บทที่ 593 ฉันกับเสี่ยวฟางขอร่วมด้วยได้ไหม

ข่งหงเสยายิ้ม "ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ คนกันเองทั้งนั้น นั่งลงเถอะ"

แล้วเธอก็มองไปรอบๆ ถามเจียงจิ่นโจว "จิ่นโจว แล้วเสี่ยวชิงล่ะ? ทำไมไม่มาด้วยกัน?"

เจียงจิ่นโจวหันไปมองถังเผิง "นายไม่ได้บอกอาข่งเหรอ?"

ถังเผิงสะดุ้ง "งานยุ่งจนลืมไปเลยครับ"

ข่งหงเสียถาม "บอกอะไร?"

เจียงจิ่นโจวรีบแก้ตัว "ไม่มีอะไรหรอกครับอาข่ง ลู่ชิงมีธุระต้องกลับฮ่องกงครับ ผมนึกว่าถังเผิงบอกอาแล้ว"

ข่งหงเสียตีแขนถังเผิงดังเพี้ยะ "เจ้าลูกคนนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังลืม แม่กะว่าจะให้ลู่ชิงช่วยเทรนด์พี่สาวแกซะหน่อย"

ถังเผิงแกล้งทำเจ็บ กระโดดไปหลบหลังเจียงจิ่นโจว "แม่ครับ แม่ไม่มีเหตุผลเลย แม่ไม่ได้ถามผมนี่นา!"

เห็นท่าทางทะเล้นของถังเผิง ทุกคนก็หัวเราะครืน

เจียงจิ่นโจวกล่าวเสริม "เสี่ยวชิงฝากบอกว่า เธอเป็นแค่มือสมัครเล่น แต่พี่ซืออวี่เป็นมืออาชีพ เธอเชื่อมั่นว่าพี่ซืออวี่ต้องร้องออกมาได้ดีแน่นอนครับ"

ได้ยินคำชมซึ่งหน้าจากเจียงจิ่นโจว เหรินซืออวี่หน้าแดงระเรื่อ แต่ในใจกลับลิงโลด เธอชอบเพลงสองเพลงนี้มาก และมีลางสังหรณ์ว่าเธอจะดังเปรี้ยงปร้างจากงานนี้

ข่งหงเสียแม้จะเสียดาย แต่ก็เข้าใจ อีกอย่างเธอก็รู้เรื่องที่พี่สามีไหว้วานลู่ชิง สำหรับประเทศชาติแล้ว เครื่องจักรความแม่นยำสูงย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

เธอถามเจียงจิ่นโจว "จิ่นโจว เล่าแผนงานของเธอมาซิ"

เจียงจิ่นโจวอธิบาย "ผมกะว่าจะให้พี่ซืออวี่ร้องเพลงคั่นระหว่างการเดินแบบ ส่วนเพลง ฉันและมาตุภูมิของฉัน จะให้ร้องปิดท้าย และผมอยากให้ร้องเป็นแบบประสานเสียงวงใหญ่ โดยมีพี่ซืออวี่เป็นนักร้องนำ ทุกคนคิดว่าไงครับ?"

ทุกคนลองนึกภาพตามเนื้อเพลง แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

ข่งหงเสียกล่าว "ไอเดียดี เพลงนี้สื่อถึงความรักชาติ การร้องประสานเสียงจะยิ่งสร้างบรรยากาศที่ฮึกเหิม ปลุกเร้าความรักชาติในใจผู้ชมได้ดีเยี่ยม"

เหรินซืออวี่ตาเป็นประกาย "ฉันว่ารูปแบบนี้แปลกใหม่ดี น่าดึงดูดใจผู้ชม และน่าจะสร้างอารมณ์ร่วมได้มาก"

ถังเผิงเสริม "ใช่ครับ รับรองว่าบรรยากาศในงานต้องสุดยอดแน่"

เจียงจิ่นโจวสรุป "ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย ผมพาเพื่อนๆ มาแล้ว เดี๋ยววันนี้ให้พวกเขาลองซ้อมกับพี่ซืออวี่ดูนะครับ"

ข่งหงเสียพยักหน้าพอใจ "จิ่นโจว เธอคิดรอบคอบมาก แต่เวลาเรามีน้อย ต้องรีบเริ่มกันแล้วล่ะ"

"ครับ งั้นเดี๋ยวให้พวกตู้เสี่ยวเยว่ซ้อมเดินแบบรอบนึงก่อน แล้วค่อยซ้อมร้องประสานเสียง อาข่งครับ เรื่องวงดนตรีจัดการยังไงครับ?"

