บทที่ 587 แผนการของข่งหงเสีย

ถังเผิงฮัมเพลงเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี ผู้เฒ่าถังเข้านอนไปแล้ว เหลือเพียงถังกั๋วหัวและข่งหงเสียนั่งดูทีวีกันอยู่

เห็นลูกชายกลับมา ข่งหงเสียก็ทัก "กลับมาแล้วเหรอลูก? ทำไมดึกป่านนี้ กินข้าวยัง?"

ปีนี้ถังเผิงเริ่มสลับไปนอนหอที่มหาลัยบ้าง กลับมานอนบ้านบ้าง ถังกั๋วหัวเองก็ไม่ได้เข้มงวดเหมือนเมื่อก่อน เพราะรู้ว่าลูกชายกำลังคบหาดูใจกับอ้ายเสวี่ยอยู่

ลูกโตแล้ว อีกปีเดียวก็จะเข้าสู่เส้นทางการทำงานราชการ นักศึกษารุ่นพวกเขาเป็นที่ต้องการตัวของหลายหน่วยงาน ขอแค่ไม่ทำผิดร้ายแรง อนาคตสดใสแน่นอน จบไปก็ได้เป็นข้าราชการระดับหัวหน้าแผนกทันที

เขาจึงต้องให้เกียรติลูกชายคนเล็กบ้าง ถังกั๋วหัวเพียงแค่มองหน้าลูกชายแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

ถังเผิงเปลี่ยนรองเท้าแตะ ร้องเรียก "พ่อครับ"

แล้วค่อยหันไปตอบแม่ "แม่ครับ ผมกินมาจากข้างนอกแล้วครับ"

ข่งหงเสียที่กำลังจะลุกไปหาข้าวให้กินก็นั่งลงที่เดิม ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ดูอารมณ์ดีจัง มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอ? หรือว่าเพิ่งไปเดทกับเสี่ยวเสวี่ยมา?"

โดนแม่แซว ถังเผิงก็เขิน "แม่ครับ... เปล่าสักหน่อย ผมไปกินข้าวกับพี่ห้า แล้วก็พวกโค่วเหวินต่างหาก ไปคุยเรื่องเปิดร้านเสื้อผ้ากันครับ"

ข่งหงเสียรู้เรื่องที่ลูกชายหุ้นทำร้านเสื้อผ้ากับเจียงจิ่นโจวดี

ครอบครัวตระกูลถังค่อนข้างหัวสมัยใหม่ ผู้เฒ่าถังเองก็สนับสนุน ดังนั้นพ่อแม่ก็ไม่ขัดข้อง ตราบใดที่ไม่ผิดกฎหมาย แถมตั้งแต่ลูกทำธุรกิจ ก็ไม่เคยขอเงินที่บ้านสักแดงเดียว มีแต่ซื้อของเข้าบ้าน ทั้งทีวีสี วิทยุเทป เสื้อผ้าสวยๆ ของเธอก็ได้จากลูกชายนี่แหละ

เธอถามยิ้มๆ "จริงเหรอ? เร็วเหมือนกันนะ จะเปิดวันไหนล่ะ? เดี๋ยวแม่ไปช่วยอุดหนุน"

"วันอาทิตย์นี้ครับ อ้อ... แม่ครับ พอดีเลย ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนแม่หน่อย"

"แหม... กับแม่ยังจะมาเกรงใจ รบกวนอะไรกัน มีอะไรบอกมาเลย แม่ทำให้ได้หมดแหละ" ข่งหงเสียรับปากทันที

ถังกั๋วหัวเหลือบมองภรรยา สายตาบอกว่า คุณก็ตามใจลูกจนเคยตัว

ข่งหงเสียสวนทันควัน "มองอะไรคะ? ลูกฉันไม่ได้ไปขโมยใครกินซะหน่อย เขาเรียนเก่ง หาเงินเองได้ คุณมีปัญหาอะไร? ดูลูกบ้านอื่นสิ ใช้เส้นสายพ่อแม่หางาน วิ่งเต้นกันให้วุ่น ฉันกลัวที่ไหน? มีแต่คุณนั่นแหละหัวโบราณ ตัวเองไม่ช่วยลูกแล้วยังจะมาห้ามฉันช่วยอีก?"

