บทที่ 90 - แผนการของหญิงชราเจี่ย
บทที่ 90 - แผนการของหญิงชราเจี่ย
บทที่ 90 - แผนการของหญิงชราเจี่ย
ในขณะที่สวีต้าเม่ากับซ่าจู้กำลังจะตกลงกันได้ และพ่อบ้านหนึ่งเตรียมจะปิดการประชุม
จู่ๆ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากฝูงชน ท่ามกลางความมืดสลัว แวบแรกยังดูไม่ออกว่าเป็นใคร แต่พอเสียงแหลมสูงดังขึ้น ทุกคนก็รู้ทันที
"สวีต้าเม่า แกใส่ร้ายลูกสะใภ้ฉัน แกต้องจ่ายค่าเสียหายด้วย!"
หญิงชราเจี่ยวิ่งมายืนตรงกลาง เมื่อกี้ได้ยินสวีต้าเม่าจะจ่ายให้ซ่าจู้ยี่สิบหยวน นั่นมันรายได้ทั้งเดือนของบ้านนางเชียวนะ โอกาสทองแบบนี้หาที่ไหนได้
เห็นสวีต้าเม่ายอมจ่าย นางก็รีบกระโดดออกมา
หวังจะอาศัยจังหวะนี้ รีดไถสักก้อน ต่อให้ได้แค่หยวนเดียว ก็คือกำไรเห็นๆ
สวีต้าเม่าหน้าเอ๋อ แล้วเปลี่ยนเป็นโกรธจัด อะไรวะเนี่ย ใครๆ ก็จะมารีดไถเขา เห็นเขาเป็นขนมหวานเคี้ยวง่ายหรือไง?
คิดถึงชีวิตในวันข้างหน้าที่ต้องโดนรุมรังแก ไฟโทสะก็ลุกท่วมตัว ความเจ็บปวดลดลงไปสามส่วน
การแทรกแซงกะทันหันของหญิงชราเจี่ย ไม่เพียงทำสวีต้าเม่าอึ้ง คนทั้งลานบ้านก็ตะลึง
โดยเฉพาะคำว่า "ใส่ร้ายลูกสะใภ้ฉัน" นี่มันหมายถึงใส่ร้ายฉินไหวหรูไม่ใช่เหรอ?
สวีต้าเม่าไปทำตอนไหน? หรือมีเรื่องที่พวกเขาไม่รู้? ซ่าจู้เองก็งง อี้จงไห่ที่เตรียมจะปิดประชุมก็ไปไม่เป็น มันไปเกี่ยวอะไรกับบ้านตระกูลเจี่ยตอนไหน?
หยางเสี่ยวเทานั่งแทะเม็ดแตงโมต่อ เขารู้ทันยายแก่นี่ดี ต้องเห็นซ่าจู้รีดเงินได้ เลยเกิดความโลภขึ้นมาแน่ๆ
แต่ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาอ้าง
"หญิงชราเจี่ย พูดอีกทีซิ?"
พ่อบ้านสามได้สติ แววตาเป็นประกาย ความโลภพุ่งปรี๊ด แต่พอมองสภาพสวีต้าเม่า ก็ชั่งใจ แล้วเอ่ยถาม
ในความมืด หญิงชราเจี่ยมองไม่เห็นสีหน้าสวีต้าเม่า ยังคงเชิดหน้าชูคอ ราวกับเห็นเงินลอยมาตรงหน้า
นางหันไปบอกทุกคนว่า "พี่น้องทุกท่าน เมื่อกี้คงได้ยินเรื่องที่สวีต้าเม่าใส่ร้ายหยางเสี่ยวเทาแล้วใช่ไหม"
พอพูดจบ หยางเสี่ยวเทาก็หรี่ตา เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมของหญิงชราเจี่ยทันที มองสวีต้าเม่าอย่างขบขัน
หลิวไห่จงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเริ่มนั่งไม่ติดที่ ทำไมต้องรื้อฟื้นเรื่องนี้อีก?
นี่มันเอามีดมากรีดแผลใจชัดๆ
หลิวไห่จงไม่ใช่คนใจเย็น รีบลุกขึ้นยืน
"หญิงชราเจี่ย เรื่องนั้นมันผ่านมาสองเดือนกว่าแล้ว จบไปแล้ว ไม่ต้องไปขุดคุ้ยอีก"
"จบที่ไหนกัน? พวกคุณจบ แต่บ้านตระกูลเจี่ยของฉันยังไม่เคลียร์"
หญิงชราเจี่ยสวนกลับทันควัน แล้วหันไปพูดกับสวีต้าเม่าอย่างไม่ลดละ
"สวีต้าเม่า ฉันถามแก ตอนที่แกปล่อยข่าวลือในโรงงาน แกพูดใช่ไหมว่าหยางเสี่ยวเทากับฉินไหวหรูกิ๊กกัน?"
