บทที่ 366 วิชาระดับเซียน หมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้า!

ในสวนหลังโรงแรมว่านฟง หลังจากที่เฉินยิงใช้หมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้า เขาก็ยืนอยู่ด้านข้างพร้อมกับห้อยแขนลง รอให้ซุนม่อประเมิน

"ไม่เลว."

ซุนม่อยิ้ม อย่างที่คาดไว้สำหรับอัจฉริยะที่มีค่าศักยภาพสูงมาก ความสามารถในการฝึกฝนวิทยายุทธ์ระดับเซียนจนได้ถึงระดับนี้ผ่านการเรียนรู้ด้วยตนเองนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแท้จริง

“ขอบคุณมากสำหรับคำชมของอาจารย์ซุน!”

แม้ว่าเฉินยิงจะกล่าวขอบคุณ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นในใจ คำชมนี้กว้างเกินไป เขามาที่นี่เพราะเขาต้องการคำแนะนำอย่างจริงใจและไม่ต้องการฟังคำพูดที่ฉูดฉาดแต่ว่างเปล่า

ซุนม่อไม่ได้เปิดเผยความคิดของเฉินยิง เขายังคงประเมินต่อไป

“หมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้า… ไม่ควรเน้นที่ท่าทางควรเน้นที่ใช้ใจแทน สิ่งสำคัญตรงนี้คือวิธีที่เจ้าโคจรและใช้พลังปราณวิญญาณของเจ้า หลังจากที่เจ้าฝึกฝนถึงระดับที่สาม เจ้าเบี่ยงเบนไปจากวิถีการฝึกปรือที่ถูกต้อง”

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ความคิดของเฉินยิงก็ปั่นป่วน สีหน้าของเขามีความเคารพมากขึ้นในทันที นอกจากนี้ยังสามารถเห็นความตกใจเล็กน้อยในดวงตาของเขา

อาจารย์ซุนรู้ว่าเขาฝึกถึงระดับสาม?

น่าประทับใจแน่นอน!

ติง!

คะแนนประทับใจจากเฉินยิง+100 เป็นกันเอง (210/1,000).

“แก่นแท้ของวิชาหมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้านั้นอยู่ที่ความมั่นคงมากกว่าจินตนาการ เจ้าต้องทำจิตใจให้สงบและปลดปล่อยตัวเองจากสิ่งรบกวนก่อนที่จะปฏิบัติตามรูปแบบที่กำหนดในคู่มือฝึกปรือ”

จากข้อมูลที่รวบรวมได้จากเนตรทิพย์ ซุนม่อรู้สถานการณ์ทั่วไปของเฉินยิง เขาก็เหมือนกับคนหนุ่มสาวหลายคน บุคลิกของเขารักสนุกและกระตือรือร้น ถ้ามีคนต้องการให้เขาค่อยๆ ฝึกฝนเหมือนหลวงจีนเฒ่า มันเป็นไปไม่ได้เลย คนหนุ่มสาวต้องการเพียงฝึกฝนวิทยายุทธ์ชั้นเซียนอย่างรวดเร็วและสังหารศัตรูของพวกเขา มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก

“อย่างนั้นเหรอ?”

เฉินยิงขมวดคิ้วขณะที่เขาต่อยต่อไป

“ลดความเร็วลง!”

ซุนม่อเตือน

“ช้าลงเล็กน้อย ใช่นั่นคือวิธี หันจุดเพ่งที่เจ้าวางบนท่าทางไปสู่การโคจรของพลังปราณแทน

“อย่าปล่อยให้พลังปราณวิญญาณกระจายไป พยายามอย่างเต็มที่เพื่อโคจรผ่านเส้นชีพจรของเจ้า!”

มนุษย์มีเส้นลมปราณมากมาย พวกมันเป็นเหมือนแม่น้ำและทะเลสาบที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย พลังปราณวิญญาณจะไหลผ่านเส้นชีพจรหลัก แต่ส่วนย่อยๆ จะไหลเข้าสู่ช่องทางเดินปราณเล็กๆ บางช่องทางเสมอ

เป็นเรื่องที่ดีหากได้รับการฝึกฝนในวิทยายุทธ์อื่นๆ แต่ถ้าใครฝึกวิชาหมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้า สิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น เพราะแก่นแท้ของวิทยายุทธ์นี้คือการเปลี่ยนพลังปราณวิญญาณให้เป็นพลังงานประเภทหนึ่งเพื่อโจมตีศัตรู

