บทที่ 42 พลังของผู้ทำลายระเบียบ, ลูกแก้วติดตามทำลายเกราะร้อยเปอร์เซ็นต์

พูดจบ เจ้าอ้วนเหี่ยวก็ยกกระบี่เดินเข้าไปหาฉินเซียว หมายจะฟันศีรษะของเขา

แต่ในตอนนั้นเอง ฉินเซียวที่ควรจะบาดเจ็บสาหัสใกล้ตายกลับพลันลุกขึ้นฟาดกระบี่ ฟันไปยังลำคอของเจ้าอ้วนเหี่ยวอย่างรวดเร็ว

เจ้าอ้วนเหี่ยวถอยหลังอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ แต่น่าเสียดายที่สายเกินไปแล้ว

ขณะที่กระบี่ยาวกำลังจะฟันผ่านลำคอของเจ้าอ้วนเหี่ยว ม่านแสงที่ดูบอบบางสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นมาขวางกระบี่สังหารนี้ไว้

ในแววตาของฉินเซียวปรากฏรอยยิ้มขมขื่น กระบี่ยาวก็พลันหลุดจากมือ พูดอย่างไม่พอใจ: “เจ้าก็มีสมบัติประเภทพิเศษด้วยรึ!”

เจ้าอ้วนเหี่ยว มองดูฉินเซียวที่ล้มลงไปกองกับพื้น บนใบหน้าปรากฏสีหน้าเคียดแค้นและเสียดาย

ไอเทมพิเศษล้ำค่าเพียงใด ที่ใช้สำหรับป้องกันชีวิตยิ่งล้ำค่าถึงขีดสุด อาจกล่าวได้ว่ามีเงินก็ซื้อไม่ได้

น่าเสียดายที่ตอนนี้ กลับต้องมาเสียเปล่าไปกับคนที่ใกล้จะตายคนหนึ่ง นี่จะไม่ทำให้เขาเกลียดชังและโกรธแค้นได้อย่างไร

“บัดซบ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไอ้เฒ่าฉินเซียวนี่ ข้าควรจะระมัดระวังให้มากกว่านี้”

หยุนเช่อวนเวียนอยู่ในเทือกเขาอูเสียอยู่นาน ขณะที่เขากำลังจะยอมแพ้อย่างจนใจ ในที่สุดก็เห็นเจ้าอ้วนเหี่ยวที่ยกกระบี่หมายจะฟันฉินอ๋องอยู่ไกลๆ

สีหน้าของเขาตกใจไปเล็กน้อย รีบใช้วิชาตัวเบาเงาสายฟ้าเทวะ ในช่วงเวลาคับขันก็ขวางกระบี่ยาวที่กำลังจะฟาดลงมาไว้ได้

เจ้าอ้วนเหี่ยวเงยหน้ามองชายหนุ่มที่อยู่ห่างจากตนเองเพียงหนึ่งเมตร ในแววตาฉายแววสังหารที่รุนแรงอย่างยิ่งออกมาวูบหนึ่ง

ก็เพราะการขัดขวางของมดปลวกตัวนี้ ถึงได้ทำให้แผนการของพวกเขาล้มเหลว หากเด็กคนนี้ไม่ตาย ในใจก็ยากจะสงบ

เจ้าอ้วนเหี่ยวปักกระบี่ยาวลงบนพื้น พลางจัดเสื้อคลุมที่ยุ่งเหยิง พลางเอ่ยปากอย่างเย็นชา

“ที่แท้ก็คือเจ้า หนุ่มน้อย เจ้าไม่เลวจริงๆ”

“เพียงแต่ข้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ที่เจ้าไล่ตามมา มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?”

“เจ้าคงจะไม่คิดว่า อาศัยเพียงวิชาตัวเบาระดับสุดยอดอย่างวิชาตัวเบาเงาสายฟ้าเทวะ ก็จะสามารถต่อกรกับราชันย์อย่างพวกเราได้หรอกนะ!”

ภายใต้สายตาที่สงสัยของอีกฝ่าย หยุนเช่อก็ค่อยๆ เก็บกระบี่หวงเมี่ยเข้าฝัก แล้วเปลี่ยนเป็นอาชีพที่สองอย่างเงียบๆ คือนักมวยผู้ทำลายระเบียบ

ตอนนี้พลังป้องกันพื้นฐานของเขาคือ 1391 แต้ม, ค่าพลังชีวิตคือ 13440 แต้ม, ความว่องไวคือ 1244 แต้ม, พลังโจมตีคือ 1415 แต้ม

หลังจากเปลี่ยนเป็นอาชีพที่สองแล้ว พลังป้องกันพื้นฐานและค่าพลังชีวิตจะเปลี่ยนเป็น 1 แต้ม ผลรวมของแต้มที่เหลือสิบเปอร์เซ็นต์จะถูกเปลี่ยนเป็นพลังโจมตีทั้งหมด

