(ฟรี) บทที่ 186 การสร้างสรรค์ครั้งใหญ่ในการปรุงยา, ยาแก่นแท้แห่งการทะลวง และยาเทวะฟื้นฟู

บนยานเหาะแสงแห่งห้วงเหวแดง หยุนเช่อผู้ที่ไม่เน้นการฝึกฝนแต่เน้นการเล่นพิเรนทร์ เตรียมที่จะเริ่มปรุงยา

“วิถีโอสถ ใจธุลีระดับ SS, มีพรสวรรค์นี้อยู่ ก็น่าจะปรุงยาดีไร้เทียมทานออกมาได้สองสามเม็ด”

ในห้อง หยุนเช่อเปิดหน้าต่างการปรุงยา นำโอสถวิญญาณและสมุนไพรวิญญาณที่ต้องการจะปรุงมารวมกัน แล้วทำการปรุงยาตามค่าเริ่มต้น

“ติ๊ง! ปรุงยาสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับยาเม็ดระดับสาม”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่สร้างตำรับยาบำรุงเลือดระดับสาม ค่าประสบการณ์ +300”

“ติ๊ง! ปรุงยาสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับยาเม็ดระดับสอง”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่สร้างตำรับยาฟื้นฟูแก่นแท้ระดับสอง ค่าประสบการณ์ +200”

......

...

ปรุงยาไม่หยุด สร้างสรรค์ไม่หยุด แต่โดยพื้นฐานแล้วก็วนเวียนอยู่ต่ำกว่าระดับสี่

สำหรับหยุนเช่อแล้ว อย่าว่าแต่ยาเม็ดระดับสี่เลย ตอนนี้แม้แต่ยาเม็ดระดับห้าก็ไม่มีแรงดึงดูดอะไร

“ติ๊ง! ปรุงยาสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับยาเม็ดระดับสี่”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่สร้างตำรับยาผลึกน้ำแข็งระดับสี่ ค่าประสบการณ์ +400”

หยุนเช่อหยิบยาผลึกน้ำแข็งขึ้นมาดูส่งๆ นี่คือยาชนิดหนึ่งที่สามารถรักษาความเย็นของตนเองได้ในดินแดนแห่งเปลวเพลิง ในสภาพแวดล้อมพิเศษบางอย่าง ยาชนิดนี้มีประโยชน์อย่างยิ่ง แต่สำหรับเขาแล้วกลับค่อนข้างไร้ประโยชน์

“ดูท่าแล้ว การปรุงยาเชิงสร้างสรรค์นี้อยากจะได้ของดี ยากกว่าการตีเหล็กสร้างอาวุธอยู่ไม่น้อย!”

หยุนเช่อถอนหายใจเล็กน้อย แล้วลากดอกไม้และสมุนไพรแปลกๆ ต่างๆ เข้าไปในหน้าต่างการปรุงยาต่อไป จนกระทั่งวัตถุดิบถูกใช้ไปกว่าครึ่ง ยาเม็ดระดับหกเม็ดแรกที่เขาประกอบขึ้นมามั่วๆ และมีสรรพคุณพิเศษก็ถือกำเนิดขึ้น

“ติ๊ง! ปรุงยาสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับยาเม็ดระดับหก”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่สร้างตำรับยาแก่นแท้แห่งการทะลวงระดับหก ค่าประสบการณ์ +3000”

[ยาแก่นแท้แห่งการทะลวง (ระดับหก): ยาชนิดนี้เป็นความโรแมนติกเฉพาะของผู้ชาย, เมื่อกินยาชนิดนี้เข้าไปจะสามารถเข้าสู่สภาวะทะลวงทุกสรรพสิ่งได้ในช่วงเวลาหนึ่ง, นอกจากจะรู้สึกสุดยอดอย่างรุนแรงแล้ว, ยังมีสรรพคุณช่วยในการหยั่งรู้มรรคาและเร่งความเร็วในการฝึกฝนอีกด้วย หมายเหตุ: ยาชนิดนี้สามารถกินได้เพียงหนึ่งเม็ดทุกเจ็ดวัน, กินมากจะทำร้ายร่างกาย; การนำยาชนิดนี้ไปแช่ในยากระตุ้นกำหนัดต่างๆ, มีโอกาสที่จะทำให้ระดับของยาเพิ่มขึ้น]

“นี่... นี่มันอะไรกัน? ยาเม็ดกลับสามารถเพิ่มระดับของตัวเองได้ด้วย!”

“ทะลวงทุกสรรพสิ่ง, สุดยอดอย่างรุนแรง?”

สำหรับสองสำนวนนี้ หยุนเช่อไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่

คงจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอกนะ!