ถังกั๋วหัวโดนภรรยาสวนกลับชุดใหญ่ ก็หน้าตึง "ผมพูดคำเดียว คุณสวนมาสิบคำ ผมก็แค่กลัวลูกจะทำผิดพลาด ขี้เกียจเถียงกับคุณแล้ว"

พูดจบก็ลุกหนีเข้าห้องนอนไป

ข่งหงเสียเบ้ปากใส่หลังสามี แล้วหันมามองลูกชายด้วยสายตารักใคร่ "ลูกชาย ไม่ต้องสนพ่อเขาหรอก ว่ามาซิมีเรื่องอะไร?"

ถังเผิงก็ชินกับพ่อนิสัยแบบนี้ แต่ปีนี้ถือว่าดีขึ้นเยอะ ไม่ด่ากราดเหมือนเมื่อก่อน

เขาบอกแม่ "แม่ครับ ร้านเสื้อผ้าของเราจะมีโชว์ตัวนางแบบก่อนวันเปิดร้าน แม่พอจะรู้จักใครที่หอประชุมธรณีวิทยาไหมครับ? พวกผมอยากขอเช่าสถานที่สักสองวัน"

แล้วเสริมท้าย "ถ้าแม่ลำบากใจ เดี๋ยวผมไปขอให้อารองช่วยก็ได้ครับ"

ข่งหงเสียค้อนขวับ "พูดอะไรย่ะ? แม่ดูไร้น้ำยาขนาดนั้นเลยเหรอ? จะไปหาอารองทำไม เรื่องแค่นี้แม่จัดการเอง จะใช้วันไหนบอกมา พรุ่งนี้แม่เคลียร์ให้ เรื่องเงินไม่ต้องพูดถึง ใช้ฟรีไปเลย"

ถังเผิงเข้าไปกอดแขนแม่ อ้อน "ขอบคุณครับแม่ แม่ดีที่สุด แต่พี่ห้าบอกว่าห้ามเอาเปรียบของหลวงครับ ค่าเช่าเท่าไหร่เราจ่ายตามจริง"

ข่งหงเสียรู้ว่าเจียงจิ่นโจวเจตนาดี ก็ไม่ขัด "ได้จ้ะ ตามใจลูก พรุ่งนี้แม่ติดต่อให้แล้วจะรีบบอกนะ"

จังหวะนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น ถังเผิงลุกไปรับ "ฮัลโหล สวัสดีครับ เรียนสายใครครับ?"

"ฉันเอง เจียงจิ่นโจว"

"อ้าว พี่ห้า โทรมาซะดึกเชียว"

"มีธุระด่วน นึกว่านายนอนแล้วซะอีก"

"ยังครับพี่ ถึงนอนแล้วถ้าพี่โทรมา ผมก็ต้องรีบตื่นมารับอยู่แล้ว"

"พอๆ เลิกเล่นลิ้น ฟังนะ ฉันจะบอกรายละเอียดสั้นๆ นายจดไว้ พรุ่งนี้รีบไปบอกโค่วเหวิน ให้เขาไปแจ้งโรงพิมพ์แต่เช้า"

ถังเผิงได้ยินน้ำเสียงจริงจังของเจียงจิ่นโจว ก็เลิกเล่น "ได้ครับพี่ห้า ว่ามาเลย"

เขาหันไปตะโกนบอกแม่ "แม่ครับ ขอกระดาษปากกาหน่อย"

ข่งหงเสียไม่บ่นสักคำ รีบหากระดาษปากกามาส่งให้ลูกชาย

เจียงจิ่นโจวถ่ายทอดคำสั่งของลู่ชิงให้ถังเผิงฟังอย่างละเอียด

ถังเผิงพยักหน้าหงึกๆ มือจดบันทึกยิกๆ

"จดทันไหม? ตรงไหนไม่เข้าใจพรุ่งนี้ไปคุยกันที่มหาวิทยาลัย" เจียงจิ่นโจวถามย้ำ

"ทันครับพี่ห้า เดี๋ยววางสายผมจะรีบไปหาโค่วเหวินเลย"

"อ้อ เรื่องหอประชุมเรียบร้อยไหม?"

