บทที่ 780 - คุ้มค่าที่สุด

บทที่ 780 - คุ้มค่าที่สุด

เมื่อตระหนักได้ถึงความแตกต่างของตัวรถ บรรดาคนขับรถต่างก็เข้าใจในทันที!

อาจจะเป็นเพราะแรงผลักดันจากผลงานของหยางเสี่ยวเทา ประกอบกับได้สัมผัสถึงสมรรถนะที่ยอดเยี่ยมของรถบรรทุกคันนี้ พวกเขาจึงสามารถทำในสิ่งที่หยางเสี่ยวเทาทำไว้เพื่อสร้างความตะลึงให้กับคนทั้งสนามได้เช่นกัน

ดังนั้น ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของผู้คน รถบรรทุกทั้งสิบคันต่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากเนินดินทีละคันๆ เสียงกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นละอองม้วนตัวประหนึ่งมังกรดินที่กำลังทะยานผ่านสายตาไป

ผู้ชมรอบสนามไม่สนใจว่าฝุ่นจะเข้าจมูกหรือไม่ ต่างพากันตะโกนส่งเสียงเชียร์สุดเสียง เลือดในกายที่สูบฉีดด้วยความรักชาติถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบในนาทีนี้

การมีรถบรรทุกที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ย่อมหมายความว่าการก่อสร้างมาตุภูมิจะก้าวหน้าไปได้ดียิ่งขึ้น

ฝูงชนโห่ร้องยินดี รถบรรทุกยังคงวิ่งต่อไปทีละคันๆ พุ่งผ่านแอ่งน้ำ และหักโค้งมุมฉากได้ในคราวเดียวอย่างลื่นไหล

เพียงแค่จบรอบแรก ผู้ชมทั้งสนามก็ถูกสยบอย่างราบคาบ จนถึงขั้นมีคนรู้สึกว่า ไม่จำเป็นต้องแข่งขันอะไรต่ออีกแล้ว

หลิวเต๋อฮุ่ยเห็นเงาร่างสีน้ำเงินที่กำลังโลดแล่นอยู่ในสนาม ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ครั้งนี้ พวกเขาชนะอย่างแน่นอนแล้ว

"เหล่าหลิว ยินดีด้วยนะ"

"ฮ่าๆ ยินดีด้วยเหมือนกันครับ"

บรรดาคนงานจากโรงงานรถยนต์ที่ติดตามมาด้วยต่างก็กอดกันกลม ในที่สุดคราวนี้พวกเขาก็ไม่ต้องรับบทเป็นเพียงผู้เฝ้ามองอีกต่อไป ในที่สุดพวกเขาก็มีหวังที่จะชนะเป็นที่หนึ่งเสียที

รถบรรทุกยังคงวิ่งอยู่ แต่หลิวเต๋อฮุ่ยกลับสังเกตเห็นว่าหยางเสี่ยวเทากำลังถือกระดาษและปากกาขีดๆ เขียนๆ อะไรบางอย่างอยู่

เขาเดินเข้าไปชะโงกหน้าดูเพียงสองสามที ก็ถึงกับดวงตาเบิกค้าง

เห็นเพียงในสมุดจดของหยางเสี่ยวเทามีรูปสเก็ตช์ส่วนประกอบของรถบรรทุกเป็นระยะ มีการระบุชื่อชิ้นส่วน และบางครั้งก็มีคำวิจารณ์กำกับไว้ด้วย

เมื่อค่อยๆ ดูไปทีละนิด สีหน้าของหลิวเต๋อฮุก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

จากนั้นเขาก็เดินเลี่ยงไปหาหยางโย่วหนิงแล้วกระซิบถามเบาๆ

"เหล่าหยาง ถามจริงๆ เถอะ"

"มีอะไรเหรอ?"

"โรงงานเหล็กกล้าของพวกคุณ คิดจะทำรถยนต์เองเหรอ?"

"เอ๊ะ? เปล่าเลย ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?"

หยางโย่วหนิงรู้สึกงุนงงเป็นไก่ตาแตก หลิวเต๋อฮุ่ยจึงพยักพเยิดหน้าไปทางหยางเสี่ยวเทา "เจ้าหมอนี่เริ่มออกแบบรถยนต์แล้วนะ คุณยังจะบอกว่าไม่มีแผนอีกเหรอ!"

