บทที่ 110 ผลดาราจันทร์ , จุดอัคคีผลาญโลหิตขั้นที่สอง

เมื่อผลดาราจันทร์เข้าปากซุนม่อก็กัดมันลงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกแข็งเล็กน้อยเหมือนถั่ววอลนัทที่ไม่ได้ปอกเปลือก

อย่างไรก็ตามเมื่อน้ำลายของเขาอาบผลดาราจันทร์ๆ ก็นิ่มลงและกลายเป็นของเหลวซุนม่อกลืนมันเข้าไปในท้องของเขา

หลังจากผ่านไป 10 วินาที พลังแห่งดวงดาวก็เริ่มปรากฏขึ้นในท้องของเขา หลังจากนั้น มันไหลผ่านเส้นชีพจรของเขาและไหลเวียนจากร่างกายของเขาไปยังแขนขาทั้งสี่และโครงกระดูกของเขา เต็มทุกซอกมุม

เมื่อมีดวงจันทร์ดวงดาวเพิ่มขึ้นมันช่วยเติมช่องโคจรพลังงานของเขาจนเต็มและก่อตัวเป็นวัฏจักรที่มั่นคง

ซุนม่อนั่งขัดสมาธิบนพื้นและปรับพลังปราณจิตวิญญาณของเขาควบคุมให้โคจรไปในทิศทางเดียวกับพลังดาราและจันทรา โดยโคจรตามรอบช่องพลังงานของเขาเป็นวัฏจักร

ในไม่ช้าร่างกายของซุนม่อก็ร้อนขึ้นเหงื่อที่ผสมกับสิ่งสกปรกถูกขับออกจากร่างกายของเขา หลังจากนั้นหยาดเหงื่อก็ระเหยทันที ชี่ ชี่ ชี่!

ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้นไปในอากาศ

ผลดาราจันทร์ค่อยๆปลดปล่อยผลกระทบออกออกมา

ซุนม่อมักจะระมัดระวังในการทำสิ่งต่างๆหลังจากได้รับผลดาราจันทร์ในตอนนั้น เขาก็ไปที่ห้องสมุดและตรวจสอบผลไม้นี้ทันที

อย่างไรก็ตามหลังจากค้นหาหนังสือพฤกษศาสตร์ หนังสือเล่นแร่แปรธาตุและแม้แต่หนังสือเกี่ยวกับพืชลึกลับ เขาก็ไม่พบผลดาราจันทร์

อันที่จริงไม่มีการแนะนำง่ายๆหรือแม้แต่การพูดถึงมันเลย

ด้วยนิสัยที่ระมัดระวังของซุนม่อเขาชอบวางแผนสิ่งต่างๆ ก่อนลงมือ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขารู้ว่าระบบจะไม่โกหกเขาเขาจะไม่กล้ากินผลไม้ที่ไม่รู้จักที่มาเช่น ผลดาราจันทร์ง่ายๆ อย่างแน่นอน

แม้ว่าหลี่จื่อฉีและลู่จื่อรั่วจะได้รับวิชามหาจักรวาลไร้ลักษณ์มาแล้วพวกนางก็ไม่ได้เริ่มฝึกฝนในทันที แต่พวกนางอยู่นอกประตูลานและชะเง้อศีรษะมองเข้าไปในลาน

“ความก้าวหน้าของอาจารย์ให้ความรู้สึกแตกต่างจากคนอื่นเล็กน้อยใช่ไหม”

ลู่จื่อรั่วพูดด้วยเสียงต่ำ

“ชู่วว!”

หลี่จื่อฉีวางนิ้วชี้เรียวงามของนางระหว่างริมฝีปากของนางและทำท่าทางปิดปาก

ต้องรู้ว่าคนส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสได้เห็นวิชาฝึกปรือชั้นเซียนระดับที่ไม่มีใครเทียบอย่างมหาจักรวาลไร้ลักษณ์ตลอดช่วงชีวิตของพวกเขา หากพวกเขาได้รับมันพวกเขาจะศึกษามันทันทีเพื่อขยายขอบเขตอันกว้างไกล

อย่างไรก็ตามเด็กสาวสองคนนี้ไม่ได้ทำอย่างนั้นพวกนางกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของซุนม่อ ดังนั้นพวกนางจึงให้ความสนใจเขา

สีหน้าของสองสาวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น

เพราะตอนนี้ซุนม่อมีเหงื่อออกสีแดงหลังจากที่เหงื่อสีแดงระเหยไป ก็กลายเป็นหมอกแดง อย่างไรก็ตามหมอกเหล่านี้ไม่ได้กระจายไปแต่มารวมกันรอบๆ ร่างของซุนม่อแทน