คิ้วที่ขมวดของเฉินยิงค่อยๆ เรียบขึ้นในขณะที่ใบหน้าของเขาดูมีความสุข เขาค้นพบว่าหลังจากที่เขาทำตามคำแนะนำของซุนม่อ ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกเมื่อฝึกฝนได้ลดลงไปมาก และพลังที่เกิดจากการโจมตีของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ปัง ปัง

การโจมตีของเฉินยิงทำให้เกิดเสียงของพยัคฆ์คำราม รัศมีของเขายิ่งใหญ่กว่าเมื่อก่อนมาก

“อาจารย์สุดยอดมาก!”

หยิงไป่อู่ถอนหายใจ

“นี่ยังต้องพูดอีกเหรอ”

เด็กสาวมะละกอรู้สึกเป็นเกียรติมาก

หลังจากที่เฉินยิงออกหมัดเสร็จหนึ่งรอบ เขารู้สึกสดชื่นอย่างมาก ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน!

ในขณะนี้เฉินยิงรู้สึกว่าเขาสามารถทำอะไรก็ได้!

(นี่หรือคือคุณค่าของมหาคุรุ?)

หลังจากตื่นเต้นเฉินยิงรีบขอบคุณซุนม่อ ครั้งนี้สีหน้าของเขาอ่อนน้อมถ่อมตนมากขึ้น เขาไม่กล้ามีความคิดที่ไม่บริสุทธิ์หรือวุ่นวายในใจอีกต่อไป

“อย่ารีบร้อนที่จะขอบคุณข้า ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้ว่ามีปัญหากับวิทยายุทธ์นี้ ถ้าเจ้าฝึกฝนต่อไป เจ้าจะเป็นคนพิการ”

ซุนม่อเตือน

สีหน้าของเฉินยิงซีดลง หลังจากนั้นเขาก็กัดฟันและแสดงท่าทางของเขา

“เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะยอมแพ้!”

ซุนม่อแสดงว่าเขาเข้าใจ ถ้าเขาเป็นคนที่ได้รับวิทยายุทธ์ระดับเซียน แม้ว่ามันจะเป็นชิ้นส่วนที่กระจัดกระจาย เขาก็จะเลือกที่จะฝึกฝนมันเช่นกัน

“อาจารย์ ข้าขอบังอาจถามคำถามท่านได้ไหม? ท่านเคยเห็นวิทยายุทธ์นี้ในอดีตหรือไม่?”

เฉินยิงสงสัย

"นั่นคือทั้งหมดที่ข้าทำได้"

ซุนม่อยิ้ม เขาหันหลังเดินขึ้นตึก อันที่จริง ตราบเท่าที่เขาต้องการ เขาสามารถใช้การซ้อมมือเป็นข้ออ้างได้ และพึ่งพามหาเวทไวโรจนนิรันดร์เพื่อรับวิทยายุทธ์จากเฉินยิง

เมื่อเห็นซุนม่อกำลังจะจากไป เฉินยิงจมดิ่งสู่การต่อสู้ภายในครั้งใหญ่ เขารู้ว่าถ้าเขาพลาดโอกาสนี้ เขาจะไม่สามารถตามหาซุนม่อได้อีกแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ปล่อยให้เขาปรับเปลี่ยนวิทยายุทธ์หรือ?

พูดตามตรง นี่คือวิทยายุทธ์ระดับเซียน ให้คนที่ไม่คุ้นเคยเข้ามาอ่าน? ใครจะเต็มใจ? แม้ว่าพ่อของเขาเองอยากจะอ่านมัน แต่เฉินยิงก็ยังลังเลอยู่ครึ่งวัน

เมื่อเห็นการแสดงออกของเฉินยิง หยิงไป่อู่ก็ไม่มีความพอใจ

“สหายคนนี้กำลังตัดสินลักษณะของทุกคนด้วยความคิดคับแคบของเขา ถ้าเป็นข้า ข้าจะไม่แนะนำเขาเลย”

“หัวใจของอาจารย์สามารถบรรจุท้องฟ้าได้ เขาจะไม่ต่อต้านความคิดเด็กๆ!”