หยางโย่วหนิงขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างหลังหยางเสี่ยวเทาอย่างเงียบเชียบ เขามองดูแวบหนึ่งแล้วเดินกลับมา "โธ่ เหล่าหลิว นี่คือความเคยชินส่วนตัวของหยางเสี่ยวเทาน่ะ คุณก็รู้ว่าเขาเป็นวิศวกร ปกติอยู่ที่โรงงานเหล็กกล้าเขาก็ชอบถือสมุดเขียนโน่นจดนี่อยู่แล้ว เครื่องรีดเหล็กที่โรงงานเราเขาก็เป็นคนจัดการเอง"

"มันเป็นนิสัยส่วนตัว อย่าไปใส่ใจเลย"

หยางโย่วหนิงพูดพลางมีเฉินกงเข้ามาช่วยเสริมทัพ เรื่องนี้ไม่ว่าหยางเสี่ยวเทาจะคิดยังไงก็ตาม แต่ ณ ตอนนี้พวกเขายังไม่มีแผนการนั้นจริงๆ

ส่วนเรื่องในอนาคตนั้น...

ใครจะไปรับประกันได้ล่ะ!

หลิวเต๋อฮุ่ยย่อมไม่เชื่อ แต่ในใจก็รู้ดีว่า ตราบใดที่โรงงานเหล็กกล้าไม่ทำรถบรรทุกหนักแข่งกับเขา เขาก็ไม่ถือสา

ดีเสียอีก ถ้าหากโรงงานเหล็กกล้าทำรถยนต์ออกมาได้จริงๆ จะได้เข้ามาช่วยเขย่าวงการรถยนต์ที่เงียบเหงาให้คึกคักขึ้นบ้าง

ทั้งสามคนหัวเราะร่า ปล่อยให้หยางเสี่ยวเทาที่กำลังง่วนกับการเขียนแบบถูกทิ้งไว้ข้างๆ โดยไม่มีใครเข้าไปขัดจังหวะ

ไม่กี่นาทีต่อมา รถบรรทุกจากทุกโรงงานที่เข้าร่วมการประมูลก็ทำการทดสอบจนเสร็จสิ้น สนามกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ในขณะนั้น บนอัฒจันทร์ประธาน ท่านผู้นำหันมองดูคะแนนที่ทหารส่งมาให้ ก่อนจะยื่นให้ชายหนุ่มข้างกาย "เหล่าเฉิน ลองดูสิ"

"สายตาของสหายทุกคนตรงกันหมดเลยแฮะ ดูเหมือนว่าจะเป็นผลเอกฉันท์จริงๆ"

"ฮ่าๆ นี่ก็เป็นการพิสูจน์ว่า รถบรรทุกรุ่นนี้ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ"

ท่านผู้นำเฉินหัวเราะพลางวางรายงานลง "งั้นก็ตัดสินตามนี้เลยเถอะ"

"อืม ฉันก็เห็นด้วย เอาพวกรถพวกนี้กลับไป แล้วลองให้มันลากปืนใหญ่ดูหน่อยสิว่าจะแรงแค่ไหน"

ท่านผู้นำหันหัวเราะร่า พื้นที่เขตที่เขารับผิดชอบมีทางเขาอยู่เยอะ การจะลากปืนใหญ่ไปไหนมาไหนมันช่างกินแรงเสียเหลือเกิน

ท่านผู้นำทั้งสองตัดสินเรื่องนี้ด้วยรอยยิ้ม ทิ้งให้หัวหน้างานวัยกลางคนทำหน้าขมขื่น เพราะก่อนที่จะจัดงานนี้ เขาได้รับแจ้งมาว่าค่อนข้างจะเอนเอียงไปทางรุ่นเจี่ยฟางจากภาคเหนือ และเบื้องบนก็บอกว่าเจี่ยฟางเป็นโรงงานดีเด่นที่ท่านผู้นำให้ความสำคัญ ให้ช่วยดูแลให้ดีหน่อย

หากเขาปล่อยให้เรื่องจบลงแบบนี้ เขาไม่รู้ว่าเบื้องบนจะตำหนิเขาหรือไม่

เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวหน้างานจึงฝืนยิ้มออกมา "ท่านผู้นำทั้งสองครับ รถบรรทุกหนักฮวงโฮคันนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ครับ แต่ทหารที่ไปสอบถามรายงานกลับมาว่า ทางนั้นมีการปรับปรุงเทคโนโลยีบางอย่าง แต่ไม่ได้ชี้แจงรายละเอียดที่ชัดเจน"

"ดังนั้น เพื่อความยุติธรรม พวกเราควรจะเรียกพวกเขามาสอบถามเพื่อยืนยันอีกครั้งนะครับ"

ท่านผู้นำหันเหลือบมองท่านผู้นำเฉิน ก่อนจะกวักมือเรียกทหารเวรข้างๆ "ไปเชิญสหายข้างล่างนั่นมาที่นี่หน่อยนะ แล้วก็ช่วยรักษามรรยาทหน่อยล่ะ"

"ครับผม"

ทหารเวรกำลังจะวิ่งออกไป

"เดี๋ยวก่อน!"