ลู่จื่อรั่วคว้าแขนของหลี่จื่อฉีด้วยความกังวล

“ทำไมอาจารย์ถึงก้าวหน้าขนาดนั้น”

หลี่จื่อฉีงงงวยแม้ว่าความสามารถในการออกกำลังกายของนางจะเป็นo แต่นางก็เป็นนักอ่านตัวยงและเคยค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องโบราณมามากมายมาก่อนนางยังจดจำความรู้ทางทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับการฝ่าด่านจากการฝึกปรือ

“อาจเป็นเพราะเขากินโอสถเล่นแร่แปรธาตุหรือเปล่า?แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ถูกต้อง แม้ว่ามันจะเป็นโอสถระดับสูงสุดแต่ก็ยังมีเศษยาตกค้างเหลืออยู่ในร่างกายของเขา มันจะง่ายที่จะทำลายตอนนี้แต่ในอนาคต เมื่อมีการผลักดันไปสู่ขอบเขตการฝึกปรือที่สูงขึ้น ความก้าวหน้าของพวกเขาย่อมได้รับผลกระทบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หลี่จื่อฉีพึมพำสำหรับผู้ฝึกฝน ทุกคนมักจะพึ่งพาความพยายามของตนเองในการทะลวงด่านเว้นแต่พวกเขาจะพบกับคอขวดและติดอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายปีจากนั้นพวกเขาจะกินโอสถเล่นแร่แปรธาตุที่ออกแบบมาเพื่อช่วยในการบุกทะลวงยกระดับพลัง

อย่างไรก็ตาม โอสถทั้งหมดมีพิษ30% หากกินโอสถเล่นแร่แปรธาตุ พิษของยาเม็ดจะค่อยๆสะสมและส่งผลเสียต่อผู้ฝึกปรือ

ด้วยขอบเขตการฝึกปรือในปัจจุบันของซุนม่อจึงไม่มีความจำเป็นเร่งด่วนที่เขาจะไล่คว้าความก้าวหน้า นอกจากนี้ เขาน่าจะรู้เกี่ยวกับผลข้างเคียงของการใช้โอสถเพื่อยกระดับพลัง

โดยธรรมชาติแล้วเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือ หลี่จื่อฉีเชื่อว่าด้วยพรสวรรค์ของซุนม่อ มันคงเป็นเรื่องง่ายเหมือนการดื่มน้ำหนึ่งถ้วยเพื่อให้ซุนม่อจุดอัคคีผลาญโลหิตของเขาให้ไปถึงระดับถัดไป!

หลังจากขจัดความเป็นไปได้เหล่านี้ออกไปแล้วเหลือเพียงแนวคิดเดียว นั่นคือซุนม่อได้กินโอสถวิเศษตามธรรมชาติ

โอสถวิเศษตามธรรมชาติหมายถึงสิ่งที่เติบโตในธรรมชาติแทนที่จะเป็นสิ่งที่ปรุงแต่งเทียมโอสถวิเศษดังกล่าวไม่เพียงมีสรรพคุณทางยาที่ทรงพลังเท่านั้นแต่แทบไม่มีผลข้างเคียงอีกด้วย

ในความคิดของหลี่จื่อฉีโอสถวิเศษ 18 ชนิดที่เหมาะสำหรับขอบเขตจุดอัคคีผลาญโลหิต ก็พุ่งผ่านทันทีแต่เมื่อนางนึกถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากกินเข้าไปดูเหมือนว่าจะไม่มีเหตุการณ์ใดที่เหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันของซุนม่อ

ดังนั้นหลี่จื่อฉีรู้สึกสับสนอีกครั้ง

หมอกสีเลือดเหล่านั้นเริ่มหมุนวนบ้างก็กลายเป็นกลุ่มดาว บ้างก็กลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวรายล้อมซุนม่อและหมุนรอบอย่างช้าๆเมฆหมอกสีแดงครึ่งหนึ่งเป็นดาวรุ่งโรจน์ในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งประกอบขึ้นเป็นภาพพระจันทร์เสี้ยวที่ส่องแสงระยิบระยับ

ผลดาราจันทร์เป็นสีขาวเงินมันจะดูดซับแก่นแท้พลังของดวงดาวและดวงจันทร์และจะก่อตัวขึ้นหลังจากผ่านไปร้อยปีเท่านั้นเนื่องจากการดูดซับสาระสำคัญจากดวงดาวและดวงจันทร์เป็นเวลานาน เพราะหลายปีที่ยาวนานเหล่านี้ผลไม้นั้นเต็มไปด้วยพลังแห่งดวงดาว