ถ้าใช่ ก็จะน่ากลัวเกินไปหน่อย

ครุ่นคิดเล็กน้อย หยุนเช่อก็ตัดสินใจที่จะหาคนมาลองฤทธิ์ของยาชนิดนี้

“ก็หนิวหลงนี่แหละ! เขาร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ กินยาเม็ดระดับหกไปเม็ดหนึ่งคงจะไม่เป็นไร”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยุนเช่อก็อัญเชิญหนิวหลงออกมาจากมิติเขตแดนทันที

“คุณชาย มีศัตรูรึขอรับ?”

หยุนเช่อส่ายหน้า แล้วยื่นยาเม็ดที่ขาวราวกับหิมะทั้งเม็ดดูเหมือนลูกอมให้กับอีกฝ่าย

“ก็ไม่มีอะไร ข้าทำยาชนิดหนึ่งขึ้นมา กินเข้าไปแล้วจะสามารถเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้มรรคาและเร่งความเร็วในการฝึกฝนได้ อยากจะให้เจ้าลองดูผลลัพธ์”

หนิวหลงพยักหน้า รับยามากินเข้าไป หลังจากนั้น เขาก็พลันเกิดความตั้งใจอันยิ่งใหญ่ที่จะทะลวงทุกสรรพสิ่ง

แทบจะไม่ลังเลเลย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหยุนเช่อ หนิวหลงก็หมอบลงกับพื้นอย่างแรง ก้นขยับขึ้นลงไม่หยุดราวกับพัดลม

ทั้งยานเหาะก็เกิดการสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวในทันที ดูเหมือนจะมีความเสี่ยงที่จะตกได้ทุกเมื่อ

“ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้น?”

“หยุนเช่อ ท่านยังสบายดีใช่ไหม! ทำไมเสียงดังขนาดนี้?”

เฟิงฉูและฉินเย่หลานสองสาวถูกเสียงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงดึงดูดเข้ามา หยุนเช่อรีบเข้าไปล็อคประตู ภาพเช่นนี้ ไม่เหมาะให้สตรีดูจริงๆ

“ไม่เป็นไร ข้ากำลังฝึกทักษะการต่อสู้อยู่ เสียงอาจจะดังไปหน่อย พวกเจ้าตั้งใจควบคุมยานเหาะก็พอ”

“เช่นนั้นท่านก็เบาๆ หน่อย อย่าทำให้ยานเหาะตกไปล่ะ” หลังจากฉินเย่หลานตอบกลับแล้ว ก็จากไปพร้อมกับเฟิงฉู

หนิวหลงยังคงวิดพื้นท่ายากที่ขยับเพียงแค่สะโพกขึ้นๆ ลงๆ อยู่ ในตอนนี้สีหน้าของเขาหลากหลายมาก มีทั้งความรู้สึกดี, ตกใจ, และจนปัญญา

“คุณชาย รีบให้ข้าหยุดเถอะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าเกรงว่าจะต้องพิการ”

หยุนเช่อพยักหน้า แล้วดึงหนิวหลงขึ้นมาจากพื้นโดยฝืนใจ

แต่เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงสามวินาที หนิวหลงก็สะบัดหลุดจากหยุนเช่อ แล้วหมอบลงกับพื้นอีกครั้ง เริ่มเจาะรูใหม่ ตอกเสาเข็มใหม่

หยุนเช่อสงสัย: “หนิวหลง เจ้าทำอะไร?”

ใบหน้าของหนิวหลงสิ้นหวังในชีวิต แล้วกล่าวว่า: “คุณชาย ไม่ไหวแล้ว! ดูเหมือนว่าหากไม่ใช้ฤทธิ์ยาให้หมด ตัวข้าก็จะระเบิด และยังทรมานอย่างยิ่ง”

หยุนเช่อจะพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงนั่งอยู่ข้างๆ แล้วบันทึกการหมดฤทธิ์ของยาแก่นแท้แห่งการทะลวงนี้

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งวัน เสียงเสียดสีดังครืดคราดถึงจะหยุดลง หยุนเช่อเงยหน้าเอียงคอมองไป เห็นเพียงหนิวหลงที่เหงื่อท่วมตัว ใบหน้าอ่อนเพลียนอนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยรูพรุน ดูเหมือนจะหมดแรงแล้ว

“หนิวหลง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เป็นคุณชายที่ทำร้ายเจ้า!” หยุนเช่อรีบเข้าไปประคองเขาขึ้นมา

ใบหน้าของหนิวหลงอยากจะร้องไห้แต่ก็ทำไม่ได้ บ่นว่า: “คุณชาย ครั้งหน้าทดลองยา อย่ามาหาข้าได้ไหม”

หยุนเช่อพยักหน้า เขาก็ไม่คิดว่าฤทธิ์ของยาชนิดนี้จะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ราวกับกลายเป็นเครื่องตอกเสาเข็มในร่างมนุษย์

“ได้ คุณชายสัญญา ครั้งหน้าหากมียาชนิดใหม่ จะไม่มาหาเจ้าอีกแน่นอน”

หนิวหลงพยักหน้าแล้วถามว่า: “คุณชาย ยานั่นคืออะไร? ยังมีอีกไหม?”