ประโยคนี้ทำเอาฉินไหวหรูหน้าถอดสี คนรอบข้างหันมามอง ทำเอาเธอหูแดงก่ำ ในใจด่าแม่ผัวตัวดีแทบตาย
ทำแบบนี้เธอขายขี้หน้าหมด แล้วจะอยู่ในบ้านนี้ยังไง
ส่วนเจี่ยตงซวี่กลับตาสว่าง เข้าใจจุดประสงค์ของแม่ทันที ในใจก็หวังจะเฉือนเนื้อจากสวีต้าเม่าสักก้อน
เรื่องชื่อเสียงเมีย เขาไม่สนหรอก
ไม่งั้นคงไม่แต่งกับผู้หญิงที่ไปนอนบ้านคนอื่นมาสองเดือนกว่าหรอก
ฉินไหวหรูก้มหน้า ไม่กล้ามองใคร เอามือลูบท้อง ในใจลึกๆ ก็ยังหวังให้แม่ผัวรีดเงินได้
"ลูกแม่ แม่จะให้หนูได้กินของดีๆ! ให้หนูโตมาแข็งแรง!"
สวีต้าเม่าฟังแล้วของขึ้น ชี้หน้าด่ากราด "อีแก่หนังเหี่ยว นั่นมันข่าวลือที่ไหน?"
"ที่ฉันพูดมันเรื่องจริง!"
"ไปถามคนในบ้านดูสิ ใครไม่รู้บ้างว่าฉินไหวหรูไปนอนบ้านหยางเสี่ยวเทาสองเดือน ใครไม่รู้บ้างว่าสองคนนั้นสนิทกันแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านเจี่ยหน้าด้าน ตอนนี้เด็กในท้องจะใช่นามสกุลเจี่ยหรือเปล่าก็ไม่รู้"
สวีต้าเม่าพูดพลางกลอกตา แล้วแสยะยิ้มเย็น "เหอะ คลอดออกมาจะนามสกุลอะไรก็ยังไม่รู้เลย!"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มทันที แม้แต่คนรอบตัวหยางเสี่ยวเทาก็หันมามอง
แต่หยางเสี่ยวเทายังคงนิ่งเฉย แทะเม็ดแตงโมอย่างมั่นคง เปลือกกองเป็นภูเขาเลากา
หวังเสี่ยวหู่ที่อยู่ข้างๆ ก็แทะเม็ดแตงโมไป สงสัยไปว่าพี่เทาพกเม็ดแตงโมมาเยอะขนาดไหนกันเชียว
คนรอบข้างคุยกันสนุกปาก บางคนถึงกับกระซิบกระซาบ
"จะว่าไป มันก็เป็นไปได้นะ"
"เป็นไปได้อะไร? มันชัวร์อยู่แล้ว สาวบริสุทธิ์ไปนอนข้างๆ ตั้งสองเดือน เป็นลูกผู้ชายใครจะทนไหว"
"ใช่ๆ ถ้าเป็นฉัน ก็คงไม่รอด"
พวกผู้ชายจับกลุ่มคุยกันตาเป็นมัน มองฉินไหวหรูกับหยางเสี่ยวเทาสลับกันไปมา
"เฮ้อ เสียดาย!"
สุดท้ายมีคนถอนหายใจ เหมือนเสียดายที่ตัวเองพลาดอะไรไป
"เสียดายอะไร? ดีไม่ดีนี่อาจจะเป็นครั้งแรกเลยนะ หยางเสี่ยวเทานี่กำไรเน้นๆ"
"พูดมีเหตุผล แต่ทำไมหยางเสี่ยวเทาถึงเย็นชากับฉินไหวหรูนักล่ะ? ปกติแทบไม่คุยกันเลยนะ"
มีคนสงสัย เพราะใครๆ ก็เห็นว่าหยางเสี่ยวเทาเล่นงานบ้านเจี่ยปางตาย
"โธ่ นั่นมันยิ่งรักยิ่งเจ็บไง"
"หยางเสี่ยวเทารักปานจะกลืนกิน พอเปลี่ยนจากรักเป็นเกลียด ใจสลาย ก็เลยไม่มีหน้าดีๆ ให้บ้านเจี่ยไง"
ชายคนหนึ่งลูบหนวดเครา ทำท่าทางผู้เจนจัด
"พี่ใหญ่พูดถูก ดูทรงแล้ว ที่สวีต้าเม่าพูดมาก็มีมูล เด็กในท้องฉินไหวหรูอาจจะแซ่หยางก็ได้"
"ต่อไป เจี่ยตงซวี่ต้องเลี้ยงลูกให้หยางเสี่ยวเทาสินะ"
ผู้ชายเวลาเมาท์มอย ก็ไม่ได้น้อยหน้าพวกป้าๆ เลย
แค่แป๊บเดียว จินตนาการกันไปไกล ถึงขั้นมองเจี่ยตงซวี่ด้วยสายตาสงสาร ในความมืดเหมือนจะเห็นแสงสีเขียวเปล่งประกายอยู่บนหัวเจี่ยตงซวี่
บางคนทั้งเสียดาย ทั้งมองฉินไหวหรูด้วยความกระหาย หยางเสี่ยวเทาทำได้ ทำไมตูจะทำไม่ได้?