หลังจากที่ผู้ฝึกปรือกินผลลงไปแล้วพลังแห่งดวงดาวในนั้นก็สามารถนำมาใช้เพื่อทำให้ร่างของผู้ฝึกปรือเย็นลงชำระเลือดของเขาให้บริสุทธิ์ และกำจัดสิ่งสกปรกที่ หยาดเหงื่อสีแดงของซุนม่อนั้นเกิดจากส่วนหนึ่งของเลือดและสิ่งสกปรกผสมกัน

ทันใดนั้น!

พลังปราณวิญญาณในร่างกายของซุนม่อปะทุอย่างฉับพลัน!

บูม!

ดวงดาวและดวงจันทร์ก่อตัวขึ้นจากหมอกสีแดงในทันใดก็พังทลายกระจายไปทุกทิศทุกทางราวกับหมอกยามเช้าและย้อมพื้นดินโดยรอบให้เป็นสีแดง

การพัฒนาประสบความสำเร็จซุนม่อเริ่มปรับการหายใจของเขา

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึง15 นาทีด้วยซ้ำ มันง่ายกว่าที่เขาคาดไว้มาก

พูดตามตรงซุนม่อรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาคิดว่าอาจมีปรากฏการณ์สวรรค์ปรากฏขึ้น

“ยินดีด้วย อาจารย์!”

หลี่จื่อฉีวิ่งเหยาะๆและส่งผ้าเช็ดตัวให้พร้อมกับแสดงความยินดีกับซุนม่อ

ลู่จื่อรั่วนำอ่างน้ำมาให้ซุนม่อทำความสะอาดตัวเอง

“อาจารย์ทำไมไม่อาบน้ำ!”

หลี่จื่อฉีแนะนำเสื้อผ้าของซุนม่อมีสีแดงเป็นหย่อมๆ เหมือนถูกย้อมด้วยเลือดสดมันจะดีกว่าที่จะทำความสะอาด

“ข้าจะไปต้มน้ำให้!”

ลู่จื่อรั่ววิ่งไปทันที

“ไม่ต้องทำอย่างนั้น!”

ซุนม่อเคยชินกับการอาบน้ำเย็นมาก่อนตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแรงมากแล้ว ก็ไม่มีปัญหาสำหรับเขาที่จะทำเช่นนั้นเช่นกันเขาเดินไปที่บ่อน้ำและหยิบถังน้ำจากนั้นเขาก็ยกมันขึ้นเหนือศีรษะและเริ่มเทน้ำลงบนร่างของเขา

น้ำเย็นไหลผ่านผิวหนังของเขาขับไล่ความร้อนในฤดูร้อนออกไป

"สุดยอด!"

ซุนม่อเหยียดคอ

ข้าไม่รู้

“อาจารย์เจ้าต้องการเช็ดหลังไหม”

หลี่จื่อฉี ถือชุดเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างๆนางจ้องไปที่แผ่นหลังแข็งแรงของซุนม่อและหน้าแดงเล็กน้อย

กล้ามเนื้อของอาจารย์สุดยอดมาก!

หลี่จื่อฉีต้องการสัมผัสเล็กน้อย

ตอนนี้มือซ้ายของลู่จื่อรั่วกำลังถือผ้าเช็ดตัวอยู่นางขยายนิ้วชี้ขวาและแหย่หลังของเขา

ซุนม่อกระโดดด้วยความตกใจและก้าวไปข้างหน้า

“เอ๊ะ!”

ลู่จื่อรั่ว รีบก้มศีรษะลง

หลี่จื่อฉีตกตะลึงครู่หนึ่งแต่หลังจากนั้นนางก็เริ่มหัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้นางชอบบรรยากาศที่อบอุ่นแบบนี้มาก

หลังจากที่ซุนม่อทำความสะอาดแล้วเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลี่จื่อฉีเตรียมไว้ให้เขา

นี่คือเสื้อคลุมยาวสีขาวเฉพาะที่แขนเสื้อและปกเท่านั้นที่ปักด้วยด้ายสีทอง และไม่มีภาพหรือการตกแต่งอื่นใดมันสะอาดหมดจดและหลังจากที่ซุนม่อสวมมัน เขาก็เปล่งประกายราวกับขุนนาง

“อาจารย์หล่อมาก!”