"เรียบร้อยครับ แม่ผมรับปากแล้ว พรุ่งนี้รู้เรื่อง พี่วางใจได้เลย"

"ดีมาก ฝากขอบคุณข่งหงเสียด้วย งั้นแค่นี้นะ"

"เดี๋ยวก่อนพี่ห้า!" ถังเผิงรีบเรียกไว้

"มีอะไรอีก?"

"พี่ติดต่อพี่ชิงได้แล้วใช่ไหม?"

"เออ ใช่ ทำไม?"

"กะแล้วเชียว! ตอนกินข้าวกันทำไมพี่ไม่พูดล่ะ? ผ่านไปแป๊บเดียวพี่ก็มีไอเดียพรั่งพรูขนาดนี้ ต้องเป็นไอเดียพี่ชิงแน่ๆ"

"ไปไกลๆ เลยไป พูดมากจริง" เจียงจิ่นโจวโดนจับไต๋ได้ก็แกล้งด่ากลบเกลื่อนแล้ววางสายทันที

ถังเผิงฟังเสียงสัญญาณตัดสาย หัวเราะชอบใจ "แหม... ทำเป็นโกรธ ไม่ถ่อมตัวซะเลยนะพี่เรา"

ข่งหงเสียถามยิ้มๆ "จิ่นโจวโทรมาเหรอ?"

"ครับ พี่ชิงฝากบอกรายละเอียดงานแสดงมา ผมต้องรีบไปหาโค่วเหวิน เดี๋ยวจะไม่ทันพิมพ์ใบปลิวพรุ่งนี้" ถังเผิงตอบพลางคว้าเสื้อคลุมมาใส่

"เดี๋ยวลูก แม่มีเรื่องจะถาม" ข่งหงเสียรั้งไว้

ถังเผิงเดินพ้นประตูไปแล้ว "แม่ครับ ไว้กลับมาค่อยคุยนะ ผมรีบ!"

มองลูกชายวิ่งหายไปในความมืด ข่งหงเสียบ่นอุบ "เจ้าเด็กคนนี้จริงๆ เลย"

ตอนนั้นเองถังกั๋วหัวเดินออกมาจากห้องนอน "ดึกป่านนี้แล้ว เสี่ยวเผิงออกไปไหนอีก?"

ข่งหงเสียค้อน "ก็ไปทำงานทำการน่ะสิ คุณเป็นพ่อประสาอะไรไม่สนใจลูกเลย ดูอย่างเหลาเมิ่ง พ่อเมิ่งกัง กับโค่วฉงซาน พ่อโค่วเหวินสิ เขาใส่ใจลูกจะตาย"

ถังกั๋วหัว...

ผมไม่ใส่ใจตรงไหน? ผมแค่แสดงออกไม่เก่งต่างหาก

ข่งหงเสียรู้ไส้รู้พุงสามีดี ดึงเขามานั่งที่โซฟา "กั๋วหัว เมื่อกี้ฉันปิ๊งไอเดีย คุณว่าถ้าให้ซืออวี่ ไปร้องเพลงใหม่สองเพลงนั้นในงานโชว์ตัวของเสี่ยวเผิง จะดีไหม?"

ถังกั๋วหัวขมวดคิ้ว เขารู้เรื่องที่ลู่ชิงแต่งเพลงให้หลานสาว "ซืออวี่ซ้อมดีแล้วเหรอ? แล้วทางคณะจะยอมให้ไปรับงานนอกเหรอ?"

"ซ้อมได้ที่แล้ว ครูที่ฉันหามาสอนก็ชมเปาะ แต่ถึงจะร้องดีแค่ไหน อยู่ในคณะก็ต้องต่อคิวตามอาวุโส กว่าจะถึงคิวซืออวี่คงรอจนเหงือกแห้ง จะให้ฉันไปก้มหัวขอร้องคนพวกนั้น ฉันไม่ทำหรอก

เราไม่ไปเบียดเบียนทรัพยากรของคณะก็ได้นี่นา บอกไปว่าเป็นงานช่วยเพื่อน ถ้าเกิดเพลงดังขึ้นมา คณะไม่พอใจ ก็ย้ายซืออวี่ไปอยู่คณะอื่นซะเลย ฉันว่านี่เป็นโอกาสทองนะ"