หลี่จื่อฉีรู้สึกประทับใจในความใจกว้างของซุนม่อ

ไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับเด็กหนุ่มสาวที่จะมีข้อบกพร่องเช่นนี้? หากอาจารย์ของนางทำสิ่งนี้กับเขา มันก็เท่ากับลดระดับตัวเองไปทำตัวเหมือนเด็กจริงๆ

หลังจากที่เฉินยิงได้ยินคำนี้ ความละอายใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา หลังจากนั้นเขาก็กัดฟันและวิ่งตามซุนม่อ เขาคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับเสียงดังลั่น

“อาจารย์ซุนที่เคารพ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ท่านจะสามารถปรับเปลี่ยนวิทยายุทธ์ได้หรือไม่?”

หลังจากที่เฉินยิงถาม สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความกังวลใจและความคาดหวังในขณะที่เขาจ้องมองที่ซุนม่อ

“อาจารย์ซุนข้าได้ยินว่ามีนักเรียนจากหมิงเส้ามาและกำลังตามหาเจ้า”

กู้ซิ่วสวินได้ยินการสนทนาระหว่างนักเรียนและมาที่นี่เพื่อมีส่วนร่วมความสนุก หลังจากที่ได้เห็นเฉินยิง นางก็ได้รับรู้ทันที (งั้นก็เป็นนักเรียนคนนั้นที่รู้จักวิทยายุทธ์ระดับเซียน)

“ข้าไม่กล้ารับประกัน!”

ซุนม่อพูดอย่างตรงไปตรงมา

“แต่ข้าจะทำให้ดีที่สุด”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินยิงต้องการขอบคุณเขา

"ยังมีอีก!"

ซุนม่อห้าเขา

“ข้าต้องพูดให้ชัดเจน หลังจากที่ข้าได้เห็นหมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้าของเจ้าแล้ว ข้าอาจจะสอนมันให้กับคนอื่นๆ ถ้ารับไม่ได้ก็อย่าให้ข้าดู”

นี่คือการทดสอบ

พูดตามตรง ปัจจุบันซุนม่อครอบครองวิทยายุทธ์ระดับเซียนหกประเภท นอกจากนี้ เนื่องจากการมีอยู่ของมหาเวทไวโรจนนิรันดร์เขาจะสามารถได้รับวิทยายุทธ์ใดๆ ก็ได้เพียงแค่ต่อสู้กับคนที่รู้จักมัน

ซุนม่อไม่ได้หวงแหนหมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้ามากขนาดนั้น

เฉินยิงเงียบ

“เอ๊ะ มีอะไรเหรอ?”

กู้ซิ่วสวินไปที่ด้านข้างของหลี่จื่อฉีและถามด้วยเสียงเบา

ไข่ดาวน้อยอธิบายให้นางฟัง

ซุนม่อนับถอยหลังอย่างเงียบๆ เขาจะให้เวลาเฉินยิงเพียงสามนาทีในการพิจารณา

เฉินยิงคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับฉากที่ชัดเจนของเขาที่ถูกเฉินลี่ฉีรังแกหลังจากที่เขาเข้าโรงเรียน ในโลกนี้ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง!

ด้วยพรสวรรค์ของเขา เขาย่อมไม่สามารถได้รับคำชื่นชมจากมหาคุรุอย่างแน่นอน หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ความเหลื่อมล้ำด้านความแข็งแกร่งระหว่างเขากับเฉินลี่ฉีจะยิ่งขยายวงกว้างขึ้น และท้ายที่สุด เขาจะถูกเหยียบย่ำจนหน้าจมโคลน

เด็กคนไหนจะเต็มใจยอมรับสิ่งนี้?

“การปรับเปลี่ยนวิทยายุทธ์ระดับเซียน? ซุนม่อล้อเล่นหรือเปล่า?”

กู้ซิ่วสวินไม่เชื่อสิ่งนี้

“อาจารย์ทำได้แน่นอน เนื่องจากเขารู้ชื่อของวิชาที่เฉินยิงใช้ เขาจึงต้องเคยเห็นมันมาก่อน”

หลี่จื่อฉีวิเคราะห์

“เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซุนม่อเรียนรู้วิทยายุทธ์ระดับเซียนมากมายจากที่ใด? เขาช่วยสอนข้าหน่อยได้ไหม?”

กู้ซิ่วสวินรู้สึกอิจฉา

“ท่านควรไปขออาจารย์ของเราเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าไม่คิดว่าเขาจะเห็นแก่ตัว”

หลี่จื่อฉีสำรวจกู้ซิ่วสวินแม้ว่าหน้าอกของนางจะไม่ใหญ่นัก แต่ขาของนางก็ยาวและสวยงามมาก นางควรเป็นถ้วยชาของอาจารย์ได้

(อว๋า หลี่จื่อฉีเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?)