ลู่จื่อรั่ววิจารณ์

หลี่จื่อฉียืนอยู่ข้างหลังซุนม่อนางช่วยหวีผมยาวสีดำของเขาแล้วมัดเป็นมวย

เมื่อมองไปที่เงาสะท้อนของซุนม่อในกระจกหลี่จื่อฉีก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เด็กสาวมะละกอพูด แต่คำว่า 'หล่อ'ไม่เพียงพอที่จะบรรยายถึงท่าทีสง่างามของอาจารย์

“ในอนาคตไม่จำเป็นต้องเตรียมเสื้อผ้าแบบนี้ ข้ายังไม่มีคุณสมบัติที่จะสวมใส่มัน!”

ซุนม่อขมวดคิ้ว

เสื้อคลุมยาวสีขาวนวลจันทร์ปักสีทองเป็นสิ่งที่มหาคุรุที่มีคุณสมบัติที่มี‘ดาว’ เท่านั้นที่จะสวมใส่ได้ ถ้าครูธรรมดาสวมใส่พวกเขาจะเดือดร้อนได้ง่าย

“ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานอาจารย์จะมีคุณสมบัติเพียงพอ”

ลู่จื่อรั่วพูดด้วยความมั่นใจ

"ถูกต้อง.ท่านอาจารย์ ท่านต้องเข้าใจรัศมีมหาคุรุอีกเพียงอีกหนึ่งเดียวก่อนถึง 'การสอบมหาคุรุระดับ 1 ดาว' หลังจากนั้นข้าเชื่อว่าอาจารย์จะผ่านแน่นอน”

หลี่จื่อฉีให้กำลังใจเขา

"ฮ่า ฮ่า!"

ซุนม่อยิ้มและตัดสินใจเปิดเผยบางสิ่ง

“อันที่จริงข้ามีรัศมีมหาคุรุครบ 3 แล้ว!”

"หา?"

หลี่จื่อฉีและลู่จื่อรั่วต่างก็ตกตะลึงหลังจากนั้นสายตาของพวกนางก็ฉายแววอยากรู้อยากเห็น

“คืออะไร?”

หลี่จื่อฉีถาม

“ทำไมไม่ลองเดาดูล่ะ”

ซุนม่อทำให้พวกนางต้องสงสัย

“ท่านอาจารย์บอกเราเร็ว!”

ลู่จื่อรั่วกอดแขนของซุนม่อนางเป็นเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่โวยวายและต้องการอาหารจากเจ้าของ

“ข้าจะบอกเจ้าทั้งหมดเมื่อถึงเวลา”

ซุนม่อสะบัดแขนออกจากอ้อมกอดของลู่จื่อรั่วอย่างราบรื่น

“อาจารย์มันน่ารำคาญ!”

หลี่จื่อฉีหน้ามุ่ย

ซุนม่อลูบหัวลู่จื่อรั่วพลางเพ่งดูกระจกเงาสะท้อนตนเองสวมอาภรณ์สีขาวพระจันทร์

ในแต่ละฤดูใบไม้ผลิประตูเซียนจะจัด 'การสอบมหาคุรุระดับ 1 ดาว' เมื่อนับวันแล้ว ยังมีอีกประมาณเจ็ดถึงแปดเดือนก่อนหน้านั้น ซุนม่อก็เตรียมการเพียงพอแล้ว

ยิ่งกว่านั้นซุนม่อต้องทำให้สำเร็จไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ระบบได้มอบหมายภารกิจให้เขากลายเป็นมหาคุรุระดับ1 ดาวภายในหนึ่งปี และการสอบครั้งนี้เป็นโอกาสเดียวของเขา

“ถ้าอาจารย์กลายเป็นมหาคุรุระดับ1 ดาว เราจะเดินไปรอบๆ โดยไม่ต้องกลัว* ในสถาบันได้ใช่ไหม”

ดวงตาของลู่จื่อรั่วเต็มไปด้วยความปรารถนา

แปะ!

หลี่จื่อฉียกมือขึ้นและเคาะหน้าผากของลู่จื่อรั่ว

"เจ้าต้องการอะไร?อยากจะเป็นปู *?

หลี่จื่อฉีล้อเล่น

“ข้า…ข้า…ข้าแค่ไม่อยากถูกรังแก!”

ขณะที่นางพูดจนจบเสียงของนางก็ค่อยๆ อ่อนลง

“มีคนแกล้งเจ้าหรือเปล่า?”

ซุนม่อขมวดคิ้ว

"ไม่!"