“หืม?” หยุนเช่อมองดูอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ หรือว่านี่จะติดใจตั้งแต่ครั้งแรก!

“เจ้ายังอยากจะได้อีกรึ? ยานี้ได้ผลดีมากรึ?”

หนิวหลงหน้าแดงเล็กน้อยแล้วพยักหน้า: “ก็ไม่เลว เร็วกว่าที่ข้าฝึกฝนเองหลายเท่า ที่สำคัญยังรู้สึกดีมาก”

“ได้ เจ้ารอข้าปรุงอีกสองสามเม็ดก่อน”

หลายนาทีต่อมา หยุนเช่อก็ปรุงวัตถุดิบที่จำเป็นทั้งหมดให้เป็นยาตามตำรับยาแก่นแท้แห่งการทะลวง แล้วก็ให้หนิวหลงไปเม็ดหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าหนิวหลงอยากจะกินยาแล้วทะลวงพื้นต่อ หยุนเช่อก็รีบห้าม

“ยานี้กินมั่วซั่วไม่ได้ ทุกเจ็ดวันกินได้เพียงเม็ดเดียว กินมากจะทำร้ายร่างกาย”

“อย่างนั้นรึ! น่าเสียดายจริงๆ คุณชายพอจะปรับปรุงได้หรือไม่?”

มุมปากของหยุนเช่อกระตุก ดูจากท่าทีที่ร้อนรนของอีกฝ่าย หรือว่ายาแก่นแท้แห่งการทะลวงนี้จะทำให้ติดใจจริงๆ? เขาจะลองกินสักเม็ดดูดีไหม?

ความคิดเพิ่งจะผุดขึ้น เขาก็รีบดับมันทิ้งไป หากถูกศิษย์รักและน้องเมียเห็นว่าตนเองกำลังทะลวงพื้นอยู่ ชื่อเสียงที่สั่งสมมาตลอดชีวิตก็จะพังพินาศหมด

เส้นทางสู่ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้อาศัยการหยั่งรู้มรรคาและการฝึกฝน ของสิ่งนี้ให้คนอื่นกินเถอะ!

หยุนเช่อยังคงนำสมุนไพรวิญญาณและโอสถวิญญาณที่เหลือมาทำการปรุงยาเชิงสร้างสรรค์ต่อไป ในระหว่างนั้น เขาได้เติมตาน้ำอัคคีเทพเข้าไปเล็กน้อย หวังว่าจะได้ยาหายากประเภทฟื้นฟูออกมา

“ติ๊ง! ปรุงยาสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับยาเม็ดระดับสี่”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่สร้างตำรับยาระเบิดวิญญาณระดับสี่ ค่าประสบการณ์ +400”

“ติ๊ง! ปรุงยาสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับยาเม็ดระดับเจ็ด”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่สร้างตำรับยาฟื้นฟูระดับเจ็ด ค่าประสบการณ์ +40000”

“ยาเม็ดระดับเจ็ด!” สีหน้าของหยุนเช่อตกใจ ใบหน้าก็ปรากฏความยินดีอย่างยิ่งในทันที รีบเปิดดูตำรับยาฟื้นฟู

[ยาฟื้นฟู (ระดับเจ็ด): ยาหายากที่กลายพันธุ์หลังจากหลอมรวมกับตาน้ำอัคคีเทพ, เมื่อกินเข้าไปจะสามารถทำให้แขนขาที่ขาดงอกขึ้นมาใหม่, นกน้อยร้องเจี๊ยบอีกครั้ง, เป็นข่าวดีสำหรับผู้พิการ, เป็นโอสถวิญญาณชั้นเลิศที่จะฟื้นฟูความเป็นชาย]

“ไอ้เหี้ย ของดีนี่หว่า!”

“ต่อไปไม่ต้องกังวลเรื่องแขนขาดขาขาดแล้ว ต่อให้หัวนกหลุดก็ไม่กลัว!”

ใบหน้าของหยุนเช่อยิ้มกว้าง รวบรวมโอสถวิญญาณและสมุนไพรวิญญาณสำหรับปรุงยาฟื้นฟูจนครบ แล้วก็นำทั้งหมดมาปรุงเป็นยา

แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นยาที่ค่อนข้างหายาก ต่อให้ด้วยปริมาณโอสถวิญญาณที่เขามีในตอนนี้ ก็รวบรวมได้เพียงสามเม็ดเท่านั้น

การปรุงยาเชิงสร้างสรรค์หลังจากนี้ หยุนเช่อก็ไม่มีโชคดีขนาดนั้นแล้ว ปรุงออกมาได้แต่ยาขยะระดับสองและระดับสามทั้งหมด

......

...