"เชิญหยางเสี่ยวเทาคนนั้นมาด้วยล่ะ"

ทหารเวรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำสั่ง "ครับผม!"

ท่านผู้นำเฉินได้ยินชื่อหยางเสี่ยวเทาก็หันมาถามด้วยความสงสัย "รู้จักเหรอ?"

ท่านผู้นำหันยิ้ม แล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบอธิบายเบาๆ

ไม่นานนัก ท่านผู้นำเฉินก็ดวงตาเบิกกว้าง "นี่เหรอเจ้าเด็กที่หวังหนวดบอกว่าเก่งเท่ากองพันหนึ่งกองพันน่ะ? เขาเป็นแค่คนงานเองเหรอ?"

"เขาเป็นคนงานโรงงานเหล็กกล้าดาวแดงขนานแท้เลยล่ะ ตอนนี้เป็นวิศวกรแล้ว แล้วเมื่อกี้เจ้าเด็กนั่นแหละที่เป็นคนขับรถโชว์ในสนามน่ะ"

"โอ้โฮ แบบนี้ต้องขอดูหน้าหน่อยแล้ว"

อีกด้านหนึ่ง หลิวเต๋อฮุกำลังตื่นเต้นอย่างที่สุด เพราะเขารู้คะแนนที่ประกาศออกมาแล้ว รถบรรทุกหนักฮวงโฮคว้าตำแหน่งที่หนึ่งไปครองอย่างไม่มีข้อกังขา

มีตัวแทนจากหลายโรงงานเดินเข้ามาแสดงความยินดีและพยายามเลียบเคียงถามข้อมูล ซึ่งเขาก็แสดงมารยาทตอบรับกลับไปอย่างสุภาพ แต่ก็พยายามพูดจาเลี่ยงๆ ไป

"ผู้จัดการหลิว ยินดีด้วยนะครับ"

หลิวเต๋อฮุยเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นคนรู้จัก "ผู้จัดการจิน ผมแค่โชคดีน่ะครับ"

ทว่าผู้จัดการโรงงานจินกลับส่ายหน้า "ช่องว่างทางเทคโนโลยีมันกว้างเกินไป รถบรรทุกของพวกคุณมีข้อดีเรื่องพละกำลังและน้ำหนักบรรทุกอยู่แล้ว และคราวนี้ยังอุดรอยรั่วเรื่องการควบคุมได้อีก พวกเราแพ้ได้โดยไม่มีข้อแก้ตัวเลยครับ"

"เกรงใจเกินไปแล้วครับ ทุกคนต่างก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันไป รถของสหายทุกคนก็ไม่ได้ด้อยเลย"

ผู้จัดการโรงงานจินยังคงส่ายหน้า แต่ความกังวลบนใบหน้ามลายหายไปแล้ว

ความพ่ายแพ้ครั้งนี้เป็นบทเรียนสำหรับเขา และเป็นความล้มเหลวของโรงงานรถยนต์ที่หนึ่งด้วย

ความสำเร็จทำให้นึกยโสอยู่ในเกียรติยศมานานเกินไป ถึงเวลาที่จะต้องลิ้มรสความขมขื่นของความพ่ายแพ้บ้างแล้ว

เดิมทีเขาคิดจะใช้ความสำเร็จครั้งนี้ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงโครงสร้างของโรงงานเพื่อทะยานไปสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง

แต่ไม่นึกเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาต่างจากที่คิดไว้อย่างสิ้นเชิง

ทว่าเขาตัดสินใจแล้วว่า สถานการณ์แบบนี้อาจจะดีที่สุดก็ได้ เพราะเขาไม่ต้องกังวลเรื่องความล้มเหลวในการเปลี่ยนแปลงอีกต่อไป ในเมื่อความล้มเหลวมันมาเยือนถึงที่แล้ว!