และยังจะได้รับค่าความว่องไวเสริมอีก 900 แต้มจากอาชีพนักมวยระดับ 3 ผู้ทำลายระเบียบนี้ด้วย

ในตอนนี้ พลังโจมตีรวมของเขาคือ 2888 แต้ม, ความว่องไวสูงถึง 2144 แต้ม

ถ้าพูดถึงแค่พลังโจมตีและความว่องไว ก็ยังคงมีช่องว่างอยู่ไม่น้อยเมื่อเทียบกับราชันย์

แต่เขามีวิชาตัวเบาระดับสุดยอดวิชาตัวเบาเงาสายฟ้าเทวะ หลังจากที่ใช้แล้ว ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาก็จะสามารถเหนือกว่าอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

นี่คือการต่อสู้ที่โหดร้ายและเป็นการรังแกฝ่ายเดียว

เขามองดูมือของตนเอง กำหมัดเล็กน้อยแล้วบิดคอเล็กน้อย พูดอย่างสงบว่า: “ก็ไม่เชิงหรอก ช่องว่างระหว่างข้ากับยอดฝีมือระดับราชันย์ ข้าก็ยังรู้อยู่”

“เพียงแต่ว่า การจะรับมือกับราชันย์ที่พลังรบลดลงอย่างมากอย่างท่าน ข้าคิดว่าด้วยฝีมือของข้าในตอนนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหวังที่จะชนะ”

สิ้นเสียง เจ้าอ้วนเหี่ยวก็ยกกระบี่ยาวขึ้นมาทันที เพียงก้าวเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าหยุนเช่อแล้วฟันไปยังลำคอของเขา

“พูดจาเหลวไหล! กล้าเก็บฝักดาบต่อหน้าข้า เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าช่องว่างระหว่างเจ้ากับราชันย์มันจะชดเชยได้ง่ายขนาดนั้น?”

ในตอนนี้ เวลาราวกับหยุดนิ่ง เมื่อกระบี่ของอีกฝ่ายอยู่ห่างจากลำคอของหยุนเช่อเพียงหนึ่งเซนติเมตร เขาก็ขยับ

ประกายสายฟ้าที่ใต้เท้าแวบหนึ่ง หยุนเช่อก็ได้เคลื่อนที่มาอยู่ข้างกายเจ้าอ้วนเหี่ยวแล้ว ชกไปที่แก้มของเขาอย่างรวดเร็ว

จากนั้น ประกายสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นมาเป็นแถว ร่างกายที่อ้วนท้วนของเจ้าอ้วนเหี่ยวก็เหมือนกับลูกบอลที่ลอยไปมาไม่หยุด เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไม่เคยหยุด

เจ้าอ้วนเหี่ยวตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ เขาสัมผัสได้ว่าหยุนเช่อน่ากลัวยิ่งกว่าเมื่อก่อน ยากที่จะรับมือได้ยิ่งขึ้น

โดยเฉพาะความเร็วในการเคลื่อนที่ของอีกฝ่าย ทำไมถึงได้รวดเร็วขึ้นมากะทันหันขนาดนี้ ถึงแม้จะเป็นเย่ชิงซวงที่ใช้วิชาตัวเบาเงาสายฟ้าเทวะ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีอานุภาพท้าทายสวรรค์ขนาดนี้

“ไอ้มดปลวกที่น่าตาย อย่าได้โอหังให้มากนัก!”

เจ้าอ้วนเหี่ยวฝืนบิดตัว ฟาดกระบี่ไปยังหยุนเช่อที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แต่ทว่า หยุนเช่อที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ เพียงแค่ขยับฝีเท้าเล็กน้อยก็หลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

หยุนเช่อที่พุ่งมาอยู่หน้าเจ้าอ้วนเหี่ยวก็ชกไปที่เขาไม่หยุด ทุกหมัดรวดเร็วจนถึงขีดสุด

เพียงไม่กี่ลมหายใจ เจ้าอ้วนเหี่ยวก็หน้าตาปูดบวมไปหมด ทั่วทั้งร่างกายมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ลำคอซึ่งเป็นจุดอ่อนยิ่งถูกหยุนเช่อดูแลเป็นพิเศษหลายครั้ง

“หมัดเก้าพลังภูผานที พลังปราณเก้าสาย!”

พร้อมกับที่หยุนเช่อทุบหมัดนี้ไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรง หัวใจของเจ้าอ้วนเหี่ยวก็พลันหยุดเต้น

“ปีศาจ! เจ้ามันปีศาจ!”