แต่พอโดนเมียบิดหูจนเป็นเกลียว ก็ต้องรีบก้มหัวขอโทษขอโพย
เสียงนินทาเข้าหูพ่อบ้านทั้งสาม และแน่นอนว่าเจี่ยตงซวี่กับฉินไหวหรูก็ได้ยินเต็มสองหู ถ้าไม่ใช่เพราะเลือดพรหมจรรย์ในคืนเข้าหอ เจี่ยตงซวี่คงเชื่อไปแล้ว
แต่พอคนพูดกันหนาหู เขาก็เริ่มลังเล
ก็เลือดนั่นมันนิดเดียวเองนี่นา
ยุคนี้ ในเมืองปักกิ่งร้อยพ่อพันแม่ สมัยเขาเป็นจิ๊กโก๋ ก็เคยได้ยินเรื่องเลือดนกพิราบมาบ้าง
อีกอย่าง เขาไม่เชื่อว่าผู้ชายวัยกลัดมันอย่างหยางเสี่ยวเทา จะทนไหวจริงๆ
พอมองสายตาสงสารของคนรอบข้าง ความโกรธก็พุ่งปรี๊ด สติแตก เริ่มระแวงขึ้นมาเอง
จังหวะนั้น ฉินไหวหรูได้ยินสวีต้าเม่าพูด บวกกับสายตาคนรอบข้าง ในใจน้อยเนื้อต่ำใจ แม้เธอจะอยากให้มีข่าวลือกับหยางเสี่ยวเทา เผื่อวันหน้าจะผ่อนคลายความสัมพันธ์และได้ผลประโยชน์บ้าง
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ในบ้านมีแค่หยางเสี่ยวเทาที่ชีวิตดี๊ดี เงินเดือนสูง มีคน "ส่ง" เงินให้กินเนื้อทุกวัน ตกปลาได้ สวนผักก็พอกิน
เทียบกับบ้านเจี่ยแล้ว ฟ้ากับเหว
เธอแอบชำเลืองมองหยางเสี่ยวเทา เห็นเขานั่งดูละครแทะเม็ดแตงโมสบายใจเฉิบ ก็ยิ่งน้อยใจ
เขาไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลย
คิดแล้วก็ปล่อยโฮ วิ่งหนีเข้าบ้านไป
"สวีต้าเม่า กูจะฆ่ามึง!"
เห็นแบบนี้ เจี่ยตงซวี่จะทนไหวได้ไง
พุ่งเข้าไปเงื้อหมัดจะต่อยสวีต้าเม่า
สวีต้าเม่าถึงจะสู้ซ่าจู้ไม่ได้ แถมยังโดนยำมา แตกับเจี่ยตงซวี่ที่สูงไม่ถึงร้อยเจ็ดสิบ ตัวผอมแห้ง เขาคือยักษ์ปักหลั่น
เดิมทีก็โมโหที่หญิงชราเจี่ยมาไถเงิน เห็นเจี่ยตงซวี่วิ่งเข้ามา ก็เบี่ยงตัวหลบหมัด แล้วสวนด้วยลูกถีบเข้ากลางอก
"ตงซวี่"
"แม่จะสู้ตายกับแก"
หญิงชราเจี่ยเห็นเจี่ยตงซวี่ล้มก้นจ้ำเบ้า ก็กางกรงเล็บพิฆาต เล็บดำปี๋พุ่งเข้าใส่หน้าสวีต้าเม่า
เทียบกับเจี่ยตงซวี่แล้ว พลังรบของหญิงชราเจี่ยอยู่คนละระดับ ร่างท้วมๆ พุ่งเข้ามาเหมือนรถถัง สวีต้าเม่าจะไปสู้ได้ไง?
สวีต้าเม่ารู้ฤทธิ์เดชหญิงชราดี รีบหันหลังวิ่งหนี
หญิงชราเจี่ยไล่กวด แต่ขาสั้นๆ หรือจะทันสวีต้าเม่า ยิ่งไล่ยิ่งห่าง
"สวีต้าเม่า แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ"
ทันใดนั้น ซ่าจู้ก็ตะโกนลั่นด้วยความโกรธ เมื่อกี้ได้ยินสวีต้าเม่าพูด เขาก็ช็อกไปเหมือนกัน
พี่สาวฉินที่เขาเฝ้าฝันถึง โดนไอ้สัตว์นรกหยางเสี่ยวเทาเจาะไข่แดงไปแล้วเหรอ?