เขาเชื่อว่าการกลับไปครั้งนี้ จะช่วยกระตุ้นให้หลายคนตื่นขึ้นมาเสียที

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้จัดการโรงงานจินจึงยิ้มออกมา "ผู้จัดการหลิว พอจะบอกได้ไหมครับว่าเทคโนโลยีด้านไหนที่พวกคุณทำสำเร็จจนก้าวหน้าขนาดนี้?"

"เรื่องนี้..."

หลิวเต๋อฮุยลังเลใจ เขาไม่อยากบอกจริงๆ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายถามตรงๆ แบบนี้ หากไม่บอกก็จะดูเป็นคนใจแคบเกินไป

ผู้จัดการโรงงานจินดูออกว่าอีกฝ่ายไม่อยากพูด แต่ยิ่งปิดบังเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีค่ามากเท่านั้น

หากรู้ทิศทาง หรือแม้แต่ได้เทคโนโลยีมา โรงงานรถยนต์ของเขาจะต้องกลายเป็นผู้แข่งขันที่น่ากลัวที่สุดในประเทศแน่นอน

"ผู้จัดการหลิวเต๋อฮุ่ยอยู่ไหมครับ?"

ในตอนนั้นเอง ทหารเวรคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หลิวเต๋อฮุยได้ยินเข้าก็แอบอุทานชมเชยในใจว่าคนช่วยชีวิตมาทันเวลาพอดี

"สวัสดีครับสหาย ผมคือหลิวเต๋อฮุยครับ"

ทหารเวรพยักหน้า "สวัสดีครับผู้จัดการหลิว ท่านผู้นำต้องการพบคุณครับ"

"อ้อ แล้วก็สหายหยางเสี่ยวเทาด้วย ไม่ทราบว่าคือท่านไหนครับ?"

เมื่อได้ยินทหารเวรเรียก หลิวเต๋อฮุยก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบหันไปมองทางหยางเสี่ยวเทาทันที

ในขณะนั้น หยางเสี่ยวเทากำลังนั่งอยู่บนฝากระโปรงหน้ารถ ในมือมีสมุดที่เขากำลังเขียนสิ่งที่ค้นพบอย่างต่อเนื่อง

จู่ๆ มีคนมาเคาะที่ตัวรถเบาๆ เพื่อดึงดูดความสนใจของเขา

"ผู้จัดการครับ มีอะไรเหรอ?"

"เสี่ยวเทา ท่านผู้นำต้องการพบเธอน่ะ"

หยางโย่วหนิงพูดด้วยสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความอิจฉา "รีบลงมาเร็ว เข้าไปหาท่านเดี๋ยวนี้เลย"

หยางเสี่ยวเทาทำหน้างงๆ แต่ก็รีบกระโดดลงมา "ให้ผมไปพบทำไมกันครับ?"

"ไม่รู้เหมือนกัน รีบไปเถอะ คาดว่าน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับรถนั่นแหละ"

หยางโย่วหนิงเร่งเร้า หยางเสี่ยวเทาจึงเก็บสมุดใส่กระเป๋าเป้ แล้วโยนให้เฉินกงช่วยฝากดู "แล้วผมควรจะพูดยังไงดีครับ?"

"ก็พูดตามความจริงสิ"

จากนั้นหยางเสี่ยวเทาและหลิวเต๋อฮุยก็เดินตามทหารเวรขึ้นไปบนเนินเขา จนถึงหน้าอัฒจันทร์ประธาน

ทันทีที่ขึ้นมาบนเนิน หยางเสี่ยวเทาก็เห็นคนคุ้นหน้า นั่นคือท่านผู้นำหันที่เขาเคยเจอที่พื้นที่ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือนั่นเอง

ในตอนนี้ ชายสองคนลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหา พร้อมกับมีคนติดตามเดินตามหลังมาอีกหลายคน

หลิวเต๋อฮุยเดินนำหน้าไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและประหม่า

"สหายหลิวเต๋อฮุย สวัสดีครับ!"

