถอะ”

จู่ถังถังลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ยังคงเก็บผลไม้เทพกลับไป

ท้ายที่สุดแล้วผลไม้เทพผลนี้เดิมทีก็เป็นของที่นางเก็บไว้ใช้เพื่อเตรียมการทะลวงสู่ระดับนักบุญ หากไม่มีผลไม้เทพผลนี้ นางต้องการที่จะทะลวงสู่ขอบเขตนักบุญ เกรงว่าคงจะต้องใช้เวลาอีกเป็นร้อยปีถึงจะพอมีความหวัง

“ก็ได้! วันหน้าข้าหาของดีที่เหมาะกับเจ้าเจอเมื่อไหร่ จะต้องเอามาให้เจ้าแน่”

หลังจากหยุนเช่อกลับมาที่ห้องของตนเอง ก็ศึกษาอาชีพหลังเปลี่ยนคลาสครั้งที่สอง ผู้สืบทอดผานกู่ อยู่เล็กน้อย

อาชีพเปลี่ยนคลาสครั้งที่สองนี้ต้องการที่จะอัปเกรด ที่ต้องการก็ไม่ใช่ค่าประสบการณ์ทั่วไปเช่นกัน แต่เป็นค่าแก่นแท้

ส่วนการที่จะได้รับค่าแก่นแท้นั้น สามารถได้รับจากการดูดซับผลึกวิญญาณ เพียงแต่ว่าปริมาณที่ต้องการนั้นมหาศาลอย่างยิ่ง

ต่อให้เป็นผลึกวิญญาณในกระเป๋าของหยุนเช่อในตอนนี้ ก็ยังไม่กล้าที่จะรับประกันว่าจะสามารถอัปเกรดอาชีพเปลี่ยนคลาสครั้งที่สองนี้ให้เต็มเลเวลได้

“อัปเกรดเป็นเลเวล 11 ต้องการค่าแก่นแท้ 100,000 แต้ม นี่ไม่น่าจะยาก ลองดูก่อน”

หยุนเช่อหยิบผลึกวิญญาณระดับต่ำออกมาหนึ่งเม็ด เลือกให้อาชีพดูดซับไป จากนั้นเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นตามมา

“ติ๊ง! ดูดซับสำเร็จ ค่าแก่นแท้ +0.001”

“จริงด้วย ค่าแก่นแท้ที่แฝงอยู่ในผลึกวิญญาณระดับต่ำเพียงเล็กน้อยนี้ มีเพียงน้อยนิด”

“แต่ไม่เป็นไร ในมือข้ามีผลึกวิญญาณระดับต่ำอยู่เยอะแยะ พอดีเอาของเหลือใช้มาใช้ประโยชน์ได้”

ในขณะที่ผลึกวิญญาณระดับต่ำถูกดูดซับไปทีละก้อนๆ ค่าแก่นแท้ของหยุนเช่อก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน จนกระทั่งดูดซับผลึกวิญญาณระดับต่ำไปครบ 10 ล้านเม็ด

“ติ๊ง! ยินดีด้วยอาชีพหลักผู้สืบทอดผานกู่เลื่อนระดับเป็นเลเวล 11, พลังกาย, ความอดทน, พลังชีวิต เพิ่มขึ้นอย่างละ 5%”

“สำเร็จ อัปเกรดเป็นเลเวล 12 ต้องการค่าแก่นแท้ 500,000 แต้ม ปัญหาไม่ใหญ่”

ไม่กี่นาทีต่อมา ผลึกวิญญาณระดับต่ำอีก 50 ล้านเม็ดก็ถูกดูดซับไป เสียงแจ้งเตือนที่ไพเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ติ๊ง! ยินดีด้วยอาชีพหลักผู้สืบทอดผานกู่เลื่อนระดับเป็นเลเวล 12, พลังกาย, ความอดทน, พลังชีวิต เพิ่มขึ้นอย่างละ 5%”

“ต่อไป”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยอาชีพหลักเลื่อนระดับเป็นเลเวล 13...”

จนกระทั่งหยุนเช่อใช้ผลึกวิญญาณระดับต่ำทั้งหมดจนหมด อาชีพผู้สืบทอดผานกู่นี้ก็อัปเกรดถึงเลเวล 15

“ไม่เลวๆ ไม่คิดว่าทรัพยากรบ่มเพาะขยะที่ใช้การไม่ได้พวกนี้ ก็สามารถช่วยได้มากเหมือนกัน”

“ต่อไปก็คือผลึกวิญญาณระดับกลางแล้ว น่าจะมีค่าแก่นแท้มากกว่าผลึกวิญญาณระดับต่ำอยู่บ้างนะ!”

หยุนเช่อหยิบผลึกวิญญาณระดับกลางออกมาหนึ่งเม็ดทำการดูดซับ การแจ้งเตือนที่ได้รับคือค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 0.01 แต้ม

“สมกับที่เป็นอาชีพหนึ่งเดียวที่เปลี่ยนคลาสครั้งที่สอง เผาเงินจริงๆ!”