จริงไม่จริงไม่รู้ แต่คนเขาพูดกันเหมือนจริง
หยางเสี่ยวเทาเขาไม่กล้าแหยม แต่สวีต้าเม่าคือกระสอบทรายระบายอารมณ์
เห็นซ่าจู้วิ่งไล่มาอีกคน สวีต้าเม่าแทบฉี่ราด
"ซ่าจู้ เรื่องของเราจบแล้วนะเว้ย แกจะทำอะไรอีก?"
"ทำอะไร? แกใส่ร้ายพี่ฉิน ก็ต้องโดนตื้บ!"
"อะไรนะ? ซ่าจู้สมองแกเพี้ยนไปแล้วเหรอ ผัวเขายังอยู่ แกจะออกหน้าทำซากอะไร?"
"เหอะ ทางไม่เรียบย่อมมีคนเกลี่ย วันนี้ป๋าจะผดุงความยุติธรรม!"
ซ่าจู้เร่งฝีเท้า สวีต้าเม่าไม่กล้าต่อปากต่อคำ วิ่งวนรอบลานกลาง กลัวโดนจับได้
"สวีต้าเม่า มึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ"
เจี่ยตงซวี่ลุกขึ้นมา กุมหน้าอก ไม่สนว่าซ่าจู้คิดอะไร ตอนนี้เขาแค่อยากจับสวีต้าเม่ากดลงพื้นแล้วกระทืบซ้ำ
สวีต้าเม่าเห็นสามคนไล่กวด ชีวิตช่างรันทด ไม่มีใครช่วยเลยเหรอ?
เห็นคนรอบข้างยืนดูเฉยๆ สวีต้าเม่าจำต้องเก็บสกิลปากตลาด หันมาตะโกนขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย ฆ่าคนแล้ว จะฆ่ากันแล้ว"
เสียงตะโกนทำให้พ่อบ้านทั้งสามนั่งไม่ติด
ขืนเรื่องถึงหูสำนักงานถนน พวกเขาจะซวยไปด้วย ดีไม่ดีโดนปลด
พ่อบ้านหนึ่งเห็นสวีต้าเม่าโดนไล่จนหัวซุกหัวซุน ก็ถือว่าได้รับบทเรียนแล้ว
ถึงเวลาที่เขาต้องออกโรงแสดงอำนาจ
หยางเสี่ยวเทาจ้องมองอี้จงไห่ เห็นอีกฝ่ายเตรียมจะยุติละครฉากนี้
หยางเสี่ยวเทาแสยะยิ้ม
"คิดว่าตัวเองแน่มากสินะ"
จิตสั่งการ ใช้มุขเดิม
สวีต้าเม่าที่กำลังวิ่งหันหลังมอง จู่ๆ ขาก็สะดุด อะไรบางอย่าง ร่างถลาพุ่งลงพื้น
โครม
"โอ๊ยยย~"
เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น สวีต้าเม่าหน้าทิ่มพื้น เสียงดังสนั่น ตามด้วยเสียงทึบๆ แล้วก็เสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูโดนเชือด
สวีต้าเม่าเอามือขวากุมแขนซ้าย กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น ร้องโอดโอยไม่หยุด
"แขน แขนฉันหักแล้ว"
"โอ๊ยย เจ็บจะตายอยู่แล้ว โอ๊ยยย~~"
"ฆ่าคนแล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย!"
ซ่าจู้ชะงัก ดูอาการสวีต้าเม่าแล้วไม่น่าจะแกล้งทำ ก็เริ่มลนลาน
"ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ฉันยังไม่ได้แตะตัวมันเลย"
"ทุกคนเห็นนะ มันล้มเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน ไม่เกี่ยวกับฉันนะเว้ย"
ซ่าจู้รีบแก้ตัว ปัดความรับผิดชอบ
เจี่ยตงซวี่กับหญิงชราเจี่ยก็รีบหยุด มองหน้ากัน เห็นสภาพสวีต้าเม่าแล้วคงเจ็บจริง อาศัยช่วงชุลมุน รีบวิ่งเข้าบ้านไป
หยางเสี่ยวเทาเห็นเหตุการณ์ชัดเจน สองแม่ลูกวิ่งหน้าตื่นเข้าบ้าน เงาร่างหนึ่งแวบผ่านหน้าต่างบ้านเจี่ย
"คิดว่าหลบในบ้านแล้วจะรอดเหรอ?"
"หึ อ่อนหัด!"
(จบแล้ว)