"สวัสดีครับท่านผู้นำ"

ทั้งสองคนจับมือกัน จากนั้นหลิวเต๋อฮุยก็จับมือกับชายวัยกลางคนข้างๆ และตามด้วยหัวหน้างานทดสอบ

หลังจากที่หลิวเต๋อฮุยจับมือครบทุกคนแล้ว ถึงได้สังเกตเห็นว่าหยางเสี่ยวเทายังคงยืนอยู่ที่เดิมและกำลังจับมือคุยกับท่านผู้นำอย่างเป็นกันเองและสนิทสนม

สัญชาตญาณบอกเขาทันทีว่า สองคนนี้... รู้จักกัน

ไม่ใช่แค่เขาหรอก แต่คนอื่นๆ ที่เห็นภาพนี้ต่างก็คิดแบบเดียวกัน

"หม้ออัดแรงดันของคุณยอดเยี่ยมจริงๆ นะ คราวนี้ถือว่าสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงเลยทีเดียว"

ท่านผู้นำหันพูดพลางยิ้มหัวเราะ แต่หยางเสี่ยวเทากลับส่ายหน้า "แค่เป็นประโยชน์กับเหล่าทหารกล้าก็พอแล้วครับ ความดีความชอบผมได้รับมาเยอะเกินไปแล้ว"

"หึๆ สหายตัวน้อยคนนี้ยังกลัวความดีความชอบจะเยอะไปอีกเหรอเนี่ย"

"ฮ่าๆๆ"

เสียงหัวเราะที่กังวานดังมาจากด้านข้าง ท่านผู้นำหันหัวเราะพลางแนะนำหยางเสี่ยวเทาให้รู้จักกับคนข้างๆ

ในตอนนี้ ความสนใจของหลายคนถูกดึงมาที่จุดนี้หมดแล้ว

"นี่คือเหล่าเฉิน"

"ส่วนนี่คือหยางเสี่ยวเทา หม้ออัดแรงดันนั่นน่ะเขาก็เป็นคนต้นคิดทำมันขึ้นมาเอง"

"สวัสดีครับท่านผู้นำ"

หยางเสี่ยวเทาไม่กล้าทำตัวเสียมารยาท ในยุคนี้คนที่มีดาวติดบ่ามีอยู่เยอะแยะไปหมด หลายคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อ อาจจะเป็นบุคคลสำคัญระดับตำนานก็ได้

"สวัสดีสหายหยางเสี่ยวเทา ฉันได้ยินเรื่องของคุณมาจากเหล่าหันแล้วล่ะ"

"ดีมาก คุณทำได้ดีจริงๆ เป็นลูกผู้ชายตัวจริง ถ้าเป็นฉันสมัยหนุ่มๆ ก็คงจะทำเหมือนคุณนั่นแหละ ถือปืนเข้าไปกราดยิงพวกมันให้เหี้ยนไปเลย"

ท่านผู้นำเฉินแผ่รังสีอำนาจที่น่าเกรงขามออกมา รังสีนี้ในสายตาของคนที่เคยผ่านสนามรบมาโชกโชน... มันคือจิตสังหารนั่นเอง

หยางเสี่ยวเทารู้ว่าท่านพูดถึงเรื่องอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

"แต่ทว่า นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันจะชมคุณหรอกนะ"

"ที่ฉันบอกว่าคุณเป็นลูกผู้ชาย ก็เพราะคุณสามารถระงับความโกรธแค้นในใจลงได้ในนาทีสุดท้าย แค่จุดนี้จุดเดียว คุณก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว"

"ขอบคุณท่านผู้นำที่ชมครับ"

หยางเสี่ยวเทาตอบกลับอย่างราบเรียบ เขาไม่ได้แสดงความดีใจออกมากับคำชมนั้น แต่กลับนึกถึงภาพอันน่าสลดใจที่เคยเห็น จนแววตาดูเศร้าหมองลงเล็กน้อย

"มากกว่าคำชม ผมอยากให้พวกเขาได้มีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่เพื่อได้เห็นมาตุภูมิที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ได้เห็นประเทศชาติที่เจริญรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไปครับ"

หลังจากหยางเสี่ยวเทาพูดจบ ท่านผู้นำหันก็ก้าวเข้ามาตบไหล่เบาๆ "การอุทิศตนเพื่อชาติไม่จำเป็นต้องออกไปสู้ที่แนวหน้าเสมอไปหรอก เหมือนอย่างหม้ออัดแรงดันที่คุณทำขึ้นมา มันช่วยให้เหล่าทหารได้ดื่มน้ำอุ่นกินข้าวร้อนๆ นี่ก็ถือเป็นการร่วมรบเหมือนกัน"

"อย่าคิดมากไปเลย ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ"

ทั้งสามคนคุยกันครู่หนึ่ง ถึงได้สังเกตเห็นว่าคนรอบข้างต่างพากันจับจ้องมาที่พวกเขา จึงหยุดการสนทนาส่วนตัวลง และเริ่มสอบถามเรื่องเกี่ยวกับรถบรรทุก