“แต่ไม่เป็นไร คุณชายอย่างข้ามีผลึกวิญญาณเยอะแยะ ดูดให้ข้าเต็มที่ไปเลย”

บนใบหน้าของหยุนเช่อปรากฏรอยยิ้มที่เบิกบาน ผลึกวิญญาณระดับกลางเม็ดแล้วเม็ดเล่าค่อยๆ สลายกลายเป็นความว่างเปล่าในมือของเขา ค่าแก่นแท้ก็เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคงเช่นกัน

“ติ๊ง! ยินดีด้วยอาชีพหลักผู้สืบทอดผานกู่เลื่อนระดับเป็นเลเวล 16, พลังกาย, ความอดทน, พลังชีวิต เพิ่มขึ้นอย่างละ 5%”

เมื่อหยุนเช่อใช้ผลึกวิญญาณระดับกลางทั้งหมดจนหมดแล้ว ผู้สืบทอดผานกู่ก็อัปเกรดเป็นเลเวล 17 กับอีกครึ่งหนึ่งของค่าแก่นแท้

“สองเลเวลสุดท้าย ดูจากอัตราส่วนการดูดซับก่อนหน้านี้แล้ว ผลึกวิญญาณระดับสูงนี้น่าจะเทียบได้กับค่าแก่นแท้ 0.1 แต้ม”

พูดตามตรง ต่อให้เป็นหยุนเช่อ ในตอนนี้ก็รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง ผลึกวิญญาณหลายพันล้านเม็ดเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็ใช้จนหมดเกลี้ยง นี่มันยิ่งกว่าผลาญเงินอีกนะ!

ผลึกวิญญาณเหล่านี้หากใช้เพื่อบ่มเพาะคนเก่งๆ หลายสิบปีต่อมาก็สามารถสร้างราชันย์และจักรพรรดิได้หลายร้อยคนแล้ว หรือแม้แต่จอมราชันย์ก็ไม่ต่ำกว่าสิบคน

“ช่างเถอะ หากกองไว้เฉยๆ ก็แค่ฝุ่นจับเท่านั้น ตอนนี้สามารถนำของเหลือใช้มาใช้ประโยชน์ได้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว”

สิบกว่านาทีต่อมา อาชีพหลักผู้สืบทอดผานกู่ก็อัปเกรดจนถึงเลเวลเต็ม 19 ในที่สุด ค่าสถานะหลักสามอย่างคือพลังกาย ความอดทน และพลังชีวิต มีค่าเพิ่มขึ้นทั้งหมด 55%

นี่คือค่าตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง และในขณะที่หยุนเช่อสะสมค่าสถานะอย่างต่อเนื่อง ผลลัพธ์ที่ได้จากการเพิ่มขึ้นนี้ก็จะยังคงส่งผลต่อไป

เดิมที อาชีพหนึ่งเดียวนี้ควรจะถือได้ว่าเป็นอาชีพตลอดชีวิต ต้องใช้เวลานับร้อยนับพันปีในการบ่มเพาะ เพื่อที่จะอัปเกรด

น่าเสียดายที่หยุนเช่อไม่ใช่คนธรรมดา อาชีพที่คนอื่นต้องใช้ความพยายามทั้งหมดและทรัพย์สมบัติเพื่อบ่มเพาะ เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ทำสำเร็จแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า ค่าความอดทนเกือบ 9 ล้านแต้ม ตอนนี้ต่อให้ยืนอยู่ต่อหน้านักบุญให้เขาต่อย เกรงว่าก็คงยากที่จะทำลายการป้องกันของข้าได้!”

เจ็ดวันต่อมา เยว่เจิ้งเซียงหลิงและคนอื่นๆ ก็ทยอยกลับมา ทุกคนต่างก็มีเก็บเกี่ยวที่ไม่เลว ฝีมือก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย การเดินทางมายังแดนศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ ก็ถือว่าจบลงอย่างสมบูรณ์

ต่อไป เพียงแค่พาทรัพยากรเหล่านี้ กลับไปเก็บตัวบ่มเพาะให้ดีๆ พลังรบของทุกคนย่อมต้องสามารถยกระดับขึ้นไปอีกขั้นได้อย่างแน่นอน

“เอาล่ะ พวกเจ้าทุกคนกลับไปก่อนเถอะ! ข้าต้องไปทำภารกิจสองสามอย่าง ช่วงเวลาสั้นๆ นี้อาจจะยังไม่กลับไป”

หยุดไปครู่หนึ่ง หยุนเช่อก็พูดต่อ: “ตอนนี้สองเดือนกว่าผ่านไปแล้ว ฝีมือของนักรบซ่อนเร้นเหล่านั้นส่วนใหญ่คงจะมีการก้าวกระโดดทางคุณภาพแล้ว วิธีการทะลวงขอบเขตของคนประเภทนี้รวดเร็วมาก โดยเฉพาะในตอนที่ได้รับวาสนาใหญ่”

“ข้าคาดว่า วันนี้คงมีนักรบซ่อนเร้นบางคนที่ฝีมือเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเริ่มจะเหลิง อาจจะต้องเชือดไก่ให้ลิงดูสักหน่อย พวกเจ้าดูจัดการเอาเองก็แล้วกัน”

หลังจากร่ำลากับทุกคนแล้ว หยุนเช่อก็ขับยานเหาะสีเงิน มุ่งหน้าไปยังตระกูลฉีที่อยู่ไกลออกไปทางตะวันตก

เขาวางแผนที่จะไปทำภารกิจเอาชนะนักมวยทั้งหมดของตระกูลฉีให้สำเร็จก่อน เพื่อรับม้วนคัมภีร์ขั้นสุดยอดที่เกี่ยวกับอาชีพนักมวย

......

......