"วงดนตรีจะมาวันแสดงจริง วันนี้เราใช้เทปแบ็คกิ้งแทร็กซ้อมไปก่อน" ข่งหงเสียตอบ

"ได้ครับ ไม่เป็นปัญหา งั้นให้พี่ซืออวี่เตรียมตัว แล้วสอนเพื่อนๆ ร้องเพลงไปพลางๆ ก่อน ผมขอไปดูพวกตู้เสี่ยวเยว่ซ้อมเดินแบบแป๊บนึง"

เจียงจิ่นโจวเดินไปที่หน้าเวที เรียกตู้เสี่ยวเยว่และทีมนางแบบมารวมพล "เสี่ยวเยว่ เสื้อผ้าเอามาครบไหม?"

"ครบค่ะพี่ห้า เสื้อผ้าสวยมากเลยค่ะ" ตู้เสี่ยวเยว่เรียกเจียงจิ่นโจวว่าพี่ห้าตามพวกโค่วเหวิน วันนี้เธอดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"ดีมาก เดี๋ยวพวกเธอเดินตามจังหวะเพลงนะ กะเวลาให้ดี ตอนเปลี่ยนชุดต้องเร็ว ห้ามปล่อยให้เวทีว่างเด็ดขาด"

"วางใจได้เลยค่ะพี่ห้า เมื่อบ่ายพวกหนูซ้อมกันหลายรอบแล้ว รับรองเป๊ะ" ตู้เสี่ยวเยว่มั่นใจ

เจียงจิ่นโจวกำชับทิ้งท้าย "ตอนเดินให้เป็นธรรมชาติ สีหน้าต้องมั่นใจ แสดงด้านที่ดีที่สุดออกมานะ"

"ค่ะพี่ห้า พวกหนูทำได้แน่นอน" ตู้เสี่ยวเยว่รับคำหนักแน่น แล้วพาทีมไปเปลี่ยนชุด

เจียงจิ่นโจวเดินลงมานั่งข้างจางเจียงเป่ย

จางเจียงเป่ยถามหน้ายุ่ง "เจียงจิ่นโจว เธอเล่นอะไรของเธอ? พาครูมาที่นี่ทำไม?"

"อาจารย์ใจเย็นๆ สิครับ เดี๋ยวอาจารย์จะได้เจอเซอร์ไพรส์แน่นอน" เจียงจิ่นโจวยิ้ม

เสียงดนตรีดังขึ้น ตู้เสี่ยวเยว่และนางแบบคนอื่นๆ ก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม เริ่มการซ้อมใหญ่

เสื้อผ้าดีไซน์สวยเก๋ขับเน้นความงามของนางแบบแต่ละคน ท่าทางและสีหน้าของพวกเธอดูมั่นใจและมีเสน่ห์ดึงดูด

จางเจียงเป่ยและพวกเซี่ยงหยวนเฉาที่ไม่เคยเห็นแฟชั่นโชว์มาก่อน ต่างจ้องมองตาไม่กะพริบ ตกตะลึงในความงามตรงหน้า

จางเจียงเป่ยอ้าปากค้าง "นี่... นี่เธอเป็นคนจัดเหรอ?"

เจียงจิ่นโจวยิ้มพยักหน้า "อาจารย์ครับ นี่เรียกว่าการแสดงเดินแบบแฟชั่นโชว์ อย่ามัวแต่มองคนสิครับ ดูเสื้อผ้าด้วย สวยไหมครับ?"

จางเจียงเป่ยหน้าแดงแวบหนึ่ง "ครูก็มองเสื้อผ้าอยู่นี่ไง เสื้อผ้าพวกนี้เอามาจากไหน? ในปักกิ่งมีขายด้วยเหรอ?"