ตอนนี้เอง หลิวเต๋อฮุยถึงได้มีโอกาสรายงานสถานการณ์

"ผู้จัดการหลิว วันนี้คุณเตรียมตัวมาดีจริงๆ นะ รถสีน้ำเงินคันนั้นทำเอาพวกเราทุกคนทึ่งจนยอมสยบเลยล่ะ"

"ท่านผู้นำครับ เพื่อวันนี้ คนทั้งโรงงานรถยนต์เฉวียนเฉิงต่างรวมใจเป็นหนึ่งเดียว ไม่เคยละเลยแม้แต่วินาทีเดียวครับ"

เมื่อหลิวเต๋อฮุยพูดถึงจุดนี้ ภาพความทุ่มเทของเหล่าคนงานก็ผุดขึ้นมาในหัว จนในดวงตาเริ่มมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

เห็นดังนั้น ท่านผู้นำทั้งสองจึงสบตากัน พวกเขารู้ดีว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ต้องผ่านอุปสรรคมาสารพัด และหลังจากความยากลำบากนั้น ผลผลิตแห่งชัยชนะก็ได้มาถึงเสียที

"ได้ยินมาว่าพวกคุณปรับปรุงเทคโนโลยีไปไม่น้อยเลยเหรอ?"

ท่านผู้นำเฉินถามขึ้น เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการสร้างกองทัพให้มีความเป็นเครื่องจักรกล จึงต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

หลิวเต๋อฮุยพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น "ใช่ครับท่านผู้นำ ด้วยความช่วยเหลือจากสหายในโรงงานเหล็กกล้าดาวแดง พวกเราจึงได้ดัดแปลงบางส่วนของรถบรรทุก จนกลายเป็นรถรุ่นฮวงโฮอย่างที่เห็นในปัจจุบันครับ"

"ฉันจะไม่ถามขั้นตอนที่ละเอียดหรอกนะ แค่อยากรู้คำเดียว พวกคุณมีศักยภาพที่จะผลิตรถบรรทุกหนักแบบคันนี้ในปริมาณมากได้ไหม?"

"ขอให้ท่านผู้นำวางใจได้ครับ โรงงานของพวกเรามีความสามารถที่จะผลิตมันออกมาได้แน่นอน และทุกคันจะเป็นมาตรฐานเดียวกับคันที่ทดสอบในวันนี้ครับ"

"ดี งั้นพวกเราจะรอดูความสำเร็จ เชื่อว่าพวกสหายทุกคนจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวังแน่นอน"

ท่านผู้นำหันสรุปจบอย่างหนักแน่น ก่อนจะหันมามองหยางเสี่ยวเทา "เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกคุณด้วยเหรอ?"

"ท่านผู้นำครับ พวกเราเพียงแค่ร่วมมือกันและเรียนรู้ซึ่งกันและกันครับ"

"อืม การเรียนรู้ให้มากย่อมมีประโยชน์เสมอ"

คุยกันอีกสักพัก ท่านผู้นำทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินทางกลับ ส่วนผลการประมูลในครั้งนี้ ย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องประกาศออกมา

รถบรรทุกหนักฮวงโฮจากเฉวียนเฉิง... ชนะขาดลอย

หลังจากท่านทั้งสองจากไป หัวหน้างานที่รับผิดชอบงานนี้ก็เดินเข้ามาทักทายหลิวเต๋อฮุยด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับคุยเรื่องขั้นตอนต่อไป ทั้งการเข้าตรวจเยี่ยมโรงงาน การทดสอบรถรุ่นอื่นๆ และสุดท้ายยังกำชับให้เขารีบกลับเฉวียนเฉิงให้เร็วที่สุด เพราะอีกไม่นานฝ่ายพลาธิการของกองทัพจะไปทำสัญญาจัดซื้อ

แน่นอนว่า รายละเอียดในสัญญาบางส่วนเขาก็แอบกระซิบให้รู้ล่วงหน้า

และเพียงแค่ข้อมูลนั้นนิดเดียว ก็ทำเอาหลิวเต๋อฮุยรู้สึกเหมือนลาภลอยก้อนใหญ่หล่นทับ

เขาเดินตรงเข้าไปหาหยางเสี่ยวเทาแล้วกอดไหล่ไว้แน่น พลางพึมพำออกมาว่า "คุ้มค่าที่สุด... คุ้มค่าที่สุดแล้วจริงๆ"

(จบแล้ว)