ลู่จื่อรั่ว รีบส่ายหัว

“ถ้ามีก็ต้องบอกข้าสิ!”

ซุนม่อพูดอย่างเคร่งขรึมในฐานะครู สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการกลั่นแกล้งในโรงเรียน

“พูดถึงเรื่องนั้น…ท่านอาจารย์ หลังจากกินโอสถวิเศษธรรมชาติแล้ว ท่านได้บรรลุระดับใหม่ก่อนหน้านี้หรือไม่?”

หลี่จื่อฉีถามคำถามเพื่อไขปริศนาในใจของนาง

“ใช่ ข้ากินผลดาราจันทร์แล้ว!”

ซุนม่อไม่ได้ปิดบังอะไร

“ผลผลดาราจันทร์?”

หลี่จื่อฉีขมวดคิ้วของนาง

"ท่านแน่ใจเหรอ?"

“เจ้ารู้เกี่ยวกับผลไม้นี้หรือไม่?”

ซุนม่อตกตะลึง

“ห้องสมุดตระกูลของข้าค่อนข้างใหญ่ดังนั้นข้าจึงอ่านเกี่ยวกับมัน ผลดาราจันทร์ เป็นผลไม้ชนิดหนึ่งที่ปรากฏเฉพาะในทวีปทมิฬเท่านั้นว่ากันว่าเป็นโอสถวิเศษตามธรรมชาติที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผู้ที่อยู่ในขอบเขตจุดอัคคีผลาญโลหิต”

หลี่จื่อฉีจดจำข้อมูลเกี่ยวกับผลดาราจันทร์มาก่อนแต่น่าเศร้าเพราะมันปรากฏเฉพาะในทวีปทมิฬ มีเพียงบทนำสั้นๆเกี่ยวกับเรื่องนี้ในหนังสือที่คลุมเครือที่นางอ่าน

“ทวีปทมิฬ?”

ซุนม่อขมวดคิ้ว

“ผลไม้นี้มีราคาแพงมากว่าให้ถูกต้องกว่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผลิตขึ้นจากทวีปทมิฬนั้นมีราคาแพงมากเงินและทองไม่สามารถซื้อได้ พวกเขาสามารถแลกเปลี่ยนได้โดยใช้ของมีค่าอื่น ๆเท่านั้น!”

หลี่จื่อฉีอธิบาย

ขอบคุณครอบครัวของนางหลี่จื่อฉีได้อ่านหนังสือลับมากมายที่ไม่มีอยู่ในตลาดเราสามารถอ่านหนังสือเหล่านั้นได้ก็ต่อเมื่อมีบุคคลหรือสถานะที่แน่นอน

“หาซื้อได้ที่ไหน?”

ซุนม่อเริ่มอยากรู้อยากเห็น

“บ้านประมูลต่างๆหรือตลาดมืด!”

คำพูดของหลี่จื่อฉีกระชับและครอบคลุม

“อย่างไรก็ตามสินค้าทั้งหมดจากทวีปทมิฬถือเป็นคุณสมบัติที่ร้อนแรง นอกจากจะมีราคาแพงแล้วยังหาซื้อได้ยากอีกด้วย”

หลี่จื่อฉีเป็นสตรีฉลาดแม้ว่านางจะอยากรู้จริงๆ ว่าซุนม่อได้รับผลดาราจันทร์ของเขามาจากที่ใดแต่นางก็รู้ว่าถ้านางถามคำถามเช่นนี้ อาจารย์ของนางอาจจะขัดแย้งในใจว่าจะตอบคำถามหรือไม่ดังนั้นนางจึงตัดสินใจอย่างแนบเนียนที่จะไม่ถาม

“หืมข้าบอกเจ้ามานานแล้วว่าของที่เจ้าสามารถซื้อได้จากร้านค้าของพ่อค้าล้วนเป็นสินค้าที่ยอดเยี่ยมทั้งนั้น!”

ระบบมีความพึงพอใจมากน้ำเสียงของมันบ่งบอกถึงการดูถูกซุนม่อเพราะเขาไม่รู้ว่าอะไรดี

ซุนม่อไม่สามารถใส่ใจกับมันได้เขาลุกขึ้นและเดินออกไป

“ไปซ้อมมือกันที่ลานบ้านกันเถอะให้ข้าดูความแข็งแกร่งของการต่อสู้ของเจ้าทั้งสอง!”

เมื่อเท้าของซุนม่อก้าวออกจากประตูการแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

ติง!

“ภารกิจเสร็จสิ้น!”