(อาจารย์ย่อมไม่เหมือนกับพวกตัณหากลับเหล่านั้น!)

เมื่อเฉินยิงได้ยินคำนี้ จิตใจของเขาก็ปั่นป่วน

(ถูกต้อง อาจารย์ซุนต้องรู้เกี่ยวกับวิชาฝึกปรือนี้ ในกรณีนี้ เขากำลังทดสอบความจริงใจของข้าอย่างชัดเจน ให้ตายเถอะ ข้าเกือบทำให้เขาผิดหวัง)

หลังจากคิดเรื่องนี้ เฉินยิงก็คุกเข่าลงบนพื้น

“อาจารย์ซุน เนื่องจากข้าขอคำแนะนำจากท่านด้วยความจริงใจ อย่างไรก็ตามท่านต้องการจัดการวิชานี้อย่างไรก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของท่าน!”

หลังจากที่เฉินยิงพูด เขาก็หยิบถุงผ้าเล็กๆ ออกมาจากเสื้อคลุมของเขาและเปิดมัน มีการเปิดเผยโคนขาของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก มีขนาดประมาณหนึ่งในสามเมตร และมีตัวอักษรเล็กๆ หนาแน่นจำนวนมากจารึกไว้บนนั้น

เฉินยิงมองไปที่กระดูกด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้งในดวงตาของเขา ราวกับว่ามันเป็นคนรักของเขาตั้งแต่เก้าชั่วอายุคน

"ช่างน่ารังเกียจ!"

หยิงไป่อู่ไม่สามารถยอมรับทัศนคติของเฉินยิงได้ เขากำลังลูบไล้กระดูก

“ว้าว ข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจากกระดูก มันควรจะมาจากสัตว์อสูรร้ายขนาดมหึมาโบราณชนิดหนึ่ง”

ลู่จื่อรั่ววิเคราะห์

กู้ซิ่วสวินและหลี่จื่อฉีไม่ได้พูดอะไรเลย พวกนางกำลังสำรวจดูกระดูกนี้

“อาจารย์ ข้าพบสิ่งนี้โดยบังเอิญในวิหารที่พังทลาย!”

เฉินยิงแนะนำ

ในเวลานั้น เฉินยิงเข้าไปในวิหารที่ทรุดโทรมเพื่อหลบฝนโดยบังเอิญ ในที่สุดก็มีสายฟ้าฟาดลงมาทำลายพระพุทธรูปในวัด หลังจากนั้นจึงพบกระดูกนี้อยู่ภายในพระพุทธรูป

"ตามข้ามา!"

ซุนม่อกลับไปที่ห้องของเขา โดยพื้นฐานแล้วเฉินยิงไม่จำเป็นต้องแนะนำที่มาของมัน เนตรทิพย์ระดับบรรพบุรุษกวาดไปทั่วและทุกอย่างเกี่ยวกับกระดูกก็ถูกเปิดเผย

ในสมัยดึกดำบรรพ์ ซี่โครงของสัตว์อสูรร้ายขนาดมหึมาอย่างเต่าหินจะมีพลังโบราณ แม้ว่าพลังโบราณที่อยู่ในตัวพวกมันจะอ่อนแอมากอยู่แล้ว แต่ถ้าผู้ควบคุมวิญญาณมีพื้นฐานการฝึกปรือที่ไม่ธรรมดา พวกเขาสามารถใช้มันเป็นสื่อกลางและเรียกสัตว์อสูรวิญญาณขนาดมหึมาได้

หลังจากเห็นสิ่งนี้ ริมฝีปากของซุนม่อก็กระตุก วิชาควบคุมอสูรวิญญาณของเขาอยู่ในระดับปรมาจารย์และเป็นไปได้สำหรับเขาที่จะบรรลุสิ่งนี้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มีความคิดที่จะเอากระดูกไปเป็นของตัวเอง

เขามองดูมันต่อไป

อักขระที่บันทึกไว้ในที่นั่นคือเนื้อหาของวิชาหมัดโพธิธรรมสะท้านฟ้า มันเป็นวิชาชั้นเซียนระดับไร้เทียมทาน และว่ากันว่าวิชานี้มีต้นกำเนิดมาจากท่านโพธิธรรม นั่นเป็นสิ่งที่ชอบอย่างยิ่งและเต็มไปด้วยพลังชีวิต สามารถทำให้สวรรค์และโลกตกตะลึง และสามารถกำจัดขับไล่วิญญาณ ภูติผี และปีศาจ

หมายเหตุ: มีข้อผิดพลาดในสำเนาวิชาฝึกปรือนี้ เจ้าต้องการแก้ไขหรือไม่

"เวร ระบบ เจ้าทำสิ่งนี้ได้ด้วยเหรอ?”