เจ้าอ้วนเหี่ยวที่ทั้งตัวดูอ้วนขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง ถอยหลังไปพลางพูดคำนี้ออกมาด้วยแววตาที่หวาดกลัวและชาชิน แล้วก็ล้มลงไปกองกับพื้น สิ้นใจตาย

“ติ๊ง! หยิบสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับค่ากายภาพ 120 แต้ม”

“ติ๊ง! สังหารหัวหน้าใจเน่า, ประสบการณ์+50000, ค่าคุณธรรม+1000, ค่าพลังมรณะ+1000”

สีหน้าของหยุนเช่อเปล่งประกายความดีใจ ค่ากายภาพ 120 แต้ม นี่มันเทียบเท่ากับค่าพลังชีวิต 1200 แต้มเลยนะ สำหรับอาชีพนักมวยผู้ทำลายระเบียบแล้ว มีประโยชน์อย่างยิ่ง

จากนั้น หยุนเช่อก็หยิบแหวนมิติและกระบี่ยาวระดับกลางของอีกฝ่ายไป พร้อมกับเกราะในระดับกลางอีกหนึ่งตัว

หน้ากากแห่งความตะกละก็ปรากฏตัวขึ้นในตอนนี้ เริ่มดูดซับโลหิตแก่นแท้ของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

หยุนเช่อมองดูหน้ากากแห่งความตะกละแล้วพูดว่า: “ยังถือว่าเจ้ามีสมองอยู่บ้าง ไม่ได้ออกมาดูดเลือดต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่อย่างนั้นทั้งเจ้าและข้าคงจะถูกจัดการในฐานะอสูร”

จากนั้น หยุนเช่อก็หันไปมองไอ้หนวดหลู่ที่อยู่ไม่ไกล ที่ทำให้หยุนเช่อตื่นเต้นก็คือ ไอ้หมอนี่หลังจากถูกฟันเป็นสองท่อนแล้ว กลับยังมีลมหายใจอยู่

“ทนไว้ อย่าเพิ่งตาย รอก่อน!”

หยุนเช่อก็เหมือนหมาป่าที่กำลังสนุกสนาน ยกกระบี่พุ่งเข้าไปหาไอ้หนวดหลู่ที่ทำหน้าหวาดกลัว แล้วแทงกระบี่ทะลุหัวใจของเขา

“ติ๊ง! สังหารหัวหน้าคมขวาน, ค่าประสบการณ์+50000, ค่าคุณธรรม+1000, ค่าพลังมรณะ+1000”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่ทะลวงขอบเขตสำเร็จ ปัจจุบันคือขอบเขตปรมาจารย์ขั้นกลาง”

“ติ๊ง! หยิบสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับลูกแก้วระเบิดวิญญาณหนึ่งลูก”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่ใช้งานพรเทวะประทานสำเร็จ ลูกแก้วระเบิดวิญญาณกลายพันธุ์เป็นลูกแก้วติดตามทำลายเกราะ”

[ลูกแก้วติดตามทำลายเกราะ (พิเศษ): หลังจากขว้างออกไป จะติดตามและโจมตีเป้าหมายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ สร้างการโจมตีทำลายเกราะครั้งใหญ่ที่เทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับราชันย์ขั้นสูงสุด]

“ไม่เลว พลังชีวิตของราชันย์ช่างแข็งแกร่งจริงๆ นี่มันดีมาก!”

จากนั้น หยุนเช่อก็เดินมาอยู่หน้าฉินเซียวอย่างจนใจ สุดท้ายแล้วเขาก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงจุดจบที่อีกฝ่ายต้องสละชีพเพื่อลั่วเยว่ได้

“ไม่สิ เขายังมีชีวิตอยู่!”

หลังจากที่หยุนเช่อตรวจสอบแล้วก็พบว่า ในอกเสื้อของฉินเซียวมีหยกแดงชิ้นหนึ่งอยู่ ตอนนี้กำลังส่องแสงอ่อนๆ

นี่ไม่ใช่สมบัติประเภทพิเศษ แต่เป็นสมบัติระดับสูงชิ้นหนึ่ง ดูเหมือนว่ามันจะมีความสามารถในการรักษาอย่างช้าๆ

ก็เพราะการมีอยู่ของมัน ถึงได้รักษาชีวิตของฉินเซียวไว้ได้หนึ่งสาย

หยุนเช่อไม่กล้าชักช้า เก็บแหวนมิติและอุปกรณ์ของไอ้หนวดหลู่ แล้วแบกฉินเซียวขึ้นหลัง รีบกลับไปยังเมืองลั่วเยว่อย่างรวดเร็ว

ถึงแม้ว่าหยกวิเศษจะรักษาชีวิตของฉินเซียวไว้ได้ชั่วคราว แต่อาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายหนักเกินไป ถ้าไม่รีบหาหมอมารักษา คาดว่าก็ยังต้องตายอยู่ดี

......

......