"อีกไม่กี่วันก็มีขายแล้วครับ นี่คือเสื้อผ้าที่จะวางขายในร้านของภรรยาผม การจัดแฟชั่นโชว์ครั้งนี้ก็เพื่อประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าครับ" เจียงจิ่นโจวตอบอย่างภูมิใจ

การแสดงของตู้เสี่ยวเยว่เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวจากผู้ชมด้านล่าง โดยเฉพาะนักศึกษาหญิงที่ตื่นเต้นกับเสื้อผ้าสวยๆ จนเริ่มกระซิบถามกันว่าหาซื้อได้ที่ไหน

พอจบการเดินแบบ เจียงจิ่นโจวหันมาบอกจางเจียงเป่ย "อาจารย์ครับ เซอร์ไพรส์ที่ผมบอกกำลังจะมาแล้ว ตั้งใจฟังนะครับ"

เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นอีกครั้ง เหรินซืออวี่เดินออกมาหน้าเวทีอย่างสง่างาม

ทันทีที่เธอเอื้อนเอ่ย เสียงร้องใสกังวานราวระฆังแก้วก็สะกดคนทั้งฮอลล์

น้ำเสียงของเธอบริสุทธิ์และทรงพลัง ถ่ายทอดอารมณ์เพลงออกมาได้อย่างลึกซึ้งกินใจ

จางเจียงเป่ยที่ตอนแรกยังงงๆ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นตั้งใจฟัง และสุดท้ายก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

ผู้ชมทุกคนตกอยู่ในภวังค์แห่งเสียงเพลง ทั่วทั้งหอประชุมเงียบกริบ มีเพียงเสียงร้องของเหรินซืออวี่ดังกังวาน

เมื่อเพลงจบลง ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังสนั่นหวั่นไหว

จางเจียงเป่ยลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น "เจียงจิ่นโจว! นี่คือเซอร์ไพรส์ที่ว่าเหรอ? สุดยอดมาก! เพลงนี้ชื่ออะไร?"

เจียงจิ่นโจวยิ้ม "เพลงชื่อ ฉันและมาตุภูมิของฉัน ครับอาจารย์ ผมอยากให้อารย์พานักศึกษาของเราขึ้นไปร้องเพลงนี้ร่วมกับพี่ซืออวี่ อาจารย์ว่าไงครับ?"

"จริงเหรอ? ดีสิ! เพลงนี้เพราะมาก ฟังแล้วรู้สึกฮึกเหิมรักชาติจริงๆ ถ้าให้นักเรียนได้มีส่วนร่วม จะเป็นการปลูกฝังความรักชาติที่ดีเยี่ยม ไม่ได้การ... วันงานครูต้องเชิญท่านอธิการบดีมาดูให้ได้ นี่เป็นเกียรติยศของมหาวิทยาลัยเราเลยนะ" จางเจียงเป่ยตื่นเต้นสุดขีด

ตอนนี้เขาเชื่อเจียงจิ่นโจวสนิทใจ นี่มันลาภก้อนโตชัดๆ เพลงนี้ต้องดังระเบิดทั่วประเทศแน่ ดีไม่ดีพวกเขาอาจจะได้มีโอกาสก้าวไปสู่เวทีที่ใหญ่กว่า ในฐานะผู้จัดและผู้มีส่วนร่วม อนาคตทางราชการของเขารุ่งโรจน์แน่นอน

เจียงจิ่นโจวรีบเสริม "งั้นเรารีบเตรียมตัวกันเถอะครับ ผมให้พี่ซืออวี่สอนเพื่อนๆ ร้องเพลงแล้ว พอคล่องแล้วค่อยซ้อมเข้าจังหวะกัน"

"ได้ๆๆ ครูจะพาพวกเขาขึ้นไปเดี๋ยวนี้แหละ ต้องตั้งใจซ้อมให้ดี" จางเจียงเป่ยรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ

พอนักศึกษาข้างล่างรู้ว่าจะได้ขึ้นเวทีร้องเพลงนี้ ก็เฮลั่น แม้แต่พวกเซี่ยงหยวนเฉาที่ปกติจะนิ่งขรึมยังเก็บอาการไม่อยู่

จางเจียงเป่ยพานักศึกษาขึ้นเวทีไปซ้อมร้องประสานเสียงกับเหรินซืออวี่

ข้างล่างเหลือแค่เจียงจิ่นโจวกับกลุ่มของหวังอ้ายกั๋ว

หวังอ้ายกั๋วมีสีหน้ากังวล ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าถามเจียงจิ่นโจว "จิ่นโจว... ฉันกับเสี่ยวฟางขอร่วมด้วยได้ไหม?"