ซุนม่อตกใจมาก

“ไม่ใช่ข้า มันคือเนตรทิพย์”

ระบบอธิบาย

“สำหรับวิชาเนตรทิพย์เช่นนี้ หลังจากที่พัฒนาไปถึงระดับบรรพบุรุษแล้ว พวกเจ้าจะสามารถปรับเปลี่ยนวิทยายุทธ์ได้โดยอัตโนมัติและปรับให้เหมาะสม หลังจากเห็นปัญหาแล้วก็จะพบทางออกที่ดีที่สุดในการแก้ไข”

“แต่นี่คือวิชาระดับเซียน!”

ซุนม่อถอนหายใจอย่างสมเพช

“ระดับเซียนแข็งแกร่งมากหรือ?”

ระบบถามกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“บอกข้าทีว่าเนตรทิพย์ คืออะไรกันแน่?”

ซุนม่อคงไม่เชื่อว่านี่เป็นเพียงเคล็ดทางตา

“อย่าตื่นเต้นอย่างไร้เดียงสาเพราะความไม่รู้ ในศาสนาพุทธมีวิชาชื่อว่า ทิพยจักษุ สามารถเห็นอดีตและอนาคตได้ ไม่มีอะไรเหลือเชื่อเกี่ยวกับเนตรทิพย์ ที่สามารถมองเห็นสถานะของวิทยายุทธ์ที่เหมาะสมที่สุด”

ระบบส่งเสียงดัง ตามที่คาดไว้ ซุนม่อเป็นผู้ที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน (ในอนาคต เมื่อเจ้าเห็นโลกกว้างและพยายามเข้าใจแก่นแท้ของจักรวาล เจ้าจะไม่กลัวความตายเหรอ?)

ซุนม่อเงียบไป เขารู้สึกว่าเนตรทิพย์ควรเป็นสิ่งที่มีระดับที่สูงขึ้นไปอีก

มันก็เหมือนกับเครื่องคิดเลข มันสามารถคำนวณบวก ลบ หาร คูณ หรือแม้แต่เปิดเครื่องหมายคำนวณตรีโกณมิติได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม มันคงไม่สามารถคำนวณที่ซับซ้อนกว่านี้ได้ แต่ถ้าเปลี่ยนเครื่องมือที่ใช้เป็นคอมพิวเตอร์แทนเครื่องคิดเลขก็สามารถทำได้

เทียบกันแล้ว วิชาชั้นเซียนล้วนทรงพลังอย่างยิ่ง ทว่าเนตรทิพย์สามารถวิเคราะห์มันได้อย่างง่ายดายและแม้กระทั่งให้คำแนะนำเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ อย่างน้อยที่สุด ระดับของเนตรทิพย์ ควรสูงกว่าวิทยายุทธ์ระดับเซียนด้วยซ้ำ!

"พอได้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดถึงที่มาของเนตรทิพย์ เจ้าแค่ต้องใช้มันอย่างเหมาะสม”

ระบบโน้มน้าวใจ

เฉินยิงประหม่ามากจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง เขากลัวอย่างยิ่งว่าคำตอบของซุนม่อจะเป็นไปในเชิงลบ หากเป็นเช่นนั้น เขาคงเสียแรงเปล่าไปเปล่าๆ

“อักขระที่เขียนไม่ผิด แต่ลำดับผิด!”

ซุนม่อพูด ไม่ว่าเจ้าโลกโบราณจะเขียนสิ่งนี้เพื่อหลอกลวงผู้อื่นหรือบางคนถูกบังคับให้เขียนสิ่งนี้ภายใต้การบังคับขู่เข็ญ

ไม่ว่าในกรณีใด เจตนาเบื้องหลังนี้มุ่งร้าย ใครก็ตามที่ฝึกฝนมันจะโชคร้ายอย่างแน่นอน